Sweet Trio of Pleasure: Killing me softly

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου, 2012

It is known that trios always make humans trace the thin and extremely dangerous border between heaven and hell.


No! It is not a mermaids trio I write about.


No! It is not a «mamacitas» trio I write about!

Menage a trois

No! It is not a «menage a trois» I write about.

Today’s trio is a dessert that can send you to heaven, but if you overstep the mark you go straight to hell.

Having established the risk factors involved, I can now proceed to uncover the pleasures of this incredibly satisfying dish. As in other instances, I will follow an approach the first deconstructs and then constructs. In other words, I will present the components of the dish, and then the synthseis, i.e. the way the pieces come together.

Quince (kydoni)


Quince is one  of my all time favourite fruits, because it goes with almost everything in the winter time menu.

Quince Desser a la Greque - Kydoni glyko tou koutaliou (Source: RaDiCio)

But most of all, I absolutely fall dangerously low when I have in front of me shredded quince served as a sweet with syrup (kydoni glyko tou koutaliou).

Katiki Cream Cheese

The small town of Domokos in Central Greece

Katiki isa creamy white cheese made in Domokos, Central Greece, and has the PDO (Protected Designation of Origin) designation.

Katiki Cream Cheese - Domokos Greece

It is made from Goat and Sheep milk, it is extremely low in fat (13%) and extremely light and tasty. In two words, I just LOOOOOOOOVE it!!!!!!!!

Semolina Halva

Greek Semolina Halva (source: Nirvana)

This is one of my all time favourite sweets, it has zillions of calories, but the road to heaven is NOT, I repeat NOT, covered with rose petals.

The key difference from the Turkish Halva is that in Greece we make it with olive oil, instead of butter. In any case, wherever I am and I find it, I just eat it, I do not have any nationalistic inhibitions.  I bypass the extremely interesting question: «Should Nationalism restrict or even inhibit Pleasure?» as it is a topic by itself.

Killing me softly

The trio came about after a nice lunch was over and I realized that I had prepared no dessert. Luckily, one of the guests had brought a wonderful platter with semolina halva on it, the day before I had bought fresh katiki cheese, and a good friend had sent me a jar with shredded quince in syrup. This combination of events created a spark in my otherwise dormant imagination and the trio was born.

Killing me softly

It is a joy in terms of texture, as the creamy soft texture of the cheese envelopes the crunchy robust texture of the quince, and the semolina joins in the fun providing the middle ground.

The combinations do not end in texture. The slightly savory taste of the cheese is supplemented by the sweet bitter taste of the quince, while the semolina finds itself again dominating the middle ground.

Enjoy it!!!!


Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου, 2012

Christian Boltanski, Chance: French Pavillion, Venice Biennale 2011

«The work presented at Venice is optimistic in its reflection on chance and destiny; the chance of birth against the chance of death. Is everything pre-determined? Who controls destiny? Has our path already been decided? Is God present or absent? At the entrance to the pavilion, the visitor is invited to sit on one of the wooden chairs. A voice whispers to him. Each chair “speaks” in a different language uttering the words “Is this the last time?” Is this a message of hope? Or a troubling announcement?… The interior of the pavilion is criss-crossed by a moving walkway, that travels at great speed and upon which hundreds of photos of childrenʼs faces have been printed. The walkway stops randomly and one of the childrenʼs faces is lit up and an alarm sounds. Chance has picked out one child. The process begins all over again, until the walkway stops again and the alarm signals Chanceʼs next choice.» (Press Release)

Monument in Nuremberg, Germany

«O my soul, do not aspire to immportal life, but

exhaust the limits of the possible»

Pindar, Pythian iii

Messkirch, Germany

The sunset in Vouliagmeni is one of the most beautiful in the world. It is in harmony with Man.

You can reach all areas, you can swim, you can walk, even the rocks are hospitable.

Sunset in Vouliagmeni, Attica, Greece

Even in Wintertime there are brave souls who swim with their bodies.

When I look at them I always think of Schubert’s Winterreise, set on 24 poems of Wilhelm Mueller. Schubert called it «a cycle of terrifying songs». Here are two of them, sung by Mathias Goerne, accompanied by Alfred Brendel.

Täuschung – Deception

A light on the dark and icy road at night, might be a warm place to stay, or the deception of a beautiful face.

Der Wegweiser  – The Signpost

Straying restlessly away from the roads, he still seeks rest. There is always a signpost in front of him, pointing to the road from which no wanderer returns. Death?

Sunrise in Kaletzi, near Marathon, Greece

The landscape is barren. Three years ago multiple fires scorched the earth and destroyed beautiful pine forests all around.

But the sun every time it rises, makes the barren landscape look beautiful.

Richard Strauss was one of the greatest composers. «Morgen!« («Tomorrow!») is the last in a set of four songs composed in 1894, set in a poem of John Henry Mackay.

It is sung by Dame Janet Baker.


Tomorrow again will shine the sun
And on my sunlit path of earth
Unite us again, as it has done,
And give our bliss another birth…
The spacious beach under wave-blue skies
We’ll reach by descending soft and slow,
And mutely gaze in each other’s eyes,
As over us rapture’s great hush will flow.

Martin Heidegger's Feldweg in Messkirch, Germany

In 1948, one year before his death on 1949, Richard Strauss composed «Fier Letzte Lieder», his «Last Four Songs» for soprano and orchestra.

At Sunset is sung by Gundula Janowitz. Berliner Philharmoniker is conducted by Herbert von Karajan.

Im Abendrot – At Sunset

We have gone through sorrow and joy
hand in hand;
Now we can rest from our wandering
above the quiet land.

Around us, the valleys bow;
the air is growing darker.
Just two skylarks soar upwards
dreamily into the fragrant air.

Come close to me, and let them flutter.
Soon it will be time for sleep.
Let us not lose our way
in this solitude.

O vast, tranquil peace,
so deep at sunset!
How weary we are of wandering—
Is this perhaps death?

Sunset in Vouliagmeni, Attica, Greece

«Although The Myth of Sisyphus poses mortal problems, it sums up for me as a lucid invitation to live and to create in the very midst of the desert.»

Albert Camus, in the Preface to his book, March 1955.

Lunch of 26th December 2011 in Marathon, Attica, Greece

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου, 2011

Sunrise of the 26th December 2011

The day of the 26th December 2011 is special. My best man «koumbaros» Manolis celebrates his name day. In addition, it is the anniversary of his wedding to my «koumbara» Marion. As it happens, this year it is the 20th anniversary of their marriage. One more reason to celebrate with a lunch that is a tribute to life and its enjoyment.

The first dish of the menu has a name that resounds with passion: «Besame Mucho». It is a new creation of my humble personality, invented in the middle of dark winter nights.

Raw Kokoretsi

The first ingredient of the dish is kokoretsi, lamb’s intestines wrapped around liver, heart, and sweetbreads of the lamb.

My butcher prepares them on 30 cm sticks. I bake them after I season them with coarse salt and black pepper.

Cooked kokoretsi

Once baked, I take them off the stick and cut them in small chunks. They are now ready to be served with the second ingredient of the dish, which is lentils.

Lentils – detail

I boil them with a lot of chunks of pickled celery root and leafs, carots, a bit of onion and a bit of garlic.

The first dish: Besame Mucho

I serve the lentils in the middle of the dish, and place the chunks of kokoretsi around it, with some fresh chopped home grown coriander and a few drops of vinegar.

After the enticing experience of «Besame Mucho», the palate needs a thorough cleaning.

Rucola outside my front door

This is accomplished by the green salad made with lettuce, spring onions, dill, coriander, and home grown rucola.

Ojos Verdes

Add a good olive oil, some lemon, and coarse salt, and you have one of the most refreshing and tasty salads in the world! I name this salad «Ojos Verdes».

And now to the second dish, as the ojos verdes were an interlude, albeit a very tasty and flavorful one!

This dish is the marriage of roasted piglet and mixed pickled cabbage, white and red, and bears the name «Love me tender, love me sweet».

Pickled cabbage

I prepare the pickled cabbage at home, and all I do after I Take out of the jar where it has been pickled, is to let it simmer gently for a couple of hours, adding a bit of olive oil.

Roasted Piglet

The piglet is roasted in the oven, with rosemary, coriander and garlic stems. I also add coarse salt and pepper.

Last but not least, the «breads» of the lunch. We had corn bread (in the upper half of the picture) and piroshki made of potatoes (the lower half of the picture).

Both were prepared by a good friend.

There was no room for anything after all this, but only for fresh fruits, apples and tangerines.

Many Happy returns dearest friends, and a Happy New Year to All!!!

Christmas eve of 2011: The Love of Greece

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου, 2011

Nah ist

Und schwer zu fassen der Gott.

Wo aber Gefahr ist, waechst

Das Retende auch.

Patmos, Friedrich Hoelderlin

God is near

Yet hard to seize.

Where there is danger,

The rescue grows as well.

(translation by Scott Horton)

Ειναι κοντα

Και δυσκολος να τον συλλαβεις ο Θεος.

Ομως εκει που ειναι ο κινδυνος,

Εκει και το σωτηριον φυεται.

(Πατμος, Φρηντριχ Χελντερλιν, Μεταφραση Στελλα Νικολουδη, Εκδοσεις ΑΓΡΑ)

Ὦ φιλτάτη πατρίς,
ὦ θαυμασία νῆσος,
Ζάκυνθε· σὺ μοῦ ἔδωκας
τὴν πνοήν, καὶ τοῦ Ἀπόλλωνος
τὰ χρυσὰ δῶρα!

(Ωδαι, Ανδρεα Καλβου, Ωδη Πρωτη, Ο Φιλοπατρις)

Ohh beloved motherland,

ohh wonderful island,

Zakinthos; you gave me

the breath, and Apollo’s

golden presents!

(Odes, Andreas Calvos, First Ode) 

(my translation)

Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές
υπάρχει μια δίψα
υπάρχει μια αγάπη
υπάρχει μια έκσταση

(Γιωργος Σεφερης, Μεσα στις Θαλασσινες Σηλιες) 

Inside the sea caves

there is a thirst

there is a love

there is an ecstasis

(George Seferis, Nobel Laureate, Inside the Sea Caves)

(my translation)

The isles of Greece! the isles of Greece!
Where burning Sappho loved and sung,
Where grew the arts of war and peace,—
Where Delos rose and Phoebus sprung!

(Lord Byron, The Isles of Greece)

Τα νησια της Ελλαδας! Τα νησια της Ελλαδας!

Εκει που η φλεγομενη Σαπφω αγαπησε και τραγουδησε,

Εκει που μεγαλωσαν οι τεχνες του πολεμου και της ειρηνης,

Εκει που αναδυθηκαν η Δηλος και ο Φοιβος!

(Λορδος Βυρων, Τα νησια της Ελλαδας)

(δικη μου μεταφραση) 

Only through the experience of Delos did the journey to Greece became a sojourn, cleared dwelling by that which Αληθεια is.

 Delos itself is that field of unconcealed hiddenness that accords sojourn: first to φυσις, to the pure and self-sheltered rise of mountains and islands, sky and sea, plants and animals, the rise where each thing appears in its strict type but also in its gently suspended form.

In the sojourn granted by αλήθεια the έργον appears as well: everything that is made and built by human work.

In this granted sojourn, the mortals themselves appear and precisely as those who respond to the unconcealed, for they bring to their proper appearance that which becomes present in this or that matter.

(Martin Heidegger, Sojourns: the journey to Greece, translated by John Panteleimon Manoussakis)

In closing, I wish to all a Merry Christmas and a Happy New 2012 Year!

With the Love of Greece!

Κλεινοντας, σημερα, παραμονη Χριστουγεννων 2011 ευχομαι σε ολους Καλα Χριστουγεννα και ευτυχες το νεο Ετος 2012.

Με την Αγαπη της Ελλαδας!


Η κρισιμοτης των ημερων που διαγομεν με οδηγησε ξανα εις την επιστημην. Και δη την γλωσσολογιαν. Το θεμα μου το εδωσε η παλαια ρηση «Ολα τα δαμαζει ο Πανδαματωρ Χρονος!». Μονο που επηλθε εις το ασυνειδητον μου μια τροποποιησις σε ο,τι αφορα τον πανδαματορα. Οπως ειναι γνωστο (σε καποιους και καποιες εν πασει περιπτωσει) εκτος του Χρονου, ο ετερος Μεγας Πανδαματωρ εν τω κοσμω τουτω ειναι ο περιωνυμος Ψώλος. Η μικρη τουτη συμβολη στην επιστημη λοιπον θα ασχοληθει με τον πανδαματορα και δη με τα παραγωγα του, δηλαδη τις λεξεις εκεινες που χτιζονται χρησιμοποιωντας σαν βαση τον πανδαματορα.

Παρατηρησις Πρωτη: Επιτρεψατε μου να παρατηρησω πριν καν αρχισω να γραφω επι του θεματος μου οτι ο Πανδαματωρ στα λεξικα αναφερεται ως «ψωλή». Εγω προτιμω να αρσενικοποιησω τον θηλυκοποιημενο πανδαματορα, και να χρησιμοποιησω την επισης χρησιμοποιουμενη λεξη «ο Ψώλος».

Παρατηρησις Δευτερη: Συνεχιζω με δευτερη παρατηρηση, ακομη δεν εχω αρχισει να γραφω επι του θεματος και ηδη ειναι προφανες οτι χρειαζονται οι τόνοι επι των λεξεων!

Σημειωσις Πρωτη επι της Δευτερας Παρατηρησεως: Δηλαδη ακομη δεν αρχισαμε και ηδη ο Πανδαματωρ στελνει μηνυμα οτι πρεπει να επανελθουν οι τονοι, στην χρηση της ελληνικης γλωσσας!  Μονοτονικο σιγουρα, για τα αλλα δεν ξερω!

Σημειωσις Δευτερη επι της Δευτερας Παρατηρησεως: Αλλο Ψώλος και αλλο Ψωλός!  Βλεπε το πρωτο μερος του παροντος.

Παρατηρησις Τριτη: Προσοχη αγαπητοι αναγνωστες! Δεν υπαρχει χυδαια γλωσσα, υπαρχουν μονον χυδαιοι ανθρωποι! Το αναφερω προκαταβολικα προς αποφυγην παρεξηγησεων. Δεν σας εχει τυχει να σας πει καποιος καλημερα και να αισθανθειτε οτι σας βρωμησε με τη λαλια του;

Πλειστες οσες πηγες, μελετητριες, ονειροπολες, ευφανταστοι, ερωτευμενες, καψουρηδες, καψουρεμενες, καψουρες, καβλωμενες και καβλιαρηδες, γαμιοληδες και γαμουμενες, γαμικοι και γαμικουλεμενες, εχουν κατα καιρους τιμησει παντοιοτροπως τον Πανδαματορα Ψωλο, ειτε με τις πραξεις τους, ειτε με τα ονειρα τους, ειτε με τις δεησεις τους, ειτε με ο,τιδηποτε εχει ο καθενας στη διαθεση του τελος παντων. Παρατηρειται ομως μια σχετικη παραγνωριση των παραγωγων του. Ειναι τοσο μεγαλη βλεπετε η δυναμη και η επιρροη του, που τα παραγωγα σχεδον μενουν στην αφανεια.

Αυτην την ιστορικη, πολιτικη, αλλα και ηθικη αδικια θα επανορθωσω σημερα, η μαλλον θα επιχειρησω την απαρχη της επανορθωσης, καθοσον η παραγνωρισις ταυτη επιτελειται επι αιωνες και ως εκ τουτου πως ειναι δυνατον η ταπεινη μου γραφιδα εν μια νυκτη να επανορθωσει τα εργα αιωνων, ιδιαιτερως οταν αυτα ειναι σφραγισμενα με τοσους και τοσους υμνους και θυσιες στον Πανδαματορα.

Η σημερινη αναρτηση επιχειρει να παρουσιασει τα κυριωτερα παραγωγα του Πανδαματορος Ψώλου,  ειναι γλωσσολογικη και ως εκ τουτου και πολιτισμικη, κοινωνικη, πολιτικη, και ακρως επαναστατικη. Απο πλευρας μεθοδολογιας, θα ακολουθησω την Γαλλικη σχολη, δηλαδη πρωτα θα αποδομησω, και μετα θα αναδομησω, δηλαδη πρωτα θα αναφερθω στην λεξη Ψωλος και μετα στα οσα δημιουργουνται απο αυτην την λεξη.

Παρακαλουνται ολοι οι επισκεπτες οι εχοντες ευαισθησιαν εις την ψωλολογιαν να απομακρυνθουν παραυτα! Κινδυνευει η υγεια τους εκ της αναγνωσεως, η ακομη και της θεασεως του ταπεινωτατου τουτου αρθριδιου.

Εχοντας προειδοποιησει τας ευαισθητους ομαδας, και απεκδυθεις της μαρτυρικης ευθυνης των οιωνδηποτε συνεπειων, προχωρω εις την αναπτυξιν του θεματος μου.

Οπως ειναι γνωστο, ο Πανδαματωρ εχει πολλαπλα συνωνυμα, ειναι ομως υπερανω των δυναμεων μου να τα περιλαβω εις το πονημα τουτο.

Μερος Πρωτο: Αποδομηση και εθνικες υποχρεωσεις 

Η λεξη Ψώλος προερχεται απο την Ψωλή, που με τη σειρα της προέρχεται από το ρήμα ψην που σημαίνει τρίβω. Η ριζα ειναι σανσκριτικη.

Σημειωστε οτι σε αντιθεση, η λεξη «πουτσα» ειναι μαλλον σλαβικης προελευσης, αφου παραπεμπει σε κατι σαν «εξογκωμα». Δεδομενου οτι λιαν συντομως το Διεθνες Δικαστηριον της Χαγης θα δικαιωσει τους Σλαβομακεδονες με τα κολπα που κανουνε για την ονομασια του κρατιδιου τους, προτεινω ως Ελληνες να καταδικασομε την χρηση της λεξης «πουτσα» και να χρησιμοποιουμεν τουδε αποκλειστικως και μονον την ψωλην, τον ψωλον και τα πραγωγα τους.

Ψωλός: ο περιτετμημενος, ο εχων γυμνην την βαλανον. Σημαινει ομως και λειος, εκ της τριβης. Ετσι «ψωλή του αερα» σημαινει ανεμοδαρμενη κορυφη που εχει μονο θαμνους, αφου ολα τα δεντρα τα ξυριζει ο ανεμος.

Ψωλάρα ειναι η μεγαλη ψωλη, ενω Ψωλαράς ο την εχων μεγαλην.

Ψωλακι ειναι η μικρη ψωλη, ενω φυστικοψώλης ειναι ο εχων μικρην ψωλην, ωσει φυστικιον.

Μερος Δευτερο: Αναδομηση

Στο δευτερο μερος παρουσιαζονται μερικα απο τα παραγωγα της λεξεως Ψωλος. Η σειρα των παραγωγων ειναι τυχαια, οσο τυχαια μπορει να ειναι μια τετοια ακολουθια λεξεων. Παρακαλω τους αναγνωστες που θα επιχειρησουν μια ψυχαναλυτικη διερευνηση του γιατι η σειρα των παραγωγων ειναι αυτη που ειναι, να επικοινωνησουν παραυτα μαζι μου για να μαθω εαν επιδεχομαι σωτηριαν η οχι. Τουλαχιστον ας γνωριζω την βεβαιοτητα της καταστροφης μου. Εν πασει περιπτωσει, τα παραγωγα που παραθετω ειναι τα ακολουθα:

Ψωλολογια: η συζητησις περι ψωλων, αλλα και η εμβαθυνσις εις την εννοιαν και χρησιν των σχετικων λεξεων, εν τω πλαισιω του ευρυτερου πολιτιστικου εποικοδομηματος. Υπο αυτην την ερμηνειαν, το παρον πονημα εντασσεται εις την ψωλολογιαν.

Ψωλοβαραω: βαριεμαι και παιζω με την ψωλην μου. Εν προκειμενω δεν διευκρινιζει ο γλωσσοπλαστης τι ακριβως παιχνιδια παιζει ο πασχων εξ ανιας. Αυτη εξαλλου ειναι και η ομορφια της γλωσσας. Ειναι συγκεκριμενη απο τη μια, αλλα και ασαφης απο την αλλη. Οι λεξεις σε φτανουν μεχρι ενα σημειο, και μετα τη σκυταλη την παραλαμβανει η φαντασια, ή οτι αλλο υπαρχει εντος και εκτος ενος εκαστου εξ ημων.

Ψωλαρμενίζω: ευρισκομαι εις αγραν ερωτικου συντροφου με αποκλειστικον σκοπον το σεξ, δηλαδη την ικανοποιησιν του Πανδαματορος και ουχι των πνευματικων και συναισθηματικων μου αναγκων

Ψωλομούρης: ο πολυ ασχημος αντρας. Εδω εχομε μια αρνητικη χρηση της λεξης, δηλαδη ενω θα περιμενε κανεις οτι καποιος που μοιαζει με Ψώλο να ειναι τουλαχιστον ελκυστικος, αφου ειναι Πανδαματωρ, συμβαινει ακριβως το αντιθετο, δηλαδη ο Ψώλος ευτελιζεται και οδηγει τον ομοιαζοντα προς αυτον εις την ασχημιαν και την κατακραυγην. Κατα τινες αναλυτες αναφερεται σε αντρες που εχουν πολυ μεγαλη και ακανονιστη μυτη, οποτε βεβαια θα μπορουσε κανεις να επικαλεσθει και την επιστημονικην στατιστικην συμφωνα με την οποιαν οι εχοντες μεγαλη και ακανονιστη μυτη ειναι συνηθως ψωλαραδες. Δηλαδη στην περιπτωση αυτη ισχυει το «ψωλομούρης και ψωλαράς».

Ψωλαρχιδας ή Ψωλαρχιδι: υποτιμητικη λεξη, που συνδυαζοντας τα τρια τα καλα ολα μαζι, χαρακτηριζει εναν αντρα με τον χειροτερο δυνατο τροπο. Ειναι και παλι αξιοσημειωτο πως ο Πανδαματωρ και οι δυο βοηθοι του καταντουν να υποσημαινουν τον ευτελεστερο αντρα. Η ψυχαναλυτικη σχολη θα προτεινε οτι τετοιες λεξεις εχουν δημιουργηθει απο ψωλοφθονουντες, δηλαδη απο τους αποστρεφομενους τον ψωλον και τους συνοδευτικους ορχεις. Αρα ολοι οι κακοι γαμιαδες, οι αγαμητοι, οι μαλακες, οι γυναικες οι πασχουσες απο τον φθονον του ψωλου (penis envy), αυτοι βρισκονται πισω απο την λεξη.

Ψωλορουφήχτρα: γυνη (ή …) που κατα συρροην επιδιδεται εις την παρα φυσιν στοματικην απορροφησιν του πεους και των προϊόντων του. Κατ’ επεκτασιν, αναφερεται σε γυναικα καπατσα στο σεξ.

Ψωλαρπάχτρα: η αρπαζουσα τις ψωλες, αρα γυνη με επιθετικη προδιαθεση και συμπεριφορα, Αμαζονα ισως, επιδιδομενη εις το κυνηγιο των ψωλων. Δεν αποκλειεται αφου τις αρπαξει να τις θυσιασει κιολα σε καποια θεοτητα, δηλαδη το σεξ (οποιασδηποτε μορφης) να ακολουθειται απο ακρωτηριασμο του ανδρικου μοριου. Μια τετοια συμπεριφορα ειναι μεν ψυχοπαθολογικη, αλλα και ιδιαιτερα διαδεδομενη, αφου στην διαταραγμενη ψυχη και φαντασια, η απολαυση ολοκληρωνεται με την αιματοβαμενη θυσια.

Ψωλομαζεύτρα: εκεινη στην οποια αρεσει να «μαζευει» ψωλές, επιδιδεται δηλαδη αδιακριτως και καθολικως εις παιγνια μετα του Πανδαματορος, ενος ή και περισσοτερων, οποτε ειναι και παρτουζιαρα

Ψωλοντανιάστρα (δευτερο συνθετικο απο το ρημα «ντανιαζω», που σημαινει «σχηματιζω ντανα», οπου «ντανα» ειναι μια στοιβα απο ομοια πραγματα): η γυνη (ή τρανς, ή…) που αρεσκεται στην  ταυτοχρονη εξασκηση μετα πολλων μοριων, δηλαδη τα ντανιαζει, το ενα μετα το αλλο, δηλαδη εχει σεξ με μια ντανα απο ψωλες και οχι μονο μια.

Ψωλέττα: συνηθως νεανις παιζουσα με τις ψωλες, χωρις αυτο το παιχνιδι να εχει εισετι λαβει διαστασεις ιδεοληψιας ή εμμονης. Ψαχνει και ανακαλυπτει και τευτοχρονα απολαμβανει, αλλα εχει ολες τις επιλογες μπροστα της. Στην περιπτωση αυτη αποκαλιεται και «Ψωλίτα» λεξη σαφως επηρρεασμενη απο τη «Λολιτα». Νιατα και ανεμελια συνδυασμενα με την απολαυση της ψωλης αλλα και το παιχνιδι με τους αφελεις ανδρες που πεφτουν στα διχτυα. Υπαρχει και η βαρυτερη περιπτωση, της μη αναστρεψιμης πορειας, οπου το υποκειμενον χαρακτηριζομενον ως ψωλεττα εισερχεται εις την καταστασιν της εμμονης και της αυτοτελους εστιασεως επι του ψωλου ως του μοναδικου αντικειμενου το ποθου και της απολαυσης. Βεβαια θα πρεπει να επισημανθει οτι ουδεις εκ των χρησιμοποιουντων τις λεξεις αυτες για καποια γυναικα ενδιαφερεται καν για την υπαρξη ιδεοληψιας, εμμονης, ή ακομη και ποθου. Βλεπε και το επομενο παραγωγο.

Ψώλη, Ψωλού, Ψώλα, Ξεψώλι: ακρως υποτιμητικη λεξη δια την γυναικα (η…) που επιδιδεται μετα μανιας εις παιδιες με τον πανδαματορα. Πρεπει να επισημανω την ακρατον υποκρισιαν ητις υποβοσκει εν προκειμενω. Αν καποια επιθυμητη γυναικα «κανει την δυσκολη», οι υποκριτες την χαρακτηριζουν αμεσως «αγαμητη», λεσβια, και αλλα σχετικα. Αν παλι  πηγαινει με αλλους αντρες αλλα οχι με τον υποκριτη, ο υποκριτης αμεσως την απαξιωνει χαρακτηριζοντας την ως …. Τελικα δηλαδη πισω απο αυτες τις λεξεις κρυβεται ο φθονος του αρσενικου που ειναι ανικανος να κατακτησει την γυναικα η τις γυναικες που επιθυμει, και ως εκ τουτου τις απαξιωνει με την χρηση των σχετικων λεξεων. Οπως δε καθε απαξιωτικη αποπειρα, ο κυριος παραληπτης ειναι ο πραγματοποιων την αποπειρα.

Της ψωλής μου ο χαβάς: ειναι αυτο που λεμε με αλλα λογια «κανω ο,τι μου καβλωσει». Αναφερεται σε αντρα που διακατεχεται απο μανικη προσηλωση στην πραγματοποιηση των ενστικτωδων του τασεων, χωρις να τις επεξεργαζεται, δουλευει δηλαδη αποκλειστικα με το κατω κεφαλι, για να χρησιμοποιησομε μιαν αλλη εκφραση. Σε καθε περιπτωση, οποιος ευρισκεται εις παρομοιαν καταστασιν, την εχει μαλλον ασχημα και καλον ειναι να του φερομεθα ευγενικα και να μην του λεμε οχι. Αυτο βεβαια δεν ισχυει δια τις γυναικες που πιθανωτατα ο κυριος αυτος ορεγεται. Οι κυριες αυτες, θα πρεπει μαλλον να αλλαζουν δρομο αμα τη θεασει, προς αποφυγην περιπετειων.


Κλεινω το αρθριδιον με:

1. Ενα γνωμικο του Αμερικανου Προεδρου Λυντον Τζονσον

«Ποτέ μην εμπιστεύεσαι κάποιον, εκτός αν έχεις την ψωλή του στην τσέπη σου.»

2. Ενα ποιηματακι που εμαθα στο Γυμνασιο, που παραπεμπει στην Αρχαια Ελλαδα και την λατρειαν του πανδαματορος.

Σολων, Σολων!

Θελεις Ψωλον; Τον μισον η Ολον; 

Ολον, Ολον, Ολον! 

αναφωνει ο Σολων με ανοιχτον τον Κωλον

Υ.Γ. Η επιστημονικη μου αρτιοτης μου επιβάλει κατοπιν της δημοσιευσεως του παροντος να συνεχισω εις το απωτερο μελλον με ειδικο αρθριδιο αφιερωμενο εις τα παραγωγα του ορους της Αφροδιτης (βουνίο, και ….)

There is a new government in Greece.

There is a new Prime Minister in Greece.

The new Prime Minister is a technocrat, a banker and certainly not a politician of the mainstream political scene in Greece.

Spiros Papaloukas: Burned Village

Greece is in deep trouble.

Greece is almost bankrupt.

Greece is for all practical purposes bankrupt.

Spiros Papaloukas: Houses on the cliff

There is a sense of relief in the air.

European leaders are expressing their congratulations.

The Greek public hopes that the new Prime Minister will do good things.

But the mainstream political parties call this a «transitional» government.

Yannis Tsarouhis: Angel

A transition to what?

To elections in February 2012?

Quite frankly, I find this «transition» a totally unsatisfactory approach.

The country today does not need a «transitional» government.

The country today needs a real government.

Yannis Tsarouhis: Memento

The mainstream political parties of PASOK and New Democracy simply try to preserve their position in the political arena, even though it is quite clear that they have failed to perform adequately and serve the country when both of them were given their chance.

But by doing so they only serve their own narrow interests and do not give a damn about the country. They have failed the country, they have failed their constituencies and now perform this «transition» manouvre in order to recover from their wounds and return to claim power in the very near future.

This is why the new Government is a monster of 48 ministers!

This is the monster that the new Prime Minister, Mr Papademos must govern with.

Moaic from Hadrian's Villa

In my humble view he will fail if he continues on the path that has already been drawn out by PASOK and New Democracy.

Greece today needs a real Government, not the failed puppets of PASOK and New Democracy.

Mr Papademos has and will have for a short time power that he may not be aware of. He has the power to force the two mainstream parties to do whatever he tells them to do, whether they like it or not. This is a unique privilige that only Mr Papademos has and he should not squander it by playing small political games that are in any case useless and meaningless.

The Greek public today is aware of the bankruptcy of the mainstream political parties. The ultra right of Mr Karatzaferis is surely capitalizing on his success to be part of the «transitional» government, but he will never achieve primary status in the country. The parties of the left are well within the confines of their rigid thinking and they cannot go beyond. In a way, the majority of the Greek people today want to go ahead without political parties. Because they know that the political parties of the country have failed them.

Pantokrator with Angels

This is what Mr Papademos must understand and use to the full so that he governs until the country is in a stable condition and has a solid platform for growth and development. This will take at least three years to achieve. But must be done if we want Greece to have a future without serious complications.

This is also something that the Eurocrats must undserstand. Until now they have been playing with Mr George Papandreou, assuming that he will get the job done. They now know they were wrong. To their credit, they are the ones who pushed for the new government’s formation. However, they must not stop now. They must support and promote the idea that the new government needs to solve acute problems, keep Greece in the Euro while the haircut of maybe 80% takes place,  and then create the conditions for the economy’s growth and development.

This cannot be done by a country that will go to elections in a few months’ time, only to elect New Democracy who will also fail to do anything substantial.

Manouel Panselinos: Virgin with Child

The economic crisis of the country has exposed the huge political crisis, and the solution to this is not general elections. The solution to this is hard work under a solid government that has as its objective to save the country, not to restore the interests of the mainstream political parties and the bankrupt political system they represent.

The Greek painter Stelios Faitakis has painted a mural for the Danish Pavilion in the 54th Venice Biennale.

It is not just a mural. It is a mural with the style and colors of Byzantium. In addition, it is beautiful. You can seat for a long time in the garden outside the Danish pavilion, enjoying the mural.

I had seen photos of it in the newspapers prior to my visit, but could never anticipate the impact the mural had on me.

Another Greek, Katerina Gregos, has been put in charge of the Danish kiosk after a lengthy and transparent selection process. Faitakis was one of the artists selected by Gregos. The mural builds on the tradition of Diego Rivera, but like any good piece of art, it goes beyond it. It tells many stories and it does so in pictures.

The mural comprises six panels. In the remainder I will present each panel, starting from the left to the right.

Panel 1:A photographer in the December 2008 events in Athens, Greece

Panel 2: President Mao in a garden of flowers with human faces

Panel 3: The crowd and the winged smart phones

Panel 4: Wilhelm Reich and the burning of the books

Panel 5: Gas Chamber and Oven

Panel 6: The violin – playing Saint

Above the door: Nikola Tesla

Epilogue: The themes on Faitakis’s mural are political, in the sense that they deal with the community, the society, the individual, and power. I do not get a sense of an all encompassing harmony in his synthesis. Most likely there is none. Likewise, there is no universal «message». Which distinguishes the work from Rivera’s where there was a loud and clear message about the good workers, the bad capitalists, and so on. Faitakis’ world is far more complex. And this is why he can survive his playing with fire. Well done Mr Faitakis!!!! Thank you!!!


Right across from the Danish kiosk is the one representing the United States. There, an art duo from Puerto Rico, Allora & Calzadilla, have placed a tank from the Korean War upside down and on top of it there is an exercise machine, a belt on which an athlete with the USA shirt is running. The noise is horrible, and the sight is nothing to write home about. As for the inside of the USA pavilion, I better not say anything.


Get every new post delivered to your Inbox.

Join 86 other followers