«A fresh sardine is better than stale lobster» Feran Adria, Celebrity Chef. 

Today’s recipe is the result of inspiration. I dedicate it to my Friend M, who loves sardines.

Tomato skins and basil leaves

Tomato skins and basil leaves

I was preparing a tomato sauce the other day, and had in fornt of me a dish full of the tomato skins and the basil leaves that were left on the sieve after I pressed the tomatoes through.

Fresh sardines

Fresh sardines

On the other bench in the kitchen I had a bag with fresh sardines.

It all came together in a split second.

«Sardines fried in a tomato skin batter».

Sardines in the batter

Sardines in the batter

The batter is made with all purpose flour, baking soda, vinegar, eggs, salt, pepper, the tomato skins and basil mix, and water.

I let the mix rest for one hour in the fridge.

In the meantime, I gut the sardines and take the head off, but I leave the bone.

You could flour them before immersing in the batter, but it also works without.

Sardines fried in a batter of tomato skins

Sardines fried in a tomato skin batter

I fry in corn oil until orange brown.

You will notice that:

1. the sardine’s flesh melts in your mouth,

2. the bone is just a crunchy substance,

3. the acidity of the skin adds a wonderful counterbalance to the sweetness of the fish and the basil


Sardines fried in a tomato skin batter

Enough written, enjoy it with a robust white wine.

Vines outside my door

Vines outside my door

Today’s dish is a variance of a classic: vine leafs stuffed with minced beef.

Before I proceed with the dish, there are some clarifications required on the words used to name the dish.

Literally speaking, the vine leafs are not «stuffed». They are «wrapped».

Vine leafs - detail

Vine leafs – detail

The Turkish word for stuffed is «dolma». We find the same word in Persia. In Arabic though, stuffed is «mahshi». The relevant word in Armenian is «tolma».

The Turkish word for wrapped is «sarma».

And the Turkish word for leaf is «yaprak». The same word is used in Persia and Albania.

In Greek we use all three words: ντολμαδες (dolma) σαρμαδακια (sarma), γιαπρακια (yaprak).

Minced beef, parsley and coriander

Minced beef, lemon zest, parsley and coriander

Having somehow sorted out the vocabulary, lets turn to the cooking.

I blanche the vine leafs, 5 seconds each, and let them rest without placing them in a cold bath. 

I like the stuffing to be minced beef with parsley, coriander, lemon zest, sauteed chopped onions and a handful of bulgur wheat.

I do not like to add rice to the stuffing.



I sautee the onions but not brown them, let them rest, drain them, and then add them to the minced meat mix.

Ater the stuffing has rested for about 30 minutes in the fridge, I wrap the vine leafs and place them over medium heat, adding a moderate amount of the onion liquids.


While the «yaprak» are cooking slowly, I take thin slices of tender beef pastirma, remove the paste covering it (cemen),  and chop them.


Stuffed vine leafs

The paste is the best ingredient to spice up the fresh yogourt that will accompany the «yaprak».

After 45 minutes the «yaprak» are ready.

I remove from the heat and let them rest for 30 minutes.

Stuffed vine leafs with spicy yogourt and chopped pastirma

Stuffed vine leafs with spicy yogourt and chopped pastirma

I serve the «yaprak» on a bed of the spicy yogourt, and sprinkle over them the chopped pastirma.

A medium bodied red is the best wine to accompany this dish. Enjoy it.

Today’s dish is a combination of some of my most favourite ingredients.

Bacalao fillets

Bacalao fillets

First of all, bacalao.

In spite of the fact that in Greece we do not have the top quality bacalao of Spain, I cannot resist the urge to cook bacalao as often as I can.

Garlic cloves

Garlic cloves

Second, garlic.

I loooove garlic.



Last, but not least, the freshest zucchini from farms a few kilometers away from my home.

Respect for the ingredients should be reflected in the way they are prepared and cooked.

One of the best ways to express this respect with the specific ingredients is to «confit» the garlic and the bacalao.

I start by placing the garlic cloves in a frying pan with olive oil that covers half of the clove’s height.

Garlic cloves

Garlic cloves

The temperature should be low enough so that the garlic is not fried, but «boiled» in the olive oil

Once the garlic has started assuming a «brownish» color, I place the bacalao fillets in the pan without adding more oil.

Bacalao fillets with garlic cloves in olive oil - confit

Bacalao fillets with garlic cloves in olive oil – confit

The garlic has infused the oil with its aroma and fragrance, and makes the slow cooking process a very fragrant one.

I keep the heat low, so that the bacalao and garlic mix «boils» and not fries.

Bacalao and garlic confit - detail

Bacalao and garlic confit – detail

After 40 minutes or so, depending always on the thickness of the fillets, the fish is cooked.

While the fish was cooking slowly, I cut and floured the zucchini sticks and flowers, and then fried in corn oil.

Bacalao confit with zucchini sticks and garlic cloves

Bacalao confit with zucchini sticks and garlic cloves

I serve the fillets on top of the garlic cloves, sprinkled with chopped parsley, with the sticks and flower on the side.


Bacalao confit with zucchini sticks and garlic cloves – detail

The fish is soft, juicy and tasty from the garlic infused oil, while the garlic cloves melt in your mouth and are just divine. 

Bacalao confit with zucchini sticks and garlic cloves - detail

Bacalao confit with zucchini sticks and garlic cloves – detail

The crunchy zucchini flower is fragrant and provides the necessary textural contrast to the fish and garlic.

Bacalao confit with zucchini sticks and garlic cloves - detail

Bacalao confit with zucchini sticks and garlic cloves – detail

Finally, the zucchini sticks are somewhere in the middle in terms of texture, while their almost sweet taste brings a nice complement to the savoury fish.

I enjoyed the dish with a glass of Avantis Estate Syrah.



Οι μυλοι στο Μανδρακι, Ροδος

The windmills of Mandraki, Rhodes, acrylic on canvas, painted by NM.  Οι μυλοι στο Μανδρακι, Ροδος, Ακρυλικο σε μουσαμα, εργο του ΝΜ


Τα μαγαζια με εναλλασσομενα προσωπα με γοητευουν.

Αναφερομαι στα μαγαζια που συνδυαζουν πολλαπλες χρησεις, σε διαφορετικες περιοδους της ημερας και της νυχτας.

Ενα τετοιο θρυλικο μαγαζι, που δεν υπαρχει πια, ηταν η Ταβερνα του «Μπαμπουλα» στην περιοχη του Κοβα της Ροδου.

The tavern of Baboulas - Η ταβερνα του "Μπαμπουλα"

The tavern of Baboulas – Η ταβερνα του «Μπαμπουλα» (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Αυτο το ενθυμιο του «Μπαμπουλα» ειναι κατα καποιον τροπο ενα μνημοσυνο για τον πατερα μου, που το λατρευε αυτο το μαγαζι και περασε σε αυτο πολλα μεσημερια τρωγοντας ψαρια και θαλασσινα και πολλα βραδυα – μεχρι το πρωι – διασκεδαζοντας με ολο το κεφι και τον ενθουσιασμο που τον χαρακτηριζε.

Θελω να ευχαριστησω θερμα για την συνεισφορα τους στο αρθρο αυτο τον φιλο δημοσιογραφο Γιωργο Ζαχαριαδη που προσεφερε τοσες φωτογραφιες απο το αρχειο του, οπως επισης και την διευθυνση της εφημεριδας «Ροδιακη» πηγη πολυτιμου υλικου που χρησιμοποιησα.

Η περιοχη του Κοβα

Η περιοχη Κοβα ειναι στο ανατολικο μερος της πολης της Ροδου.

Municipal slaughterhouse in Rhodes - Δημοτικα Σφαγεια Ροδου

Municipal slaughterhouse in Rhodes – Δημοτικα Σφαγεια Ροδου

Στις δεκαετιες 1920-1930 οι Ιταλοι κατασκευασαν πολλα βιομηχανικα κτηρια εκει. Ενδεικτικα αναφερω τα Δημοτικά Σφαγεία (1925), την Ηλεκτρική Βιομηχανία (1921), το Οινοποιείο της CAIR (1928) και την αλευροβιομηχανία SAMICA (1938).

Στη δεκαετια του 1960 αρχιζουν οι προσωπικες μου αναμνησεις,

Η περιοχη ειχε ηδη γινει πολος ελξης για μικροβιοτεχνιες, συνεργεια αυτοκινητων, λαστιχαδικα, βουλκανιζατερ και αλλα μικρα εργαστηρια και μαντρες.

Η Ταβερνα του Μπαμπουλα

Η Ταβερνα του Μπαμπουλα (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Το 1964 οι γονεις μου αγορασαν ενα αυτοκινητο απο τον Αλεξη, που ειχε το συνεργειο του στην περιοχη Κοβα.

Αυτο το συνεργειο ειναι το πρωτο που θυμαμαι απο την περιοχη.

Η δευτερη αναμνηση ειναι η ταβερνα του «Μπαμπουλα».

The tavern of Baboulas -  Η Ταβερνα του "Μπαμπουλα".

The tavern of Baboulas –
Η Ταβερνα του «Μπαμπουλα» (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη).

Ο Μοιραρχος Χωροφυλακης εν αποστρατεια κ. Σεραφειμ Αθανασιου τοποθετηθηκε ως χωροφυλακας στην Τροχαια Ροδου αμεσως μετα την απελευθερωση των Δωδεκανησων το Μαρτιο του 1947.

Σε σε αρθρο του που αναδημοσιευτηκε στη «Ροδιακη» το 2012 γραφει:

«Και μέσα στην πόλη της Ρόδου, περιοχή του Κόβα, όπου βρισκόταν τότε το μοναδικό κέντρο (ψαροταβέρνα) Μπαμπούλα, δεξιά και αριστερά της οδού Καναδά, υπήρχαν χωράφια με φασολιές, ντομάτες, καρποφόρα δένδρα και  αραιά πανέμορφα σπίτια.»

Η Ταβερνα του Μπαμπουλα

Η Ταβερνα του Μπαμπουλα (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Η ταβερνα του Μπαμπουλα

Η ταβερνα του Μπαμπουλα ηταν μια ξυλινη κατασκευη στηριγμενη σε πασσαλους, που ξεκινουσε απο την προκυμαια και προχωρουσε μεσα στη θαλασσα.

Υπηρχε κατι σαν μια μικρη γεφυρα που ενωνε το πεζοδρομιο με την ξυλινη κατασκευη.

Απο μακρυα το «συγκροτημα » φαινοτανε σαν μια παραμορφωμενη παραγκα.

Η πρωτη φορα που πηγα ητανε ενα μεσημερι, με λιακαδα, στο πρωτο μισο της δεκαετιας του 1960.

Ο πατερας μου προχωρησε μεσα στο μαγαζι και βρηκε τον ιδιοκτητη, που – φυσικα – ειχε το παρατσουκλι ο «Μπαμπουλας». Ετσι τον φωναζανε ολοι.

Μια παρεα στου "Μπαμπουλα" (δευτερος απο δεξια). Ο πατερλαας μου δεν φαινεται κα, ειναι ο τριτος απο αριστερα.

Μια παρεα στου «Μπαμπουλα» (δευτερος απο δεξια). Ο πατερας μου δεν φαινεται καλα, ειναι ο τριτος απο αριστερα (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Ο διαλογος ητανε απλος.

Ο πατερας μου: «Γεια σου Μπαμπουλα, τι εχεις φρεσκο σημερα;»

Ο Μπαμπουλας: «Κυριε …. εχω μεγαλα μπαρμπουνια.»

Ο πατερας μου: «Βαλε τα στα καρβουνα.»

Το μαγαζι ητανε προς το φτωχο και ατημελητο.

Καθησαμε στο σχεδον ακαλυπτο μερος της ταβερνας, και φαγαμε ολα τα μπαρμπουνια που ειχε ο Μπαμπουλας εκεινο το μεσημερι.

Αυτα ηταν τα συμβαντα της ημερας που γνωρισα τον Μπαμπουλα.

Στο ακαλυπτο μερος της ταβερνας του Μπαμπουλα

Στο ακαλυπτο μερος της ταβερνας του Μπαμπουλα (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Θυμαμαι τα ολοφρεσκα μπαρμπουνια και το περιεργο οικημα επανω στη θαλασσα.

Σχεδον πενηντα χρονια μετα, μιλωντας με τον θειο μου τον Γιωργο για φρεσκο ψαρι,  μου ανεφερε τον Μπαμπουλα και τα μπαρμπουνια του.

Ο Γιωργος ζει εδω και 60 χρονια στην Αμερικη, και ομως δεν εχει ξεχασει τα μπαρμπουνια του Μπαμπουλα!

(Παρενθεση: Η Ροδος ειχε και ενα αλλο πλωτο εστιατοριο, το περιφημο «Κοντικι». Αυτο ομως ειναι θεμα για μιαν αλλη αναμνηση.)

Ομως στου Κοβα υπηρχε και μια αλλη ζωη, η ζωη της νυχτας.

Κι αυτη η ζωη της νυχτας ειχε ενα μεγαλο πρωταγωνιστη: τον Μπαμπουλα.

Χορευτρια στον Μπαμπουλα

Χορευτρια στον Μπαμπουλα (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Εκει που τα μεσημερια οικογενειες τρωγανε ψαρια και θαλασσινα, και με την μυρωδια των εδεσματων της θαλασσας ακομη στην ατμοσφαιρα, τα βραδυα παιζανε τα μπουζουκια.

Μερικα βραδυα – αναλογα με τη διαθεσιμοτητα των καλλιτεχνιδων – στο κεντρο εμφανιζονταν και χορευτριες με ελαφρα ενδυμασια.

Στη δεκαετια του 1960 οι περισσοτεροι λαϊκοι τραγουδιστες και οργανοπαικτες περασαν απο τον Μπαμπουλα.

Ενδεικτικα αναφερω:

Ο Γιαννης Καμπουριδης, που ητανε στη δεκαετια του 1960 Ενωμοτάρχης, εκπαιδευτής στη Σχολή Χωροφυλακής Ροδου αναφερει σε συνεντευξη του στη «Ροδιακη»:

» Στο κέντρο του «Μπαμπούλα», στου Κόβα, τραγουδούσε ο Καζαντζίδης, η Καίτη Γκρέυ, ο Γαβαλάς.… Όλοι πέρασαν από τη Ρόδο. «

Στην ιστοσελιδα της πολης «Κοκκινογεια Δραμας» διαβαζω για την τραγουδιστρια Σεβας Χανουμ (Σεβαστη Παπαδοπουλου): «Από το 1966 μέχρι το 1970 σε διάφορα κέντρα της Ελλάδας, όπως: στο «Μπαμπούλα» της Ρόδου, στη «Βεντέτα» (1968) της Θεσσαλονίκης με τον Τσιτσάνη.»

Απο μαρτυριες γνωστων του Σωτηρη Καλυμνακη, διαβαζω: «Στην ταβέρνα «Μπαμπούλας» στην Ρόδο ιδιοκτήτης ήταν ένας θείος του πήγε να δουλέψει και κάθισε 4 χρόνια .Εκεί συνεργάστηκε και με την Καίτη Γκρέυ . «

Sevas Hanoum and Stelios Kazantzides

Sevas Hanoum and Stelios Kazantzides

Ομως το νυκτερινο προσωπο του Μπαμπουλα ειχε μεγαλη γκαμα εκφρασεων, που δεν περιοριζονταν μονο στα μπουζουκια και τους χορους οριεντάλ.

Ο Γιωργος Ζαχαριαδης, φιλος και δημοσιογραφος της «Ροδιακης», γραφει στην ιστοσελιδα της εφημεριδα:

«Kάθε φορά που ερχόταν αεροπλανοφόρο στη Ρόδο , οι νταβατζήδες του Πειραιά φρόντιζαν να φέρνουν γυναίκες και μουσικά συγκροτήματα από την Αθήνα για την διασκέδαση των ναυτών. Και τα καμπαρέ στου Κόβα γέμιζαν γυναίκες που πρόσφεραν διάφορες «υπηρεσίες» στους Αμερικανούς, μάλιστα δε το φημισμένο  νυχτερινό κέντρο της εποχής ο «Μπαμπούλας» δεν λειτουργούσε σαν μπουζουξίδικο, αλλά σαν …καμπαρέ με «καλλιτέχνιδες» από την Αθήνα.»

Χορευτρια αριστερα, ο Μπαμπουλας δεξια

Χορευτρια αριστερα, ο Μπαμπουλας δεξια (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Ειχα την ευκαιρια να επισκεφθω τον Μπαμπουλα και βραδυ, και μαλιστα μετα απο εντονη διαφωνια των γεννητορων μου. Η μητερα μου διερωτατο με μαλλον εντονο τροπο «τι δουλεια εχουν τα παιδια στο κεντρο αυτο», μια και δεν μπορουσε να αρθρωσει τη λεξη «μπουζουξιδικο». Απο την αλλη μερια ο πατερας μου, διαμαρτυροτανε γιατι «ενα ψαρι θα φαμε, θα ακουσουμε λιγη μουσικη και θα φυγουμε».

Επικρατησε ο πατερας στη διαμαχη αυτη και καταληξαμε ολοι οικογενειακα στον Μπαμπουλα στην αρχη της νυχτας.

Δεν μπορω να πω οτι θυμαμαι λεπτομερειες, αλλα το μαγαζι ητανε πηχτρα. Οσο λιγοι ητανε το πρωτο μεσημερι που πηγα με τον μπαμπα, τοσοι πολλοι ητανε το βραδυ.

Ο Μπαμπουλας (πρωτος αριστερα) με πελατες

Ο Μπαμπουλας (πρωτος αριστερα) με πελατες (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Τα γκαρσονια εκαναν τεμεναδες στον μπαμπα, που οπως καταλαβα αργοτερα ητανε «διακεκριμενος» πελατης.

Ο ιδιος ο Μπαμπουλας ηρθε στο τραπεζι και πηρε την παραγγελια.

Και αφου φαγαμε, αρχισανε τα οργανα.

Ο Ανδρεας Μπαρκουλης στου Μπαμπουλα το 1962 (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Ο Ανδρεας Μπαρκουλης στου Μπαμπουλα το 1962 (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Η αδελφη μου θυμαται οτι αυτο συνεβη το 1964, και οτι επαιζε μπουζουκι και τραγουδουσε ο Βαγγελης Περπινιαδης.

Αυτο ητανε το πρωτο και το τελευταιο βραδυ που πηγαμε οικογενειακα στου Μπαμπουλα.

Συνεχισαμε βεβαια να πηγαινουμε για ψαρια το μεσημερι σε καθε ευκαιρια.

Ανεξαρτητα απο το τι χαμος γινοτανε τα βραδυα με τα οργανα και τα τραγουδια, ο Μπαμπουλας ειχε φρεσκο λαχταριστο ψαρι!

Ο Μπαμπουλας υποδεχεται πελατες

Ο Μπαμπουλας υποδεχεται πελατες (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Οι θαμωνες

Ο Μπαμπουλας ητανε μαγαζι για ολους.

Καμμια σχεση με τα σημερινα μαγαζια της νυχτας, που το καθενα εχει την δικη του ομαδα και τυπο πελατων.

Ο Μπαμπουλας καλοδεχοτανε καλλιτεχνες, ηθοποιους, μεροκαματιαρηδες, επιστημονες, επαγγελματιες, σκοτεινους αλλα και φωτεινους πασης κατηγοριας.

Ο Μιμης Φωτοπουλος σοτν Μπαμπουλα (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Ο Μιμης Φωτοπουλος σοτν Μπαμπουλα (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Οπως εμαθα αργοτερα, την ημερα του Σαββατου, απο καιρου εις καιρον, ο πατερας μου επαιρνε τους συνεργατες του και κατεβαινανε απο το εργοταξιο στου Μπαμπουλα κατα τις 4 το απογευμα.

Τρωγανε για μεσημερι, πηγαινανε σπιτι για ξεκουραση, και ξαναβρισκοντουσαν εκει το βραδυ για να κλεισει σωστα η εβδομαδα.

Ο πατερας μου (με την πλατη στο φακο) στον Μπαμπουλα τον Μαίο του 1962

Ο πατερας μου (πρωτος αριστερα) στον Μπαμπουλα τον Μαίο του 1962

Το τελος

Καποια μερα ο Μπαμπουλας επαψε να υπαρχει πια.

Το οικημα κατεδαφιστηκε, για να μην πω – οπως ειναι το σωστο καταθαλασσωθηκε.

Λεπτομερειες δεν ξερω.

Κατα πασα πιθανοτητα ο Μπαμπουλας κατεδαφιστηκε ως κτισμα παρανομο, ή / και ως κτισμα που δεν ηταν συμβατο με την σχεδιαζομενη αναπτυξη του λιμενος της Ακαντια.

Ο Μπαμπουλας ενας σωρος χαλασματα (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Ο Μπαμπουλας ενας σωρος χαλασματα (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Η αδελφη μου μου ανεφερε οτι ειχαν αρχισει οι κινησεις για να κατεδαφισουν τον Μπαμπουλα απο το 1956, και τελικα το κτισμα κατεδαφιστηκε στα τελη της δεκαετιας του 1960.

Ο Μπαμπουλας ομως θα παραμεινει αξεχαστος.

Objects that tell a story: (2) A poetry book in English

Παρασκευή, 17 Μαΐου, 2013

«During the First World War Hoelderlin’s hymns were packed in the soldier’s knapsack together with cleaning gear».

Martin Heidegger, «The Origin of the Work of Art».

Demonstration in Athens, March 1942

Demonstration in Athens, March 1942

Today’s object is not available to me.

As a matter of fact, I have never seen it.

Today’s object has no photograph that I can show you.

Military Academy of Athens

Military Academy of Athens

Today’s object has been destroyed.

Today’s object is a poetry book in English.

Today’s object is a book without a title.

At some unknown point in time, it became a possession of my uncle George.

Allied forces in Gazi, Athens, 1944

Allied forces in Gazi, Athens, 1944

This might have been the result of a gift or a loan or a purchase.

But it is not important to dwell on that.

It was sometime before or during the second world war that George got hold of it.

Greek Civil War 1944-1949

Greek Civil War 1944-1949

Shortly after the Germans withdrew from Greece in October 1944, another War started, the Greek Civil War that lasted until 1949.

At that time George was an officer of the Greek Army, and served at the front line.

Map of Grammos

Map of Grammos

It was during a long engagement of the Greek Army with the communist – supported «Democratic Army of Greece» in the Northwestern area near Konitsa, called «Mastorohoria», that the story with the poetry book unfolded.

George had taken the book with him.

During one of the skirmishes with the enemy, George’s unit had to cross in a haste the river Sarantaporos; in the process he lost the book.

Pyrsogianni - Πυρσογιαννη

Pyrsogianni – Πυρσογιαννη

When George’s unit took the offensive again, they crossed the river going north, and succeeded to push their opponents further to the north.

During this successful offensive, at the end of an operation they went by a machine gun bunker.

There was smoke coming out of it.

As a standard procedure, they had to go in and ensure that it was safe.

Sarantaporos River, Northern Greece

Sarantaporos River, Northern Greece

They went in and found that all inside were dead.

In the middle of the burning debris and the dead bodies, the officer in charge found a and picked up bloodstained book.

Much to his surprise, inside the book he saw an inscription with George’s name.

After the officer finished his inspection of the burned bunker he came out carrying the poetry book in his hands and went straight to George.

Plagia (Zerma)

Plagia (Zerma)

«George, is this your book?» he asked.

George took the book in his hands: «Yes, it is mine»

«Do you want to take it?» the officer asked.

George did not take the book.

He left it there.

Green peas, potatoes and artichokes: a ticket to heaven

Τετάρτη, 15 Μαΐου, 2013

Today I have a humble but most delicious dish that I consider a ticket to heaven.

And I must confess, I never say no to a ticket to heaven, no matter what the price.

In this case, the price is minimal.

Green peas in their shells

Green peas in their shells

This is not the result of my cooking skills and incredible experience; alas, I have to admit that it is 99% due to the sublime quality of the ingredients.

Green peas

Green peas

The freshest ingredients were grown and harvested in the seaside town of Oreoi in Northern Evoia, Greece, where I spent Easter 2013 with my cousins Kostas and Maria.

Maria gave me the peas and the artichokes as I was leaving to drive back to Marathon.

Artichokes and green onions

Artichokes and green onions

We talk about peas and we think sweet and fragrant. Add «crunchy». They were so fresh that I could eat them all uncooked.

They key to cooking the best ingredients is to preserve their flavor and texture, and only add the minimum of taste enhancement agents.

I added olive oil and butter on a deep pan, and let it melt and mix.

Potatoes in olive oil and butter

Potatoes in olive oil and butter

I then sautéed potatoes (grown in Marathon) to enhance the color and coat them with the oil and butter mix.

On top of the potatoes I grated lemon peel, and added salt and pepperoncino.

Grating lemon peel

Grating lemon peel

After the potatoes got a golden brown color, I added the peas, thinly sliced green onions, fresh coriander, some water and two sliced sun dried tomatoes.

Green peas, potatoes and artichokes in the pot

Green peas, potatoes and artichokes in the pot

I let them come to a boil and then added the artichoke hearts, the stems and the juice of one lemon.

After 15 minutes they were ready.

Green peas, potatoes and artichokes - served

Green peas, potatoes and artichokes – served

I let them rest for 20 minutes, and then served with fresh bread and white wine, preferably asyrtico of Santorini.

Green peas, potatoes and artichokes - detail

Green peas, potatoes and artichokes – detail

Bon appetite!

Some time ago I wrote about «A crouching Aphrodite in London«, a sculpure I saw at the British Museum. It is Roman, 2nd century AD; a version of an original from Hellenistic Greece.

Crouching Aphrodite, British Museum. London

Crouching Aphrodite, British Museum. London

Today I want to introduce «The crouching Venus» (1702) of John Nost the Elder, which I saw at the Victoria & Albert Museum in London.

Crouching Venus, V&A Museum, London

Crouching Venus, V&A Museum, London

I quote form the Museum’s website:

«The Crouching Venus is a remarkable instance of John Nost the Elder’s assured carving, and is a rare surviving example of a classical subject by the artist in marble. The sculpture’s scale and accomplishment give it a grandeur and presence which were truly exceptional at that date in Britain. Like the antique prototype, Venus is depicted ineffectually attempting to cover her nakedness, her gesture only succeeding in drawing attention to her sensual body. The goddess is thought to be bathing, or possibly adjusting her hair, and caught unawares. Nost’s sculpture suggests the sophisticated level of patronage of the wealthy gentry in Britain at the start of the eighteenth century, and tantalisingly evokes the way in which interiors of eighteenth-century country houses were adorned with sculpture.»

Crouching Venus - detail

Crouching Venus – detail

I must confess that I did not know of the artist before I saw the crouching Venus.

What attracted my attention to it was that it looked very similar to the crouching Aphrodite I Saw at the British Museum. As a matter of fact, it seemed to me that it was a copy of the Roman-Hellenistic sculpture.

(Quite interestingly, there is no mention of such likeness in the V&A description.)

Crouching Aphrodite - detail

Crouching Aphrodite – detail

Let us start from the left arm and the band around it.

Crouching Venus - detail

Crouching Venus – detail

The head is the next area of examination.

Crouching Aphrodite - detail

Crouching Aphrodite – detail

The face, the hair style and the expression are the same. However, Aphrodite turns to her far left her face and looks down, while Venus just turns and looks straight.

Also, Venus clinches loosely her right fist, while Aphodite’s right hand’s fingers are straight.

Crouching Venus - detail

Crouching Venus – detail

Venus is slightly slimmer than Aphrodite.

Crouching Aphrodite - detail

Crouching Aphrodite – detail

Aphrodite’s figure is sumptuous.

Let us now have a look at the left hand.

Crouchnig Venus - detail

Crouchnig Venus – detail

The hand in both sculptures is «locked» between the thigh and the elbow.

Crouching Aphrodite - detail

Crouching Aphrodite – detail

The only difference appears to be the angle to the thigh and the fingers. One should point out though that quite obviously, Aphrodite’s fingers are reconstructed, as they were broken in the sculpture’s journey through the centuries.

Finally, the back side.

Crouching Venus - detail

Crouching Venus – detail

This may be the final and concluding observation regarding the hypothesis that the V&A Venus is a copy of the British Museum Aphrodite.

Crouching Aphrodite - detail

Crouching Aphrodite – detail

The posture of the body, the support of the jug, the tension of the muscles.

It seems that Venus is a copy of Aphrodite after all! 

Which of the two do I like best?



Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 105 ακόμα followers