Europe has a tradition in democracy.

Democracy was born in Athens, Greece.

However, today democracy is having a really tough time in its own birthplace.

The town of Artemisia (Loutsa) is 20 km east of Athens.

Golden Dawn's "Spiritual Awakening" Seminars

Golden Dawn’s «Spiritual Awakening» Seminars

In this low to middle income sleepy town, the extreme right party of Golden Dawn has started proselytizing children and adolescents, claiming that they teach them history.

«Ta Nea» (The News) newspaper reports today that on Saturday, 23rd February the Artemissia (Loutsa) office of the Golden Dawn party issued a statement that they started a program of «spiritual awakening» that is addressed to children and adolescents.

According to the article written by Yannis Papadopoulos, the program is based on the book «Propaganda – Methodology and techniques of the manipulation of the masses», written by the Propaganda Minister of the Colonel’s Greek Junta Georgios Georgalas back in 1967.


On the website of the newspaper one can find also interviews with 14-14 year olds who say that «whenever they meet a Pakistani they run after him». The argument they use is convincing: «If the Golden Dawn (adult) members do it, why shouldn’t we?»

Attacking – and even murdering – «foreigners with dark skin color» is happening in the country that gave birth to democracy.

Golden Dawn is the third most popular party according to the polls after New Democracy and SYRIZA.


The leaders of the fascist party make open and clear statements regarding their view of democracy and its institutions.

Recently Golden Dawn invited in their offices in the Greek Parliament German Neo-Nazis.

In spite of all that, Golden Dawn is today a legally recognized party that benefits from all the rights of – whatever remains of – the Greek Democracy.

Golden Dawn and German Neo-Nazis in the Greek Parliament

Golden Dawn and German Neo-Nazis in the Greek Parliament

This attitude of tolerance – or rather cowardice – towards the fascists I find as one more sign that Greece is rapidly becoming a society that has lost its democratic bearings. With potentially disastrous implications.

Why New Democracy, PASOK, Democratic Left and SYRIZA do not ask the institutional court of the country to outlaw Golden Dawn?

My question should be read as technical. I am not a constitutional expert. The procedure may be different, but the fact is that if these parties wanted, they could outlaw Golden Dawn.


The fact is that they do not do it.

«We should therefore claim, in the name of tolerance, the right not to tolerate the intolerant. We should claim that any movement preaching intolerance places itself outside the law, and we should consider incitement to intolerance and persecution as criminal.» Karl Popper, Philosopher.



The intensity of the previous article has exhausted my intellectual capacities and I needed nurishment to recover my strength and composure.

The answer to the question «what do I cook now?» came – as it always does – from the market.

Musky octopus

Musky octopus

Musky octopus is the poor relative of mighty octopus. And for this reason is a lot cheaper. These days in Athens octopus sells for 14 Euros per kilo, whereas musky octopus sells for 6 Euros per kilo.

Musky octopus tentacles with one row of suction cups

Musky octopus tentacles with one row of suction cups

A key visual difference between the musky octoppus and its mighty relative is that musky has only one row of suction cups in each of its 8 tentacles, whereas the big relative has two.

Βασική διαφορά μεταξύ του και εύκολα αναγνωρίσιμη είναι ότι τα πλοκάμια του Χταποδιού φέρουν δύο (2) σειρές βεντούζες ενώ του Μοσχιού μια (1) σειρά.

Octopus detail: two rows of suction cups

Octopus detail: two rows of suction cups

My cooking method is in two stages.

Stage 1 is the simmering of the musky octopi in their own juice. I just place them in a pot without anything, and let them simmer in low heat for about 45 minutes.

Result of Stage 1

Result of Stage 1

While this is happening, I saute onions and garlic in olive oil, and this is the beginning of Stage 2.

Onions, garlic, and chilli peppers

Onions, garlic, and chilli peppers

When Stage 1 is done, I bring together the octopi and the onion and garlic mix, adding tomato paste, cover the pot and let them intermix for 30 minutes in low heat.

Musky octopus in tomato sause

Musky octopus in tomato sause

Serve and eat immediately. I like ot sprinkle over the dish chopped coriander.

Musky octopus in tomato sauce - detail

Musky octopus in tomato sauce – detail

Enjoy it with a robust white, I prefer assyrtico from Santorini.


Σημερα ευρισκομαι εις την εθνικα υπερηφανη θεση να αποκαλυψω την πραγματικην ατζεντα συνεργασιας Καταρ – Ελλαδος, οπως αυτη συμφωνηθηκε στην προσφατη επισκεψη του Ελληνος Πρωθυπουργου εις το Καταρ. Παρευθυς αποκαλυπτω τους βασικους αξονες:


1. Οικονομικες φυλακες, καταπολεμηση της φοροδιαφυγης, και περιστολη των δαπανων δια της καταργησεως ολων των ΔΟΥ. 

Σε καθε νομο της Ελλαδος θα κτισθουν (προκατασκευασμενες) οικονομικες φυλακες.


Το Καταρ θα επενδυσει στα κτισματα αυτα και θα προσλαβει ολους τους απαιτουμενους υπαλληλους με μικτα 400 ΕΥΡΩ το μηνα, και πολλα τους ειναι.

Σε καθε νομο θα προσληφθουν τουλαχιστον 100 ατομα.


Για την απλοποιηση των διαδικασιων, καθε μηνα θα γινεται κληρωση σε Πανελληνιο επιπεδο και θα αναδεικνυονται 100,000 «τυχεροι», εκ των οποιων: 99,990 θα φυλακιζονται αυτοματως, ενω 10 θα ταξιδευουν στο Καταρ για τουρισμο. Εκαστος φυλακιζομενος θα πληρωνει 30 ΕΥΡΩ καθε μερα για την φιλοξενια του εις το συγκροτημα, το οποιο θα διαθετει παρεκκλησιο, ψησταρια και πισινα. Η φυλακιση ενος εκαστου θα διαρκει ενα μηνα ακριβως.  Οι φυλακισθεις θα εξαιρειται της κληρωσεως του επομενου μηνα, και για τους επομενους 11. Αρα αν ειναι τυχερος, θα μπει στην φυλάκα και παλι καποια στιγμη τον επομενο χρονο.


Καταργουνται οι φορολογικες δηλωσεις, οι εφοριες, και ολες οι σχετικες υπηρεσιες του Υπουργειου Οικονομικων.

Πας φυλακιζομενος ειναι εν δυναμει φοροφυγας, οποτε θα δημευεται τουλαχιστον το ημισυ της περιουσιας του. Αν θελει να προσφυγει στην Δικαιοσυνη, τον κακον του τον καιρον, καθοσον η Δικαιοσυνη δεν θα σχολειται με αυτες τις υποθεσεις. Κι ας παει στην Χαγη να βρει το δικηο του μετα απο 20 χρονια!!!!!

Al Capone

Εναλλακτικα, ο κατεχων φυλακιζομενος θα δυναται να καταβαλει 1 εκατομμυριο ΕΥΡΩ την ημερα και να μειωνει ή και να αποφευγει ολοκληρωτικα την εκτιση της ποινης. Στην περιπτωση αυτη, το Καταρ θα κατακρατει για λογους αποτελεσματικης διαχειρισης το 80% των εσοδων.


Το μηνιαιο εσοδο για το Ελληνικο Δημοσιο απο την φυλακιση των εν δυναμει φοροφυγαδων θα ειναι 90,000 επι 30, ηγουν οτι 2,700,000 ΕΥΡΩ ανα νομο, οποτε κατα μεσο ορο πολλαπλασιαζοντες επι 50 θα εχομεν 135,000,000 ΕΥΡΩ μηνιαια εσοδα. Το ετησιον εσοδον του Κρατους θα ανερχεται εις 12 επι 13,500,000 ΕΥΡΩ, ηγουν οτι 1,620,000,000 ΕΥΡΩ.

Το Καταρ θα λαμβανει ως κοστος και δικαιωματα  τα 1,000,000,000 ΕΥΡΩ, ενω θα εχει και δικαιωμα 50% επι καθε κατασχεσεως πραγματοποιειται επι της περιουσιας των φυλακιζομενων.

Κατα μεσον ορο εκτιμαται οτι τα ετησια εσοδα απο κατασχεσεις θα ειναι 100,000 εξοχικες και κυριες κατοικιες, εκ των οποιων οι 50,000 θα περιερχονται εις την δικαιοδοσιαν του Καταρ. Τα κατασχεζομενα μετρητα προς το παρον δεν εχουν εκτιμηθει. Και ουτε και χρειαζεται. Εξαλλου δεν υπαρχει ρευστοτης, οποτε γιατι να χανομε το χρονο μας;

Greece's PM George Papandreou welcomes Qatar's Emir Sheikh Hamad bin Khalifa Al-Thani in Athens

2. Αξιοποιηση της γης

Ολα τα κατασχεθεντα εκ του Καταρ ακινητα θα ανταλλασοονται κατα την προτιμηση του Καταρ με οικοπεδα και ακινητα υπο τον ελεγχον του Ελληνικου Δημοσιου. Ηγουν οτι, ενα δυαρι στον Κορυδαλλο θα ανταλλασσεται με ενα δυαρι που εχει στην ιδιοκτησια του το Ελληνικο Δημοσιο στην Πλατεια Μαβιλη, ή ενα οικοπεδο, ή μια δασικη εκταση στην Χαλκιδικη. Με την ανταλλαγην, το Ελληνικον Δημοσιον θα γινεται ιδιοκτητης του δυαριου στον Κορυδαλλο, και το Καταρ θα εχει την ιδιοκτησια και δικαιωμα οιασδηποτε χρησης του οικοπεδου στην Χαλκιδικη. Δασικες εκτασεις περιλαμβανονται στο σχημα ανταλλαγων. Για καθε τετραγωνικο μετρο κατοικιας το Καταρ θα δικαιουται 10 στρεμματα δασικης εκτασεως οπου γουσταρει.


Συμφωνα με το διεθνες Δικαιο, αν οι Ελληνες ειχαν το δικαιωμα να ξεσκισουν τις δασικες εκτασεις και να τις καταπατησουν δια μαιζονετας την παρελθουσαν δεκαετιαν, δια ποιον λογον δεν θα δυνανται να πραξουν το ιδιον και οι Καταριανοι;


Και προειδοποιω τους εχοντες αντιρρηση: ειναι  καλυτερα δηλαδη να τα καιμε καθε καλοκαιρι; Με τον δικαιο αυτο τροπο τα παιρνουνε αυτα που θελουνε χωρις αποκαϊδια και καταστροφες. Και εχουνε και καποιοι ανθρωποι δουλεια.


3. Αεροδρομια και μαρινες

Ολα τα περιφερειακα και επαρχιακα αεροδρομια και μαρινες της Ελαδος περιερχονται αυτοματως εις την ιδιοκτησιαν του Καταρ, το οποιον θα πρεπει εις ανταλλαγμα να προσλαβει 100 εντοπιους κατοικους εις συναφεις επιχειρησεις.


Το Καταρ θα κανει ο,τι θελει στις εγκαταστασεις που θα αποκτησει, και θα αποζημιωνει το Ελληνικο Δημοσιο πληρωνοντας τους μισθους των απασχολουμενων εις αυτες. Ο βασικος μισθος (και μονος ως εκ τουτου) θα ανερχεται σε 300 ΕΥΡΩ μικτα, καθοσον ολο και κατι τις θα εχουσιν οι εργαζομενοι απο φιλοδωρηματα, κι αν δεν εχουν, κακο δικο τους. «Αντι να μας ευχαριστουν που τους δινομε εργασια, γινονται και αδηφαγοι;», ελεγαν χαρακτηριστικα οι ανθρωποι του Σεϊχη.


Αυτοματως ολα τα ξενοδοχειακα συγκροτηματα εις ακτινα 150 χιλιομετρων απο οιανδηποτε μαρινα και οιονδηποτε αεροδρομιο καθιστανται ιδιοκτησια του Καταρ, που δεν χρειαζετια να καταβαλει επιπροσθετο τιμημα στο Ελληνικο Δημοσιο, ή αποζημιωση στον ιδιοκτητη.

Ως μπονους, ο ιδιοκτητης απαλλασσεται της κληρωσεως δια φυλακισιν (βλεπε 1) δια περιοδον 2 μηνων.


Το Καταρ μπορει να αποφασισει να κρατησει ενα ξενοδοχειο για εκμεταλλευση, ή να το πουλησει. Με τον τροπο αυτο θα κυκλοφορησει και χρημα, λογω των πολλαπλων συμβολαιογραφικων πραξεων, οπως επισης και των φορων μεταβιβασεως.


3. Ποδοσφαιρικο πρωταθλημα

Ολα τα επαγγελματικα πρωταθληματα περιερχονται εις το Καταρ, οπως επισης και ολες οι ποδοσφαιρικες ομαδες.


Οποιος διαφωνει να παει να ζησει αλλου.

Η Εθνικη Ελλαδος καθισταται Εθνικη Καταρ. Ηλθε επιτελους η ωρα να αποκτησει αξιολογο εθνικο συγκροτημα αυτη η συμπαθης χωρα.


Για λογους συναισθηματικους, το εθνικο συμβολο, ηγουν οτι η σημαια της Ελλαδος θα ειναι ραμμενη στο εσωτερικο του σλιπ  των ποδοσφαιριστων του Εθνικου Συγκροτηματος.


Αισθανομαι εξαντλημενος μετα απο το εξονυχιστικο και κατατοπιστικο αποκλειστικο ρεπορταζ, και κλεινω με μια προειδοποιηση προς ολους οσοι πιθανα εκφρασουν αντιρρησεις στο μεγαλοπνοο προγραμμα που μολις περιεγραψα: Οσοι διαφωνειτε στα τσακιδια και γρηγορα πριν….


Και (για να μην ξεχνιομαστε) ολοι οι τεμπεληδες που ηρθανε στην ομορφη χωρα μας για να τη μολυνουνε, στα τσακιδια κι εσεις ολοι! Βιτ!!!!! Α λα Μαιζον!!!!!


Δεν χρειαζεται να πω κατι αλλο. Χρειαζεται;


Και δια να δωσω την πληρη εικονα του φρονηματος του ελληνικου λαου, επιτρεψατε μου να μοιραστω μαζι σας μια επικαιρη φωτογραφια, οπου νεες ελληνιδες ατενιζουν την νεα ελλαδα με αισιοδοξια.


Κατοπιν αγωνιωδους ερευνης, επιτελους, ανακοινωνων σημερον την αιτιαν δια την συμπεριφοραν πλειστων οσων Γερμανων προς την ημετεραν πατριδα! Ειναι η πολυχεσία!!!

Edgar Berillon, Docteur

Edgar Berillon, Docteur

Ο Γαλλος ερευνητης ιατρος Docteur Edgar Bérillon το ετος 1915 ανεκαλυψε οτι το εντερο των Γερμανων ειναι σχεδον τρια μετρα μακρυτερο απο εκεινο των λοιπων Ευρωπαιων. Αυτη η φυσικη καταστασις οδηγει εις το φαινομενον της πολυχεσίας, ηγουν οτι την ακατασχετον αφοδευσιν, και την βρωμίδρωσιν, ηγουν οτι την παραγωγην ιδρωτα με οδυνηρη και αποτρόπαια οσμη. 


Οποτε δια της μεθοδου της απαγωγης, δηλαδη τεκμαιρων εκ των φυσικων δεδομενων, κατεληξα εις την ακολουθον ερμηνειαν της συμπεριφορας ορισμενων Γερμανων προς την πατριδαν μας.

Es gibt ein Reich

Es gibt ein Reich

Αδυνατουντες να συγκρατηθουν εις το συνεχες και αδιαλειπτον καλεσμα της «εδρας» των, πραγματοποιουν «μεταβιβασιν», ήτις εις Φροϋδικους ορους σημαινει οτι «βρισκω καποιον να του φορτωσω τα βασανα μου». Επειδη ευρεθηκαμε να εχομεν υψηλον χρεος, απεφασισαν να μας μεταβιβασουν την πιεσιν που αισθανονται εις την εδραν των.

Κώλος αγνωστου εθνικοτητος

Κώλος αγνωστου εθνικοτητος

Η ψυχαναλυτικη ερμηνεια εχει ως ακολουθως «αυτοι οι Ελληνες μας πιανουνε τον κώλον και μας αναγκαζουν να χεζομεν συνεχως και αδιαλειπτως. Πρεπει να τους τιμωρησωμεν. Λιτοτηα και παλι λιτοτηα δια να καταλαβουσιν!»

Παρατηρων οτι εχομεν και το φαινομενον της «αρνησεως», οτι δηλαδη δεν αναγνωριζουσιν οτι για ολα φταιει το μακρυ των εντερον, μεταβιβαζωσιν την πιεσιν της εδρας εις το ισοζυγιον της Ελλαδος, κατηγορουντες τους Ελληνες οτι ειναι τεμπεληδες διοτι δεν παμε στην τουαλεττα οσο συχνα πανε εκεινοι.

Περιττο να σας πω οτι δια της παρουσης αποδεικνυω και την ανεπαρκεια των οικονομολογων, οιτινες επιχειρουν την διορθωσιν των οικονομικων μας δια της εξοντωσεως μας, ενω εκεινο που χειαζεται ειναι να μειωσομεν το μηκος του εντερου των Γερμανων!!!!! Πληρης αποτυχια της οικονομικης επιστημης!!!!!

Και ερωτω – επισης: Οταν εξοντωθει η Ελλας και οι Γερμανοι εξακολοθουν να εχωσιν την πιεσιν εις την εδραν των και την πολυχεσιαν, μηπως εχομεν τον Τριτον Παγκοσμιον; Ή την καταρρευσιν της Ευρωζωνης;;;;;

Λύτρας, κώλος
Και ολα αυτα απο ενα εντερο και μιαν εδραν…..


Η αναφορά που ακολουθεί ανήκει στον Ιωάννη Πετράκη, υπαστυνόμο του Κιλκίς, ο οποίος στις 7 Απριλίου 1923 αναφέρει στο τοπικό αστυνομικό τμήμα εγγράφως:

« Λαμπυριζούσης και σελαγιζούσης της σελήνης παρά λίμνην της Δοϊράνης, εωράκαμεν τους ληστάς. Κράζων δε σταθείτε, ρε πούστηδες, γαμώ το σταυρό σας» και απαντησάντων «κλάσε μας τα’ αρχίδια», απέδρασαν…

Σημειωση 1: «σελαγιζουσης» μαλλον προερχεται απο το «σελας»

Σημειωση 2: υπενθυμιζω το «σουξεδιαρικο» του μανωλη ρασουλη «λαμπεις σαν το βορειο σελας στο λοφακι της καστελλας«. Ισως υπαρχει λοφισκος «καστέλλα» και εις το κιλκις! Καθοσον η ποιητικη ελευθερια ειναι καθόλα και αποκαλυπτικη!

Σημειωση 3: Περαν της αρχιδολογικης σημασιας της κραυγης του υπαστυνόμου, θεωρω οτι υποκρυπτει η κραυγη του και μεθοδο αντιμετωπισεως πασης παρανομου συμπεριφορας, οποτε θα πρεπει οι ιθυνοντες να την μελετησουν αρμοδιως και βαθεως. Το «σταθειτε, ρε πουστηδες…» ειναι αποτρεπτικη κινησις πολλώ υπερτέρα πυροβολων και λοιπων οπλων. Οι νοησαντες ενόησαν. Ισως δε θα πρεπει να εξαγωμεν την τεχνογνωσιαν και εις λοιπας χωρας προς καταπολεμησιν της εγκληματικης και υπονομευτικης συμπεριφορας.

Χειροποίητη σέσουλα

Χειροποίητη σέσουλα


Το παρον πονημα αφορα ενα θεμα υψιστης εθνικης, πολιτιστικης, γλωσσολογικης αλλα και οικονομικης σημασιας, την χρηση των όρχεων εις την καθημερινην ζωην, πλην της εκδηλωμενης και φανερωμενης χρησεως, ηγουν οτι την γεννησιν και διαθεσιν σπερματος προς αναπαραγωγην (και αλλες πολλες χρησεις οιτινες παραβλεπονται χαριν οικονομιας και χρηστων ηθων).

Η δηθεν σεμνοτης της καθεστηκυιας κουλτουρας εχει καταποντησει την παρουσιασιν παρομοιων θεματων, καθοσον ολοι και ολες ασχολουνται με πολυ σοβαρα θεματα, και ως εκ τουτου η αρχιδολογια, ηγουν οτι ο λογος περι των ορχεων, αποτελει αντικειμενο παρηκμασμενης και εκφυλισμενης σκεψεως, αντιληψεως και εν γενει και καθολικως αναξιου υπαρξεως και προορισμου.

Αντιθετως, και εκθετως, η παρουσα δημοσιευση ελπιζω οτι θα αναδειξει την ιστορικη, πολιτιστικη, κοινωνιολογικη, γλωσσολογικη αλλα και γαστρονομικη σημασια της αρχιδολογιας.

Προβαινω παραυτα εις διευκρινισιν σε ο,τι αφορα το θεμα της παρουσης. Δεν διεκδικω την μοναδικοτητα ουτε και οιονδηποτε τιτλον και βραβειον. Η παρουσα αποτελει απλως και μονον ταπεινην συνεισφοραν εις το τιτανιον εργον της γλωσσολογιας, κοινωνιολογιας, γαστρονομιας, και αλλα βεβαιως και πρωτιστως, αρχιδολογιας. Και ολα αυτα χωρις να παρεκκλινω εις τους ιλιγγιωδεις ατραπους της αρχιδολαγνειας.



Πρωτογενεις λεξεις και Ορισμοι

Ορχις: γεννητικος αδενας που παραγει σπερματοζωαρια. Αφορα ανθρωπους αλλα και ζωα.

Αμελέτητα: οι όρχεις των σφαγίων. Ουχι νμονον των αμνοεριφιων και των γουρονιων, αλλα και λοιπων ζωων, οπως οι ταυροι.

Παπάρι: συνωνυμο του όρχεως. Ουδεμια σχεσιν εχει με την «παπάρα». Αλλα μεγιστην συναφειαν με τον «παπάρα».

Παπαριά: ανοησίες και ψέμματα

Καμπανέλια: το ζευγος την ορχεων

Παπαρολογία: Διάλογος ανευ ουσίας, επικεντρωμένος επι δευτερευόντων ή και τριτευόντωνθεμάτων και προσώπων. Επι παραδείγματι, η συζήτησις περι του Παναθηναϊκού εις το φετεινο πρωτάθλημα. Ή η συζητησις περι αναπτυξεως της σημερινης Ελλάδος.

Χαμαμ του Μπεη στη Θεσσαλονικη

Χαμαμ του Μπεη στη Θεσσαλονικη

Ανεκδοτολογικη αναφορα σε χρησεις και εκφρασεις αλλα και στιχουργηματα.

Απαξιωτικοι χαρακτηρισμοι με γεωγραφικη προελευση ή προσωπο

«Τα αρχιδια του Καραμπελα«: αρνητικος χαρακτηρισμος καταστασης ή προσωπου.  Τονιζω και εννοω την ενταση της εκφρασεως, οτι οι ορχεις του Καραμπελα ειναι Ελληνικοι! Ολοι οι ανθελληνες να πανε να γαμευθουνε. Η προσκληση αυτη προς τους ανθελληνες ειναι καθαρα ιατρικου χαρακτηρος, καθοσον η αποφραξις των υδραυλικων συστηματων αμφοτερων των διαπλεκομενων εν τη ερωτικη πραξει, θα οδηγησει και εις «ξελαμπικαρισμα» οποτε και θα ομολογησουν οτι τα καραμπελιακα παπαρια ανηκουν εις το Εθνος και ουχι εις τους εχθρους της Πατριδος!

«Αρχιδια Καλαβρεζικα«: Παρολον οτι εγκριτοι μελετηται εριζουν περι της γεωγραφικης οντοτητος, ηγουν οτι περι ποιας περιοχης προκειται, Καλαβρυτων ή Καλαβριας εις την Ιταλικην Χερσονησον, εγω προσωπικα – και ο ιδιος – δεν εχω οιανδηποτε αμφιβολιαν. Η αναφορα της εκφρασεως ειναι εις την Ιταλικην Καλαβριαν, ήτις αποικήθηκε απο τους Αρχαιους Έλληνες και ως φαίνεται ειχε απο τοτε φήμην δια τους ορχεις των κατοικουντων εις αυτην. Η φημη ημπορει να ητο και καλη, και να ήλλαξε εν τη ροή της ιστοριας, καθοσον τα μιση και οι πολεμοι οδηγουν και εις αλλαγην των αποψεων των ανθρωπων.




«Αρχιδια καπαμά«: Οπως ειναι γνωστον, ο καπαμας ειναι πιατο μαγειρευμενο με σκεπασμενη την κατσαρολα, καπακωμενη. Συνηθως ειναι μικρα κομματια κρεατος που απο την εις ατμον εκθεσιν εχουσι καταστει υπερτρυφερα.

«Φάε ένα αρχίδι»: Απαξιωτική εκφρασις, πλην όμως ενίοτε και ουσιώδης προτροπή, καθόσον εις την ορεινην Κρήτην σερβιρονται τα καλυτερα αμελετητα, οπότε ειναι συνηθες οι επαίοντες να προτρέπουν τους μη δια της προσκλήσεως ταύτης. Προσκλήσεως προς δοκιμήν και απόλαυσιν.

Παρεμφερης εκφραση: «Τσιμπα ενα αρχιδι«.

«Αρχιδια με ριγανη«: μεταφορικη εκφρασις σημαινουσα «‘άλλα αντ’ αλλων». Επισημαίνω ομως ότι η μαγειρικη διάστασις της εκφρασεως αποτελεί αφεαυτής ενα μικρον θαυμα, καθοσον η ριγανη των ελληνικων λοφων και βουνων ταιριαζει εκπληκτικα με τα αμελητηα αμνοεριφιων.

«Αρχίδια μάντολες«: Υποτιμητικη εκφραση, παραδόξως καθοσον οι μάντολες ειναι εξαιρετικες! Και τι θα πει ο Μαρσέλ Προυστ!

«… σαν Συριανα λουκουμια«: Σκοπιμως και οικειοθελως απέκοψα την εκφρασιν απο λαϊκον στιχουργημα οπου ο αοιδός ατενιζει τα οπίσθια συμπαθους προς αυτον γυναικός με την οποίαν ευρίσκεται εις συμπτηξιν, και με τρυφεροτητα περιγραφει την ταλάντωσιν των όρχεων του, επικρεμαμένων μεσούσης της γενετήσιας πραξεως παρά φυσιν, ήγουν οτι  εκ της οπισθίας εισόδου. Μην με ρωτατε να σας πω περισσότερα, οσοι και οσες δεν κατανοείτε, ατυχήσατε, καθόσον εκ της εμπειρίας και μόνον δύνασθε να αντιληφθείτε το σημαινόμενον.(βοήθεια για ασχετους και ασχετες: «…κι αρχίδια σαν τουλούμια, να κρεμονται στον κώλο σου σαν Συριανά λουκούμια»)

Και να προσθεσω και την συνηθεστατα χρησιμοποιουμενη ομοιοκαταληξια με τα «μυδια». Εδω προτρέχω της ενότητος των λαϊκων στιχουργημάτων, αλλα για καλό σκοπό.

«Εις την συκιαν εκάθομην και ετρωγα τα μύδια, κι εσυ πεσούσα διπλα μου μου έγλυφες τ’ αρχιδια.«



Της περιφρονησεως

«Γι΄αυτό με τρώγανε τ΄αρχίδια μου«: Συνοδεύει αναφορα εις συναντησιν με πρόσωπον τι.
«Τον έχω γράψει στ΄αρχίδια μου«: Παρεμφερης και η εκφρασις: «Τον εγραψα εκει που δεν πιανει μελανι».

«Στ’αρχιδια μας και μας, Κωστης Παλαμας«: Μοναδικης πρωτοτυπιας εκφρασις απο την δεκαετια του 70-80. Πλειστα οσα επιχειρηματα κατεληγαν με την εκφρασιν ταυτην.

Μυλος του καφε

Μυλος του καφε

Οι γενναιοι, οι δυνατοι, και οι δειλοι

«Κλασε μου τ’ αρχιδια«: Δεν φοβαμαι τιποτις ανακραζει ο αναφωνησας. Προκειται περι αντιστασεως σε τσαμπουκαδες, αλλα και ταυτοχρονου αντεπιθεσεως. Αποτελει ιδιαιτερου ενδιαφεροντος η χρηση του ρηματος «κλανω». Επιτρεψατε μου να αναπτυξω την σκεψη μου επι τουτου. Το ρημα παραπέμπει και σε περιφρόνηση, οπότε ειναι ευλογος η χρησις του, ως πολλαπλασιαστη της εντασεως της εκφρασεως. Κλανω περιφρονων αλλα και γειτνιαζων των ορχεων, οιτινες αποτελουν πηγην ζωογονου δυναμεως και ενεργειας.

Παρομοιες εκφρασεις ειναι οι ακολουθες: 

«Θα μου κλασεις μια μαντρα αρχιδια«.

Αντιθετικα, η ακολουθη εκφραση παραπεμπει σε δειλο ανθρωπο: «Μπάζει ο κώλος του και πάγωσαν τ΄αρχίδια του«.

Οπως και η παρομοια: «Δεν έχει αρχίδια να το κάνει«.

Ο γενναιος και δυνατος αναφερεται ως: «Έχει μια οκά αρχίδια«. Παρεμφερης και η εκφραση «αντρας με δυο τονους αρχιδια».

Βλεπε και το σχετικο επιθετο «Αρχιδατος«.

Σκαφη για οικιακες χρησεις

Σκαφη για οικιακες χρησεις

Υποτιμητικα και υβριστικα γενικης χρησεως

«Τι είπες ρε αρχίδι;» Υποτιμητικη και υβριστικη ερωτηση, προφανως επιδιωκουσα τον ηθικο και πολιτικο υποβιβασμο του υβριζομενου.

Βλεπε και σχετικα:

Φύγε από δω παλιο-αρχίδω…


Παρε τ’ αρχιδια μου…



Της αγανακτησεως

«Μου’ σπασες τ’ αρχιδια»: Με ταλαιπωρησες τοσο που οι πηγες της σπερματογονιας μου κατεστραφησαν. Παρεμφερης και η εκφραση «Μου’ πρηξες τ’ αρχιδια«.

Σπαζαρχιδης (ο), Σπαζαρχιδω (η): για αγνωστους εις εμε λογους, αμφοτερες οι λεξεις απαντωνται με «σ» αντι για «ζ», δηλαδη σπασαρχιδης και σπασαρχιδω. Προσωπικως θεωρω πλεον δοκιμη την χρηση του «ζ».



Της αδιαφοριας

«Στ’ αρχιδια μου σε γραφω και κανω το ζωγραφο«: Ιδιαιτερως διαδεδομενη εκφραση, με ή χωρις τον ζωγραφο.



Ο τεμπέλης και ο εργατικος
Ο τεμπελης: «Τ΄αρχίδια του ξύνει όλη την ώρα».

Ο Εργατικος: «Παράτριψαν τ’ αρχίδια του από τη δουλειά«.

Φουφού με κάστανα

Φουφού με κάστανα

Της υποτελείας αλλα και της αμφισβήτησης

«Κρεμεται απο τ’ αρχιδια του….«: Το ακρον αωτον της υποτελειας.

«Όποιος νομίζει πως κρεμόμαστε από τα αρχίδια του,να τα κόψει να πέσουμε. .«: Παραφθορα με αντιστασιακες τασεις.

Γουδί και γουδοχέρι

Γουδί και γουδοχέρι


«Μαγκες πιαστε τα γιοφυρια, μπατσοι κλαστε μας τ’ αρχιδια»

«Το μουνι δεν ειν’ αρνι να το κλεισεις σε παχνι, το μουνι θελει παιχνιδια με ψωλες και με αρχιδια»

«Τ’ αρχιδια μου στον κώλο σου χτυπανε σα καμπανες».


Η ανιδιοτελης ταυτη αποπειρα οδηγηθηκε εις το τελος της. Ελπιζω να διεφωτησα αλλα και να εμορφωσα δια της αναδειξεως του γλωσσικου πλουτου των Ελληνων. Σημειωνω οτι οι πλειστες οσες των λεξεων της αρχιδολογιας ειναι ελληνικες. Κατι που αποτελει και απαντησιν προς τους εχθρους της πατριδος, στους οποιους θα απευθυνω λιαν συντομως ειδικον αρθρον. Στο μεταξυ ομως, σας αφιερωνω ενα τραγουδακι του Νικόλα Άσιμου «Ολα τα’ χαμε» (κι αρχιδια είχαμε)…

Today’s dish is traditional, as traditional it can be.

Roast Ewe’s Leg, accompanied by boiled beetroot, and beetleafs, with a garlic condiment.

Before I present the dish, I will offer some comments on the etymology of the relevant Greek words, as a small contribution to saving the Greek Language.

Morning of 8th January 2012 in Marathon, Attica, Greece

Morning of 8th January 2012 in Marathon, Attica, Greece

Το πιατο της ημερας ειναι «Μπουτακι Προβατινας ψητο στο φουρνο με σκορδαλια, παντζαρια και φυλλα.»

Αφιερωνεται στα κοριτσια της γειτονιας του ΦΜΠ, και πιο συγκεκριμενα (με συνθηματικα ονοματα, καθοσον μας παρακολουθουν απο ολες τις ηπειρους): ΑΝ, ΕΥ, και ΚΕ2.

Κοπιαστε κοπελλες.

Picasso, The Three Graces, 1925

Picasso, The Three Graces, 1925

Η ετυμολογια

Με δεδομενη την οξυτατη απειλη αφανισμου της ελληνικης γλωσσας, οδηγουμαι νομοτελειακα εις την ετυμολογικη αναδειξη των λεξεων. Για ιστορικους λογους (αλλα και λογους γλωσσολογικους) αναφερω οτι καθως εψαχνα στο λεξικο την προβατινα, επεσα πανω στον «πουτανιαρη». Ισως αυτο αποτελει ενα μηνυμα των υπερτερων δυναμεων, το οπιον αδυνατω να ερμηνευσω προς το παρον.  

Προβατινα: το θηλυκο προβατο. Το προβατο εκ του ρηματος «προβαινω». Η κινουμενη περιουσια.

Παντζαρια: Γνωστα και ως κοκκινογουλια. Εκ της τουρκικης λεξεως pancar.

Rast Ewe's Leg - The Greek Way

Rast Ewe’s Leg – The Greek Way

Let us begin with the ewe. I got a leg of approximately 2,5 kilograms. I rubbed coarse sea salt on it, added some pepper, and put it in a roasting dish on top a bed of bay leaves and rosemary.

Ewe's Roast Leg - The Greek Way

Roast Ewe’s Leg – The Greek Way

The baking technique is my secret. I only disclose that midway through the roasting process I add garlic cloves. Which you can see in the dish and are in my humble opinion taste even better than the meat.

Roast Ewe's LEg with Garlic Cloves

Roast Ewe’s Leg with Garlic Cloves

As a matter of fact, one of the dishes in my last menu before I travel to the world beyond, is going to be these garlic cloves, dressed with the juice of the ewe’s leg, on top of sliced leg meat.

Blanched beet leafs

Blanched beet leafs

The equally exciting part of the dish os boiled sliced beetroot, with blanched beet leafs, and a garlic condiment.

The beet leafs were as fresh as they can get when I bought them this morning. They have a velvety texture and a subtle flavour.

Roast Ewe's Leg, with boiled beetroot, blanched beet leafs, and garlic condiment

Roast Ewe’s Leg, with boiled beetroot, blanched beet leafs, and garlic condiment

The garlic condiment I made with barley rusks (παξιμαδι κριθαρενιο), garlic, olive oil, salt and lemon.

Serve and enjoy with a robust red wine and good company.

Sunset in Vouliagmeni, Attica, Greece

Sunset in Vouliagmeni, Attica, Greece


My acquaintance with Catalunya started with the soprano Montserrat Caballet. The magnificent lady who sang in the 1982 Barcelona Olympics with Freddie Mercury. Then I discovered that Catalunya was colonised by Ancient Greeks, who settled around the Roses area. A few miles from Roses was «El Bulli», the restaurant of Ferran Adria, another great Catalan, one of the great chefs of the world. And close to it is the ancient city of Emporion (Empuries) founded in 575 BC by Greek colonists from Phocaea with the name of Ἐμπόριον (Emporion, meaning «trading place»). It was later occupied by the Romans (Latin: Emporiæ), but in the Early Middle Ages, when its exposed coastal position left it open to marauders, the town was abandoned. I close this personal reference with Manuel Vazquez Montalban, the Catalan writer and journalist. It was not until a few days ago that I read about the Catalan Company.

Magnas Societas Catalanorum, sometimes called the Grand Company and widely known as the Catalan Company, was a free company of Almogavar mercenaries founded by Roger de Flor in the early 14th-century.

Roger de Flor

Roger de Flor

Roger de Flor

De Flor was born in 1267 in Brindisi, which was a provence of Catalonia at the time, the second son of a Brindisi’s noblewoman and German falconer named Richard von Blum (Blume means flower in German) in the service of the Hohenstaufen rulers of southern Italy.

As a boy he went to sea and became a Knight Templar.

Seal of Templar Knights

Seal of Templar Knights

When Acre in Palestine fell to the Saracens (1291), he made his fortune by blackmailing refugees. Denounced by his grand master, he fled to Genoa and became commander of a force of almogávares (Spanish mercenaries) in service to the Aragonese king of Sicily, Frederick II, who was warring with the house of Anjou.

Coat of Arms - Hohenstaufen Family

Coat of Arms – Hohenstaufen Family

The Almogavars

Their name is the transformation into Catalan of an Arab word, al-mogauar, which means «one who devastates». Mountain shepherds from the Pyrenees mountains of Northern Spain or forest-dwellers, these were the men who carried war to the Arab taïfa, a war made up of raids, pillaging and unstable frontiers.

They withstood the Muslim invasions of Spain in the 7th and 8th century by heading higher into the hills and fighting raider warfare in the time honored tradition of guerrillas everywhere.  They were remarkable in that they were both fierce and disciplined in combat (outside combat, not so much).  They could move fast through very rugged terrain, attack a Muslim settlement, and then flee before reinforcements arrived.  Although they could stand against heavy cavalry, they proved very effective troops in running down the lighter Berber-style horsemen of the Iberian Muslim kingdoms.

The average Almughavar wore little to no armor, growing his hair and beards long.  He carried a spear, 2 heavy javelins (called azconas), and short stabbing sword.  They were the literal descendents of the Iberians that followed Hannibal into Rome, their weapons unchanged since the Romans copied them (naming them Pila and Gladius Hispaniensis).

Despite their barbarian appearance (and make no mistake, these were the hillbillies of the middle ages), the Alughavar understood two very modern principles of warfare:  1) there are no rules, and 2) defeat an enemy mentally first.  Almughavars routinely held their own against European heavy cavalry because they engaged in unchivalrous tactics like aiming for a man’s horse.  And before a battle, Almughavars would strike their blades against against stones, causing them to spark in the pre-dawn gloom while they chanted «Aur! Aur! Desperta Ferro!»  («Listen! Listen! Iron, Awaken!»).

The battle cry of the Almogàvers

Aur! Aur! Desperta ferro!
Deus aia!

Veyentnos sols venir, los pobles ja flamejen:
veyentnos sols passar, son bech los corbs netejen.
La guerra y lo saqueig, no hi ha mellors plahers.
Avant, almugavers! Que avisin als fossers!
La veu del somatent nos crida ja a la guerra.
Fadigues, plujes, neus, calors resistirem,
y si’ns abat la sòn, pendrèra per llit la terra,
y si’ns rendeix la fam carn crua menjarem!

Desperta ferro! Avant! Depressa com lo llamp
cayèm sobre son camp!
Almugavers, avant! Anem allí a fer carn!
Les feres tenen fam!


Listen! listen! Wake up, O iron! Help us God!…Just seeing us coming the villages are already ablaze. Just seeing us passing the crows are wiping their beaks. War and plunder, there are no greater pleasures. Forward Almogavars! Let them call the gravediggers! The voice of the somatent is calling us to war. Weariness, rains, snow and heat we shall endure. And if sleep overtakes us, we will use the earth as our bed. And if we get hungry, we shall eat raw meat. Wake up, O iron! Forward! Fast as the lightning let us fall over their camp! Forward Almogavars! Let us go there to make flesh, the wild beasts are hungry!

Sicilian Vespers

Sicilian Vespers

Sicilian Vespers

On March 30, 1282, Peter III of Aragon waged war on Charles of Anjou after the Sicilian Vespers for the possession of Naples and Sicily. The Almogavars formed the most effective element of his army. Their discipline, ferocity and the force with which they hurled their javelins made them formidable against heavy cavalry of the Angevin armies. They fought against cavalry by attacking the enemies’ horses instead of the knights themselves. Once a knight was on the ground he was an easy victim of an Almogavar.

De Flor recruited Almogaver soldiers left unemployed with the Peace of Caltabellotta in 1302 by the Crown of Aragon who opposed the French dynasty of Anjou.

Andronicus II Palaeologus

The Battle of Bapheus occurred on 27 July 1302 between an Ottoman army under Osman I and a Byzantine army under George Mouzalon. The battle ended in a crucial Ottoman victory, cementing the Ottoman state and heralding the final capture of Byzantine Bithynia by the Turks. Bapheus was the first major victory for the nascent Ottoman emirate, and of major significance for its future expansion: the Byzantines effectively lost control of the countryside of Bithynia, withdrawing to their forts, which, isolated, fell one by one. The Byzantine defeat also sparked a massive exodus of the Christian population from the area into the European parts of the Empire, further altering the region’s demographic balance. Coupled with the disaster of Magnesia, which allowed the Turks to reach and establish themselves on the coasts of the Aegean Sea, Bapheus thus heralded the final loss of Asia Minor for Byzantium.

The  Byzantine emperor Andronicus II Palaeologus had to do something about the rising threat of the Ottoman Turks.

In 1303 Roger de Flor and the Catalan Company were commissioned by the Byzantine emperor Andronicus II Palaeologus and his son the co-emperor Michael IX Palaeologus to help them fight the Ottoman Turks.

Andronicus II Paleologus (1282 - 1328), fresco in the Holy Monastery of Prodromos in Serres

Andronicus II Paleologus (1282 – 1328), fresco in the Holy Monastery of Prodromos in Serres

Roger de Flor’s commission was sanctioned by the Aragonese, rulers in Sicily and southern Italy, who were quite eager to rid themselves of unemployed and unruly soldiers. Roger de Flor departed with 39 galleys and transports carrying around 1,500 knights and 4,000 Almogavars, special foot soldiers employed mainly serving the kingdom’s interests in the Mediterranean Sea, especially by the Crown of Aragon.

Roger de Flor arrived in Constantinople with the help of king Frederick III of Sicily in 1303, and married the niece of Andronicus, daughter of the Tsar of Bulgaria, and was named Grand Duke (head of the fleet).

The Catalan Company's itineraries in Anatolia and the Balkans

The Catalan Company’s itineraries in Anatolia and the Balkans

Roger de Flor campaigned with his Company in Anatolia, defeating the Turks but also engaging in widespread violence and looting of the Byzantine inhabitants. By this point, the Catalans, were considered by the Byzantines to be little better than brigands and freebooters. The successes had inflated the already arrogant De Flor, leading him to entertain plans of establishing his own dominion in Anatolia.

Roger de Flor entering Constantinople

Roger de Flor entering Constantinople

This put him at odds with the Byzantine Emperor, and the indiscipline of the Almogavars marked the end of Roger de Flor. On 30 April 1305, he was slain along with 300 cavalry and 1,000 infantry by theAlans, another group of mercenaries at the service of the Emperor. Roger had been in Adrianopolis (modern Edirne) attending a banquet offered by Emperor Michael. The emperor later attacked Gallipoli attempting to conquer the city from the remnants of the Company under the command of Berenguer d’Entença who had arrived with 9 Catalan galleys. The attack was unsuccessful, but it largely decimated the Company. Berenguer d’Entença was captured by the Genoese shortly after, and later liberated. The Company had only 206 horsemen, 1,256 foot soldiers left and no clear leader when Emperor Michael attacked, trusting in his numerical superiority, only to be defeated in Battle of Apros in July 1305.

Thus began the Catalan Vengeance.  For two years, the Catalan Company raided and ravaged the Thracian countryside.  They sacked Rodosto, brutally hacking apart every man, woman, and child in revenge for what was done to their brothers and their leader.  Although they had no siege works and so could not sack the walled cities, no Greek army could stand against them.  The emperor was forced to watch as the Catalans burnt the undefended outskirts of Constantinople.  So thorough was their domination that the two year pillage of Thrace ended not because they were forced out, but because there simply was not enough places that they could pillage for food.

Coat of Arms of Roger de Flor

Coat of Arms of Roger de Flor

The Battle of Gallipoli

One fascinating episode during the vengeance was the Battle of Gallipoli.  In 1306, the Catalan Company left their camp in Gallipoli and pursued the Alan force that had murdered their leader.  The 9,000 Alani were fleeing north-west to their homelands.  The Catalans caught up with them and butchered all but 300 in perhaps their most difficult battle.

Meanwhile, a contingent of Genoese mercenaries, at the Byzantine Emperor’s behest, attacked the poorly defended camp at Gallipoli.  The Company’s quartermaster, Ramon Muntaner, had at his command 7 horsemen, 133 infantry (mostly sailors and wounded Almughavars), and all the wives of the Catalan Company.  So he equipped the women and had them defend the walls under relentless Genoese crossbow barrages.  One wife refused to leave her post despite being wounded five times(!) in the face(!).  She stated that she would not surrender the honor of fighting in her husband’s place, except in death.

Finally the Genoese had run out of arrows, and the general berated them for being turned back in their assault of the walls by women.  Muntaner ordered his 6 remaining horsemen and 100 infantry to prepare to assault!  He had them discard their heavy armor now that the enemy had run out of ammunition, and opened the gates.  The surprising ferocity of their attack sent the Genoese reeling.  Their general was cut down in the first attack, and the will of the attackers was broken.  They fled and would have been cut down by the exhausted Catalans of Muntaner’s garrison were it not for a small company of Genoese reserves.

When the main body of the Catalan Company heard of the attack on their camp, they raced back and secured it.  But now the Company was at an impasse.  They had exacted what revenge they could, and the countryside was barren.  Worse, despite receiving reinforcements Spain and Sicily, the lords of these reinforcements clashed with the leaders of the Company.  The Catalan Company had begun to consume itself.  This growing rivalry persisted as the Catalan Company decided to head west, into Thessaly and down into Greece.  These struggles ended in bloodshed, and the expulsions/departure of some of the lords (including the famed Muntaner, who left more of disgust).

Erechteum and Frankish Tower on the Acropolis of Athens

Erechteum and Frankish Tower on the Acropolis of Athens

The Catalan Company in Athens

In 1310, Gautier or Walter V of Brienne, Duke of Athens, hired the Catalan Company to fight the Byzantine Greeks encroaching on his territory.

After the Company had successfully reduced his enemies, he attempted to expel the Company from Athens with their pay in arrears. The Company refusing this, Walter marched out with a strong force of French knights from Athens, the Morea and Naples and Greek foot from Athens. Walter’s army met the Catalans at the Battle of Cephissus (or Halmiros or Orchomenos). On the 15 March 1311 an army of 700 Frankish Knights, 2,300 cavalry and 12,000 foot soldiers led by Walter V of Brienne, met the Catalan Company of 3,000 of which 500 cavalry. There was also a contingent of 2,000 Turks standing by, to take the side of the winners.

The day before the battle, the Company flooded the battle field with the waters of Cephissus (Kiffissos) river, and made it very difficult for the heavy knights’ cavalry to move, thus becoming prey to the agile and light  cavalry of the Company.

The Catalans won a devastating victory, killing Walter and almost all of his cavalry, and seizing his Duchy of Athens, excepting only the Lordship of Argos and Nauplia.

The battle marks the beginning of the Catalan domination of Athens (1311-1388).

Coat of arms of the Aragonese Kings

Coat of arms of the Aragonese Kings

In 1312, the Catalan Company appealed to Frederick III of Sicily to take over the duchy and he complied by appointing his second born son, Manfred of Sicily as Duke of Athens and Neopatria. The arms seen above are those of the Aragonese Kings of Sicily under which the Duchy of Athens came. (The Duchy of Athens)

The Catalan rule was to last until 1388–1390 when they were defeated by the Navarrese Company under Pedro de San Superano, Juan de Urtubia, and allied with the Florentines under Nerio I Acciaioli of Corinth. His descendants controlled them until 1456 when they were conquered by the Ottoman Empire. By that time, like many military enterprises, the Great Company had faded out of history.

Coat of Arms of the Duchy of Neopatria

Coat of Arms of the Duchy of Neopatria

The Duchy of Neopatria 

In 1318-1319 the Catalan Company, after having conquered most of the Duchy of Athens, expanded into the territories of the Despotate of Epirus in southern Thessaly, under Alfonso Frederick, the infante of the Kingdom of Sicily. The new territories were created a duchy and united with the Duchy of Athens as new possessions of the Crown of Aragon. The Duchy was divided into the captaincies of Siderokastron, Neopatria, New Patras (modern Ypati, Υπάτη), and Salona (modern Amfissa).

The Duchy of Neopatria

The Duchy of Neopatria

Part of the Duchy’s possessions in Thessaly was conquered by the Serbs of Stefan Dusan in 1337. In 1377, the title of Duke of Neopatria was assumed by Peter IV of Aragon. It was preserved among the subsidiary titles of his successors, and is still included in the full title of the Spanish monarchs.

The attacks of the Byzantine Empire progressively diminished the territory of the duchy until what was left of it fell completely into the hands of the Republic of Florence in 1390.

The Catalan Chronicle

Ramon Muntaner, one of the ringleaders of the Catalan Company’s expedition, recounted the adventures of the Almogaver army in the eastern Mediterranean in his Chronicle.

The Catalan Chronicle by Ramon Muntaner

Manuscript of the Catalan Chronicle

Ramon Muntaner (1265-1336) began to write the Crònica in 1325, at his estate of Xilvella, some sixteen years after leaving the Almogavars, and probably finished some three years later, in 1328. Muntaner’s Crònica is presented as an autobiography (in which the writer from Peralada takes on the role of counselor and political-military strategist) and, at the same time, as an historic memoir of the past of his kings (in order to justify the politics of the Crown of Aragon, the glorious past of the kingdom, and the even better future that must arrive), in which Muntaner appears as a exemplary and proud subject. (Xavier Bonillo Hoyos)

«The Catalan Chronicle is a vitally important source for warfare in northwestern Asia Minor and the eastern Balkans in the early 14th century. The author, Muntaner, was secretary and paymaster of the Catalan Company, an experienced mercenary formation that had previously fought in Sicily. His account is particularly important because, as paymaster, Muntaner had accurate daily figures at his disposal of the numbers of troops in the Company and gves plausible information about logistic problems, i.e. the acquisition of grain, other foodstuffs and fodder. The relative size of armies and their supply needs can therefore be computed from his figures with a degree of accuracy, as also casualties. There are other details often omitted from the standard accounts that deserve particular attention from Byzantinists. Firstly, the Catalans had brought their families with them to the Byzantine empire. Their ruthless fighting methods were thus a consequence of the fact that they were endeavouring to ensure the survival of a whole society that had migrated inside the frontiers of the Byzantine state. Secondly, it is apparent that the Catalan Company became the rallying point for many disaffected people who joined their fighting forces. Among them were dispossessed Greek soldiers and peasants, as well as clans of Turkish fighters from Asia Minor, who trusted the honesty of the Catalans more than that of their own political and military elites. The Catalan Company owed its successful recruitment of men to a range of grievances against the Byzantine state and its co-emperors, Andronikos II and Michael IX Palaiologos, who in Mutaner’s view had betrayed the original treaty and chrysobulls placing the Compnay under Byzantine authority. The Catalan Company was to some extent an experiment in multi-ethnic military democracy based on talent, courage and mutual need, in constrast to the divisive and grasping aristocratic politics of the Byzantine system. Third, Muntaner provides important indications about the laws of war. After Michael IX’s assassination of Catalan leader Roger de Flor, the Company challenged emperor Andronikos II to judicial combat, consisting of one, or ten, or a hundred champions on each side–the first examples of which date from the reign of the previous emperor, Michael VIII Palailogos. It is a good example of how the employment of western ‘barbarian’ mercenaries resulted in the modification (or perhaps hybridization) of the Byzantine law of war to accomodate the ‘barbarian’ systems of customary law that existed outside medieval Graeco-Roman positive and customary legal practice. «(Amazon, Dr. F. R. Trombley)  


Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 108 ακόμα followers