What is Diplomacy?

Δευτέρα, 22 Αυγούστου, 2016


Klemens von Metternich

I define diplomacy as the art of protecting a polity’s interests. A polity is here a politically organized unit.

This unit has clearly established interests, like the protection of its territorial integrity.

Craft is the middle ground between art and science, and is grounded on experience.


Henry Kissinger

In this respect diplomacy has a clear objective, to protect the polity’s interests, and a multitude of means. The means are determined on the go, as the threats to the polity’s interests develop and evolve.

Once the threats become substantial and large scale conflict is inevitable, diplomacy gives its position to armed conflict.

Cupid dancing: from Foggia to London

Κυριακή, 7 Αυγούστου, 2016

Today the focus of my attention is a dancing Cupid who managed to find his way from Italy’s Foggia to London’s British Museum. The bronze sculpture dates back to 10 – 100 AD. But before we meet the dancing Cupid of Roman times, let us have a look at a picture with Cupids from the early 19th century.


The picture shows the dance of eight cupids, and is made after Albani.

There is so much happening in this picture, so many forms and movements.


Comparing and contrasting this to the Roman Cupid  we see that the sculpture is almost minimalist. Cupid is naked, and he carries no accessories like his famous bow – with or without arrows.


If there is an area where the unknown artist has gone overboard is the hair.


All this Cupid features is his dance. He has no wings, and no blindfold.

The dance motion is light and simple.


Observe the way the right foot lifts while is touches the ground.


The boy’s nakedness is restrained, as shown by the right hand that curls behind the back.

cupid4 True to its Hellenistic inheritance, the Roman sculptor portrays Cupid as a chubby boy.





Γιώργος Μακρής: Περί Θανάτου

Δευτέρα, 25 Ιουλίου, 2016

Ευχαριστώ την «άτακτη» που μου γνώρισε τον Γιώργο Μακρή.



Ω ! η αρχή και το τέλος του ανθρώπινου σπόρου καταργώντας μέσα μου την έννοια της φυλής και του καιρού (αν εξαιρέσεις τα των ενδυμασιών). Έτσι πεθαίνοντας εγώ με διάφορους τρόπους όταν εκάστοτε έρχεται το πλήρωμα του χρόνου στην Παλαιστίνη από βαθιά γεράματα όταν ήμουνα ανάμεσα στους πρόδρομους του νέου φωτός στο Βύρτσμπουρκ μεσήλικας αστός […]

via Περί Θανάτου — άτακτη

A House in the Old City of Jerusalem

Σάββατο, 23 Ιουλίου, 2016

It was one of these hot summer days. But in Jerusalem a hot summer day begins with freshness. The night’s chill always transfers into the early morning pockets of fresh air that break through the rising heat.

The light is strong, but not blinding as it is around noon.


I was walking on a narrow street in the Christina Quarter, near the Greek School «Aghios Demetrios», when I saw the house.


The first thing that was embedded in my eyesight was the Greek flag. What impressed me was how well the colors of the flag blended with the colors of the wooden frame and the steel rods of  the balcony.


The second was the little tilted black rectangle above the balcony. It shows the twin-headed eagle of Byzantium in black and white, which is the sign of the Greek Football team PAOK of Thessaloniki (or Salonica). Usually these go together with a «fans’ gate» , in the case 15. I have no idea what this gate signifies. The hard core PAOK fans are in Gate 4.


Then came the camera. There are hundreds of these all over the Old City of Jerusalem. The locals told me that they have been there since the Pope’s visit in 2014.


Finally, the through rods attracted my attention. These steel rods run through the stones of the masonry to the other side of the building and they provide support to the masonry by «holding it together». There is no trace of concrete on this structure.







This is a photo journal of a quick visit to the Muslim Quarter in the Old City of Jerusalem.

It covers the triangle Via Dolorosa, Suq Khan Ez-Zeit, and El – Wad.






























This is a post about kokoretsi, the offal delicacy, grilled on charcoal. The challenge is that on this occasion there is no spit.


Αυτό το άρθρο έχει θέμα του το ψήσιμο του κοκορετσιού στα κάρβουνα. Η πρόκληση προέρχεται από το ότι το κοκορέτσι δεν έχει περαστεί σε σούβλα, αλλά είναι σε δίχτυ.


Kokoretsi – Photo: N. Moropoulos


«Εκ του τέλους άρχεσθαι»  Άγνωστος Σύγχρονος Φιλόσοφος

Ο Galip Tokoz, ιδιοκτήτης της αλυσίδας ταχυφαγείων Sampiyon Kokorec, δήλωσε σε δημοσιογράφο εφημερίδας: «Το κοκορέτσι είναι για τους Τούρκους σαν την μορφίνη».

Αγαπημένο το κοκορέτσι και στην Ελλάδα μας. Σύμφωνα με διάφορα άρθρα που διαβάζω στο διαδίκτυο, το έτρωγαν και οι Αρχαίοι Έλληνες χιλιάδες χρόνια πριν. Ένα άρθρο αναφέρει ότι στον Όμηρο το κοκορέτσι είναι η «πλεκτή». Στο έγκυρο λεξικό Liddell-Scott όμως αναφέρεται ως σπείρα, συστροφή, σχοινί, κορδόνι.

Άλλη μια λέξη που αναφέρεται ότι είναι το κοκορέτσι στην αρχαία ελληνική είναι «μίμαρκυν». Στο ίδιο λεξικό όμως η λέξη «μίμαρκυς» ορίζεται σαν λαγός σε σούπα ή στο ίδιο του το αίμα, με αναφορά στους Αχαρνείς του Αριστοφάνη.


Kokoretsi – Photo: N. Moropoulos


Δύσκολο λοιπόν το να βρεις την άκρη με τους αρχαίους Έλληνες και το κοκορέτσι. Όχι τόσο δύσκολο όμως για τους σύγχρονους. Μαζί με τους Τούρκους και τους Αλβανούς είμαστε σήμερα οι μόνοι που τρώμε κοκορέτσι.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Μπαμπινιώτη, η λέξη κοκορέτσι προέρχεται από την αλβανική kukurec. Η αλβανική καταγωγή αναφέρεται και από   την «That Best Bite» που αναφέρει ότι το κοκορέτσι μπήκε μαζικά στην Τουρκική αγορά ταχυφαγείων στη δεκαετία του 1960, όταν πολλοί Αλβανοί δούλευαν στην κρεαταγορά της Κωνσταντινούπολης.


Kokoretsi – Photo: N. Moropoulos

Πρόσφατα έψησα για πρώτη φορά ένα κοκορέτσι στο δίχτυ στα κάρβουνα, γιατί η ψησταριά ήτανε μικρή και δεν χωρούσε σούβλα. Είχα τόσο  μεγάλη αγωνία για το τελικό αποτέλεσμα, που αποθανάτισα το ψήσιμο και έτσι προέκυψε αυτό το χρονικό. Η αγωνία είναι εν μέρει δικαιολογημένη, αφού μέχρι τώρα δεν είχα ψήσει ποτέ κοκορέτσι στο δίχτυ στα κάρβουνα.

Το κοκορέτσι το έφτιαξε ο ΛΑΜΠΡΟΣ, ένα εξαιρετικό κρεοπωλείο στη στενή Ευβοίας, από όπου προμηθεύομαι τα κρεατικά μου. Ζύγιζε 3 κιλά όταν το πήρα. Αφού στράγγιξε καλά ολονυκτίς, ήτανε έτοιμο για ψήσιμο. Πριν το βάλω στην φωτιά το αλάτισα και πιπέρισα ελαφρά. Όταν η πρώτη ύλη είναι υψηλής ποιότητας, πρέπει να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού η πραγματική γεύση και τα αρώματα της, χωρίς διαστρεβλώσεις.


Kokoretsi – Photo: N. Moropoulos

Η αρχή του ψησίματος έχει ένα βασικό σκοπό. Να «ιδρώσει» το κοκορέτσι χωρίς να καεί.  Αυτό σημαίνει δυνατή φωτιά, αλλά και αρκετή απόσταση από τη φωτιά, με δεδομένο ότι δεν έχεις την ευχέρεια να γυρίζεις το κοκορέτσι συνέχεια, αλλά μόνο κάθε 5 λεπτά περίπου. Το χρώμα είναι πολύ ανοικτό.


Kokoretsi – Photo: N. Moropoulos

Μετά από 20 λεπτά το χρώμα έχει αρχίζει να αλλάζει, ενώ έχει αρχίσει να στάζει. Το στάξιμο το σημάδι ότι η θερμοκρασία είναι η σωστή.  Όσο περνάει η ώρα το χρώμα σκουραίνει, ενώ αρχίζει και η ευωδία από τις σταγόνες που πέφτουν στα κάρβουνα και εξαερώνονται σκορπίζοντας εκατομμύρια σωματίδια στον αέρα. Στο χρονικό αυτό σημείο πρέπει να μειωθεί η απόσταση από τη φωτιά, ενώ η συχνότητα γυρίσματος γίνεται 10 από πέντε λεπτά.


Kokoretsi – Photo: N. Moropoulos

60 λεπτά. Αρχίζει να μελώνει. Αυτό που βλέπετε στην επάνω μεριά είναι μια κρούστα γεμάτη νοστιμιά. Με την πρόοδο του ψησίματος βλέπετε και την αισθητή μείωση της διαμέτρου του κοκορετσιού. Καλό σημάδι, και απόδειξη της φρεσκάδας των υλικών. Προσθέτω κάρβουνα στη φωτιά, όχι πολλά, ο στόχος είναι η συντήρηση και όχι η ενίσχυση.


Kokoretsi – Photo: N. Moropoulos

120 λεπτά. Η θερμοκρασία έχει ανέβει πολύ, και αρχίζει να σκουραίνει το έντερο, με την εμφάνιση του φαινομένου Maillard. Η κρούστα επεκτείνεται, το χρώμα σκουραίνει ακόμη περισσότερο.

Το φαινόμενο Maillard είναι στην ουσία ο γάμος μορίων υδρογονάνθρακα με αμινοξέα, στον οποίο προστίθενται και μόρια νατρίου και θείου. Το σκούρο καφέ χρώμα και η έντονη μεστή γεύση (umami)  οφείλονται σε αυτό το φαινόμενο. Το φαινόμενο για να εμφανισθεί απαιτούνται θερμοκρασίες πάνω από 120 βαθμούς Κελσίου. Αν σκεφτούμε ότι το νερό βράζει στους 100 βαθμούς, έχουμε την εξήγηση γιατί τα βραστά φαγητά ή τα φαγητά χύτρας δεν έχουν σκούρο χρώμα, παρεκτός εάν έχουμε προηγούμενα τσιγαρίσει τα υλικά.

Όπως έχει πει ο κάτοχος βραβείου Νόμπελ στη Χημεία Jean-Marie Lehn, «Το φαινόμενο Maillard είναι η πιο διαδεδομένη εφαρμοσμένη χημική αντίδραση στον κόσμο.»

Προσθέτω κάρβουνα στη φωτιά.



Kokoretsi – Photo: N. Moropoulos

160 λεπτά. Το καραμέλωμα έχει απλωθεί παντού. Το μόνο που μένει τώρα είναι να γίνει τραγανό το έντερο στην εξωτερική επιφάνεια, χωρίς όμως να στεγνώσει μέσα.

180 λεπτά. Το τέλος του ψησίματος. 3 ώρες, για 3 κιλά.


Kokoretsi – Photo: N. Moropoulos

Προσέξτε πόσο έχει μικρύνει η διάμετρος! Επίσης, πόσο λεπτή είναι η «φλούδα» με τα έντερα. Και έτσι πρέπει στο κοκορέτσι με φρέσκα υλικά. Σε πολλές ταβέρνες βρίσκω κοκορέτσι τεραστίων διαστάσεων με μια φλούδα έντερα περίπου μισό πόντο. Αυτό δεν μου αρέσει, και «μυρίζει» κατεψυγμένα έντερα από την Ισπανία και εντόσθια από πολύ μεγάλα ζώα.  Το σωστό κοκορέτσι όμως θέλει εντόσθια από μικρό (κάτω του 12μηνου) ζώο και φρέσκα έντερα.


Kokoretsi – Photo: N. Moropoulos

Το αποτέλεσμα της διαδικασίας είναι – χωρίς μετριοφροσύνη – εξαιρετικό. Τα έντερα τραγανά έξω, ζουμερά μέσα, τα εντόσθια γεμάτα χυμούς και αρώματα. Το αλάνθαστο τεστ, το λίπος, είναι γλυκό και δεν σε μπουκώνει. Όσο καλύτερο το ζώο, τόσο καλύτερο και το λίπος του. Το ίδιο ισχύει και για τα γλυκάδια, τα οποία όπως λέει και το όνομα τους είναι γλύκισμα. Τα εντόσθια γεμάτα νοστιμιά.

Μπράβο στον ΛΑΜΠΡΟ που έχει τέτοια ποιότητα, μπράβο και στον ψήστη που ολοκλήρωσε την αποστολή του!  Ζήτω το κοκορέτσι! Και την επόμενη φορά ένδοξο σπληνάντερο! Και γαρδούμπες!


Short Dialogues: 2

Σάββατο, 7 Μαΐου, 2016


P1: I am proud.
P2: Why?
P1: Because I went through a tough negotiation and I am the winner.
P2: Who says you are?
P1: I do.
P2: Does anyone support your view?
P1: My friends do.
P2: Who are your friends?
P1: The ones who have the same views with me.
P2: So if I had the same view with you yesterday I am your friend.
P1: Yes, you are.
P2: Do I gather then that the ones in disagreement with your view are your enemies?
P1: Yes.
P2: I presume you did not negotiate with a friend.
P1: No.
P2: Then you must have negotiated with an enemy.
P1: Yes.
P2: So your enemy says they won.
P1:Yes, they do.
P2: And who am I to believe?
P1: You will believe me, because I am your friend.
P2: What if I am your friend but I think that on this occasion your view of the situation is wrong?
P1: Then you will become my enemy.
P2: It appears that being your friend is almost like being forced to agree with anything that you do or say.
P1: I never said that friendship is easy.


Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 108 ακόμα followers