Restaurant Boroa Jaretxea, Bizkaia, Basque Country

Κυριακή, 19 Ιουλίου, 2015

Today I want to share my dining experience in «Restaurante Boroa Jaretxea«.

Boroa Jaretzea

Boroa Jaretzea

It is located in a renovated farmhouse 20 km east of Bilbao, near the highway connecting it to San Sebastian.

It was a sunny Saturday and the place was packed.

I had two options. The first was to take the gastronomic menu. The second was to go for pleasure maximization.

The gastronomic menu is a journey of discovery.But when you are in a big restaurant which is packed with people wishing to enjoy their Saturday lunch, I thought that it would be rather difficult for the chef’s brigade to deliver. I had no doubt that the menu was good, but there was the question of execution under extreme conditions,

Boroa Jaretxea

Boroa Jaretxea

Pleasure maximization on the other hand is a tricky approach. It presumes that you have already stored in your human system some experiences of intense pleasure, and seeks to attain similar levels of pleasure by reliving or approximating these experiences.

In any case, I opted for pleasure maximization. A few words regarding the topology of pleasure are in order. Imagine the pleasure domain as a terrain with valleys and peaks. Within a radius of a point there may be one or more peaks. The peaks I chose are two, hoping that a third one is also nearby.

Here are the results.

"Kokotxas de merluza al pilpil con almejas de cuchillo" hake kokotxas with clams.

«Kokotxas de merluza al pilpil con almejas de cuchillo» hake kokotxas with clams.

The first peak of pleasure maximization is kokotxas, delicious parcels of meat full of gelatin, extracted from the chin of the fish. I got to know kokotxas in 2003 in the Basque country, and ever since I suffer from «kokotxas deprivation» syndrome.. So any chance to enjoy a good kokotxas dish is precious.

Kokotxas - detail

Kokotxas – detail

The dish in Boroa was «Kokotxas de merluza al pilpil con almejas de cuchillo». This is translated into «Hake kokotxas with clams.» Absolutely delicious! I could eat three more without any complaint! But I resisted the temptation so that I could move to the second peak of pleasure maximization.

Tuna

Tuna Fillet

The second peak of pleasure maximization was tuna. I love tuna, especially the belly. Boroa could serve me a juicy fillet steak «taco de atun», and I could not resist.  The fish comes daily from Cadiz in the Mediterranean, and it is fished with the Almadraba method. Tuna’s meat is red because its blood does not run through veins, but through tissue. The steak must be juicy and medium – rare. If you cook it even slightly more, the incredible flavor and texture is destroyed.

Tuna fillet

Tuna fillet

Tuna was a very popular fish in ancient Greece. Athinaeos wrote about culture and dining in the Greco-Roman world of the 3rd century AD. His masterpiece is considered to be the first cookbook, but it is a lot more. He writes:

«(The fish) was named ‘thunnos’ (θύννος) because of its darting movement.» The name ‘thunnos’ comes form the verb ‘thyno’ which means to rush, to move quickly. (Athinaeos, Deipnosophistae, 302b, Vol. 7)

Zucchini fritters

Zucchini fritters  tempura

The tuna steak was served with zucchini tempura fritters and soy sauce. Do I see a Japanese streak here, or am I just dreaming? Japan in the Basque Country!

Carranzana and Idiazabal Cheese

Carranzana and Idiazabal Cheese

The third peak of pleasure maximization was cheese. The Basque country is full of goats, lamb, cows, and they produce delicious cheese. So I aksed the maître d‘ to taste some local cheeses. He brought me two: Idiazabal and Carranzana. Absolutely delicious!

I accompanied the mal with the local wine, txakoli, produced a few kilometers away. Low acidity, fruity taste, bright light color, make this wine perfect for fish and seafood. Surprisingly, it went very well with the mighty cheeses!

All in all a wonderful experience, and I am glad to say that in the occasion the pleasure maximization approach worked well.

Το Σαπούνι από ελαιόλαδο χρησιμοποιείται εδώ και αιώνες στη Μεσόγειο, τόσο για την προσωπική υγιεινή όσο και ως γενικής χρήσης καθαριστικό. Το αγνό σαπούνι ελαιολάδου θεωρείται το καλύτερο καθαριστικό για το δέρμα, καθώς ξεβουλώνει τους πόρους του δέρματος απομακρύνοντας αποτελεσματικά τη σκόνη, λιπαρά κατάλοιπα και νεκρά κύτταρα. Φτιάχνεται από φυσικές πρώτες ύλες και το τελικό προϊόν δεν περιέχει καθόλου πρόσθετα.

Ο Απόστολος Πατούνης απογονος του ιδρυτη της ομωνυμης μοναδας παραγωγης σαπουνιου (βλεπε παρακατω) μας εξηγεί:

«Το σαπούνι γίνεται ψητό: το λάδι, μαζί με καυστική σόδα και διαλύματα αλατιού, βράζει σε μεγάλα καζάνια για μια βδομάδα. Στη συνέχεια όλο αυτό το υγρό μείγμα μπαίνει για άλλες δυο- τρεις μέρες σε καλούπια, όπου και στερεοποιείται. Εκεί, επιτόπου, το κόβουμε σε τεμάχια και με σφυρί σφραγίζουμε πάνω στο καθένα τη φίρμα μας. Χρησιμοποιώ ακόμα τις σφραγίδες του παππού μου. Αυτά μπαίνουν κατόπιν σε ξύλινα τελάρα, τα ξηραντήρια, για τρεις με τέσσερις μήνες, ώσπου να ξεραθούν τελείως και να είναι πια έτοιμα σαπούνια».

  • Πράσινο σαπούνι», από ακατέργαστο πυρηνέλαιο ελιάς. Το πυρηνέλαιο φτιάχνεται από σπασμένες ολόκληρες ελιές (σάρκα και κουκούτσι και περιέχει χλωροφύλλη η οποία δίνει το πράσινο χρώμα στο φρέσκο σαπούνι. Το χρώμα αυτό ξεθωριάζει σιγά σιγά καθώς το σαπούνι στεγνώνει και ωριμάζει. Το πράσινο σαπούνι χρησιμοποιείται κυρίως για δουλειές του σπιτιού και ειδικά για το πλύσιμο των ρούχων. Είναι επίσης αντισηπτικό και ευεργετικό για περιπτώσεις δερματικών παθήσεων, αλλεργειών, ελκών και μυικών προβλημάτων.
  • «Άσπρο σαπούνι» ελιαιολάδου που φτιάχνεται από αγνό, παρθένο ελαιόλαδο τύπου «Λαμπάντε». Χρησιμοποιείται για την προσωπική υγιεινή, σώμα, χέρια, πρόσωπο.
  • «Άσπρο σαπούνι τύπου Μασσαλίας» στο οποίο πρστίθεται εκτός από το ελαιόλαδο και φοινικέλαιο το οποίο το κάνει να αφρίζει καλύτερα

(Source: Green Corfu)

To Σαπωνοποιείο »Πατούνη» στην Ζακυνθο και την Κερκυρα

Στον αστικό ιστό της Κέρκυρας, στην καρδιά της παλιάς βιομηχανικής πόλης, διατηρείται ένα αυθεντικό κομμάτι του βιοτεχνικού παρελθόντος. Το ιστορικό Σαπωνοποιείο Πατούνη, που γνώρισε μεγάλη ακμή, λειτουργεί ακόμη και σήμερα σε ένα οίκημα που χτίστηκε το 1891 για να λειτουργήσει αρχικά, ως υποκατάστημα του οίκου Μπαζάκη – Πατούνη, που ιδρύθηκε στη Ζάκυνθο το 1850.

Το έναυσμα για την ίδρυση του «Μέγα Εργοστασίου Σάπωνος Μπαζάκη και Πατούνη», δόθηκε στα ξαδέλφια Απόστολο Πατούνη και Σπύρο Μπαζάκη από μία εμπορική συνεργασία με Γάλλους, τους οποίους οι δαιμόνιοι επιχειρηματίες από τους Καλαρρύτες της Ηπείρου, προμήθευαν με κάπες από μαλλί αιγοπροβάτων, προορισμός των οποίων ήταν ο στρατός του Ναπολέοντα του Γ’.
«Κατέβαζαν τις κάπες στη Ζάκυνθο και τις φόρτωναν για τη Μασσαλία, ωστόσο αντί για χρήματα, έπαιρναν σαπούνι Μασσαλίας, το οποίο εμπορευόντουσαν στα Επτάνησα. Κάποια στιγμή, ο καπετάνιος που έκανε το εμπόριο, ο οποίος κυκλοφορούσε στα σαπωνοποιεία της Μασσαλίας και μάθαινε τη διαδικασία της παραγωγής, τους εξηγεί πώς φτιάχνεται το σαπούνι και τα δύο ξαδέλφια αρχίζουν να σκέφτονται τη δημιουργία ενός σαπωνοποιείου. Έτσι το 1850, ξεκινούν τη δική τους παραγωγή «σάπωνος πρασίνου εξαιρετικού ανόθευτου», μας διηγείται ο Απόστολος Πατούνης, πέμπτη γενιά σαπωνοποιός.

(source: monumenta)

Η σαπωνοποιία  Πατούνη είναι μία οικογενειακή επιχείρηση 5 γενεών. Έχει τις ρίζες της, στην πρώτη Ελληνική Σαπωνοποιία που ιδρύθηκε στη Ζάκυνθο το 1850. Το 1891 η δραστηριότητα της οικογένειας επεκτείνεται στην Κέρκυρα, κτίζοντας το εν λόγω σαπωνοποιείο στην Ιωάννου Θεοτόκη. Σήμερα, η σαπωνοποιία αποτελεί μία μικρή, υγιέστατη επιχείρηση με προσωπικό 2 άτομα, πλήρους απασχόλησης. Παράγει σαπούνι σύμφωνα με την κερκυραϊκή παράδοση, χρησιμοποιώντας αποκλειστικά κερκυραϊκό ελαιόλαδο ως πρώτη ύλη. Τα τελευταία δώδεκα χρόνια, το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής διοχετεύεται στο εξωτερικό, με κυρίαρχη αγορά αυτή της Ιαπωνίας.
Επιπλέον,  ο χώρος αποτελεί ένα αυθεντικό, εν λειτουργία μνημείο προβιομηχανικής  αρχαιολογίας, μοναδικό στο είδος του, με υψηλή προσέλευση επισκεπτών και εκπαιδευτικών εκδρομών, (ενδεικτικά για το 2009,υπολογίζονται ότι επισκέφτηκαν το σαπωνοποιείο 2500 τουρίστες περίπου και 14 καταγεγραμμένες εκπαιδευτικές ομάδες).
(source: Corfu times)

Soap Production «Patounis»

Χαρακτηρίζουμε  ως μνημείο σύμφωνα  με τις διατάξεις  του άρθρου 6 παρ.1β  του ν.3028/2002, το  κτίριο της ‘Σαπωνοποιίας  Πατούνη’, με τον  εξοπλισμό του  IN SITU,…, διότι:
  1. Η ‘Σαπωνοποιία Πατούνη’ αποτελεί σημαντική μαρτυρία της βιομηχανικής άνθισης στην Κέρκυρα του 19ου αιώνα, που εξακολουθεί να λειτουργεί χρησιμοποιώντας μέρος του αρχικού εξοπλισμού με τις ίδιες παραδοσιακές τεχνικές παραγωγής και για το λόγο αυτό είναι σπάνια σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια και ιδιαίτερα σημαντική για τη διατήρηση της μνήμης της παράγωγής και επεξεργασίας των προϊόντων της ελιάς που σταδιακά εκλείπει.
  2. Το κτίριο, πέραν της ιστορικότητας που αφορά την χρήση, διαθέτει και αξιόλογα μορφολογικά και αρχιτεκτονικά στοιχεία, καθώς και στοιχεία της εποχής που τεκμηριώνουν την αρχιτεκτονική τυπολογία των κτισμάτων του τέλους του 19ουαιώνα τα οποία στο ισόγειο είχαν επαγγελματική χρήση και στον όροφο κατοικία.»
(ΦΕΚ  288 από 11-7-08).
Η Βιομηχανια ΑΒΕΑ Χανιων

ABEA Factory in Nea Chora, Chania, Crete

Η ιστορία της ΑΒΕΑ ξεκίνησε το 1889. Τότε, ο γάλλος χημικός Ιούλιος Δέης (Jules Deiss), μετά από ευρεσιτεχνία του στο Ίδρυμα Παστέρ του Παρισίου, ίδρυσε την εταιρεία και το εργοστάσιο στην περιοχή της Νέας Χώρας έξω από τα τείχη της πόλης και δίπλα στο Εβραϊκό νεκροταφείο. Ο ίδιος είχε δημιουργήσει εργοστάσιο με ίδιους σκοπούς στην Τυνησία. Το εργοστάσιο σε πρώτο στάδιο παρήγαγε πυρηνέλαιο και επεξεργαζότανε τον ελαιοπυρήνα. Το πυρηνέλαιο μάλιστα εξαγόταν στη Γαλλία, με σκοπό την παραγωγή σαπουνιού τύπου Μασσαλίας.Τα Χανιά αποτελούσαν ένα πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη τέτοιου είδους βιομηχανιών. Ήδη λειτουργούσαν αρκετές βιοτεχνίες παραγωγής ντόπιου σαπουνιού και η πλούσια ελαιοπαραγωγή της Κρήτης μαζί με μια σχετική σταθερότητα που προσέφερε η Σύμβαση της Χαλέπας στην Ημιαυτόνομη Κρητική Πολιτεία, δημιούργησε ένα κλίμα για ανάπτυξη νέων πρωτοβουλιών. Τα Χανιά, αποκτούν κοσμοπολίτικο χαρακτήρα υπό την παρουσία των στόλων των «Προστάτιδων Δυνάμεων». Αποτέλεσαν πόλο έλξης για δεκάδες υπήκοους ευρωπαϊκών κρατών οι οποίοι και δημιουργούν την παροικία τους ασχολούμενοι κυρίως με το εμπόριο και τη βιομηχανία.Αλλαγή στο ιδιοκτησιακό καθεστώς είχαμε το 1894 αφού αγοράζεται από την εταιρία Sahel Tunisien. Τότε, για την εξυπηρέτηση των λειτουργιών του μιας και αποτελούσε τη μεγαλύτερη βιομηχανία της πόλης, γίνεται το πρώτο ρήγμα στα τείχη στην περιοχή της πύλης του San Salvatore το έτος 1899. Η άδεια οικοδόμησης δόθηκε από το «Γενικόν Διοικητικόν Συμβούλιον Κρήτης»

ΑΒΕΑ

To 1917 η εταιρεια περασε στα χερια των επιχειρηματιών Π. Μαρκαντωνάκη, Κ. Ναξάκη, Κ. Μανουσάκη και Γ. Κασιμάτη. Η επωνυμία της εταιρείας καταχωρήθηκε σ’ αυτήν που έμελλε να μείνει γνωστή ως Ανώνυμος Βιομηχανική Εταιρία «ΑΝΑΤΟΛΗ», δηλαδή ΑΒΕΑ. Το καταστατικό υπογράφεται από την προσωρινή κυβέρνηση Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη στις 16 Ιανουαρίου 1917 και οι δραστηριότητές της επεκτείνονται στην εμπορία και επεξεργασία ελαιολάδων και στην παραγωγή σαπουνιών.

Το 1935 το εργοστάσιο ανακατασκευάζεται και λειτουργεί με επιτυχία μέχρι τον πόλεμο. Οι αλλεπάλληλοι βομβαρδισμοί κατέστρεψαν μεγάλο κομμάτι των υποδομών του. Οι ζημιές αποκαταστάθηκαν μεταπολεμικά και η λειτουργία του συνέχισε. Νέα αλλαγή καθεστώτος ιδιοκτησίας το 1951 αφού μετατρέπεται σε συνεταιριστική – μέχρι σήμερα – και εκπροσωπείται από τους παραγωγούς του Νομού Χανίων.

Το εργοστάσιο εγκαταλείφθηκε σταδιακά. Πρώτα η μετεγκατάσταση του πυρηνελαιουργείου της ΑΒΕΑ το 1994 στο Δήμο Κεραμειών. Και το 2004 με τη μετεγκατάσταση του τυποποιητηρίου λαδιών, του τμήματος παραλαβής ελαιολάδου, των γραφείων διοίκησης στο Δήμο Ελευθερίου Βενιζέλου και τη μετεγκατάσταση του σαπωνοποιείου και της ραφιναρίας λαδιών στο Δήμου Κεραμειών.

ΑΒΕΑ

Μια φωτια στις 29 Απριλιου 2011 καταστρεφει ολοσχερως το εγκαταλελειμενο εργοστασιο στη Νεα Χωρα Χανιων, και μαζι με αυτο και ενα κεφαλαιο βιομηχανικης ιστοριας και κληρονομιας της Κρητης και της Ελλαδας.

ΕΑΣ Λεσβου

Με τις κατάλληλες προσαρμογές στις σύγχρονες συνθήκες παραγωγής, το εργοστάσιο είναι από τα λίγα πια στην Ελλάδα που παράγουν σαπούνι αποκλειστικά από ελαιόλαδο.

Όπως εξηγεί ο εκπρόσωπος της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Λέσβου Νίκος Μάτας, “πολλοί λανθασμένα πιστεύουν ότι το αγνό σαπούνι ελαιόλαδου είναι γυαλιστερό, έχει πράσινο, διαυγές χρώμα. Η αλήθεια είναι ότι το αγνό παρθένο σαπούνι ελαιόλαδου έχει χρώμα λαδί, θολό. Η γυαλάδα αποκτιέται από το σαπούνι με τη χρήση ζωικών λιπαρών ουσιών, όπως είναι το λίπος του γουρουνιού. Οι καταναλωτικές συνήθειες των Ελλήνων μάς υποχρεώνουν να χρωματίζουμε, με φυτικές ουσίες βέβαια, και εμείς το σαπούνι. Στο εξωτερικό και ιδιαίτερα στην Ιαπωνία, όπου η ΕΑΣ Λέσβου κάνει μεγάλες εξαγωγές, οι καταναλωτές είναι πιο ενημερωμένοι και μας το ζητούν με το φυσικό του χρώμα. Είναι σαφές ότι το προϊόν αυτό, που προέρχεται από τον καρπό της ελιάς με όλες τις φαρμακευτικές του ιδιότητες, περιποιείται και φροντίζει περισσότερο το δέρμα από τα υπόλοιπα συνθετικά σαπούνια”.

Βέβαια, τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερα σαπούνια διαφημίζονται ως σαπούνια από ελαιόλαδο. “Αυτό συμβαίνει γιατί πληθαίνουν οι καταναλωτές που ζητούν φυσικά προϊόντα χωρίς χημικά πρόσθετα. Ωστόσο, η νομοθεσία που διέπει την παραγωγή και την εμπορία του σαπουνιού επιτρέπει την προβολή με τον παραπάνω τρόπο, ακόμη και αν το τελικό προϊόν περιέχει μόνο ένα μικρό μέρος λιπαρών ελαιόλαδου – τα περισσότερα περιέχουν μόλις 20%”, λέει ο κ. Μάτας.

Η Λέσβος είναι μία από τις σημαντικές ελαιοπαραγωγικές περιοχές της Ελλάδας, καθώς στο νησί καλλιεργούνται περίπου 11 εκατ. ελαιόδεντρα και η μέση ετήσια παραγωγή ελαιόλαδου φτάνει τους 20.000 τόνους(10% της εθνικής παραγωγής).

Ο κ. Μάτας υπογραμμίζει πως το σαπωνοποιείο της ένωσης αποτελεί και έναν παραγωγικό τρόπο ανακύκλωσης των λαδιών και των ραφινελαίων που δεν μπορούν να διατεθούν στην κατανάλωση, καθώς στη Λέσβο δεν υπάρχει χωματερή που να μπορεί να δεχθεί τους 400-500 τόνους καταλοίπων που δημιουργούνται κάθε χρόνο.

Μέχρι πριν από λίγο καιρό ο κλάδος της σαπωνοποιίας στη Λέσβο, που κάποτε αποτελούσε σημαντική πηγή πλούτου για το νησί, είχε χάσει τη λάμψη του. Με την καταγραφόμενη στροφή των καταναλωτών στα βιολογικά προϊόντα, η Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Λέσβου θέλει να αναδείξει το συγκριτικό πλεονέκτημα του σαπουνιού της, που θεωρείται η ανερχόμενη εμπορική δύναμη του νησιού.

(Source: Macedonia)

Ένα από τα παλαιότερα βιομηχανικά κτήρια είναι το σαπωνοποιείο της ΕΑΣ Λέσβου, που βρίσκεται μέσα στο βιομηχανικό συγκρότημα της Σκάλας Παμφίλων. Στην ιδιοκτησία της Ένωσης Συνεταιρισμών πέρασε στα 1929, όμως ο ακριβής χρόνος κατασκευής του δεν είναι γνωστός. Εκτιμάται όμως πως είχε κατασκευασθεί πριν από το παρακείμενο πυρηνελαιουργείο της Ένωσης που κατασκευάστηκε στα 1870. Οι χοντροί του τοίχοι, τα μεγάλα παράθυρα του, οι μεγάλες δεξαμενές σαπωνοποίησης που διαθέτει δεν θυμίζουν με τίποτα τους μουσειακούς χώρους άλλων συνομήλικων του βιομηχανικών κτηρίων της Λέσβου, αφού αυτό συνεχίζει να είναι σε λειτουργία και για την εξυπηρέτηση σύγχρονων διαδικασιών παραγωγής έχουν γίνει πάρα πολλές προσθήκες και προσαρμογές. Παρʼ όλα αυτά ο χαμηλός φωτισμός στους χώρους του ισογείου, το άδειο ξηραντήριο στο δεύτερο όροφο, οι παμπάλαιες δεξαμενές σαπωνοποίησης δίνουν την εικόνα ενός εργοστασίου που έχει μείνει δύο αιώνες πίσω. Μια εικόνα που -παραφράζοντας τον τίτλο του γνωστού μυθιστορήματος- δείχνει «πώς δενότανε ?το σαπούνι».

Ακόμη και οι πρόσχαροι εργαζόμενοι του σαπωνοποιείου δείχνουν να έχουν βγει από την εποχή της πρώτης βιομηχανικής ανάπτυξης της Λέσβου. Η μηχανή ξήρανσης ζεστού και κρύου αέρα, η μηχανή συρρίκνωσης και η μηχανή ξήρανσης της σαπωνόμαζας αν και έχουν κάποια ηλικία δείχνουν σαν να έχουν κάνει μια βουτιά στο παρελθόν, αφού το κτήριο είναι τουλάχιστον ένα αιώνα μεγαλύτερο από αυτά.
Ο χημικός της ΕΑΣ Λέσβου Μιχάλης Πεντογένης μας εξηγεί ότι το σαπωνοποιείο της ΕΑΣ Λέσβου είναι ένα από τα λίγα της χώρας που παράγουν σαπούνι αποκλειστικά από ελαιόλαδο και υλοποιούν όλα τα στάδια της παραγωγής. Με έκπληξη ακούσαμε τον κ. Πεντογένη να μας εξηγεί πως πολλά σαπούνια που αναφέρουν στην ετικέτα τους ότι παράγονται από ελαιόλαδο έχουν ένα μικρό ποσοστό ελαιολάδου (20%) και τα υπόλοιπα λιπαρά είναι ζωικά ώστε το τελικό προϊόν να είναι πιο λαμπερό.
Χημικά πρόσθετα χρησιμοποιούνται και για να αποκτήσει χρώμα η άρωμα το σαπούνι. Αναφορά «σαπούνι από ελαιόλαδο» στις ετικέτες των σαπουνιών γίνεται τα τελευταία χρόνια γιατί οι καταναλωτές όλο και περισσότερο ζητούν φυσικά προϊόντα χωρίς χημικά πρόσθετα. Ωστόσο η νομοθεσία που διέπει την παραγωγή και εμπορία του σαπουνιού μέχρι σήμερα δεν έχει λάβει υπόψη τις νεότερες εξελίξεις στην παραγωγή και στις καταναλωτικές συνήθειες, έτσι ο όρος «σαπούνι από ελαιόλαδο» μπορεί να χρησιμοποιηθεί ακόμη κι αν το τελικό προϊόν περιέχει μόνο ένα μικρό μέρος λιπαρών ελαιολάδου.
Τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται ραγδαία η ζήτηση του σαπουνιού από ελαιόλαδο ως αποτέλεσμα της επιστροφής των καταναλωτών σε φυσικά προϊόντα. Η τάση αυτή είναι δικαιολογημένη κατά τον κ. Πεντογένη αφού το ελαιόλαδο είναι η καλύτερη λιπαρή ουσία για το ανθρώπινο δέρμα. Δεν είναι τυχαίο ότι το 2006 οι πωλήσεις σαπουνιού της ΕΑΣ Λέσβου έφθασαν στους 170 τόνους. Μεγάλο μέρος της παραγωγής αυτή εξάγεται στο εξωτερικό.
Εκτός από το τελικό προϊόν, δηλαδή τις μικρές πλάκες σαπουνιού που παράγει και εμπορεύεται η ΕΑΣ Λέσβου, παράγει και πουλάει σε σαπωνοποιεία μεγάλες ποσότητες σαπωνόμαζας (δηλαδή σαπούνι που δεν έχει μορφοποιηθεί) και το οποίο χρησιμοποιείται για την παραγωγή σαπουνιών με την προσθήκη ζωικών λιπαρών.
Το πρώτο στάδιο της παραγωγής περιλαμβάνει την σαπωνοποίηση του ελαιολάδου μέσα σε μεγάλες δεξαμενές με την χρήση καυστικού νατρίου. Το «ψήσιμο» του σαπουνιού διαρκεί τρία ή τέσσερα οκτάωρα. Στο διάστημα αυτό γίνεται σταδιακή προσθήκη καυστικού νατρίου μέχρι ο ψήστης, δηλαδή ο εργάτης που παρακολουθεί την διαδικασία σαπωνοποίησης, να διαπιστώσει ότι το ελαιόλαδο που βρίσκεται μέσα στην δεξαμενή έχει κορεστεί.
Στο επόμενο στάδιο γίνονται τέσσερις με πέντε εκπλύσεις της σαπωνόμαζας προκειμένου να αφαιρεθεί η πλεονάζουσα ποσότητα καυστικού νατρίου (η περίσσια όπως την λένε οι σαπωνοποιοί) που υπάρχει και το νερό. Η κάθε μια έκπλυση κρατάει περίπου ένα οκτάωρο. Στο τελευταίο στάδιο της έκπλυσης γίνεται ο διαχωρισμός του σαπουνιού από το αλάτι, η εξαλάτωση. Αυτό το στάδιο ολοκληρώνεται όταν στο κάτω μέρος της δεξαμενής μείνει το αλατόνερο και στο πάνω μέρος η ρευστή σαπωνόμαζα.
Στο παρελθόν η ρευστή σαπωνόμαζα τοποθετούνταν σε καλούπια, εκεί γίνονταν η ξήρανση της και η κοπή της με μεγάλα μαχαίρια. Η ξήρανση των σαπουνιών γίνονταν με την χρήση του ηλιακού φωτός. Αυτό επέβαλε τα σαπωνοποιεία να διαθέτουν μεγάλες αίθουσες με πολλά παράθυρα. Σε αυτές γίνονταν η ξήρανση και η κοπή.
Στις μέρες μας η ρευστή σαπωνόμαζα με μια αντλία οδηγείται στο μηχάνημα ξήρανσης. Αυτό το μηχάνημα βγάζει ξερό σαπούνι που έχει την μορφή μακαρονιού. Στη συνέχεια η σαπωνόμαζα περνάει νέα μηχανική κατεργασία στο τέλος της οποίας παίρνει την μορφή μπαστουνιού. Τα μπαστούνια του σαπουνιού οδηγούνται στο κοπτικό μηχάνημα όπου κόβονται, αυτό είναι το πρώτο στάδιο της τελικής μορφής που ο καταναλωτής θα πάρει στο χέρι του. Μετά την κοπή του σαπουνιού γίνεται η ξήρανση της επιφάνειας του με την χρήση ζεστού και κρύου αέρα. Μετά το σαπούνι σφραγίζεται και περαιτέρω ξήρανση. Η συσκευασία γίνεται ανάλογα με την επιθυμία του εμπόρου που θα αγοράσει το σαπούνι. Το σύνηθες είναι να τοποθετηθεί σε μικρή πλαστική σακούλα η οποία συρρικνώνεται για να μειωθεί ο χώρος που καταλαμβάνει. Σε άλλες περιπτώσεις δημιουργούνται πλαστικές ή χάρτινες συσκευασίες από ένα, δύο ως πέντε μικρά σαπούνια πάντα με βάση τις επιθυμίες των εμπόρων πελατών.

(Source: Greek News Online)

Ολον αυτόν τον καιρό που ξετυλίγεται το Ελληνικό Δράμα, αλλά ιδιαίτερα απο τον Ιανουάριο 2015, ακούω και παρατηρώ με ιδιαίτερη προσοχή την έμφαση που δίνουν και οι πολιτικοί αλλά και ο λαός όταν ερωτάται στο θέμα του ΕΥΡΩ. Ακόμη και στο πρόσφατο δημοψήφισμα, ο λαός δεν ψήφισε την έξοδο από το ΕΥΡΩ, αλλά την απόρριψη μιας πρότασης για την χρηματοδότηση της χώρας. Ομολογώ ότι το θέμα ΕΥΡΩ ή Δραχμή είναι πολύ δύσκολο ακόμη και για επιδέξιους λύτες. Ομως δεν μπορώ παρά να σημειώσω ότι κάτι δεν πάει καλά με το θέμα αυτό. Και όχι μόνον κάτι, πολλά δεν πάνε καλά. Τι κάναμε εμείς ως κοινωνία πολιτών για να αντικρύσουμε τα προβλήματα της Ευρωζώνης; Σχεδόν τίποτε. Συζήτηση πραγματική ουδεμία. Βεβαίως δεν θεωρώ συζήτηση το να παρατάσσονται διάφοροι και διάφορες μπροστά στον τηλεοπτικό φακό και να φνωασκούν αδιακρίτως. Αυτό είναι μια κακή εκδοχή τσίρκου. Συζήτηση λοιπόν δεν έχει γίνει για την Ευρωζώνη. Το θέμα αντιμετωπίζεται ως Εκκλησιαστικό Δόγμα. Είναι δυνατόν να διερωτάται ο Χριστιανός για την Θεϊκή Φύση του Χριστού; Το ίδιο δεν είναι δυνατόν να διερωτάται ο Ελληνας πολίτης για το ΕΥΡΩ. Είναι καλό γιατί έτσι λέει κάποια ανώτερη δύναμη, μια δύναμη που μας καθορίζει όντας έξω απο την κοινότητα των πολιτών, που με τον τρόπο αυτό ετεροκαθορίζεται και καθίσταται – όπως μας δίδαξε τόσο καλά ο Κορνήλιος Καστοριάδης – ετερόνομη. Οϋτε όταν δόθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ η εντολή να κυβερνήσεςι τον τόπο δεν τέθηκε θέμα ΕΥΡΩ. Κάποιοι που προσπάθησαν να το κάνουν, όπως ο Λαπαβίτσας, αντιμετωπίσθηκε στην καλύτερη περίπτωση σαν φρικιά. (Σημειώνω ότι δεν τον γνωρίζω τον Λαπαβίτσα, αλλά μου κάνει κακή εντύπωση όταν χωρίς να έχουμε ακούσει κάποιον τον λούζομε με αρνητικούς χαρακτηρισμούς.) Σήμερα ξημέρωσε Κυριακή 12 Ιουλίου 2015. Το βράδυ που μας πέρασε συνέβησαν πολλά και διάφορα στις Βρυξέλλες. Χρησιμοποιώντας μια φράση κλισέ, θα αναφωνήσω «τα προσωπεία πέφτουν!». Το ΕΥΡΩ σχεδόν παύει να είναι το απρόσιτον ιερόν και αναδεικνύεται σαν κάτι πραγματικό. Δεν έχει νόημα να προσωποποιήσω το θέμα. Ο διάσημος Γερμανός Υπουργός Οικονομικών κ. Σώυμπλε δεν είναι ένας «κακός» άνθρωπος. Κατέχει την ηγετική θέση στην Ευρώπη και καθορίζει τις πολιτικές στα θέματα του. Αυτός λοιπόν ο κύριος παρουσίασε σχέδιο για την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Ουαί!!!! Ξαφνικά το θέσφατο, το δόγμα το ιερό κλονίζεται. Από τον Αρχιερέα που το υπηρετεί. Το Ευρώ, που μπόρεσε να φέρει όλα σχεδόν τα πολιτικά κόμματα της Ελλάδας σε μια προσωρινή συμφωνία, κλονίζεται! Δεν ξέρω τι θα γίνει, ούτε και θα επιχειρήσω προβλέψεις. Είμαι όμως βέβαιος ότι η κανάτα έχει ραγίσει. Ανεξάρτητα από το τι θα γίνει σήμερα ή αύριο, υπάρχουν σημαντικές δυνάμεις στην Ευρωζώνη που πιστεύουν ότι η Ελλάδα πρέπει να φύγει, διότι το Ελληνικό Πρόβλημα δεν έχει λύση. Η ασθενής χώρα, ως βαρειά ασθενής επί ποντοπόρου σκάφους, θα πρέπει να τοποθετηθεί σε μια βάρκα και να αφεθεί στην μέση του πόντου. Ακούω φωνές που λένε να κάνουμε υπομονή, να ξεπεράσουμε τη δύσκολη αυτή φάση, κτλ, κτλ. Φοβούμαι ότι ευρισκόμεθα εν τω μέσω ομαδικής πλάνης. Οι πολιτικές και τα μέτρα που πρότεινε στο ΕΥΡΩΓΚΡΟΥΠ ο συμπαθέστατος κ. (Σοάρες) Τσακαλώτος, είναι ίδιες με εκείνες που ακολούθησε η χώρα από το 2010. Ατελέσφορες και σε λάθος κατεύθυνση. Δεν θα αποδώσουν τίποτε, ενώ θα καταστρέψουν και τα λιγοστά υγιή κύτταρα οικονομικής δραστηριότητας που έχουν απομείνει στην Ελλάδα. Τρία χρόνια από σήμερα, άν φτάσουμε μέχρι εκεί, θα λέμε αυτό που λέγαμε σήμερα για το 2010. ‘Αν είχαμε ακολουθήσει μια άλλη πολιτική τότε, τώρα θα είχαμε επανέλθει σε μια ομαλότητα.» Αν λοιπόν συνεχίσουμε έτσι, αργά ή γρήγορα, οι «φίλοι και εταίροι» μας θα μας ξεπετάξουν. Η σύνταξη του σχεδιου ΓΚΡΕΞΙΤ απο το επιτελειο του κ. Σώυμπλε αποτελεί κραυγαλέα ομολογία της αποτυχίας των πολιτικών και των μέτρων που ακολουθήθηκαν. Μόνον όσοι είναι στραβοί δεν το βλέπουν αυτό. Απομένει στην Ελληνική Πολιτική Ηγεσία να αποφασίσει πως θα πορευτεί, ακόμη και τώρα, την ύστατη ώρα, υπάρχει οδός διαφυγής, αρκεί να θέλεις να την βρείς.

Electoral workers prepare ballot boxes in a warehouse in Thessaloniki on July 2, 2015, ahead of a controversial bailout referendum. Greece's radical left government suggested it would resign if it fails to get its way in a make-or-break referendum July 5 that could decide the country's financial future.   AFP PHOTO / SAKIS MITROLIDIS        (Photo credit should read SAKIS MITROLIDIS/AFP/Getty Images)

Electoral workers prepare ballot boxes in a warehouse in Thessaloniki on July 2, 2015, ahead of a controversial bailout referendum. Greece’s radical left government suggested it would resign if it fails to get its way in a make-or-break referendum July 5 that could decide the country’s financial future. AFP PHOTO / SAKIS MITROLIDIS (Photo credit should read SAKIS MITROLIDIS/AFP/Getty Images)

On Sunday 5th July the Greek people will vote on a non – existing issue, whether we accept or not the proposal of the European Commission, the European Central Bank and the IMF, a proposal that is no longer on the table, as the framework for the agreement, the second agreement between Greece and her creditors, has expired on the 30th June 2015.

But absurdity is not the issue here. The issue is that we Greeks live in a society where discourse is dead. Democracy is also dead. The new government claims to be democratic, but I have serious doubts. The European Union claims to be democratic, but they do not convince me. Words no longer have meaning, it depends on what you are going to vote . Language is split, people are split. And this split is between good and bad, and this may not be a temporary split.

columns

What follows is an imaginary dialogue of two Greek citizens, one is identified as a «YES» voter, and the other as a «NO» voter.

Bu there is a catch.

Each voter is not an individual, but a member of a set.

There are two sets.

austerity

Set A is the set of individuals who will vote  ‘YES’.

Set B is the set of individuals who will vote ‘NO’.

Therefore, in each turn of the dialogue, we may have different members of each set participating. I will not try to identify ‘who is who’. It does not make sense any way.

The format of the dialogue is very simple. Each set member (voter) in turn makes a statement. There are no interruptions. I will freely comment on the statements, using the identity of «CHORUS». This is the result of exercising some sort of a poetic license, and it therefore totally arbitrary. In addition, I claim to express my personal views and therefore I have the responsibility for these views. Unfortunately, in spite of my best efforts, I could not convince Moses to give me the secret of receiving instructions from God. I have climbed many mountains without success. At the same time, my recent trip to Delphi was also fruitless. No God was willing to speak to me, and the priestess on duty treated me with silence.

0630no

There is another catch.

There are various ghosts who participate in the dialogue. No one can prevent ghosts from intervening.

Political prisoners.

«CHORUS»: Even if Hellas does not fall the big fall today, she will remain dangerously close to the edge of the abyss for a long and unknown period of time.

«YES»: I will vote «YES».

«NO»: I will vote «NO».

«YES»: You are an  opportunist!

«NO»: You are a traitor!

Prime Minister Gounaris with other officials in Minor Asia, 1921. Gounaris was executed in Goudi, on the 15 November 1922.

Prime Minister Gounaris with other officials in Minor Asia, 1921. Gounaris was executed in Goudi, on the 15 November 1922.

CHORUS: Memories of the 1922 Minor Asia Disaster emerge. At that time traitors were the leaders of the Greek Government and Army and their supporters and followers, who were accused and executed as being responsible for the disaster that ended the presence of the Greeks in Minor Asia and Western Thrace. What remains from this period in the imagination of the Greek people is the word ‘Goudi’, the Athenian suburb where the ‘traitors’ were executed following a brief trial. You, Greek voters, you need to decide on who the traitor is! There can be no resolution of this conflict without a clearly identified traitor side! This can be resolved with the use of the State machinery, State is by definition coercion.

bacchaitk372

«YES»: You are a Communist Bandit! You are against the Nation!

«NO»: You are a Quisling! A cooperator of the Germans! A black marketeer!

«YES»: The Nazi party of ‘Golden Dawn’ is your partner in the ‘NO’ vote. What are you talking about?

«NO»: You cannot escape from grim reality: you are the new ‘partners’ of the modern Nazi, the Merkel – dominated European Union.

«CHORUS»: The statues are not the ruins—we are the ruins (Giorgos Seferis)

Τα κεφαλια του Βελουχιωτη και του Τζαβελα στην πλατεια των Τρικαλων το 1945

The heads of Aris Velouhiotis and his lieutenant Tzavellas, in the square of the city of Trikala, 1945

CHORUS: Memories of the 1945-1949 Civil War are still alive. Back then, it was the communists who formed an army, the Democratic Army, and took control of mountainous territories of Greece. Against them was the newly formed National Army, with English and American support. Whereas during the Occupation by Axis forces (Germans, Italians, Bulgarians) the Greeks were united, most of them under the umbrella of the National Liberating Front (EAM), including the communists, when the Civil War broke, the Communists became isolated. People who fought the Germans under the wings of EAM, joined the National Army and fought against the Communists.The Communists were expecting – or their leadership had said so – support and help from the Soviet Union, which never materialized. Stalin remained faithful to the Yalta accord and abandoned the Greek Communists.

riot-policemen-stand

«NO»: I want justice.

«YES»: Get real! Justice exists only among equals! Fight for something you can achieve!

«CHORUS»: How easy it is for desperate people to follow the leaders who promise to them everything they do not have, only to be bitterly disappointed later.

2bf1bbfa9c58325b9c967297a601dad98e3597eb

«YES»: We must find a way to work with the Europeans. They are the best option for Greece. Who else? Putin?

«NO»: We must show them that we do not succumb to blackmail.

«CHORUS»: When you have a knife on the table and instead of slicing your steak you stick it into your guts like Mishima did, you get a sense of belonging to the «beyond», verging on megalomania (George Veltsos).

Kader Attia, Ghosts, 2007

Kader Attia, Ghosts, 2007

«Ghost1″: Greek people, vote «YES»!

«YES»: George Papandreou, you are one of the people who brought the country where we are today. How dare you?

«Ghost2″: Greek people, vote «YES»!

«YES»: Kostas Karamanlis, you are one of the people who brought the country where we are today. How dare you?

«Ghost3″: Greek people, vote «YES»!

«NO»: With this wonderful show of ghosts we have secured the win!

«CHORUS»: Ghosts, Ghosts, we live in a country full of Ghosts!!! Not only they are still alive, they do not let the living take positions in the political process. The ghosts keep the political process hostage. The ghosts occupy vital space. We need to get rid of the ghosts! But how!

1435911727-the-battle-for-greek-referendum_8010781

«YES»: The SYRIZA government and Tsipras have failed the country. They are incompetent and have totally screwed up the negotiations. For five months they were just fucking about, playing the «catch me» game with the creditors. Shocking and childish. People who voted for SYRIZA in January 2015 are now voting «YES».

«NO»: The government and Tsipras stood their line. What you say is propaganda of the power mongers and the rich.

«CHORUS»: There is no longer discourse in the country of Socrates. People do not speak, they make announcements. People do not listen to what the other is saying. They only listen to the echo of their own words.

Tragicomic

«YES»: If we win, and we will win, Tsipras and his government must resign on Monday and a National Unity Government should be formed.

«NO»: You are the agents of anomaly! The Tsipras government were elected in January 2015 and they will stay in office for 4 years.

«YES»: This would be the case, if they were not totally incompetent. Now that they have almost destroyed the country, they must leave.

«NO»: Dream on! Political anomaly will not be allowed!

«CHORUS»: How sad one feels to see that people cling on to power without regard for the implications of their actions.

bigstock-Socrates-Drinking-The-Conium-26493056

«NO»: We will win!

«YES»: We will win!

«CHORUS»: «Win win» as the Americans call it, but how good a win is, when society is full of hatred? How good a win is, when the country continues to be run and represented by the guard that brought it up in flames? When the hope of January 2015, Mr. Tsipras failed miserably in his first (and may be the last) major challenge?

 

 

 

 

 

 

 

Story Movie Story

Κυριακή, 21 Ιουνίου, 2015

Mulholland Drive, a film by David Lynch

Mulholland Drive, a film by David Lynch

Kill Bill, a film by Quentin Tarantino

Kill Bill, a film by Quentin Tarantino

Nebraska, a film by Alexander Payne

Nebraska, a film by Alexander Payne

Twin Peaks, a film by David Lynch

Twin Peaks, a film by David Lynch

Paris, Texas, a film by Wim Wenders

Paris, Texas, a film by Wim Wenders

Mulholland Drive, a film by David Lynch

Mulholland Drive, a film by David Lynch

Wings of Desire, a film by Wim Wenders

Wings of Desire, a film by Wim Wenders

About Schmidt, a film by Alexander Payne

About Schmidt, a film by Alexander Payne

Pulp Fiction, a film by Quentin Tarantino

Pulp Fiction, a film by Quentin Tarantino

Twin Peaks, a film by David Lynch

Twin Peaks, a film by David Lynch

Pulp Fiction, a film by Quentin Tarantino

Pulp Fiction, a film by Quentin Tarantino

Pulp Fiction, a film by Quentin Tarantino

Pulp Fiction, a film by Quentin Tarantino

Blue Velvet, a film by David Lynch

Blue Velvet, a film by David Lynch

Wings of Desire, a film by Wim Wenders

Wings of Desire, a film by Wim Wenders

The Usual Suspects, a film by Bryan Singer

The Usual Suspects, a film by Bryan Singer

Twin Peaks, a film by David Lynch

Twin Peaks, a film by David Lynch

Blue Velvet, a film by David Lynch

Blue Velvet, a film by David Lynch

Pulp Fiction, a film by Quentin Tarantino

Pulp Fiction, a film by Quentin Tarantino

The Usual Suspects, a film by Bryan Singer

The Usual Suspects, a film by Bryan Singer

Paris, Texas, a film by Wim Wenders

Paris, Texas, a film by Wim Wenders

Blue Velvet, a film by David Lynch

Blue Velvet, a film by David Lynch

Kill Bill, a film by Quentin Tarantino

Kill Bill, a film by Quentin Tarantino

Pulp Fiction, a film by Quentin Tarantino

Pulp Fiction, a film by Quentin Tarantino

Blue Velvet, a film by David Lynch

Blue Velvet, a film by David Lynch

Blue Velvet, a film by David Lynch

Blue Velvet, a film by David Lynch

Kill Bill, a film by Quentin Tarantino

Kill Bill, a film by Quentin Tarantino

Blue Velvet, a film by David Lynch

Blue Velvet, a film by David Lynch

Twin Peaks, a film by David Lynch

Twin Peaks, a film by David Lynch

Twin Peaks, a film by David Lynch

Twin Peaks, a film by David Lynch

on razor’s edge…

Δευτέρα, 15 Ιουνίου, 2015

athens-flag_1538667i επί ξυρού ακμής = στην κόψη του ξυραφιού…

on razor’s edge…

Greece is on razor’s edge.

The fact that Greece is bankrupt is not only the result of the «hubris» of the Greek State, the Greek politicians and, inevitably, Greek society. No matter how much they wanted to borrow money in order to spend and spend and spend, they would have not been able to do so unless someone lent them the money.

Picture-6-e1375546630372

The Greek State, the Greek politicians, and the Greek society at large did not build a creditworthy profile on their own. Greece became a member of the Eurozone on 1st January 2002.  Without this membership there would have not been any of the huge loans made to the country.

Back in 2009, one of the architects of this mess, Kostas Karamanlis, had the courage to announce that he fucked up and that the country is in deep trouble. Nobody listened. The paramount issue in the other politicians’ minds was to capitalize on this rare instance of honesty and directness.

George Papandreou won the 2009 elections and propelled the already bankrupt country into receivership.

The problem is that Papandreou did not have the guts to find a solution. He found the easy way out. Complete surrender to the IMF, the European Union, and the European Central Bank.
watermarked-amr_diab_nammos_mykonos_18-8-2013_065-600x359The so called troika came to Greece and implemented an austerity program that could not have worked even in a healthy economy.

Five years later, Greece is a destroyed country. And there is no future in sight.

There is a new government in Greece, led by SYRIZA, a left-wing party. But since they were elected in January 2015, they have done very little to give even an indication of a solution in sight.

Homeless+Streets+Athens+Struggle+Due+Greek+O79sEJ_ER9Ql

Instead they have wasted huge amounts of time trying to arrive at a «honorable» compromise with Greece’s creditors.

Greece has no future as things are today. The debt cannot be paid back. The economy is in shambles. The State is a huge mechanism that spends money and produces very little. The tax regime is flawed and discourages any investment. The judicial system is antiquated and ineffective.

It is not only the economy. It is a lot more.

The problem with Syriza is the key problem of the Greek society.

AthensGuards

They want to use a magic wand to rectify the problems of the past without paying any price. The price in this case is the Greek State. Ironically enough, the Greek State, the edifice built by the Americans after the Greek Civil War of 1945-1949, has been the primary instrument of the populist governments which ruled Greece. An instrument of power, control, and absolute neglect of any rules of an open economy. In this respect, Greece has never had capitalism. Greece always had (since 1945) State Capitalism.

We all know that in real life there is not magic wand.

homeless

Syriza are so much dazed by the vision of the rejuvenation of the corrupt and inefficient State, that they forgot to try and find a solution to the Greek problem.

They have been repating the non-sensical statement that Greece belongs to Europe, but have not elaborated a policy to address the crisis of the country.

Today we find ourselves yet again on razor’s edge, with the creditors trying to push Syriza in a corner «take it or leave it». More taxes will be applied if the creditors have it their say, taxes to be paid by the usual suspects, the pensioners and the salaried citizens, who have no ability to paid all these additional taxes, let alone the ones already in place.

Replicating George Papandreou’s lazy approach (let the others do the work, I only bring them in), Syriza have discovered that this only lets the fox in with the chickens.

344703731_5fba2c38b8

Too little too late.

The irony is that it is not only Syriza who have no plan whatsoever for Greece to recover. The same applies to all the other political parties. Firstly and mostly New Democracy, led by Mr. Samaras, who today screams that Greece is going back to the Drachma. The fallacy of accepting the Euro as a given is the capital offence committed by Mr. Samaras. Of course he is not the only one.

1397301180-people-in-athens-demonstrate-against-the-visit-of-angela-merkel_4446259

And the people?

We have reinvented «Deus ex machina» and named her «Pride».

No more than that.

Just so that I do not give to the reader the impression of criticism without any view on what to do, I believe that Greece does not belong to the Eurozone and we should get out. The sooner the better.

One might ask «what is the plan? are you prepared?» and so on.

Given what has already happened in the country, both as a result of the creditors plans and the plans of the local politicians, one might be tempted to follow the well-established Pirandello plan.

«Tonight we improvise!»

But this would be unnecessary. The potential pitfalls and risks are known. It does not take a genius to put things together. All that is needed, is something we have not had in the last 40 years. The desire and determination to achieve a collective goal that will eventually improve our situation, without having unreal expectations.

maxresdefault

The gardens of Versailles are notorious for their order and meticulous landscape architecture.

Jardins desTuileries-Buste d'André Le Nôtre

Jardins desTuileries-Buste d’André Le Nôtre

This order is the preeminent feature of the design of landscape architect Andre Le Notre. It is the same architect who in 1667 laid out the Champs-Elysee and its gardens.

Versailles, Garden Plan

Versailles, Garden Plan

In the midst of all this order, today there is an element of chaos: «Amish Kapoor’s «Dirty Corner».

Amish Kapoor, Sculptor

Amish Kapoor, Sculptor

Amish Kapoor is a British-Indian sculptor, who has been invited to exhibit his art in the Versailles gardens. Kapoor is not the first to exhibit his works in Versailles. The first artist who exhibited was the American artist Jeff Koons, back in 2008. Before that, there had only once previously been a temporary exhibition at Versailles, one of 18th century furniture.

Amish Kapoor, Dirty Corner in the Versailles Gardens

Amish Kapoor, Dirty Corner in the Versailles Gardens

Among the works exhibited by Kapoor in Versailles is «Dirty Corner».

The Versailles gardens without

The Versailles gardens without «Dirty Corner»

To get an idea of the impact of the installation on the gardens, lets have a look at how the gardens looked before Kapoor installed «Dirty Corner». Everything is in the «right» place. But what is the «Dirty Corner»?

Amish Kapoor, Dirty Corner, Fabbrica del Vapore, Milan, Italy, 2011.

Amish Kapoor, Dirty Corner, Fabbrica del Vapore, Milan, Italy, 2011.

Dirty Corner is a 2011 work by Amish Kapoor, made of Cor-Ten steel, earth and mixed media. Its dimensions are 8.9×6.55×60m. The work was first exhibited in Fabbrica del Vapore, Milan, Italy. «… the sculptural work consists of a huge steel volume that measures 60 metres long and 8 metres high in which visitors can enter. upon entry, one begins to lose their perception of space, as it gets progressively darker and darker until there is no light, forcing one to use their other senses to guide them through the space.  The entrance of the tunnel is goblet-shaped, featuring an interior and exterior surface that is circular, making minimal contact with the ground. over the course of the exhibition, the work will be progressively covered by some 160 cubic metres of red soil by a large mechanical device, forming a sharp mountain of dirt in which the tunnel appears to be running through.» (2)

Richard Sera, The Matter of Time, 1994-2005, Guggenheim Bilbao

Richard Sera, The Matter of Time, 1994-2005, Guggenheim Bilbao

My first encounter with a massive steel sculpture was in Guggenheim Bilbao, where I experienced Richard Sera’s «The Matter of Time». I recount the experience because these massive works engulf the spectator and create unique multidimensional experiences. Walking through the sculpture is an unforgettable physical experience.

I imagine «Dirty Corner» is also fascinating to walk into it and through it.

anishk05

Amish Kapoor, Dirty Corner in the Versailles Gardens

In an interview to Stephanie Belpêche, special correspondent of «Le Journal du Dimanche», Kapoor said: «My work has no decorative purpose. I want to engage with the work of Le Nôtre, who ordered nature for eternity with perfect geometric perspectives. … I had the idea to upset the balance and invite chaos.» (3)

Red rock, part of the "Dirty Corner" installation in the gardens of the Versailles. Jacques Graf/Divergence pour le JDD

Red rock, part of the «Dirty Corner» installation in the gardens of the Versailles. Jacques Graf/Divergence pour le JDD

It’s very shocking!” an elderly Frenchwoman cries as she interrupts her promenade down the main axis of the Gardens of Versailles to point out a massive boulder, spray-painted a florid red. (1)

So far so good.

dirty_corner1

Amish Kapoor, Dirty Corner in the Versailles Gardens

But in the same interview, Kapoor dropped a bomb: «Facing the castle, there will be a mysterious sculpture of rusted steel 10 meters high (my remark: he refers to the Dirty Corner, weighing thousands of tons of stones and blocks all around. Again sexual nature: the vagina of the Queen who took power.» (3)

After this provocative statement, «Dirty Corner» in Versailles was no longer just about the almost «neutral» issue of chaos versus order, to be addressed over a cup of afternoon tea, it became a matter of royalty, gender politics, and sex.

dirty-corner-d-anish-kapoor-a-versailles-1_5354469

Amish Kapoor, Dirty Corner in the Versailles Gardens

Quite obviously, one is led to conclude that Kapoor in addition to being a great artist, he is also a great marketeer.

So, quite naturally, after he dropped the «vagina» bomb, he retracted his statement in a BBC interview:

«A work has multiple interpretive possibilities,» he said.

«Inevitably, one comes across the body, our bodies and a certain level of sexuality. But it is certainly not the only thing it is about.» (4)

Hmmmm…. nice try but not very convincing.

dirty_corner2

Amish Kapoor, Dirty Corner in the Versailles Gardens

Michele Hanson, an author and Guardian columnist, wrote on the 8 June 2015:

«…And it’s meant to be Marie Antoinette’s vagina. I know the queen had her faults, but it’s a very odd vagina – a vast, brutish, metal, grubby-looking, gaping funnel into a black hole. I must say I’m a bit fed up with this sort of idea of a vagina… We’ve had vagina dinner plates, vagina flowers, vagina canoes and even an “origin of the world” vagina. Now here comes a fellow who still thinks vaginas are big “dirty”, dark, wide open holes.» (5)

The artist responded angrily on Wednesday, 10 June 2015.

«Your columnist Michele Hanson has got completely the wrong end of the stick (A certain age, 9 June). My work at Versailles is called Dirty Corner and has nothing to do with Marie Antoinette or her vagina. Perhaps it would be good for Ms Hanson to use her eyes when looking at art, not her ears.» (6)

Amish Kapoor

Amish Kapoor

I agree with Ms. Hanson. I do not see the point of the artist associating «Dirty Corner» with a vagina at this stage of the work’s life. If «Dirty Corner» were associated in Mr. Kapoor’s mind with a vagina, he should have said so when he installed the work in Milan, back in 2011. Doing it now, can only be attributed to an effective marketing and publicity ploy.

Of course there is another explanation. That Mr. Kapoor just made a mistake and has subsequently tried to recover from it. This is a distinct possibility, but not a credible one, because of the way Mr. Kapoor reacted to Ms. Hanson’s comment.   Had he genuinely made a mistake, he should have acknowledged it and make a statement to that effect. Instead, he castigated Ms. Hanson for not narrow-mindedness!

Going back to the work itself, I must say that I like it, and I prefer the chaos versus order paradigm to the «Queen’s genitalia». Sadly, the «vagina» association propagated by Mr. Kapoor in my eyes had the opposite effect. It distracted all attention from the work to a «forced and directed interpretation». Something that goes against any notion of the liberating impact of art.

dirty_corner4

Amish Kapoor, Dirty Corner in the Versailles Gardens

Sources

(1) The Wall Street Journal, June 10, 2015

(2) «Amish Kapoor, Dirty Corner«, designboom, june 2, 2011

(3) «Amish Kapoor invites chaos in Versailles», Le Journal du Dimanche, 31 May 2015

(4) Sculptor Anish Kapoor defends Versailles ‘vagina’ artwork, BBC, 5 June 2015

(5) Michele Hanson, Artists have done vaginas to death – will someone please tell Anish Kapoor, The Guardian, 8 June 2015

(6) Kapoor: Dirty Corner has no vagina in sight, The Guardian, 10 June 2015

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 89 ακόμα followers