Cy Twombly: The Rose

Σάββατο, 27 Νοεμβρίου, 2010

Cy Twombly is today one of my favorite living painters. He is an American, living in Europe and USA, and I must confess that I was not very impressed by his work, until I visited a year ago the Bandohrst Museum in Munich, Bavaria, where a lot of his paintings are exhibited, along with a few of his sculptures.

In the Brandhorst there is a room with huge canvases depicting roses. It is these pictures that started the process of my reconsideration of Twombly’s work.

Cy Twombly

The paintings in the Brandhorst are untitled, with the word “Roses” in parenthesis following the untitled.

The artist has produced another series of Roses paintings, this time with the relevant title. They were exhibited in the Gagosian Gallery in London in early 2009, with the title “The Rose”.

Untitled (Roses) - Brandhorst Museum, Munich

This is a set of five large panels, with the painter having scribbled over the paint fragments from Rainer Maria Rilke’s poems in the “Les Roses” cycle.

Titian and Twombly: the most youthful of old masters (Jonathan Jones, The Guardian, February 2009)

One rose alone is all roses
and this one: irreplaceable,
perfect, the supple term
surrounded by the text of things.
How, without her and her
intermittent and continual springing forth,
could we ever express
what were our hopes.

The Rose - Gagosian Gallery


Pressing you, fresh bright rose,

against my eyelid closed—

one might say a thousand


against my warm one.

A thousand nights’ sleep

against my one pretended sleep

in which I roam

through the scented labyrinth.

The Rose (Detail)

Rose (Rilke’s epitaph)

Rose, oh pure contradiction, delight
of being no one’s sleep under so
many lids

Untitled (Roses) – Brandhorst Museum


Rose, so ardent and so bright

that one should call her

Saint Rose’s Reliquary…,

rose that emits this troubling scent of naked saint.

Rose nevermore tempted, disconcerting

for its internal peace; ultimate lover

so far removed from Eve, from her first awareness—

rose that infinitely possesses the loss.

I was not the only one who was and still is (even more) enthusiastic about Twombly’s work after having seen the rose, titled or untitled.

The quote from the Guardian is indicative.

Twombly is up there, with the old masters!

His hands work the paint, press it against the canvas, the sensation of the whole work is as important as the felling you get from the most minute details.

We are talking about a color master who takes us back to the Venetian School.

Abstract Expressionism comes of age and in a cyclical never ending, almost spiral pattern, joins up with Titian!

The feeling of liberation is immense.

The huge canvases absorb the vicissitudes of the world, filter out the bad stuff and exhume only the aroma of the essence of life.

La vie en rose.

Merci Mr. Twombly.

Images of Theotokos, the Mother of God – From North to South

Κυριακή, 15 Αυγούστου, 2010

Today we are celebrating the Dormition of the Mother of God, Theotokos, and I want to share with you some of my favorite images of Her.  I will start from the North of Europe, and the turn from Gothic to Early Renaissance. The direction is from North to South.

The North begins with Jan van Eyck, the Master who opened the way for the rejuvenation of art in the north, for the decisive transition from the Gothic to the Renaissance. His influence is visible in the works of all the Masters who succeeded him.

Jan van Eyck: Lucca Madonna c. 1430

Rogier van der Weyden was an Old Master who following the lead of van Eyck, pioneers Early Renaissance in Northern Europe (second half of 15th century).

Rogier van der Weyden: Head of the Virgin, c. 1440

This extraordinary study of the head of the Virgin is one of very few surviving drawings that can be attributed with any certainty to the early Flemish masters, and one of an even smaller number of drawings with a generally accepted attribution to Rogier van der Weyden. Its extreme sobriety and intensity of expression are utterly characteristic of van der Weyden’s work.

Source: Louvre Museum, Prints and Drawings, Head of the Virgin

Rogier van der Weyden: Madonna and Child c. 1460

Martin Schongauer was a follower of van der Weyden and a superb engraver. He was born and worked in the town of Colmar in Alsace.  The Madonna in a Rose Garden is his masterpiece. It can be seen in the Dominican Church, in Colmar.

Martin Schongauer: Mary in a Rose Garden

Matthias Gruenewald was one of Schongauer’s students. His masterpiece is the Isenheim Altarpiece, to which I have dedicated a separate post. In this post I want to present another of his major works, the Stuppach Madonna.

Around 6 km/4 miles from Bad Mergentheim’s old town in the suburb Stuppach is a small, unremarkable chapel that houses a remarkable painting, the Stuppacher Madonna. This painting of Mary with Child was removed from the Maria Schnee Kapelle in Aschaffenburg during the 1525 Peasants’ War. It remained in the hands of the Teutonic Order until it came to this chapel in 1812.The Stuppacher Madonna was long thought to be the work of Rubens. Only in 1908 was it recognized as one of the pieces from the Marienaltar (Mary Altar) and the 1519 work of the great German Renaissance painter Matthias Grünewald. (A second piece of the altar is in Freiburg, while Aschaffenburg only has copies.)

Source: European Traveller, Top Sights in Bad Merghentheim

Matthias Gruenewald: Stuppacher Madonna

And in order to remember the Isenheim Altarpiece, here is a detail from the Nativity panel.

Matthias Gruenewald: Madonna and Child, detail from the Nativity panel

We are now going south, to meet the Italian Masters, and a Greek who became Spanish.

I begin with Lorenzo Monaco, whose brilliant colors make him one of the pioneers of Renaissance in Italy. See in the picture below how wonderfully the pink becomes the dominant color of the picture, eliminating the black. The picture is practically flat, maintaining in this respect the Byzantine tradition.

Lorenzo Monaco: Virgin and Child on the Throne with Six Angels c.1415-1420

Giovanni Bellini, the Venetian Master, with his solemn Madonna is next. I love the use of green in the painting, it becomes the center of the harmonies and works superbly with the pale blue of the sky and the ultramarine of Madonna’s dress.

Giovanni Bellini: Madonna degli Alberetti c. 1487

Young Rafaello, with his Madonna del Granduca, gives us a masterpiece in the study of black. In this he anticipates Caravaggio and chiaroscuro.

Rafaello: Madonna del Granduca c.1505

Titian, turns the tables and presents a dark haired pale woman as his Madonna, named the  Gypsy Madonna. She is like a an ordinary girl carrying a huge burden. You notice the green curtain in the background, tribute to Giovanni Bellini.

Titian: The Gypsy Madonna c. 1515

Rafaello a few years later gave us the Madonna of the Chair, a much more vivid and “alive” painting, where the faces almost jump out of the canvas to reach us.

Rafaello: Madonna of the Chair c. 1518

El Greco, the Greek, Dominikos Theotokopoulos, started his life in Crete, and via Venice ended in Toledo, Spain.

El Greco: Virgin and Child with St Martina and St Agnes, 1597-9

El Greco lifts us up in the skies and the clouds and the greyness of the storm that is about to come.  El Greco does not use the domestic environment used by the other artists. He belongs in the sky, and this is what he paints.

El Greco: Immaculate Conception with St John the Evangelist

Back to where it all started. the most fitting end of all.

We traveled from the North to the South, from the Earth to the Skies, from the simple, ordinary faces of everyday women, to the incredibly beautiful faces of sheer perfection. Next trip will be from the West to the East.

This is a tribute to the great Greek Writer and Painter, Niko Gabriel Pentzikis. He was born and lived almost all his life in the city of Thessaloniki in the north of Greece.

Σημερα τιμω τον μεγαλο Ελληνα Συγγραφεα και Ζωγραφο, το Νικο Γαβριηλ Πεντζικη.

Ο Πεντζικης γενηθηκε και εζησε στη Θεσσαλονικη.

Ν. Γ. Πεντζικης: Ο Μυχος του Κολπου της Θεσσαλονικης

Most critics classify him as a member of the “30′s Generation” group of Greek Writers and Artists, who developed the concept of “being Greek” in a modern 20th century context. In my view, Pentzikis stands somewhere by himself, pure and authentic, a visionary and a mystic at the same time,  a lover and believer in the internal dialogue.

Τον εντασσουν στη γενια του 30, ομως για μενα στεκει καπου μοναχος του, ολοκαθαρος και αυθεντικος, ενας οραματιστης και μυστικιστης ταυτοχρονα, ενας μυστης του εσωτερικου διαλογου.

His paintings are equally important with his writings. Many times he comes to my mind as the “Paul Klee of the European East”.

Οι ζωγραφιες του ειναι εξ ισου σημαντικες με το συγγραφικο του εργο. Πολλες φορες τον φερνω στο νου μου  σαν τον Παουλ Κλε της Ανατολης.

“My Saviour, I see your House in all of its glory, but I have no proper clothes in order to enter it. You, the Bearer of Light, enlighten the armoury of my Soul, and Save me! “

«Τὸν νυμφῶνά σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον καὶ ἔνδυμα οὐκ ἔχω, ἵνα εἰσέλθω ἐν αὐτῷ· λάμπρυνόν μου τὴν στολὴν τῆς ψυχῆς, Φωτοδότα καὶ σῶσόν με». Ἱερὰ Σύνοψη

Ν. Γ. Πεντζικης: Ο κηπος μας στην Θεσσαλονικη

“The good news always hide their presence.”

The Novel of Mrs. Ersi

«Τα καλά μαντάτα αποκρύβουνε την παρουσία τους»

Το Μυθιστορημα της κυριας Ερσης

Life for Pentzikis is a study of death with Platonic touches. The humanistic ego follows and coincides with a global cosmos. The deeper meaning of existence inhabits the root of love.

(Source: Article of Athina Schina in Eleftherotypia.)

Η ζωή για τον Ν.Γ. Πεντζίκη είναι μιας πλατωνικής απόχρωσης, σπουδή θανάτου, όπου όμως, στη συνέχεια, το ουμανιστικό εγώ ακολουθεί και ταυτίζεται με τη συμπαντικής σύλληψης φυσική νομοτέλεια. Το βαθύτερο νόημα της ύπαρξης εγκατοικεί στη ρίζα της αγάπης. Μιας αγάπης ενεργητικής και διαδραστικής, μέσω της οποίας διαστέλλεται το εγώ, προκειμένου να επιτευχθεί η πραγματογνωστική του μεταμόρφωση και η μετατροπή της υποκειμενικότητας στην ανασυγκρότησή της, ως «ετέρα μορφή». Η πορεία προς το θάνατο γίνεται άσκηση αναγέννησης και παγανιστικής σχεδόν παλιγγενεσίας, της οποίας η αιτιότητα αποκτά μια εσχατολογική δυναμική, μέσα από μια διάσταση ανακυκλωτικού χρόνου, αδιάλειπτης ενδοσκόπησης και εσωτερικής προοπτικής. Το παρελθόν διαπλέκεται με το παρόν, μέσα από μια αποδιαρθρωτική συνοχή, με στόχο τη συνεχή απέκδυση κάθε ατομικής ιδιαιτερότητας, για τη συγκρότηση ενός συμπαντικού «προσώπου», μιας κοσμογονικής persona, όπου αφηγητής, ήρωας και συγγραφέας ταυτίζονται ή εναλλάσσονται κάτω από τον ίδιο παρονομαστή. Τα πρόσωπα και τα πράγματα, οι μεταφορές και οι αλληγορίες, οι σχέσεις και οι συνειρμοί, ο φυσικός και ο μεταφυσικός ορίζοντας γίνονται σύστοιχα αντικείμενα και η μορφή, κατ’ αυτήν την έννοια, γίνεται σχήμα, κέλυφος ζωοδότησης μιας «αναστάσιμης», λυτρωτικής ουσίας, που αποκαθηλώνει το στιγμιαίο γεγονός προσδίδοντάς του μνημειακή διάρκεια.

(Πηγη: Αρθρο της Αθηνας Σχινα στην Ελευθεροτυπια)

Ν. Γ. Πεντζικης: Η κηδεια του Ιδομενεως

Τὰ ἄνευ οὐδενὸς περιεχομένου γεγυμνωμένα ὀστᾶ τοῦ πατέρα μου, ποὺ ξεθάψαμε κατὰ τὴν ἀνακομιδή, ἐν Χριστῷ ἐνδύονται φῶς ζωῆς. Ζοῦν οἱ προσφιλεῖς ὑπάρξεις, ποὺ καμιὰ λογικὴ ἀνάλυση καὶ ψυχολογία δὲ μπορεῖ νὰ τὶς ἀναστήσει. «Ἀδελφοί, οὐ θέλω ὑμᾶς ἀγνοεῖν περὶ τῶν κεκοιμημένων, ἵνα μὴ λυπῆσθε καθὼς καὶ οἱ λοιποὶ οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα»

(Πηγη: Ν.Γ. Πεντζίκης – Ἔρως τῆς Ἐκκλησίας)

…Στον “Πεθαμένο και ανάσταση”, το απαλλοτριωμένο και νεκρό εγώ ανασταίνεται χάρις σε στοιχεία επαφής με τον τόπο…. (αποσπασμα απο αυτοβιογραφικο κειμενο).

Ν. Γ. Πεντζικης: Ιχθυς και Περσεφονη

«Aγωνίζομαι να συμπεριλάβω ασήμαντες

λεπτομέρειες που σημείωσα, γιατί μονο έτσι

καταλαβαίνω οτι μπορεί να λάβει κάποια ενοτητα
η κομματιασμένη απο τις καθημερινές αντιστάσεις ύπαρξη».
«O Πεθαμένος και η Aνάσταση»

Ν. Γ. Πεντζικης: Λειτουργια στο Πρωτατο

“O Nίκος Γαβριήλ Πεντζίκης ταυτίστηκε με τη «μητέρα Θεσσαλονίκη», αλλά γοητεύτηκε απο το «άχροον θαύμα» του Aγίου Oρους. Oι δεκάδες επισκέψεις του στην Aθωνική Πολιτεία τροφοδοτούσαν τον πνευματικο του κοσμο, τη βαθιά του πίστη στην Oρθοδοξία, που εκρφράζεται στα συγγραφικα και εικαστικα του έργα.” (Πηγη: Αφιερωμα της Καθημερινης).

Ν. Γ. Πεντζικης: Μητερα και Τεκνο

Και σε αυτό το αφιέρωμα πολύτιμη μαρτυρία για την πολυδιάστατη προσωπικότητα του Ν. Γ. Πεντζίκη δίνει ο επί 54 χρόνια «μαθητής» του, Κάρολος Τσίζεκ. Οταν πρωτογνωρίστηκαν ήταν εκείνος 31 και ο Τσίζεκ 17 ετών. Το κείμενο του Κ. Τσίζεκ καταλήγει με μια παρατήρηση που νομίζουμε πως απαιτεί βαθιά συλλογή: «… μια διαφορά, που προκύπτει από τη σύγκριση μιας προσωπικότητας σαν του Πεντζίκη (ή σαν του, έστω και τόσο διαφορετικού, φίλου του Στρατή Δούκα) με την αντίληψη που επικρατεί σήμερα για τον λογοτέχνη, τον καλλιτέχνη και τον πνευματικό άνθρωπο γενικά, είναι ότι εξέλιπε η επιδίωξη μιας πνευματικής τελείωσης… Σήμερα η δημόσια προβολή και η εμπορική επιτυχία έχουν υποκαταστήσει την άσκηση, που αδιαφορώντας για τα παραπάνω έχει ως αποκλειστικό σκοπό τη βελτίωση του εαυτού μας, την ανύψωση της πνευματικής μας στάθμης και την ποιοτική τελείωση του έργου μας…».

(Διαβάστε περισσότερα:

Ν. Γ. Πεντζικης: Νεα Σικιωνη και φεγγαρι

Μια νεροποντή με αστραπές, βροντές κι έναν κεραυνό που έπεσε σ’ ένα από τα σπίτια, μας παγίδεψε για λίγες μέρες στη Νέα Σκιώνη, στο τέλος εκείνου του καλοκαιριού. Οι χωματόδρομοι είχαν γίνει αδιάβατοι. Οι βροχές αποκάλυπταν συχνά στα οργωμένα χωράφια αρχαία νομίσματα, ανατιμημένα από τους αιώνες στο πολλαπλάσιο της ονομαστικής τους αξίας. Η γλυκιά και φτωχή γη της Κασσάνδρας έμοιαζε με τεράστιο καρβέλι ζυμωμένο με πανάρχαιο προζύμι. Το φυσικό και ιστορικό περιβάλλον ήταν για τον Πεντζίκη ένα ανοιχτό βιβλίο. Γι’ αυτό και η συναναστροφή μαζί του, οι ατελείωτες περιπλανήσεις μας και οι συζητήσεις που πάντα καταλήγανε σ’ έναν δικό του μονόλογο, που στην Κασσάνδρα μετριούνταν και με διανυόμενα χιλιόμετρα, με πλούτιζε αφάνταστα. Η καθημερινότητα αποκτούσε μια μεταφυσική διάσταση, που χωρίς αυτήν η ζωή, κυρίως ιδωμένη από το τέλος της, περιορίζεται σ’ ένα άθροισμα περιστατικών που μάταια αναζητάει κανείς το νόημά τους.
(Πηγη: Αρθρο του Καρολου Τσιζεκ στην Ελευθεροτυπια)

Ν. Γ. Πεντζικης: Μονη/Σπιτι, ψαρια, πουλια, τετραποδο

Σημερα τιμω τον οικογενειακο φιλο και μεγαλο ζωγραφο Βαλια Σεμερτζιδη. Σε μερες δυσκολες που παραδερνουμε και βολοδερνουμε, χωρις οραματα, χωρις αξιες,  η δουλεια και η κληρονομια του Σεμερτζιδη αποτελουν σημειο αναφορας για εναν Ελληνισμο που μπορει να παει μπροστα.

Γεννημενος στον Καυκασο το 1911 απο Ελληνοποντιο πατερα και Καυκασια μητερα, ερχεται στην Ελλαδα το 1923.  Η οικογενεια της μητερας του ειχε τεραστια κτηματικη περιουσια, την οποια και εχασε μετα την Οκτωβριανη Επανασταση.

Στη δεκαετια του 1930 ο Σεμερτζιδης ειναι στη Σχολη Καλων Τεχνων του ΕΜΠ και γινεται μαθητης του Αλεξανδρινου Κωνσταντινου Παρθενη, που τον επηρεασε βαθυτατα.

Η ζωγραφικη του καρριερα στο ξεκινημα της σημαδευεται απο την συμμετοχη του σε μια μεγαλη εκθεση στο Παρισι το 1937, με το εργο “Βραχος στο Αιγαλεω”.

Πριν ξεσπασει ο Δευτερος ΠΑγκοσμιος Πολεμος και στην Ελλαδα, βρισκει την ευκαιρια να ζωγραφισει τον φιλο του Νικο Καββαδια.

Μετα την εναρξη του Πολεμου, ο Σεμερτζιδης εντασσεται στον ΕΛΑΣ και πηγαινει στη Βινιανη, στην Ευρυτανια, κι αργοτερα στα Αγραφα.

Εκει αποθανατιζει τους αγωνιστες και τη ζωη τους. Στην φωτογραφια του Σπυρου Μελετζη, ο Σεμερτζιδης ζωγραφιζει τον Λεοντα, ενω ο Αρης Βελουχιωτης παρακολουθει.

Ο Σεμερτζιδης απεικονιζει  την ανθρωπινη φιγουρα και το προσωπο με αδρες λιτες γραμμες και συνθεσεις.

Η πολυπλοκοτητα παραφυλαει, αλλα δεν παρεισφρυει.

Οι ανθρωπινες φιγουρες του Σεμερτζιδη ειναι σαν αγαλματα. Ακομη κι οταν κινουνται ειναι καπου αλλου, σε ενα αλλο κοσμο. Η δωρικη λιτοτητα και ισως και μια αυστηροτητα αγκαλιαζουν τις ανθρωπινες φιγουρες του Σεμερτζιδη.

Απο την αλλη μερια, στα τοπια του Σεμερτζιδη κυριαρχει το χρωμα και το συναισθημα.

Ο Σεμερτζιδης απο το 1963 εγκαθισταται στη Ροδο οπου και παραμενει μεχρι τις αρχες της δεκαετιας του 1980.

Ερωτευεται τα τοπια, με κορυφαιο ισως τον ορεινο ογκο του Ατταβυρου, του ψηλοτερου και μεγαλυτερου ορους της Ροδου, τον οποιο και απεικονισε πλειστακις.

Ο Σεμερτζιδης εκτος απο ζωγραφος ηταν και χαρακτης. Η ικανοτητα του να μεταβαινει απο τα πλουσια χρωματικα τοπια στα συγκρατημενα χαρακτικα τοπια ηταν μοναδικος.

Γνωρισα τον Σεμερτζιδη στη Ροδο, καθως ηταν φιλος των γονεων μου. Θυμαμαι εναν ιδιαιτερα ευγενικο σεμνο ανθρωπο, παντα με το χαμογελο, και μια ζεστη φωνη. Ειχε ενα σπιτι κοντα στο χωριο της Κρεμαστης, γεματο φως. Ακομη και τα χειμωνιατικα απογευματα που τον επισκεπτομαστε το σπιτι ειχε φως.

Ο Σεμερτζιδης ταξιδεψε το 1983. Το 1985 εγινε στην γκαλερι Νεες Μορφες μια πολυ ομορφη εκθεση εργων του, απο την οποια και αναρτω την συνοπτικη παρουσιαση με κειμενο της Τζουλιας Δημακοπουλου.

Noli me tangere – Touch me

Δευτέρα, 5 Απριλίου, 2010


Do not touch me


Touch me


Do not touch me


Touch me


Do not touch me


Touch me


Do not touch me


Touch me


Do not touch me


Kiss me

Agony in the Garden

Παρασκευή, 2 Απριλίου, 2010

“This night all of you will have your faith in me shaken, for it is written:
‘I will strike the shepherd, and the sheep of the flock will be dispersed’;
but after I have been raised up, I shall go before you to Galilee.”

“Amen, I say to you, this very night before the cock crows, you will deny me three times.”

Jesus spent one night in the garden of Gethsemane after the Last Supper and prior to his arrest by the mob.

He went there to pray accompanied by St. Peter, St. John and St. James.

Mosaic in San Marco, Venice (1200)

His state of mind was confused and ambivalent.

He prayed three times.

It appears to be a discussion with his Father, but it is in essence a discussion with himself.

Before committing to the Sacrifice.

Agony in the Garden refers to this state of mind.

Mosaic in San Marco, Venice (1200) – Detail

Jesus is sad and anxious.

He is not ready yet for the Sacrifice.

“My Father, let this Cup pass by me”.

Buoninsegna (1308)

Human, all too human!

This is the Greatest moment in the life of Jesus as a Human!

He openly admits that his desire for life is greater than his willingness to save humanity.

“My Father, if it is not possible that this cup pass without my drinking it, your will be done!”

Giovanni Bellini (1495)

He asked his pupils to stay awake and pray, but every time he checked up on them they were asleep.

“The spirit is willing, but the flesh is weak”

Andrea Mantegna (1460)

After his third prayer, he returned to his pupils and found them asleep again.
“Are you still sleeping and taking your rest? Behold, the hour is at hand when the Son of Man is to be handed over to sinners.
Get up, let us go. Look, my betrayer is at hand.”

Boticcelli (1500)

“While he was still speaking, Judas, one of the Twelve, arrived, accompanied by a large crowd, with swords and clubs, who had come from the chief priests and the elders of the people.

His betrayer had arranged a sign with them, saying, “The man I shall kiss is the one; arrest him.”

Immediately he went over to Jesus and said, “Hail, Rabbi!” and he kissed him.”

El Greco (1595)

“Jesus answered him, “Friend, do what you have come for.” Then stepping forward they laid hands on Jesus and arrested him.”

El Greco (1608)

(All quotations from the Gospel by Mathew)

Women’s Day 8th March 2010

Δευτέρα, 8 Μαρτίου, 2010

Today is Women’s Day, and I felt it would be nice to share with you some pictures and images.

Many Happy Returns – Enjoy it!!!

Tracy Emin in a Vivienne Westwood frock, and her sardonic smile.

Paula Rego: Annunciation

Tracy Emin: Automatic Orgasm

Paula Rego: Rapariga com Gladiolos

Sarah Lucas: Beyond the pleasure principle

Paula Rego: Working girl in Boots

Gerhard Richter: Betty

Vivienne Westwood: clothing + Catwalk Manifesto

Paula Rego: The fitting

Gabrielle Chanel circa 1937

Paula Rego: Anjo

Frida Kahlo

Frida Kahlo: Le Due Fride

Nikolaos Gizis: Mother

Gerhard Richter: Muter und Tochter

Giorgos Mavroides: Nude

Giorgos Mavroides: Nina

Nikolaos Gizis: Hellas

Happy Valentine’s Day!

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου, 2010

To the Women

"Poppy" Georgia O'Keefe

and Men on Earth and beyond,

I wish the happiest Valentine’s Day

Love is a hard, difficult thing

Tracey Amin

Our life is full of promises

Suffering is the bread if love is the butter

And it usually starts very differently

Tracey Amin

“When everything has been said,

when everything has been done,

just remember

I never stopped

loving you”

"Porchsester Baths" Tracey Amin 1988

Paradise is lost….

"Paradise Lost" Emil Nolde

……. but there is nothing more comforting than a kiss…

Roy Lichtenstein

…and a walk to the seashore

"By the Seashore" Emil Nolde

Happy Valentine’s!

A Kiss is just a kiss, or is it something else?

Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου, 2009

The question of the title is not rhetorical. The kiss is one of the vehicles to supercede one’s one material existence and attempt the ultimate, which is the submersion into another body, thus abolishing one’s own existence.

The two lovers embrace and they momentarily forget their fatal destiny. Cold as the marble they inhabit. They embrace, but they stay apart.

The man wears a crown of vines, and the woman flowers in her hair. They are oblivious to the fact that they are on the edge.  They are content and harmonious.

A kiss may last for fractions of a second, but then also for centuries.

The couple embrace almost in depseration. Their bodies touch and tangle. There is no time to waste. Passion overflows the carnal vessels.

You must remember this
A kiss is still a kiss,
A sigh is just a sigh…
The fundamental things apply,
As time goes by.

And when two lovers woo,
They still say I love you
On that you can rely…
No matter what the future brings,
As time goes by.

And time goes by and before you know it, you feel the cold wind on your back and the dark shadow enveloping you, and you embrace the beloved one, and you seek in her mouth the taste of youth and the aroma of ever lasting passion.

Van Gogh in Provence – Part II: Saint Remy de Provence

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου, 2009

Today I continue with my two part article on van Gogh’s stay in Provence. The second part covers the period he stayed in Saint Remy de Provence. Van Gogh was admitted to the Saint-Paul-de-Mausole asylum in Saint-Remy de Provence in May 1889. Saint Remy is a sleepy village 15 kilometers away from Arles. Upon my arrival I realized that there is a fully functioning mental hospital in the premises of the old asylum. Access to the premises is restricted, so no luck there. However, in a nearby building complex, that is more or less as it were 150 years ago, I found an environment and aura that trully moved me.

statueVincent van Gogh was a very sick man when he was admitted to the asylum. He confessed to his brother Theo immediately after his admition that he is “a broken pitcher”.

maison_de_santeI have read contradictory statements regarding the professionalism of the asylum in treating the mentally sick. In any case, I saw the regular instrument, the bathtub with its cover so that the patient (or victim) would be unable to free himself from the tubwith only the head and the palms sticking out.

bathtubsWhatever the case, another sure sign of the restrictions was the window. A window with iron bars.

window_with_barsThe bedroom is spartan, in many ways reminiscent of the Arles painting.

bedroomThe bed is different, but the chair and the aura is the same. As as the aura of the corridor, simple, frigid and leading to eternal emptiness.

corridorIt is not coincidentalcorridor_guache that the patient wanted to paint the corridor.

Antd then there is the external world. The opening, the exit, the escape, only to return more intensely to the dark interior.

exitIt is nice to be outside the confined space.

buildingDuring the day…

wheatfieldsand during the night …

gogh.starry-nightyou even have the chance to lay your eyes on a human being…

428px-VincentVanGoghDieArlesierin1890in your memories that haunt you… but prisoners always return to their inner yard

477px-Vincent_Willem_van_Gogh_037and pray for the sower to come ….

The_SowerVan Gogh was not cured in the asylum and in less than one year’s period, moved north, to a small town near Paris, where he was to meet the Redeemer.


Get every new post delivered to your Inbox.

Join 71 other followers