group1_class

Η ταξη στην αυλη του Βενετοκλειου.

Εισαγωγη – Introduction

Σημερα κλεινω εξι χρονια απο την ημερα που αρχισα αυτο το μπλογκ, και ανασυρω απο την μνημη την μαθητεια μου στο Βενετοκλειο Γυμνασιο Ροδου, απο το 1968 εως το 1973.

Today is my sixth WordPress anniversary. I started this blog six years ago, and I felt necessary to reminisce about my Gymnasium in Rhodes, where I grew up. Its name is Venetokleion and is still operational. This post features photos I took in excursion with the teachers and the class.

Εχω υπεροχες αναμνησεις απο το Βενετοκλειο για δυο λογους.

This is a time and space specific post, and language is crucial. The post  must be in Greek. So I stop here with the English part, and wish the visitor a happy visit.

Ο πρωτος ειναι οτι γνωρισα εξαιρετικους ανθρωπους, συμμαθητες, συμμαθητριες, καθηγητες και καθηγητριες.

Ο δευτερος ειναι οτι πηρα τις πρωτες συγκινησεις της μαθησης, μαζι με καποιες αλλες.

Θα αναφερθω στους συμμαθητες και τις συμμαθητριες με τα μικρα τους ονοματα, ενω στους καθηγητες και τις καθηγητριες και με τα επιθετα τους. Οσοι διαβασουν αυτο το κειμενο και δουν τις φωτογραφιες θα αναγνωρισουν τους συμμαθητες και τις συμμαθητριες.

papamanolis

Ο Μανωλης Παπαμανωλης, Γυμνασιαρχης του Βενετοκλειου

Η αναφορα σε επιλεγμενους καθηγητες και καθηγητριες με τα πληρη ονοματα τους οφειλεται κυριως στο οτι θελω να υπαρχει καπου στο διαδικτυο γραπτα και επιφατικα το υπεροχο εργο που επιτελεσαν οι ανθρωποι αυτοι. Ετσι απλα.

Ζητω προκαταβολικα συγγνωμη, αλλα καποιους απο τους απεικονιζομενους δεν τους ενθυμουμαι με τα ονοματα τους.

Μια αλλη διασταση που επιβαλλει ο χρονος ειναι η χρηση του παρελθοντος στην αφηγηση και τα ρηματα. Αυτο βεβαια δεν σημαινει οτι καποιος δεν ζει πια. Απλα αναφερομαι στο παρελθον και σε αυτα που θυμαμαι απο τοτε.

Οι φωτογραφιες ειναι ολες απο το αρχειο μου, οι περισσοτερες παρμενες σε σχολικες εκδρομες.

Βενετοκλειο: Αρρενων αλλα και Θηλεων

Βενετοκλειο: Αρρενων αλλα και Θηλεων. Κατω σειρα απο δεξια: Λεωνιδας, Ανθουλα, Τετα, ?, Γιωργος. Επανω σειρα απο δεξια: Κλεανθης, ?, Γιωργος, Νικος

Αρρενων, αλλα και … ολιγον θηλεων

Την εποχη εκεινη το Βενετοκλειο ητανε Γυμνασιο Αρρενων. Επειδη ομως η πρακτικη κατευθυνση σπουδων (το πρακτικο) υπηρχε μονο στο Βενετοκλειο, στις τρεις τελευταιες ταξεις (Τεταρτη, Πεμπτη και Εκτη) ερχοντουσαν να φοιτησουν στο Βενετοκλιεο και μαθητριες, απο το Καζουλειο Γυμνασιο Θηλεων. Θυμαμαι οτι η πρωτη φουρνια απο το θηλεων ητανε η ταξη της αδελφης μου. Ακολουθησαμε εμεις.

Ετσι λοιπον στην φωτογραφια που βλεπετε παραπανω, απεικονιζονται ορισμενοι νεοι με ορισμενες νεες.

Οι σχεσεις μας ητανε πολυ καλες. Τις ειχαμε τις κοπελλες στα οπα οπα. Ομολογω δε οτι ουδεποτε καταλαβα για ποιον λογο χωριζανε τα παιδια σε αρρενες και θηλεις στα σχολεια.

group1_teachers

Οι καθηγητες.  Απο δεξια καθιστοι: Γιωργος Μανδραγος, Νικος Βολονακης, ?, Κωνσταντινιδης.

 

Οι  καθηγητες

Μεσα σε μια περιοδο εξι χρονων, ειναι επομενο να εχει κανεις πολλους καθηγητες, και ολιγες καθηγητριες. Τωρα που το αναπολω, οι καθηγητριες ητανε πολυ λιγοτερες.

Καποιο ομως ξεχωρισαν και παραμενουν στην μνημη μου εντονα και με σεβασμο και αγαπη.

Ξεκινω λοιπον απο τον Γιωργο Μανδραγο, Φυσικο, που παρολον οτι δεν τον ειχαμε για πολυ στην ταξη, τον αγαπησα πολυ. Ημουνα και συμμαθητης με τον γυιο του τον Μιχαλη Μανδραγο, που χαθηκε προωρα το 2012. Ο Γιωργος Μανδραγος ητανε αυθορμητος, απλος, και αξιαγαπητος. Πηγαινα πολλες φορες στο σπιτι του, γιατι παιζαμε με τον Μιχαλη. Με τον Μιχαλη πηγαιναμε μαζι και στον Ναυτικο Ομιλο Ροδου, Ν.Ο.Ρ. στην ΕΛΛΗ, οπου ιστιοπλοουσε με σκαφη τυπου “Οπτιμιστ”. Μετειχε και σε αγωνες, και πηγαινε πολυ καλα.

maniatakis1

Ο μαθηματικος Γιωργος Μανιατακης (αριστερα)

Συνεχιζω με την μεγαλη μου αδυναμια, τον Μαθηματικο Γιωργο Μανιατακη. Ισως ενας απο τους λογους που αγαπησα τα μαθηματικα ητανε ο Μανιατακης. Εξαιρετικος δασκαλος, με οξυτατη αισθηση του χιουμορ και σεβασμο προς ολους τους μαθητες. Με τη χαρα της ζωης, σοβαροτητα και μετρο. Εξαιρετικος ανθρωπος και δασκαλος.

Τωρα ενθυμουμαι και τον αλλον αγαπημενο μου μαθηματικο, τον Αντωνη Μπαϊραμη απο την Καλυμνο, που χαθηκε προωρα. Ειμασταν στην ιδια ταξη με την αδελφη του την Ποπη, που εικονιζεται στην φωτογραφια της εισαγωγης.

politis1

Ο Φιλολογος Σεβαστιανος Πολιτης

Ενας αλλος αξεχαστος δασκαλος, ητανε ο Σεβαστιανος Πολιτης, Φιλολογος. Ο,τι εμαθα στα αρχια το χρωσταω στον Πολιτη και την μητερα μου. Ο Πολιτης ητανε ανθρωπος χαμηλων τονων, και δημιουργουσε την περιεργεια να μαθεις τι κρυβεται πισω απο τις λεξεις. Εξοχος! Περναγε η ωρα και δεν το καταλαβαινα.

Και μια και ζουμε σε κοσμο αντιθεσεων, δεν μπορω να μην αναφερω εναν αλλο φιλολογο, που ητανε μαλλον κακολογος. Το τι φωνες ακουγαμε δεν περιγραφεται. Και ειχε πει και το απαραμιλλο “τι νομιζετε οτι ειναι ο ανθρωπος; μια λεκανη εντερα”.

konstantinidis

Ο θεολογος Κωνσταντινιδης

Ο θεολογος Κωνσταντινιδης θα μου μεινει αξεχαστος για την ευγενεια και την προσχαρη φυση του. Και το λεγω αυτο επειδη ειχαμε και εναν αλλο θεολογο που μας ειχε τρελανει στις φαπες. Εκρηκτικος τυπος, ξεσπουσε ξαφνικα και οποιον παρει ο … χαρος. Σε αντιθεση λοιπον με τον ευεξαπτο αλλον, ο Κωνσταντινιδης ητανε οαση. Παντα με το χαμογελο. Και μαθαμε και ολιγα θρησκευτικα.

mandragos2

Ο Φυσικος Γιωργος Μανδραγος (δεξια)

Πολλες φορες οταν θυμομαστε κατι απο την νεοτητα μας, εχομε την ταση να υποθετομε ή και να δηλωνουμε ευθεως οτι τοτε ητανε καλα τα πραγματα, ενω σημερα… Δεν ξερω πως ειναι σημερα τα πραγματα, αλλα τοτε που ημουνα στο Βενετοκλειο, χωρις να ειναι ολα τελεια, μαθαιναμε. Ολοι μαθαιναμε. Και δεν παπαγαλιζαμε. Και μπορουσε ο καθενας να τα βγαλει περα χωρις φροντιστηρια. Και οι καθηγητες νοιαζοντουσαν. Υπηρχανε βεβαια και εξαιρεσεις, ολιγες ομως.

Παρολο που δεν τον εχω σε φωτογραφια, ο Βασιλης Λεβεντης, Γυμναστης, ητανε απο τους ανθρωπους που με τον ενθουσιασμο και την καλη καρδια του με ειχε εμπνευσει. Δεν ημουνα ποτε καλος στη Γυμναστικη. Ομως προσπαθουσα. Ο Βασιλης Λεβεντης υποστηριξε την προσπαθεια μου. Και οχι μονο τη δικη μου. Ολων των παιδιων που δεν ημασταν αστερια. Πριν μερικα χρονια μιλησαμε σοτ τηλεφωνο, βρισκοτανε στις Καλυθιες και τα ειπαμε για λιγο.

Θεωρω επισης απαραιτητη την μνεια στον Έξαρχο των Γυμναστων, τον Χρηστο Παλαιολογο. Που με την βραχνη, μπασα φωνη του μας εβαζε στη σειρα.

maniatakis2

Ο Μαθηματικος Αντωνης Μανιατακης (δεξια)

Θα ητανε παραλειψη να μην αναφερθω και στον εξαιρετο Μανωλη Παπαμανωλη, που τον θυμαμαι ως Γυμνασιαρχη. Εξαιρετικος ανθρωπος, χαμηλων τονων, παντοτε με εγνοια για τους μαθητες και το σχολειο.

Οι καθηγητριες

Σε συγκριση με τους αντρες, οι γυναικες στο Γυμνασιο ητανε πολυ λιγοτερες.

Περιττο να αναφερω οτι  η συγκινηση των αγοριων ανεβαινε σε υψηλα επιπεδα οταν η καθηγητρια ητανε νεα και ωραια.

Ειχαμε βεβαια ολον τον σεβασμο στις αλλες καθηγητριες, ομως η προτιμηση μας ητανε σαφως στις νεες.

Θυμαμαι στη δευτερα γυμνασιου ειχε ελθει μια νεαρα καθηγητρια γαλλικων. Ολοι θελαμε να μαθουμε γαλλικα.

Βεβαια εκεινη την εποχη οι ξενες γλωσσες στο γυμνασιο ητανε ανεκδοτο. Οι καθηγητες και καθηγητριες ελαχιστες, που μετετιθεντο συνεχως.

Με την καθηγητρια μας των γαλλικων δεν θυμαμαι καν αν κλεισαμε ολοκκληρη τη χρονια.

Ομως η συγκινηση θα παραμειενει αξεχαστη στο υποσυνειδητο των 14 ετων.

gnkg

Απο δεξια: Γιωργος, Νικος, Κλεοβουλος, Γιωργος

Οι συμμαθητες

Οπως ειναι φυσικο, με καποιους απο τους συμμαθητες ειμασταν πιο κοντα, μια παρεα ας πουμε.

Ανακαλω πρωτο τον Μιχαλη Σταματιου, ενα χρυσο παιδι που χαθηκε προωρα και αυτος.

Ο Μιχαλης Σταματιου ητανε ενας υπεραθλητης και ενας υπεροχος ανθρωπος. Μεσα σε ολα, και καλος μαθητης. Παντα με το χαμογελο. Τον θυμαμαι σα να ειμασταν μαζυ εχθες. Πριν απο μερικα χρονια συναντησα στην Αθηνα ολως τυχαιως εναν συγγενη του και τιμησαμε την μνημη του.

Το γυμνασιο της εποχης εκεινης ειχε και μια ιδιομορφια γεωγραφικου τυπου. Πολλα παιδια ερχοντουσαν απο τα χωρια με λεωφορειο το πρωι και γυρναγανε στο χωριο τους το απογευμα.

gln

Απο δεξια: Γιωργος, Λεωνιδας, Νικος (καπου στην Κω)

Ειχαμε λοιπον ενα εξαιρετικο μιγμα απο παιδια της πολης και των χωριων.

Η μεγαλη ομαδα απο τα χωρια ητανε οι Αρχαγγελιτες. Ερχοντουσαν συντεταγμενοι και παντα χαρουμενοι.

Το Αρχαγγελιτικο χιουμορ ειναι αξεπεραστο. Δωρικο αλλα και Ιωνικο μαζυ.

Το τι ιστοριες εχω ακουσει δεν λεγεται.

Ο Κλεοβουλος ερχοτανε απο τη Σορωνη. Τον συναντησα προσφατα και τα ειπαμε. Παντα με ευγενεια και μετρημενος.

Ειχαμε βεβαια και τις συναγωνιστικες μας διαδικασιες, παντα στα πλαισια του “ευ αγωνιζεσαθι”.

Ενας συναγωνιστης ητανε ο Λεωνιδας, σοβαρος και μετρημενος, και ταλαντουχος.

vrouchos

Απονομη βραβειων το 1969

Παντα τον θυμαμαι με αγαπη. Ειχαμε μιλησει και στο τηλεφωνο πριν μερικα χρονια.

Ομως αυτος που εχει παραμεινει παντα κοντα, παρολη την γεωγραφικη αποσταση, ειναι ο παιδικος φιλος, συμμαθητης και υπεροχος ανθρωπος, ο Γιωργος. Συναντηθηκαμε προσφατα στην Αθηνα και περασαμε πολλες ωρες μαζι.

Το 2005 ειχα κατεβει στη Ροδο και με πρωτοβουλια του Γιωργου συναντηθηκαμε παρα πολλοι απο την ταξη του Βενετοκλειου.

Η συναντηση αυτη θα μου μεινει αξεχαστη.

Κι αν κατι θελω κασι το εκφραζω και απο εδω, ειναι να ξαναβρεθουμε οι συμμαθητες του Βενετοκλειου που αποφοιτησαμε το 1973.

Θα ειναι μεγαλη χαρα και τιμη μου.

Ευχαριστω σε Βενετοκλειο, ευχαριστω σε Ροδο!

Υποσημειωση

Αν καπου η μνημη μου επαιξε παιχνιδια, προσκαλω την ευγενικη αναγνωστρια να με βοηθησει, υποδεικνυοντας την αστοχια, και – αν μπορει – προτεινοντας και την επανορθωση.

 

 

 

 

 

 

 

 

Οι μυλοι στο Μανδρακι, Ροδος

The windmills of Mandraki, Rhodes, acrylic on canvas, painted by NM.  Οι μυλοι στο Μανδρακι, Ροδος, Ακρυλικο σε μουσαμα, εργο του ΝΜ

Εισαγωγη

Τα μαγαζια με εναλλασσομενα προσωπα με γοητευουν.

Αναφερομαι στα μαγαζια που συνδυαζουν πολλαπλες χρησεις, σε διαφορετικες περιοδους της ημερας και της νυχτας.

Ενα τετοιο θρυλικο μαγαζι, που δεν υπαρχει πια, ηταν η Ταβερνα του “Μπαμπουλα” στην περιοχη του Κοβα της Ροδου.

The tavern of Baboulas - Η ταβερνα του "Μπαμπουλα"

The tavern of Baboulas – Η ταβερνα του “Μπαμπουλα” (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Αυτο το ενθυμιο του “Μπαμπουλα” ειναι κατα καποιον τροπο ενα μνημοσυνο για τον πατερα μου, που το λατρευε αυτο το μαγαζι και περασε σε αυτο πολλα μεσημερια τρωγοντας ψαρια και θαλασσινα και πολλα βραδυα – μεχρι το πρωι – διασκεδαζοντας με ολο το κεφι και τον ενθουσιασμο που τον χαρακτηριζε.

Θελω να ευχαριστησω θερμα για την συνεισφορα τους στο αρθρο αυτο τον φιλο δημοσιογραφο Γιωργο Ζαχαριαδη που προσεφερε τοσες φωτογραφιες απο το αρχειο του, οπως επισης και την διευθυνση της εφημεριδας “Ροδιακη” πηγη πολυτιμου υλικου που χρησιμοποιησα.

Η περιοχη του Κοβα

Η περιοχη Κοβα ειναι στο ανατολικο μερος της πολης της Ροδου.

Municipal slaughterhouse in Rhodes - Δημοτικα Σφαγεια Ροδου

Municipal slaughterhouse in Rhodes – Δημοτικα Σφαγεια Ροδου

Στις δεκαετιες 1920-1930 οι Ιταλοι κατασκευασαν πολλα βιομηχανικα κτηρια εκει. Ενδεικτικα αναφερω τα Δημοτικά Σφαγεία (1925), την Ηλεκτρική Βιομηχανία (1921), το Οινοποιείο της CAIR (1928) και την αλευροβιομηχανία SAMICA (1938).

Στη δεκαετια του 1960 αρχιζουν οι προσωπικες μου αναμνησεις,

Η περιοχη ειχε ηδη γινει πολος ελξης για μικροβιοτεχνιες, συνεργεια αυτοκινητων, λαστιχαδικα, βουλκανιζατερ και αλλα μικρα εργαστηρια και μαντρες.

Η Ταβερνα του Μπαμπουλα

Η Ταβερνα του Μπαμπουλα (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Το 1964 οι γονεις μου αγορασαν ενα αυτοκινητο απο τον Αλεξη, που ειχε το συνεργειο του στην περιοχη Κοβα.

Αυτο το συνεργειο ειναι το πρωτο που θυμαμαι απο την περιοχη.

Η δευτερη αναμνηση ειναι η ταβερνα του “Μπαμπουλα”.

The tavern of Baboulas -  Η Ταβερνα του "Μπαμπουλα".

The tavern of Baboulas -
Η Ταβερνα του “Μπαμπουλα” (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη).

Ο Μοιραρχος Χωροφυλακης εν αποστρατεια κ. Σεραφειμ Αθανασιου τοποθετηθηκε ως χωροφυλακας στην Τροχαια Ροδου αμεσως μετα την απελευθερωση των Δωδεκανησων το Μαρτιο του 1947.

Σε σε αρθρο του που αναδημοσιευτηκε στη “Ροδιακη” το 2012 γραφει:

“Και μέσα στην πόλη της Ρόδου, περιοχή του Κόβα, όπου βρισκόταν τότε το μοναδικό κέντρο (ψαροταβέρνα) Μπαμπούλα, δεξιά και αριστερά της οδού Καναδά, υπήρχαν χωράφια με φασολιές, ντομάτες, καρποφόρα δένδρα και  αραιά πανέμορφα σπίτια.”

Η Ταβερνα του Μπαμπουλα

Η Ταβερνα του Μπαμπουλα (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Η ταβερνα του Μπαμπουλα

Η ταβερνα του Μπαμπουλα ηταν μια ξυλινη κατασκευη στηριγμενη σε πασσαλους, που ξεκινουσε απο την προκυμαια και προχωρουσε μεσα στη θαλασσα.

Υπηρχε κατι σαν μια μικρη γεφυρα που ενωνε το πεζοδρομιο με την ξυλινη κατασκευη.

Απο μακρυα το “συγκροτημα ” φαινοτανε σαν μια παραμορφωμενη παραγκα.

Η πρωτη φορα που πηγα ητανε ενα μεσημερι, με λιακαδα, στο πρωτο μισο της δεκαετιας του 1960.

Ο πατερας μου προχωρησε μεσα στο μαγαζι και βρηκε τον ιδιοκτητη, που – φυσικα – ειχε το παρατσουκλι ο “Μπαμπουλας”. Ετσι τον φωναζανε ολοι.

Μια παρεα στου "Μπαμπουλα" (δευτερος απο δεξια). Ο πατερλαας μου δεν φαινεται κα, ειναι ο τριτος απο αριστερα.

Μια παρεα στου “Μπαμπουλα” (δευτερος απο δεξια). Ο πατερας μου δεν φαινεται καλα, ειναι ο τριτος απο αριστερα (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Ο διαλογος ητανε απλος.

Ο πατερας μου: “Γεια σου Μπαμπουλα, τι εχεις φρεσκο σημερα;”

Ο Μπαμπουλας: “Κυριε …. εχω μεγαλα μπαρμπουνια.”

Ο πατερας μου: “Βαλε τα στα καρβουνα.”

Το μαγαζι ητανε προς το φτωχο και ατημελητο.

Καθησαμε στο σχεδον ακαλυπτο μερος της ταβερνας, και φαγαμε ολα τα μπαρμπουνια που ειχε ο Μπαμπουλας εκεινο το μεσημερι.

Αυτα ηταν τα συμβαντα της ημερας που γνωρισα τον Μπαμπουλα.

Στο ακαλυπτο μερος της ταβερνας του Μπαμπουλα

Στο ακαλυπτο μερος της ταβερνας του Μπαμπουλα (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Θυμαμαι τα ολοφρεσκα μπαρμπουνια και το περιεργο οικημα επανω στη θαλασσα.

Σχεδον πενηντα χρονια μετα, μιλωντας με τον θειο μου τον Γιωργο για φρεσκο ψαρι,  μου ανεφερε τον Μπαμπουλα και τα μπαρμπουνια του.

Ο Γιωργος ζει εδω και 60 χρονια στην Αμερικη, και ομως δεν εχει ξεχασει τα μπαρμπουνια του Μπαμπουλα!

(Παρενθεση: Η Ροδος ειχε και ενα αλλο πλωτο εστιατοριο, το περιφημο “Κοντικι”. Αυτο ομως ειναι θεμα για μιαν αλλη αναμνηση.)

Ομως στου Κοβα υπηρχε και μια αλλη ζωη, η ζωη της νυχτας.

Κι αυτη η ζωη της νυχτας ειχε ενα μεγαλο πρωταγωνιστη: τον Μπαμπουλα.

Χορευτρια στον Μπαμπουλα

Χορευτρια στον Μπαμπουλα (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Εκει που τα μεσημερια οικογενειες τρωγανε ψαρια και θαλασσινα, και με την μυρωδια των εδεσματων της θαλασσας ακομη στην ατμοσφαιρα, τα βραδυα παιζανε τα μπουζουκια.

Μερικα βραδυα – αναλογα με τη διαθεσιμοτητα των καλλιτεχνιδων – στο κεντρο εμφανιζονταν και χορευτριες με ελαφρα ενδυμασια.

Στη δεκαετια του 1960 οι περισσοτεροι λαϊκοι τραγουδιστες και οργανοπαικτες περασαν απο τον Μπαμπουλα.

Ενδεικτικα αναφερω:

Ο Γιαννης Καμπουριδης, που ητανε στη δεκαετια του 1960 Ενωμοτάρχης, εκπαιδευτής στη Σχολή Χωροφυλακής Ροδου αναφερει σε συνεντευξη του στη “Ροδιακη”:

” Στο κέντρο του «Μπαμπούλα», στου Κόβα, τραγουδούσε ο Καζαντζίδης, η Καίτη Γκρέυ, ο Γαβαλάς.… Όλοι πέρασαν από τη Ρόδο. “

Στην ιστοσελιδα της πολης “Κοκκινογεια Δραμας” διαβαζω για την τραγουδιστρια Σεβας Χανουμ (Σεβαστη Παπαδοπουλου): “Από το 1966 μέχρι το 1970 σε διάφορα κέντρα της Ελλάδας, όπως: στο «Μπαμπούλα» της Ρόδου, στη «Βεντέτα» (1968) της Θεσσαλονίκης με τον Τσιτσάνη.”

Απο μαρτυριες γνωστων του Σωτηρη Καλυμνακη, διαβαζω: “Στην ταβέρνα «Μπαμπούλας» στην Ρόδο ιδιοκτήτης ήταν ένας θείος του πήγε να δουλέψει και κάθισε 4 χρόνια .Εκεί συνεργάστηκε και με την Καίτη Γκρέυ . “

Sevas Hanoum and Stelios Kazantzides

Sevas Hanoum and Stelios Kazantzides

Ομως το νυκτερινο προσωπο του Μπαμπουλα ειχε μεγαλη γκαμα εκφρασεων, που δεν περιοριζονταν μονο στα μπουζουκια και τους χορους οριεντάλ.

Ο Γιωργος Ζαχαριαδης, φιλος και δημοσιογραφος της “Ροδιακης”, γραφει στην ιστοσελιδα της εφημεριδα:

“Kάθε φορά που ερχόταν αεροπλανοφόρο στη Ρόδο , οι νταβατζήδες του Πειραιά φρόντιζαν να φέρνουν γυναίκες και μουσικά συγκροτήματα από την Αθήνα για την διασκέδαση των ναυτών. Και τα καμπαρέ στου Κόβα γέμιζαν γυναίκες που πρόσφεραν διάφορες «υπηρεσίες» στους Αμερικανούς, μάλιστα δε το φημισμένο  νυχτερινό κέντρο της εποχής ο «Μπαμπούλας» δεν λειτουργούσε σαν μπουζουξίδικο, αλλά σαν …καμπαρέ με «καλλιτέχνιδες» από την Αθήνα.”

Χορευτρια αριστερα, ο Μπαμπουλας δεξια

Χορευτρια αριστερα, ο Μπαμπουλας δεξια (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Ειχα την ευκαιρια να επισκεφθω τον Μπαμπουλα και βραδυ, και μαλιστα μετα απο εντονη διαφωνια των γεννητορων μου. Η μητερα μου διερωτατο με μαλλον εντονο τροπο “τι δουλεια εχουν τα παιδια στο κεντρο αυτο”, μια και δεν μπορουσε να αρθρωσει τη λεξη “μπουζουξιδικο”. Απο την αλλη μερια ο πατερας μου, διαμαρτυροτανε γιατι “ενα ψαρι θα φαμε, θα ακουσουμε λιγη μουσικη και θα φυγουμε”.

Επικρατησε ο πατερας στη διαμαχη αυτη και καταληξαμε ολοι οικογενειακα στον Μπαμπουλα στην αρχη της νυχτας.

Δεν μπορω να πω οτι θυμαμαι λεπτομερειες, αλλα το μαγαζι ητανε πηχτρα. Οσο λιγοι ητανε το πρωτο μεσημερι που πηγα με τον μπαμπα, τοσοι πολλοι ητανε το βραδυ.

Ο Μπαμπουλας (πρωτος αριστερα) με πελατες

Ο Μπαμπουλας (πρωτος αριστερα) με πελατες (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Τα γκαρσονια εκαναν τεμεναδες στον μπαμπα, που οπως καταλαβα αργοτερα ητανε “διακεκριμενος” πελατης.

Ο ιδιος ο Μπαμπουλας ηρθε στο τραπεζι και πηρε την παραγγελια.

Και αφου φαγαμε, αρχισανε τα οργανα.

Ο Ανδρεας Μπαρκουλης στου Μπαμπουλα το 1962 (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Ο Ανδρεας Μπαρκουλης στου Μπαμπουλα το 1962 (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Η αδελφη μου θυμαται οτι αυτο συνεβη το 1964, και οτι επαιζε μπουζουκι και τραγουδουσε ο Βαγγελης Περπινιαδης.

Αυτο ητανε το πρωτο και το τελευταιο βραδυ που πηγαμε οικογενειακα στου Μπαμπουλα.

Συνεχισαμε βεβαια να πηγαινουμε για ψαρια το μεσημερι σε καθε ευκαιρια.

Ανεξαρτητα απο το τι χαμος γινοτανε τα βραδυα με τα οργανα και τα τραγουδια, ο Μπαμπουλας ειχε φρεσκο λαχταριστο ψαρι!

Ο Μπαμπουλας υποδεχεται πελατες

Ο Μπαμπουλας υποδεχεται πελατες (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Οι θαμωνες

Ο Μπαμπουλας ητανε μαγαζι για ολους.

Καμμια σχεση με τα σημερινα μαγαζια της νυχτας, που το καθενα εχει την δικη του ομαδα και τυπο πελατων.

Ο Μπαμπουλας καλοδεχοτανε καλλιτεχνες, ηθοποιους, μεροκαματιαρηδες, επιστημονες, επαγγελματιες, σκοτεινους αλλα και φωτεινους πασης κατηγοριας.

Ο Μιμης Φωτοπουλος σοτν Μπαμπουλα (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Ο Μιμης Φωτοπουλος σοτν Μπαμπουλα (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Οπως εμαθα αργοτερα, την ημερα του Σαββατου, απο καιρου εις καιρον, ο πατερας μου επαιρνε τους συνεργατες του και κατεβαινανε απο το εργοταξιο στου Μπαμπουλα κατα τις 4 το απογευμα.

Τρωγανε για μεσημερι, πηγαινανε σπιτι για ξεκουραση, και ξαναβρισκοντουσαν εκει το βραδυ για να κλεισει σωστα η εβδομαδα.

Ο πατερας μου (με την πλατη στο φακο) στον Μπαμπουλα τον Μαίο του 1962

Ο πατερας μου (πρωτος αριστερα) στον Μπαμπουλα τον Μαίο του 1962

Το τελος

Καποια μερα ο Μπαμπουλας επαψε να υπαρχει πια.

Το οικημα κατεδαφιστηκε, για να μην πω – οπως ειναι το σωστο καταθαλασσωθηκε.

Λεπτομερειες δεν ξερω.

Κατα πασα πιθανοτητα ο Μπαμπουλας κατεδαφιστηκε ως κτισμα παρανομο, ή / και ως κτισμα που δεν ηταν συμβατο με την σχεδιαζομενη αναπτυξη του λιμενος της Ακαντια.

Ο Μπαμπουλας ενας σωρος χαλασματα (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Ο Μπαμπουλας ενας σωρος χαλασματα (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Η αδελφη μου μου ανεφερε οτι ειχαν αρχισει οι κινησεις για να κατεδαφισουν τον Μπαμπουλα απο το 1956, και τελικα το κτισμα κατεδαφιστηκε στα τελη της δεκαετιας του 1960.

Ο Μπαμπουλας ομως θα παραμεινει αξεχαστος.

By the (breaking) sea wave: A “Fluxus Eleatis” Discourse

Κυριακή, 26 Αυγούστου, 2012

Mr. FFF: Παρα θιν αλος. By the breaking sea wave.

MM: I see Priest Chryses praying. For his daughter Chryseis has been kidnapped by Agamemnon who does not want to release her.

βή δ’ ακέων παρά θίνα πολυφλοίσβοιο θαλάσσης…

πήρε βουβός του πολυτάραχου γιαλού τον άμμον

Ομηρου Ιλιας, Ραψωδια Α34

Without a word, he went by the shore of the noisy sea (or ‘sounding sea’)

Homer, Iliad, A34

Mr. FFF: The priest Chryses prayed to Apollo to punish the Greek army, so that Agamemnon is forced to return to him his daughter, Chryseis.

Mrs. T: The deep sound of the sea is in stark contrast with the priest’s silent suffering.

Είπε, και την ευκή του επάκουσεν ο Απόλλωνας ο Φοίβος,
κι απ᾿ την κορφή του Ολύμπου εχύθηκε θυμό γεμάτος

Ομηρου Ιλιας, Ραψωδια Α43-44

He spoke, and Apollo Phoebus listened to his wish

and from the top pf Olympus he rushed away full of wrath

Homer, Iliad, A43-44

MM: Apollo shot the plague to the Greek Army, and Agamemnon had to return Chryseis to her father.

Mrs. T: As a compensation for his loss, Agamemnon took Bryseis from Achilles.

Mr. FFF: Achilles is furious at the loss of Briseis.

Briseis returns, sculpture by Michael Talbot

Δακρυσμένος τότε ο Αχιλλέας απ᾿ τους συντρόφους του μακραίνει και καθίζει

μπρος στον ψαρή γιαλό, το απέραντο το πέλαγο θωρώντας,

κι απλώνοντας τα χέρια ευκήθηκε στην ακριβή του μάνα

Ομηρου Ιλιας, Ραψωδια Α348-352

Achilles in tears strays away from his comrades and seats

on the beach, and looking at the vast sea,

unfolded his arms and prayed to his mother

Homer, Iliad, AHomer, Iliad, A348-352

Mr. FFF: Greeks of any age, starting with Homer, have a special relationship with the sea.

Mrs. T: The sea was considered to be the home of many deities.

MM: The sea was also a place of catharsis, a cleansing place for mortals.

Wie Meerekuesten, wenn zu baun

Anfangen die Himmliwschen und herein

Schifft unaufhaltsam, eine Pracht, das Werk

Der Woogen, eins uns andere, und die Erde

Sich ruester aus, darauf vom Freudigsten eines…

Wie Merekuesten…

Friedrich Hoelderlin

As upon seacoasts, when the gods
Begin to build and the work of the waves
Ships in unstoppably wave
After wave, in splendour, and the earth
Attires itself and then comes joy
A supreme, tuneful joy, setting …

(translation by David Constantine)

Wie Merekuesten…

Friedrich Hoelderlin

MM: I see the beach walking and…

Stephen Daedalus: Am I walking into eternity along Sandymount strand? Crush, crack, crick, crick.

MM: Stephen closed his eyes to hear his boots crush crackling wrack and shells.

Leopold Bloom: I am wandering around, avoiding to go home. I am on Sandymount strand. Following Stephen’s steps.

(young) Gerty: It is almost dusk. Roman candles are fizzing through the air.

Leopold Bloom: I cannot get my eyes off her!

(young) Gerty: I pulled my skirt up and revealed my garters.

Leopold Bloom: I surrender, I am too weak to resist.

(young) Gerty: I behaved as an exhibitionist. Will I ever be as important as Molly is?

Leopold Bloom:  I behaved as a true voyeur. I am aging.

Mr. FFF: I like garters.

Mrs. T: The description of the episode with Bloom and (young) Gerty made the US Courts to ban the book as indecent.

The beach shines like a mirror, swallowing the confusion of forms, creating whatever it likes.

Here by the beach, I will be covered, in whole, by a layer of sugar, like snow.

It is a sin to be absent from the present.

Nikos Gabriel Pentzikis, Mrs. Ersis’ Novel

Ο γιαλος στιλβει σαν καθρεφτης, καταπινοντας τη συγχυση των μορφων, σχηματιζοντας ο,τι θελει αυτος.

Εδω στην ακρογιαλια, ολοκληρον, θα με καλυψει σαν χιονι ενα στρωμα απο ζαχαρη.

Αμαρτια η απουσια απο το παρον.

Νικος Γαβριηλ Πεντζικης, Το Μυθιστορημα της κυριας Ερσης

Πῶς δύναται τὶς νὰ γίνει ἀνὴρ χωρὶς ν᾿ ἀγαπήσει δεκάκις τουλάχιστον, καὶ δεκάκις ν᾿ ἀπατηθεῖ ;

How could anyone become a man without falling in love at least ten times, and betrayed ten times?

Alexandros Papadiamantis

MM: I see the kissing-on-the-beach sequence where Lancaster and Kerr roll around in the Pacific Ocean’s frothy waves, lips locked as the surf washes over them.

Mrs. T: Lancaster’s sergeant (Milton Warden) with Deborah Kerr playing Karen Holms, another officer’s wife

Mr. FFF: The American censors deleted four seconds from that provocative love-making scene.

Mrs. T: From Here to Eternity was nominated for 13 Oscars and won eight, including best film and best director. It won rave reviews and became one of the highest-grossing films of the Fifties.

Du musst das Leben nicht verstehen,

dann wird es werden wie ein Fest.

You should not understand Life,

then it will be like a celebration.

Rainer Maria Rilke

MM: I see the beach swimming after sunset

Mrs. T: I have never done this.

Mr. FFF: I had a friend who rejoiced every time she had a chance to swim during the night. She could stay up all night swimming.

Τα πρωτα μου χρονια τ’ αξεχαστα τα’ ζησα κοντα στ’ ακρογιαλι,

Στη θαλασσα εκει τη ρηχη και την ημερη,

στη θαλασσα εκει την πλατιεα, τη μεγαλη…

Στη θαλασσα εκει…

Κωστης Παλαμας

I have lived my first unforgetable years by the beach,

There by the shallow and quite sea,

the wide, the great sea, there…

There by the sea

Kostis Palamas

MM: I see the Hotel des Roses in Rhodes.

Mrs. T: I like roses.

Mr. FFF: This is where I was going to swim when I was a kid. For hours on and on. 10am to 7pm. Full time job.

MM: I see the bay of Ladiko, near Kolymbia in Rhodes.

Mrs. T: Looks great!

Mr. FFF: It was even better when there was nobody there! Years ago, access to the bay was blocked and the man who had the keys was a good family friend.

MM: I see food and drinks by the beach.

Mrs. T: Allow me. First stop is Damianos Fishtavern, Ambelas, Paros island, Greece.

Mr. FFF: Wonderful setting, and dedication to serving good seafood all year round.

Mrs. T: It is amazing how different food tastes when you smell the sea breeze!

MM: I see food and drinks on the cliff.

Mrs. T: Second stop. Akelare Restaurante, San Sebastian, Basque Country.

Mr. FFF: Up on a cliff, overlooking the Atlantic, stands one of the shrines of gastronomy in the wonderful land of the Basque people.

Mrs. T: The place is full of the joy of life.

Η θέα

MM: I see seafood by the beach at night.

Mrs. T: Third stop. Ristorante Uliassi, Senigallia, Marche, Italia.

Mr. FFF: Now we are in the Riviera Romagnola, where the ITalians have invented the “beach without the sea”. Nevertheless, in this riviera, where everything happens, where the high and the low co-exist peacefully, Uliassi does his magic. It is worth the trip. Even if you do not make it to the sea.

MM: I see seafood on a balcony overlooking the beach.

Mrs. T: Aristodimos Fishtavern, Pachi, Megara, Greece.

Mr. FFF: Back to the homeland. An unassuming small seaside town 40 km from Athens presents the goods of the sea in a way that honors centuries of eating seafood.

Κουκλι σκετο, με το κλωναρι συκιας να βγαινει μεσα απο την προβλητα!

MM: I see Death encounters by the beach.

Mrs. T: Disillusioned knight Antonius Block and his squire Jöns return after fighting in the Crusades and find Sweden being ravaged by the plague. On the beach immediately after their arrival, Block encounters Death.

Mr. FFF: Black and White. The agony of Man in front of the inevitable. But the sea makes everything look natural. This is why the sea gives another meaning to life.

Mrs. T: (reading from a book): “The whole beach, once so full of colour and life, looked now autumnal, out of season; it was nearly deserted and not even very clean. A camera on a tripod stood at the edge of the water, apparently abandoned; its black cloth snapped in the freshening wind.”

Mr. FFF: (reading from the same book): “Some minutes passed before anyone hastened to the aid of the elderly man sitting there collapsed in his chair. They bore him to his room. And before nightfall a shocked and respectful world received the news of his decease.”

“Prayer does not change God, but it does change the one who prays.”
Soren Kirkegaard

“The essence of truth is freedom”

Martin Heidegger

Participants

Achilles

Ingmar Bergman, Swedish Film Director

Leopold Bloom

Briseis

Priest Chryses

Chryseis

Stephen Daedalus

Mr. FFF, wanderer

Caspar David Friedrich, German Painter

Martin Heidegger, German Philosopher

Friedrich Hoeldrlin, German Poet

(young) Gerty

Homer, Greek Poet

Soren Kirkegaard, Dane Philosopher

MM, partner

Kostis Palamas, Greek Poet

Alexandros Papadiamantis, Greek Writer

Nikos Gabriel Pentzikis, Greek Writer and Painter,

Otto Preminger, American Film Director

Rainer Maria Rilke, Bohemian-Austrian Poet

Mrs. T, gourmant

References

Akelare Restaurant, San Sebastian, Basque Country

Aristodimos Fishtavern, Pachi, Megara, Greece

Damianos Fishtavern, Ambelas, Paros Island, Greece

From Here to Eternity, A Film by: Otto Preminger

A Hole in the Head. A Film by: Frank Capra

Edge of Heaven (Auf der anderen Seite), A Film by Fatih Akin

Restaurante Uliassi, Senigallia, Marche, Italia

Σημερα τιμω τον οικογενειακο φιλο και μεγαλο ζωγραφο Βαλια Σεμερτζιδη. Σε μερες δυσκολες που παραδερνουμε και βολοδερνουμε, χωρις οραματα, χωρις αξιες,  η δουλεια και η κληρονομια του Σεμερτζιδη αποτελουν σημειο αναφορας για εναν Ελληνισμο που μπορει να παει μπροστα.

Γεννημενος στον Καυκασο το 1911 απο Ελληνοποντιο πατερα και Καυκασια μητερα, ερχεται στην Ελλαδα το 1923.  Η οικογενεια της μητερας του ειχε τεραστια κτηματικη περιουσια, την οποια και εχασε μετα την Οκτωβριανη Επανασταση.

Στη δεκαετια του 1930 ο Σεμερτζιδης ειναι στη Σχολη Καλων Τεχνων του ΕΜΠ και γινεται μαθητης του Αλεξανδρινου Κωνσταντινου Παρθενη, που τον επηρεασε βαθυτατα.

Η ζωγραφικη του καρριερα στο ξεκινημα της σημαδευεται απο την συμμετοχη του σε μια μεγαλη εκθεση στο Παρισι το 1937, με το εργο “Βραχος στο Αιγαλεω”.

Πριν ξεσπασει ο Δευτερος ΠΑγκοσμιος Πολεμος και στην Ελλαδα, βρισκει την ευκαιρια να ζωγραφισει τον φιλο του Νικο Καββαδια.

Μετα την εναρξη του Πολεμου, ο Σεμερτζιδης εντασσεται στον ΕΛΑΣ και πηγαινει στη Βινιανη, στην Ευρυτανια, κι αργοτερα στα Αγραφα.

Εκει αποθανατιζει τους αγωνιστες και τη ζωη τους. Στην φωτογραφια του Σπυρου Μελετζη, ο Σεμερτζιδης ζωγραφιζει τον Λεοντα, ενω ο Αρης Βελουχιωτης παρακολουθει.

Ο Σεμερτζιδης απεικονιζει  την ανθρωπινη φιγουρα και το προσωπο με αδρες λιτες γραμμες και συνθεσεις.

Η πολυπλοκοτητα παραφυλαει, αλλα δεν παρεισφρυει.

Οι ανθρωπινες φιγουρες του Σεμερτζιδη ειναι σαν αγαλματα. Ακομη κι οταν κινουνται ειναι καπου αλλου, σε ενα αλλο κοσμο. Η δωρικη λιτοτητα και ισως και μια αυστηροτητα αγκαλιαζουν τις ανθρωπινες φιγουρες του Σεμερτζιδη.

Απο την αλλη μερια, στα τοπια του Σεμερτζιδη κυριαρχει το χρωμα και το συναισθημα.

Ο Σεμερτζιδης απο το 1963 εγκαθισταται στη Ροδο οπου και παραμενει μεχρι τις αρχες της δεκαετιας του 1980.

Ερωτευεται τα τοπια, με κορυφαιο ισως τον ορεινο ογκο του Ατταβυρου, του ψηλοτερου και μεγαλυτερου ορους της Ροδου, τον οποιο και απεικονισε πλειστακις.

Ο Σεμερτζιδης εκτος απο ζωγραφος ηταν και χαρακτης. Η ικανοτητα του να μεταβαινει απο τα πλουσια χρωματικα τοπια στα συγκρατημενα χαρακτικα τοπια ηταν μοναδικος.

Γνωρισα τον Σεμερτζιδη στη Ροδο, καθως ηταν φιλος των γονεων μου. Θυμαμαι εναν ιδιαιτερα ευγενικο σεμνο ανθρωπο, παντα με το χαμογελο, και μια ζεστη φωνη. Ειχε ενα σπιτι κοντα στο χωριο της Κρεμαστης, γεματο φως. Ακομη και τα χειμωνιατικα απογευματα που τον επισκεπτομαστε το σπιτι ειχε φως.

Ο Σεμερτζιδης ταξιδεψε το 1983. Το 1985 εγινε στην γκαλερι Νεες Μορφες μια πολυ ομορφη εκθεση εργων του, απο την οποια και αναρτω την συνοπτικη παρουσιαση με κειμενο της Τζουλιας Δημακοπουλου.

Polyvios – Ο Πολυβιος

Τετάρτη, 8 Ιουλίου, 2009

Ο Πολυβιος ειναι αδερφος του συμμαθητη μου στο Γυμνασιο, του Νικου Παυλιδη. Με το Νικο ειμασταν μαζι εξι χρονια στην ιδια ταξη, στο Βενετοκλειο Γυμνασιο της Ροδου.

Εχω πολλα χρονια να συναντησω το Νικο, και τον Πολυβιο  ακομα περισσοτερα. Ουτε καν ηξερα που βρισκεται.

Προχθες που περιμενα εξω απο το δωματιο του Τάϊβ βλεπω να ερχεται μια ομαδα γιατρων, πανω απο εξι. Ακολουθουσε ο Πολυβιος, που δεν τον γνωρισα μεσα στην σκοτουρα μου. Ηρθε προς το μερος μου και με ρωτησε: ” εσυ δεν εισαι ο Νικος …;” “ναι, εγω ειμαι” του απαντησα.

Μου θυμησε ποιος ειναι και μου ζητησε συγγνωμη γιατι επρεπε να μπει στο δωματιο με τους γιατρους.

Μετα απο 10 λεπτα βγηκαν ολοι.

Ο Πολυβιος ηρθε προς το μερος μου και μου ειπε: “εχουμε περιπλοκη  ….”, θα την χειρουργησω αμεσως”.

Επεσα απο τα συννεφα. Σε μιση ωρα ο Τάϊβ ηταν στο χειρουργειο.

Συναντησα ξανα τον Πολυβιο εξω απο τα χειρουργεια. Βγηκε χαμογελαστος και μου εξηγησε τι εκανε και μου ευχηθηκε περαστικα.  Μετα εξαφανιστηκε.

Αργοτερα την ιδια μερα τον πετυχα στο παρκινγκ απεναντι απο το νοσοκομειο’

Θυμηθηκαμε λιγο τα παληα, και του εσφιξα το χερι, ευχαριστοντας τον και παλι για οσα εκανε.

Ο Πολυβιος δεν ειπε τιποτε, μονο χαμογελασε και αποκριθηκε: “αυτα να μου τα πεις οταν βγει με το καλο”.

Τον αποχαιρετησα και του ζητησα να στειλει χαιρετισματα στον Νικο, που ζει στη Ροδο.

Πολυβιε, σε ευχαριστω και απο εδω.

υγ. ο Τάϊβ σημερα ανοιξε τα ματια και μιλησε.

Βενετοκλειο Λυκειο Ροδου

Βενετοκλειο Λυκειο Ροδου

Θαλασσινο Κυριακατικο Γευμα

Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου, 2009

«αρχή και ρίζα παντός αγαθού, η της γαστρός ηδονή» 

Επικουρος

 

Η καλη μου αδελφη επεστρεψε σημερα το μεσημερι απο τη Ροδο, με ενα μεγαλο καλαθι στο χερι. Οχι, δεν ειχε μεσα τον εναν απο τους επτα διασημότερους μαγείρους στους «Δειπνοσοφιστές» του Αθηναιου, τον Αγι  τον Ρόδιο, που ήταν αξεπέραστος στο μαγείρεμα των ψαριών. Ειχε μεσα θαλασσολιχουδιες που επροκειτο να αποτελεσουν το μεσημεριανο γευμα της Κυριακατικης οικογενιακης συναξης.  Τα περιεχομενα του καλαθιου (πλην ενος) αγοραστηκαν σημερα το πρωι απο ενα ψαραδικο μαγαζι που εχουν καποιοι Συμιακοι ψαραδες στην πολη της Ροδου.

Χωρις καθυστερηση λοιπον, περνω στην περιγραφη, που αποδεικνυει δια μιαν εισετι φορα οτι η αριστη πρωτη υλη ειναι η αρχη για καθε γαστρονομικη απολαυση. Θα πρεπει ομως καπου κοντα να ηταν και το πνευμα του Αγι, καθοσον η αδελφη μου ετιμησε δεοντως την πρωτη υλη, ως εαν ελαμβανε οδηγιες απο τον μεγα μαγειρο της αρχαιας Ροδου.

Εν αρχη ησαν οι φουσκες. Αυτα τα υπεροχα σε γευση ιωδιου οστρακα που ειναι ψαρεμενα στην Καλυμνο πωλουνται σε ενα μπουκαλι με φελο.

 

Φουσκες

Φουσκες

Φρεσκος ψιλοκομμενος μαιντανος, λαδι και λεμονι (καθολου αλατι) ειναι οτι χρειαζεται. 

Φουσκες - Λεπτομερεια

Φουσκες - Λεπτομερεια

Λατρευω τις φουσκες οχι μονο για την απιστευτη γευση τους, που σε διαπερνα μεχρι τα νυχια, αλλα και για τα χεωματα, και την υφη τους.

 

Αχινοσαλατα

Αχινοσαλατα

Η αχινοσαλατα με αφθονο λεμονι και ελαιολαδο ειναι και αυτη απο τις γευσεις που με καθηλωνουν. Σημερα απηλαυσα την αχινοσαλατα με μαρουλι σαλατα, αλλα πηγαινει υπεροχα και με χταποδι στα καρβουνα, η απλα και μονο με λιγο ψωμακι.

 

Τουρτες απο τη Συμη

Τουρτες απο τη Συμη

Η συνεχεια ερχεται απο το νησι της συμης, και εχει το ονομα “τουρτες”. Προκειται για τις ωραιοτερες τυροπιττες που εχω γευθει στον κοσμο, και η αδελφη μου ειναι καταδικασμενη καθε φορα που πηγαινει στη Ροδο να βρισκει τον τροπο να ερχεται το κουτακι με τις τουρτες απο τη Συμη, για να το φερει εκεινη αγογγυστα με τη σειρα της στην Αθηνα στον γαστροδουλο αδελφο της.

Ροφος απο τη Χαλκη

Ροφος απο τη Χαλκη

Το γευμα φτανει στην αποθεωση του με τον ροφο απο τη Χαλκη. Ενα δικιλο ψαρακι που ψηθηκε στο φουρνο με ελαιολαδο, ντοματουλα και μυρωδικα. Η αδελφη μου πηρε αυτη τη συνταγη απο Χαλκιτες ψαραδες. Το ψησιμο ηταν εξαιρετικο, το ψαρι γεματο ευωδια και χυμους, δεν εμεινε τιποτε. Αντι για λαδολεμονο, εριξα πανω στο ψαρι οτι ειχε μεινει στο πιατο που ειχα γευθει τις φουσκες και την αχινοσαλατα. Ο συνδυασμος ηταν απροσμενα αρμονικος αλλα και με πανισχυρη προσωπικοτητα. Αξεχαστες γευσεις!

Συνεχιζω σημερα με την ζωγραφικη μου παρουσιαζοντας πεντε παραθαλασσια θεματα.

Today I continue with the presentation of some of my paintings, all by the sea.

Woman by the Sea

Woman by the Sea

Woman by the Sea

Width:  38 cm Height: 28 cm

Materials: Watercolor on paper, framed

In my personal collection

Οι μυλοι στο Μανδρακι, Ροδος

The windmills in Mandraki, Rhodes – Οι μυλοι στο Μανδρακι, Ροδος

The windmills in Mandraki, Rhodes

Width: 80 cm Height: 40cm

Materials: Acrylic on canvas

In private collection

Το Μανδρακι στην Πολη της Ροδου ειναι απο τα ωραιοτερα μερη της. Εκει υπαρχουν οι μυλοι ποι απεικονισα ενα απογευμα προς το δειλινο.

Το Μανδρακι προσφερεται για ατελειωτους περιπατους και κοσμειται απο τα ωραιοτερα κτηρια που κατασκευασαν οι Ιταλοι κατα τη διαρκεια της κατοχης των Δωδεκανησων.

Λινδος

Lindos, Rhodes – Λινδος

Lindos, Rhodes

Width: 100 cm Height: 80cm

Materials: Oil on canvas

In private collection

Μια επισκεψη στο χωριο και την ακροπολη της Λινδου ειναι απαραιτητη για τον περιηγητη, ειδικα οταν δεν ειναι καλοκαιρι και ο τοπος ειναι ηρεμος και στην φυσικη του κατασταση.

“Ο παράλιος οικισμός της Λίνδου βρίσκεται στη νοτιανοτολική πλευρά του νησιού και σε απόσταση 55 χιλ. από την πόλη της Ρόδου. Η αρχαία πόλη ήταν κτισμένη στη θέση του σημερινού χωριού, μεταξύ της ακρόπολης και του ακρωτηρίου Κράνα. Η Λίνδος είναι ο κυριότερος αρχαιολογικός χώρος της Ρόδου με κέντρο το βράχο της όπου δεσπόζει και η ακρόπολη της, και μια από τις πιο σημαντικές πόλεις του νησιού. Σύμφωνα με την παράδοση ιδρύθηκε από τις Δαναϊδες, τις 50 κόρες του επώνυμου ήρωα των Αργείων Δαναού, που έκτισαν στη Λίνδο ναό της Αθηνάς ερχόμενες στο νησί από την Αίγυπτο όπου ζούσαν. Ο ήρωας Δαναός είχε καταφύγει στην Αίγυπτο για να ξεφύγει από τη ζήλεια της θεάς Ήρας. Η περίοδος της μεγάλης ακμής της πόλης είναι η αρχαϊκή (7ος – 6ος αι. π.Χ.).”

(Μ. Φιλήμονος-Τσοποτού, αρχαιολόγος)

Γυαλος, Συμη

Gialos, Symi – Γυαλος, Συμη

Gialos, Symi

Width: 100 cm Height: 80cm

Materials Acrylic on canvas

In my personal collection

Περιπου 20 ναυτικα μιλια ΒΑ της Ροδου βρισκεται η Συμη, με τον υπεροχο Γυαλο της, η Υδρα της Δωδεκανησου.

Ο Γυαλος ειναι ο παραθαλασσιος οικισμος οπου ευρισκεται το λιμανι της Συμης, Ο κυριος οικισμος στα παληα χρονια ηταν το χωριο, σκαρφαλωμενο ψηλα με πανοραμικη θεα στο Γυαλο.

Ο οικισμος ειναι παραδοσιακος και τα πολλα νεοκλασσικα κτηρια χτιστηκαν τον 19ο αιωνα απο τους Συμιακους ναυτικους.

Παραλια Ιτεας

Beach Scene in Itea, near Delphi – Παραλια Ιτεας

Beach Scene in Itea, near Delphi

Width: 120 cm Height: 60cm

Materials Oil on canvas

In my personal collection

Καλοκαιρι στην παραλια της Ιτεας. Δυο βηματα απο τους Δελγους, με μια καταπληκτικη παραλια, η Ιτεα αποτελει την ενδιαμεση σταση καθε κουρασμενου ταξιδιωτη. (Υπαρχει και η καταπληκτικη ψαροταβερνα “Τα Καβουρακια” πανω στο κυμα.)

Εκκλησακι στο Καστρο της Σιφνου

Church on the island of Sifnos – Εκκλησακι στο Καστρο της Σιφνου

Church on the island of Sifnos

Width: 120 cm Height: 80cm

Materials Oil on canvas

In private collection

Μεσ’ του Αιγαίου
πρόβαλε να  ‘ρθεις
μεσ’ του Αιγαίου, Αιγαίου τα νησιά
Μεσ’ του Αιγαίου τα νησιά αγγέλοι φτερουγίζουν    Και μέσα στο (  )
και μέσα στο φτερούγισμα
και μέσα στο φτερούγισμα τριαντάφυλλα σκορπίζουν

Αιγαίο μου γα…
βοήθα Παναγιά μου
Αιγαίο μου γαλήνεψε
Αιγαίο μου γαλήνεψε τα γαλανά νερά σου

Να ‘ρθούνε τα ξε…
πρόβαλλε να δεις
να ‘ρθουνε τα ξενάκια σου
Να ‘ρθουνε τα ξε…
να ‘ρθουνε τα ξενάκια σου στα ποθητά νησιά σου

ροδόσταμο να …
ροδόσταμο να  γίνουνε
ροδόσταμο να γίνουνε Αιγαίο τα νερά σου

(Αιμιλια Χατζηδακη)

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 78 other followers