«Only ruins remain and the beauty of the natural environment.» Lord Byron

Amfissa Castle, Greece

Amfissa Castle, Greece

ΧΑΛΑΣΜΑΤΑ

Γύρισα στα ξανθά παιδιάτικα λημέρια,
γύρισα στο λευκό της νιότης μονοπάτι,
γύρισα για να ιδώ το θαυμαστό παλάτι,
για με χτισμένο απ’ τών Ερώτων τ’ άγια χέρια.
Το μονοπάτι το ‘πνιξαν οι αρκουδοβάτοι,
και τα λημέρια τα ‘καψαν τα μεσημέρια,
κ’ ένας σεισμός το ‘ρριξε κάτου το παλάτι,
και μέσ’ στα ερείπια τώρα και στ’ αποκαΐδια
απομένω παράλυτος· σαύρες και φίδια
μαζί μου αδερφοζούν οι λύπες και τα μίση·
και το παλάτι ένας σεισμός το ‘χει γκρεμίσει.

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

Ασάλευτη ζωή, 1904
‘Απαντα, τομ. Γ´, σελ. 72

Amfissa Castle, Greece

Amfissa Castle, Greece

RUINS

I RETURNED TO MY GOLDEN PLAYGROUNDS,
I RETURNED TO MY WHITE BOYHOOD TRAIL,
I RETURNED TO SEE THE WONDROUS PALACE,
BUILT JUST FOR ME BY LOVE’S DIVINE WAYS.
BLACKBERRY BUSHES NOW COVER THE BOYHOOD TRAIL,
AND THE MIDAY SUNS HAVE BURNED THE PLAYGROUNDS,
AND A TREMOR HAS DESTROYED MY PALACE SO RARE,
AND IN THE MIDST OF FALLEN WALLS AND BURNED
TIMBERS, I REMAIN LIFELESS; LIZARDS AND SNAKES
WITH ME NOW LIVE THE SORROWS AND THE HATES;
AND OF MY PALACE A BROKEN MASS NOW REMAINS

Costis Palamas
Translated by A. Moskios

 

Amfissa Castle, Greece

Amfissa Castle, Greece

INTERVIEWER
On the question of the Greek poet’s relation to his tradition, it has always seemed to me that the Greek poet has an advantage over his Anglo-Saxon counterpart who makes use of Greek mythology and sometimes even of Greek landscape. I remember years ago when I was writing a thesis on what I thought were English influences in the poetry of Cavafy and Seferis, I asked you about certain images that crop up in your landscape, for example, the symbolic meaning of the statues that appear in your work. You turned to me and said: «But those are real statues. They existed in a landscape I had seen.» What I think you were saying is that you always start with the fact of a living, actual setting and move from there to any universal meaning that might be contained in it.

SEFERIS
An illustration of that from someone who is a specialist in classical statues came the other day from an English scholar who was lecturing about the statuary of the Parthenon. I went up to congratulate him after his lecture, and he said to me, as I remember: “But you have a line which expresses something of what I meant when you say ‘the statues are not the ruins—we are the ruins.’” I mean I was astonished that a scholar of his caliber was using a line from me to illustrate a point.

George Seferis
The statues are not the ruins—we are the ruins

From an Interview to “The Paris Review”, 2005 (epopteia)

Amfissa Castle, Greece

Amfissa Castle, Greece

 

«Unless we can relate it to ourselves personally, history will always be more or less an abstraction and its content the clash of impersonal forces and ideas. Although generalizations are necessary to order this vast, chaotic material, they kill the individual detail that tends to stray from the schema. . . . Afterwards all that remains of entire centuries is a kind of popular digest.»

Czesław Miłosz, Native Realm

 

Amfissa Castle, Greece

Amfissa Castle, Greece

Ruins come out of ruins. The story of the Acropolis is a good example. The original temple of Athena has been destroyed at least nine times in its two-and-a-half-thousand-year history. Burned by Heruli barbarians in ad 267, it was restored by Julian in ad 360, and then in 438 Christian priests hacked away at the nude sculptures and crowned the temple with a cross. The Ottoman Turks in 1456 replaced the cross with a minaret. There are still-bitter feelings about the damage done by the Venetians in 1687 when they bombed the Parthenon on September 26 under Francesco Morosini. Then there was also the sale of seventy-five sculptures by the Ottomans to Lord Elgin, the British ambassador to Greece, in 1802.

Adrianne Kalfopoulou, Ruin

 

Amfissa Castle, Greece

Amfissa Castle, Greece

You said: «…Wherever I turn, wherever I happen to look,
I see the black ruins of my life, here,
where I’ve spent so many years, wasted them, destroyed them totally.”
The City

C.P. Cavafy

Translated by Edmund Keeley/Philip Sherrard

 

Alvaro Mutis, Colombian Writer and Poet

Alvaro Mutis, Colombian Writer and Poet

Alvaro Mutis Jaramillo, one of my absolute favorite writers of all times, died on Sunday 22 September 2013 in Mexico City, aged 90.

His wife, Carmen Miracle,  was quoted as saying that Alvaro Mutis died in hospital from a cardio-respiratory problem.

Colombian President Juan Manuel Santos sent his condolences after Mutis’ death was confirmed by the cultural commission Sunday night.

«The millions of friends and admirers of Alvaro Mutis profoundly lament his death,» Santos wrote. «All of Colombia honors him.»

Colombian writer Gustavo Alvarez Gardeazabal called him «a remarkable narrator, remarkable poet and remarkable friend.»

I wrote about him back in 2010: An introduction first, Alvaro Mutis, and then Fragments.

Today in his memory I would like to share some exerpts (presented below in italics) from his interview by Francisco Goldman published in BOMB 74/Winter 2001.

Mutis was born in Colombia, the son of a diplomat, but he became a citizen of the world.

Tramp Steamer

Tramp Steamer

I am just passing through.

«I traveled with my family from the age of two. We went to Brussels. My father was in the Colombian diplomatic service and we were there for nine years. We traveled to Colombia by sea for vacations. Those trips were wonderful for me. They were like an extended holiday, because on a ship you are not responsible for anything. All you have to do is coexist with the sea and its life and watch it all go by. And again, when I worked for Standard Oil as Colombian head of public relations for five years, I traveled on oil tankers and had interesting experiences and met extremely curious people, many of whom appear in my novellas. So I loved traveling and moving around. And interestingly, without actively trying, I have always had jobs that forced me to move around. For over 23 years, I worked for Twentieth Century Fox and then Columbia Pictures as sales manager for the television division in Latin America, selling sitcoms and specials and made-for-TV movies. And I went from capital to capital to capital: Guatemala, Honduras, Nicaragua, Costa Rica, to Chile and back through Argentina, Brazil, Venezuela, Puerto Rico and then back to Los Angeles. So my life became a long trip and I met thousands of people, in all different kinds of situations. And this was like a continuation of what I had experienced as a child. In this way I lost the sense of belonging to a particular country. I know that I am Colombian and will be until I die, and there are landscapes in Colombia that I love and am fascinated by, and they appear in my poetry, but I don’t feel a commitment to any one country because, after all, I’m just passing through.»

A hopeless view of the world

 «I’ve never been involved in politics. I’ve never voted. I have never believed and have no faith in the intentions of a man who wants to make life better for all men. I think this just leads to concentration camps and Stalinist purges, the Inquisition and all of that horror. I believe that man is a species one should be very suspicious of. Now, I have no bitterness, but I am not going to change things, and I don’t want to change them. I accept them as they are, and that is how I live. So, it is natural that Maqroll (note: Maqroll is the key character in his novels), without being my exact reflection—which he is not at all—should have my hopeless view of the world.»

Mutis with writer Garcia Marquez and sculptor Botero

Mutis with writer Garcia Marquez and sculptor Botero

I say no to things

«But he (note: he refers to Maqroll), unlike Saint Francis, does not want to make this renunciation into a regimen for others or for a community. He says no to things precisely because of his philosophy of not trying to change anyone—each person is the way he is and that’s it. Now, if I were to load up on—as Maqroll would say—luxury items and objects, and these objects were to define me, I would be forced to stay still, not move. This doesn’t suit me; I don’t need anything

On women

«He (Maqroll) has a great admiration for women and he realizes that they see much more deeply than we men do, and know much more than we do, and that the best thing is to listen to them and do as they say. He always creates a sense of complicity with the person he loves. He thinks, We are together, but with no obligations—we won’t get married or enter into a bourgeois lifestyle. I love you deeply, and whenever we meet we will be together, because it is wonderful to have a relationship with someone who is my accomplice, and someone who feels no sense of obligation towards me. So that is his attitude, and if women sustain him and love him, why is that? Because he is not obliging them to do anything—he’s leaving the next day, or will be arriving the day after. He is their friend, their accomplice. There is a basic friendship in love that I do believe exists.»

AlvaroMutis

On Monarchy and Democracy

«Monarchy is a thing of the past, and a government with divine right and absolute power like that of Louis XIV or Charlemagne is the last thing I would want. In this day and age, something like that is impossible. The kind of monarchy that I am dreaming of does not exist. I agree with Borges when he said that democracy is “a deception of statistics,” I think that it is something that does not work, and we see it failing all the time. Something that we must keep in mind is that one of the most sinister characters, the most sick and diabolical murderers, Adolf Hitler, was voted chancellor of the German Reich by a majority. So, I say, like Ortega y Gassett, that when a lot of people agree about something, it’s either a stupid idea or a beautiful woman. Dictatorships, which I detest, especially these military dictatorships in Latin America, have had enormous popular support. I saw the Plaza de Mayo full of people yelling “Perón! Perón!” and it filled me with disgust, but that’s how it was. So, one must be careful with the application of the formula. But I don’t mean to frighten anyone. As I don’t follow politics, I have never voted, and the most recent political event that really preoccupies me and which I am still struggling to accept is the fall of Byzantium at the hand of the Turks in 1453.»

The absolute density of human relations

«I worked like everyone else. In those days, the jail was managed by the prisoners, who were divided into wards. I was the head of a ward, which was a huge responsibility—but not a privilege. There is one thing that I learned in prison, that I passed on to Maqroll, and that is that you don’t judge others, you don’t say, “That guy committed a terrible crime against his family, so I can’t be his friend.” In a place like that one coexists because the judging is done on the outside. This is vital, because in there, the density of human relations is absolute.»

Αργα ή γρηγορα, ολοι μπαρκαρουμε μια μερα. Αλλοι για πολυ, αλλοι για λιγο, εως οτου ερθει η ωρα για το τελευταιο μπαρκο, που το κανουμε ολοι, ο καθενας μονος του.

Ο Νικος Καββαδιας ειναι απο τους μεγαλυτερους συγχρονους Ελληνες ποιητες και συγγραφεις. Σε αυτη την αναρτηση ξεκιναω απο μια μερα που μπαρκαρησε και περιδιαβαινω στη «Βαρδια», το αριστουργημα του.

Nikos Kavadias, is one of the greatest modern the Greek Poets and Writers. This post starts from a day he sailed from Piraeus on the «Acquarius», and wanders in his novel «The Watch».

Ηταν Κυριακη, 17 Μαϊου 1974, οταν ο Καββαδιας, 64 ετων τοτε, γεννημενος το 1910, συναντησε φιλους του στο Τουρκολιμανο για μεσημεριανο φαγητο. Στις 4 το ιδιο απογευμα μπαρκαριζε στο κρουαζιεροπλοιο «Υδροχοος», οπου ηταν Ασυρματιστης Α’. Ο φιλος του Ηλιας Παπαδημητρακοπουλος τον πηγε στην αποβαθρα για να μπαρκαρει.  Ο Καββαδιας ειχε ολα του τα ταξιδιωτικα ειδη σε μια μικρη βαλιτσα της «Αιρ Φρανς».

Η φωτογραφια αυτη στην αποβαθρα πριν το μπαρκο λεει παρα πολλα. Ο Καββαδιας δεν ειχε πια αναγκη να ταξιδευει. Ειχε φιλους σχεδον παντου, και ποικιλους. (Ειρησθω εν παροδω, ο Καββαδιας ειχε μεγαλη αγαπη για τη ζωγραφικη, και πολλους ζωγραφους φιλους, αναμεσα σε αυτους ο Χατζηκυριακος Γκικας, ο Μωραλης, αλλα και ο μεγαλος Εγγλεζος ζωγραφος Λουσιαν Φροϋντ. που του ειχε χαρισει μια ζωγραφια της Μασσαλιας.) Μπορουσε λοιπον ο Καββαδιας να μεινει στην Αθηνα και να περνα μια ηρεμη και ευχαριστη ζωη. Αυτος ομως προτιμησε να μπαρκαρει και παλι.

It was Sunday, 17 May 1974. Kavadias at that time was 64 years old, being born in 1910.  He met with friends in the marina of Tourkolimano, Piraeus, and had lunch. At 4 pm he was sailing with the cruise ship Acquarius, where he was the radio operator. His friend Elias Papadimitrakopoulos  drove him to the port where the photograph above was taken. Kavadias was carrying only one slim «Air France» bag.

Hellenic Mediterranean Lines: Aquarius

Ο «Υδροχοος» ηταν το στερνο καραβι του Καββαδια. Ο ξαφνικος θανατος τον βρηκε στις 10 Φεβρουαριου 1975. Πεθανε μεσα στην Πολη, και οχι στο Πελαγο, και ειχε μια κηδεια σαν των πολλων ανθρωπωπν τις κηδειες.

Το μοναδικο μυθιστορημα του Καββαδια ειναι η «Βαρδια», που εκδοθηκε το 1954. Για μενα ειναι απο τα κορυφαια εργα της λογοτεχνιας. Μιας λογοτεχνιας του περιθωριου, αφου ο ναυτικος ζει στο περιθωριο της κοινωνιας, εξω απο τα κυρια ρευματα και συμβασεις της. (Ο φιλος και συμμαθητης του Καββαδια στον Πειραια, ο Γιαννης Τσαρουχης, φιλοτεχνησε τεσσερις ζωγραφιες για την εκδοση του 1976, που ο συγγραφεας δεν ευτυχησε να δει.)

Yannis Tsarouchis: Diamandis

Η ζωγραφια αυτη του Τσαρουχη (δημοσιευμενη στην εκδοση της «Βαρδιας» που κατεχω, του 1989) δειχνει ενα επεισοδιο απο τη «Βαρδια», οταν ο δοκιμος ο Διαμαντης ανησυχει για ενα σπυρι που εβγαλε εκει…. και ξεβρακωνεται για να το δουν και να συμπερανουν τι εχει.

Εχω επιλεξει καποια χαρακτηριστικα αποσπασματα απο τη «Βαρδια» για να διανθησω την αναρτηση αλλα και να διαλευκανω το «μυστηριο» του μπαρκου.

«βρηκα ξενοδοχειο στο….Που αλλου! Αναμεσα στα πορνεια, στα φτηνα καμπαρε, στα μαγειρια. Μια μικρη καμαρα σε σοφιτα. … Πηγαιναν να κοιμηθουν οι δουλευταδες της νυχτας. Φυλακες, γκαρσονια, πορνες, κοκοτες, γυναικες του καμπαρε. Αρπαζε το ματι σου καθως εβγαινες, προσωπα καρβουνιασμενα, ξεπαγιασμενα, κι αλλα που’ χε πεσει το φτιασιδι απο πανω τους, για να μεινει πανου σ’αλλα μαγουλα, ρυτιδωμενα και φαγωμενα απο τον αναεμο και την αλμυρα.»

«Η μανα του δεν εκλαψε. Σε κεινο το νησι οι γυναικες δεν κλαινε ποτε μπροστα στους αλλους. Οταν καις, ειναι σα να γδυνεσαι, και χειροτερο. Κλαινε τη νυχτα, οταν σωθει το λαδι του καντηλιου και τσιριζει η καντηληθρα. Οταν σε πιανει στο λαιμο η μυρωδια του καμενου λαδιου.»

Γιαννης Τσαρουχης: Τεσσερις ζωγραφιες για τη "Βαρδια"

«Βοη της σφυριχτρας, ομιχλη, ζεστη, κουραση, ανακατωνονται.

Γδυσου. Θα σου δωσω για φορεμα το πουσι…Θα πιω αλλο ενα, για χαρη της θαλασσας…Για χαρη της γοργονας που’χω στο μπρατσο μου. Που σαλταρει στη θαλασσα καθε νυχτα και με κερατωνει με τον Ποσειδωνα. Γυριζει το πρωι που κοιμαμαι, γιοματη φυκια και τσουκνιδες της θαλασσας. Οταν πιανουμε στερια για καιρο, μαραζωνει και χανει τα χρωματα της. ..Ενα σπιτακι στην εξοχη. Να κοιμασαι μια βραδια στα δυο χρονια. Διχως γυναικα στο παλι σου. Το πρωι να σαλπαρεις. ..Παλι το ντακα ντουκου της μηχανης, η μυρωδια της λαντζας, η βαποριλα, ο μαγειρας που κοβει τα νυχια του με το μαχαιρι της κουζινας. Βαρδια γιερνε, γιατακι με κοριους, επισκευες, μυρωδια της μοραβιας, πισσα βρασμενη, αποπατοι δεξαμενης, νερο θολο στο μπουγελο.»

«Δεν ειναι η θαλασσα που σκιαζομαστε. Την κουμανταρουμε και μας κουμανταρει. Κανεις δεν ξερει να την ταξιδευει σαν τους Γραικους. Μπουγαζιανοι, Μαρμαρινοι και Μαυροθαλασσιτες. Νησιωτες. Βασανισμενα μουτρα. Χαλασμενα χερια. Γρινιαρηδες και παραπονεμενοι. »

«Οι μεγαλοι δεν κλαινε. Ομως ειν’ ενας κομπος που ανεβαινει, ενας βροχος. Ειν’ εκεινο που κανει τους στεριανους να γραφουν βιβλια και τους ναυτες να σκαλιζουν και ν’ αρματωνουν μεσα σε μποτιλιες καϊκια η να ζωγραφιζουν το κορμι τους. »

«Η θαλασσα στις ακτες! Ολοι οι αποπατοι του κοσμου κατεβαινουν στη θαλασσα. Οι νεροχυτες, ολο το αγκομαχητο της νυχτας. Το ιδιο με τον αποπατο. Ο γιαλος ειναι γεματος σαρδελοκουτια, αποχτενιδια, καρεκλοποδαρα, τρυπια γοβακια. Γιοματος κοριτσια που κολυμπανε και χαιρονται το νερο. Χαρισμα σας…»

ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ

γιερνε: διαρκως

γιατακι: κλινη, καταλυμα

βαποριλα: η μυρωδια του βαποριου

λαντζα: δοχειο με υγρα για τον καθαρισμο των σκευων

μοραβια: αντιδιαβρωτικο και αντιρρυπαντικο χρωμα αντοχης για την βαφη των υφαλων των πλοιων

Η αναγνωση της «Βαρδιας» αποκαλυπτει το γιατι ο Καββαδιας δεν εμεινε εκεινο το απογευμα τηε Κυριακης με τους φιλους του στο Τουρκολιμανο, να πιει τον καφε του με την ησυχια του, να παει να κοιμηθει λιγο το μεσημερι, μετα να βγει το βραδυ στην ταβερνα.

Ο Καββαδιας δεν ηταν μονο ενας μεγαλος ποιητης και συγγραφεας, ηταν ΚΑΙ ναυτικος. Το να ειναι ναυτικος ηταν αναποσπαστο μερος του ΥΠΑΡΧΕΙΝ. Δεν γινοτανε να το αποχωριστει.  Η πραγματικη ζωη του ηταν η ζωη του ναυτικου. Στη «Βαρδια» ο συγγραφεας ειναι ενας απο τους πρωταγωνιστες.  Και ειναι πρωταγωνιστης σε ενα κοσμο εντελως διαφορετικο απο τον κοσμο της διανοησης η τον κοσμο τον μεσοαστικο.

Η καθημερινοτητα του ναυτικου ειναι η αναμετρηση με τη θαλασσα. Αυτη η αναμετρηση καθοριζει την καθε πραξη του. Αργα η γρηγορα ολα επιστρεφουν και καταληγουν στο αλωνι της αναμετρησης με την μεγαλη Ερωμενη.

Ο Καββαδιας συγγραφεας ειναι και ο Καββαδιας ναυτικος, αυτα που γραφει τα γραφει εκ των εσω, και οχι εκ των ασφαλων εξω. Ειναι μεσα στην αρενα παλευοντας με την θαλασσα, και οχι στην ασφαλη στερια.

Η γοητεια που ασκει ακομη και σημερα το εργο του Καββαδια ειναι εν πολλοις η γοητεια ενος κοσμου του περιθωριου, που ο μεσοαστος δεν θα γνωρισει ποτε, ουτε και τον καταλαβαινει πολυ, αλλα ειναι ενας κοσμος σχεδον ονειρικος, απομακρος και ξενος.

(Δεν εχω παρε δωσε με ναυτικους, παρα μονο απο τα αεροπορικα ταξιδια. Οταν ζουσα στην Αγγλια, γυρνουσα απο Αθηνα μετα τις γιορτες κατι μερες περιεργες, οπως Πρωτοχρονια, η αμεσως μετα τα Χριστουγεννα, παντα με την πρωινη πτηση της Μπριτις Εργουειζ, που ηταν μισοαδεια. Οι αλλοι επιβατες ηταν κατα κανονα ναυτικοι που πηγαινανε για μπαρκο. Το πρωινο σερβιροτανε οκτω η ωρα το πρωι ωρα Ελλαδος, και ολοι πινανε ουισκυ και καπνιζανε σαν αρπαηδες (εκεινη την εποχη επιτρεποτανε το καπνισμα στα αεροπλανα). Λιγομιλητοι, κοιταζανε καπου εκει εξω, καθως πινανε και καπνιζανε. )

Κλεινω με τους τελευταιους στιχους του ποιητη:

«Μα ο ήλιος αβασίλεψε κι ο αητός απεκοιμήθη
και το βοριά το δροσερό τον πήραν τα καράβια.
Κι έτσι του δόθηκε καιρός του Χάρου και σε πήρε.»

Γιαννης Τσαρουχης: Τεσσερις ζωγραφιες για τη "Βαρδια"

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

Αναφερόμενος στην καθημερινή ζωή του Καββαδία, ο καθηγητής της νεοελληνικής φιλολογίας στη Σορβόνη Γκυ (Μισέλ) Σωνιέ, γράφει: «Στην καθημερινή ζωή ο Καββαδίας μπορεί να ήταν πονηρός παραμυθάς και ν’ απόφευγε, μαζί μου τουλάχιστον, και, όσο ξέρω, με αρκετούς φίλους, κάθε είδος εξομολόγησης και μερικές φορές ακόμα και σοβαρής προσωπικής κουβέντας, καταφεύγοντας εν ανάγκη στις πιο επιπόλαιες γραφικές κοινές αναμνήσεις μόλις η κουβέντα έκανε να γλιστρήσει προς επικίνδυνες περιοχές […] Στο έργο του συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Από την αρχή ως το τέλος τα γραπτά του, ποιήματα και πεζά, διέπονται, στο κλίμα τους και στη μυθολογία τους, από μια παντοδύναμη ενοχή. Και στη Βάρδια- κατ’ εμέ η κορυφή του όλου έργου- κορυφώνεται και η ενοχή: ένας κόσμος ολόκληρος σήπεται και καταρρέει. Ταυτόχρονα η εξομολόγηση, ας είναι φανταστική, είναι άλλο ζήτημα, παίζει βασικό ρόλο. Στη «Βάρδια» όλες οι ιστορίες που διηγείται ο αφηγητής ακόμα και η ιστορία που διαδραματίζεται γύρω του κατά το ταξίδι του «Πυθέα» έχουν παρόμοια κατάληξη».

«Εμένα εκείνο που με συναρπάζει είναι το ήθος του. Η ανθρώπινη σχέση σε αυτό το βιβλίο έχει μια μοναδική συνέπεια (…). Εκείνο που ανατρέπει την καθεστηκυία ηθική – και δίνει στην Βάρδια μια άλλη διάσταση σχεδόν πολιτική – είναι το γεγονός πως όλοι αυτοί οι ντεσπεράντος (πόρνες, ρουφιάνοι, λαθρέμποροι, παιδεραστές, τυχοδιώκτες κλπ) δείχνουν όχι μόνο μια καταπληκτική αλληλεγγύη μα και μια συνέπεια κυριολεκτικά απροσδόκητη (…). Θεωρώ τη Βάρδια μέγιστο μάθημα ήθους. Μακάρι να μπορούσε να διδαχθεί στα σχολεία». – Ηλίας Παπαδημητρόπουλος

Η πηγη των ανωτερω παραπομπων και της απρομαυρης φωτογραφιας του μπαρκου ειναι το αφιερωμα «7 Ημερες» της εφημερίδας «Καθημερινή», 1999.

Giuseppe Ungaretti – Poet

Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου, 2009

Giuseppe Ungaretti is one of the giants of modern Italian poetry. He is the second modern Italian poet I present in this blog, the first having been Salvatore Cuasimodo. Ungaretti is brief, his language condensed to the absolute minimum. I was introduced to him by a very good friend who has since then «distanced» herself, but the memory and the intensity remains to date. This post is dedicated to her, with the full appreciation of the fact that she has been «lost» to me, but remains in the sweet cabinets of my memory.

Lets read Ungaretti’s «morning».

Mattino

M’illumino
d’immenso

Morning

I flood myself with the light

of the immense

Can  language be more condensed than that?

Ungaretti was born in 1888 in Alexandria, Egypt. His parents were Italians from the Tuscan city of Lucca. His father, a worker in the Suez canal, died when Giuseppe was 2. His mother ran a bakery in the city limits, bordering with the desert.

Variations on Nothing

That negligible bit of sand which slides
Without a sound and settles in the hourglass,
And the fleeting impressions on the fleshy-pink,
The perishable fleshy-pink, of a cloud…

Then a hand that turns over the hourglass,
The going back for flowing back, of sand,
The quiet silvering of a cloud
In the first few lead-gray seconds of dawn…

The hand in shadow turned the hourglass,
And the negligible bit of sand which slides
And is silent, is the only thing now heard,
And, being heard, doesn’t vanish in the dark.

Ungaretti went to Paris when he was 24 and started working as a journalist.

He served in the Italian army in the first world war and that’s when he discovered his poetic talent.  With Montale and Cuasimodo, he is considered the founder of the School of Ermetismo, or Hermeticism.

From left to right: Montale, Cuasimodo, Ungaretti

Like many other great men, Ungaretti was friendly to fascism and Musssolini. Heidegger comes in mind, Ezra Pound… I will never come to terms with this. One comforting explanation may be relevant to their distance from the «real» life of society. Men of the Mind, who are Men of a different world!

Hymn to Death

Love, my young emblem,

Returned to brighten the earth,

Diffused between the rocky day,

It is the last time that I gaze

(By the foot of the ditch, glorious

With gushing water, dark

With caves) at the path of light

Which like the moaning turtle dove

Moves heedless across the grass.

Love, shining health,

The coming years weigh heavy upon me.

Casting aside the faithful walking stick,

I will slip into the dark water

Without regret.

Death, arid river

Forgetful sister, death,

You will be like a dream

As you kiss me.

I will have your footstep,

I will walk without leaving a footprint.

You will give me the motionless heart

Of a God, I will be innocent,

I will no longer have thoughts nor kindness.

With my mind walled up,

With my eyes fallen into oblivion,

I will act as a guide for happiness.

1925

And now the man himself, reciting his poem.

In this dialog with Death, I find myself in dialogue with my «friend».

A lost love is in the memory the personification of death.

«You will give me the motionless heart»

I still hold the motionless heart in my hands.

And Christmas does not help, as it widens the gasping wounds.

The feeling of all the opportunities lost is a feeling that can destroy. It is the feeling of emptiness. The feeling of the ultimate GAP that invites you to jump.

May be happiness is a Utopian endeavor.

«With my mind walled up,

With my eyes fallen into oblivion,…»

Nobody could have said it better. I am immersed in oblivion.

And what comes next?

«The hand in shadow turned the hourglass,….»

The sense of the ticking clock.

The sense of the invisible hand.

The sense of the warmth of the body that became a memory burried in the sand of the clock.

«The perishable fleshy-pink, of a cloud…»

Her flesh is a cloud.

Unforgettable cloud. That I see every morning.

The art of being through emptiness.

«I will slip into the dark water

Without regret….»

There is no regret, only emptiness.

Which is worse.

Silence is the only thing heard.

And the hand turns the hourglass yet again…

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 92 ακόμα followers