Sylvia Plath in Yorkshire, 1957

Sylvia Plath in Yorkshire, 1957

It was sometime in the early 1980’s.

I was in my late 20s and doing postgraduate work in the United States of America.

As luck has it, I was cohabitating with a woman. I do not want to comment on the merits of cohabitation before marriage here. Suffices to say that it was one of the wisest things I have ever done. And I will explain why later.

My good cousin “J” one day introduced me to the genius of Dan Hicks.

“I scare myself” became an obsession for me.

Dan Hicks

Dan Hicks

Before I continue, I must warn the reader (if there is any) of this that the text and the images and the songs and everything about it may appear to be totally incoherent and structureless.

This is one of the conditions of life that cannot be changed. So I take it for granted, as a given inevitability and continue. (You have been warned!)

But who is Dan Hicks?

In order to answer this question in a respectable way I will borrow from Wikipedia.

Hicks at the Santa Fe Brewing Co. June 28, 2009

Hicks at the Santa Fe Brewing Co. June 28, 2009

Daniel Ivan Hicks (born December 9, 1941, in Little Rock, Arkansas), is an American singer-songwriter.

Hicks’ father, Ivan L. Hicks (married to the former Evelyn Kehl), was a career military man. At age five, an only child, Hicks moved with his family to California, eventually settling north of San Francisco in Santa Rosa, where he was a drummer in grade school and played the snare drum in his school marching band.

At 14, he was performing with area dance bands. While in high school, he had a rotating spot on Time Out for Teens, a daily 15-minute local radio program, and he went on to study broadcasting at San Francisco State College during the late 1950s and early 1960s.

Taking up the guitar in 1959, he became part of the San Francisco folk music scene, performing at local coffeehouses.”

Charlatans in 1966 or1967. Dan Hicks is the first from the right.

The Charlatans in 1966 or1967. Dan Hicks is the first from the right.

And now I switch to another source, “Triviana Magazine”.

‘After earning his bit of fame and fortune in his early 20s, as a folkie in Bay Area  coffee houses, singing and finger-picking in 1963, he joined the Charlatans as a drummer in 1965 — the Charlatans being the blues-rock band that a lot of people are now calling the beginning of what became the San Francisco rock scene.

But Hicks wasn’t content to sit behind the traps, so started his own band, doing an acoustic swing-folk kind of thing with just him on guitar, a bass player  and two female singers. That eventually became Dan Hicks and His Hot Licks, and from 1968 through about 1973,  they were, indeed, hot.

Dan Hicks has said about the song: “I was in love when I wrote this song…either that, or I’d just eaten a huge hash brownie.”‘

Dan Hicks

Dan Hicks

As I have already mentioned, I gor to know Dan Hicks because of the song “I scare myself”.

‘I Scare Myself’ and ‘It’s Not My Time to Go’… I think they’re two of the best songs ever written”Elvis Costello

If Elvis Costello says so, we better listen!

The thing is though, I loved the song long before I Read what Elvis Costello said about it.

With hindsight, I can say that I loved the song because I was scared when I heard it.

I did not know what the hell I was going to do with the cohabitant.

I was receiving mixed signals and was perplexed.

Was she true love, or was she just a passer by?

She already had a failed marriage in her bag, I was a marriage free person at the time.

Life always twists things and gives the answers to the unsuspecting humans.

This is exactly what happened with my situation.

One day my cohabitant fell out of our love nest, then she came back in tears asking for re-admission.

But is there a jailed person who sees an open door in the jail complex and shies away from it?

I beg to say there is not!

And so my cohabitation ended in glory, but my love of the song remains to date.

And I continue ot be scared. Mostly for other reasons now.

striking it rich

The song was released with the album “Striking it Rich” (1972).

I scare myself

I scare myself
just thinking about you
I scare myself
when I’m without you
I scare myself
the moments that you’re gone
I scare myself
when I let my thoughts run

and when they’re runnin’
I keep thinking of you
and when they’re runnin’
what can I do?

I scare myself
and I don’t mean lightly
I scare myself
it can get frightenin’
I scare myself
to think what I could do
I scare myself
it’s some kinda voodoo

and with that voodoo
I keep thinking of you
and with that voodoo
what can I do?

but it’s oh so, so, so different
when we’re together
and I’m oh so so much calmer, I feel better
for the stars have crossed our paths forever
and the sooner that you realize it, the better

then I’ll be with you
and I won’t scare myself
and I’ll know what to do
and I won’t scare myself
and then I’ll think of you
and I won’t scare myself
and then my thoughts’ll run
and I won’t scare myself

then I’ll be with you
and I won’t scare myself
and I’ll know what to do
and I won’t scare myself
and I’ll think of you
and I won’t scare myself
and my thoughts will run
and I won’t scare myself…

Dan Hicks & The Hot Licks live at the High Noon Saloon in Madison, WI, Sunday, December 9th, 2007, Dan’s Birthday!

Original Recordings

Pendle Witches: Mist II Paula Rego 1996

Pendle Witches: Mist II Paula Rego 1996

Dan Hicks is a wise man.

He knows that love can hurt.

And so he sings that he does not want love, if love ….

This is a treatise on gastrolinguistics. In case you wonder what gastrolinguistics is, do not worry, you are not the only one.

Instead of giving an answer to the difficult question, I cope out and invite you to read what Dan Hicks says.

I don’t want love

“Hey, that’s pretty cool

Why don’tcha turn that up?”

Some folks say when you fall in love

You lose your appetite
If love makes you feel that way

Listen to what I say, dear

If love makes you give up steak and potatoes

(That’s what you eat?)

Rice, corn, chitlins, and tomatoes

If love makes you give up all those things

I don’t want love

If love makes you give up ham and greens

Chicken pot pie and lima beans

If love makes you give up all them things

(Don’t want it)

(Don’t want it)

I don’t want love


Well, I am here to say to you that

I love my bread and my meat

Take a look at me and it’s plain to see

That I’m a man

That loves to eat

So, if love makes you give up steak and tomatoes

Eggs over easy and hashbrown potatoes

If love makes you give up stuff like that

(Oh no)

Heh, I don’t want love

No, no, no, no, no, no, no

If love makes you give up corn-dogs and mustard

Cracker Jacks, tootie fruity custard

If love makes you give up onion rings

I don’t want love

(Don’t want it)

If love makes you give up pizza night

Garlic mashed potatoes, then it’s outta sight

If love makes you give up all those things

No no, not me

Well, my baby’s awful skinny

And she don’t like meat

And she can’t stand breakfast in bed

And as for me, well, where’s my seat?

‘Cause it’s time that I was fed

So if love makes you give up saute and pate

And foie gras

And stuff you have to flambé

If love makes you give up buffalo wings

I don’t want love

No, no

Not me

No sir

No siree

I, I, I, I, I don’t want love

Pass the sausage!

“I don’t want Love”

After this wonderful declaration lets watch an original 1970’s video for old times’ sake.

Dan Hicks and his hot licks in 1972

In closing, two more songs, one by Dan Hicks and another by Tom Waits.

Both wonderful.

Thank you Dan!

…and please,

“Pass the sausage!”

Dan Hicks & His Sidekicks – Canned Music

The Piano has been drinking – a Tom Waits Song


1. Triviana Magazine “Gettin’ in His Licks!”

2. Wikipedia

3. Al Gravitar Rodando

Ο Νικολαος Μαυρης ηταν ο νονος μου.

Τον εχω στην καρδια μου και ενθυμουμαι πολυ καλα τις συναντησεις μας. Επισης εχω αρκετα απο τα βιβλια του.

Σε αυτο το κειμενο συνυπαρχουν προσωπικες αναμνησεις, στοιχεια βιογραφικα και αποσπασματα απο τα γραπτα του Δρος Νικ. Γ. Μαυρη (οπως πολυ συχνα υπεγραφε τα κειμενα του).

Αυτονοητα, αυτη ειναι μια προσωπικη ματια.

Θελω να εκφρασω αυτην την αυρα που απεπνεε ο Νικολαος Μαυρης, και ειχα την τυχη να απολαυσω.

N G Mavris in front of the “Roses” Hotel in Rhodes, 1950 – Ο Ν Γ Μαυρης στο ξενοδοχειο των Ροδων, στη Ροδο το 1950

Αιγυπτος και Κασος

Ο Νικολαος Γεωργιου Μαυρης (ΝΓΜ) ηταν ενας Ελληνας της διασπορας.

Γεννηθηκε στην πολη Zagazig της Αιγυπτου το 1899, γιος του γιατρου Γεωργιου Μαυρη απο την Κασο, ενα μικρο νησι στη Νοτιοανατολικη γωνια του Αγαιου, χωμενο αναμεσα στην Κρητη και την Καρπαθο.

Tο Zagazig ειναι μια πολη στο Δελτα του Νειλου, περιπου 50 μιλια βορια του Καϊρου και θεωρειται το κεντρο της εμποριας βαμβακιου και σιτηρων της Αιγυπτου.

Μερικες φορες ο ΝΓΜ αναφεροταν στην περιοδο της ζωης του που εζησε στην Αιγυπτο. Παντοτε με πολλη αγαπη και νοσταλγια.

Την θεωρουσε την πιο “αθωα” περιοδο της ζωης του. Εκεινες τις στιγμες ανεφερε και μερικες αραβικες λεξεις χωρις παντα να τις μεταφραζει.

Ητανε τοσο ωραιος ο ηχος των Αραβικων λεξεων, αντηχουσαν σαν μουσικη!

Zagazig, Egypt

Zagazig, Egypt

Σε αρθρο της, η Φωτεινη Τομαη στην εφημεριδα “Το Βημα“, μας ενημερωνει σχετικα με τον Ελληνισμο της Αιγυπτου:

“Κατά το τέλος του 18ου αιώνα ο ελληνισμός της Αιγυπτου δεν ξεπερνούσε τις 2.000. Η κατασταση αλλαξε ριζικα μεσα σε ενα αιωνα. Σύμφωνα με μια πρώτη επίσημη απογραφή της Αιγύπτου το 1907, οι κατέχοντες επισήμως την ελληνική υπηκοότητα κάτοικοι της χώρας ανήρχοντο σε 132.947. Το διάστημα μεταξύ 1880 και 1920 σημειώθηκε η μεγαλύτερη οικονομική ανάπτυξη των Ελλήνων της Αιγύπτου. Δημιουργήθηκαν κοινότητες με προεξάρχουσα εκείνη της Αλεξανδρείας, αλλά και του Καΐρου, σύλλογοι και εμπορικά σωματεία, αδελφότητες, ενώ ιδρύθηκαν νοσοκομεία, πτωχοκομεία, ορφανοτροφεία ακόμη και φιλανθρωπικά σωματεία για την ενίσχυση με συσσίτια των αδυνάμων να συντηρηθούν οικονομικά. Γενικά ο ελληνισμός της Αιγύπτου ανεδείχθη σε κυρίαρχη από οικονομικής πλευράς δύναμη, με έντονη πνευματική και κοινωνική δράση, λαμπρύνοντας την ίδια του την πατρίδα, την Ελλάδα, στη φιλόξενη γη της Αιγύπτου, μιας χώρας με μακραίωνη επίσης ιστορία.”

The old hardour in Fri, on Kassos island – Το λιμανακι της Μπουκας στο Φρυ της Κασου

Στον Προλογο του πρωτου τομου της Δωδεκανησιακης Βιβλιογραφιας του εκδοθηκε το 1965 (βλεπε και παρακατω), και απεσπασε το Βραβειον της Ακαδημιας Αθηνων το 1957, ο ΝΓΜ αναφερει:

“Εχει μια μικρη ιστορια το βιβλιο αυτο. Μια ιστορια που αρχιζει πριν απο πολλα χρονια, οταν ο γραφων – νεαρος τοτε μαθητης του Γυμνασιου στο Καϊρο – ενδιαφερομενος για την ιστορια της ιδιαιτερας του πατριδας, ερευνουσε διαφορα συγγραμματα και περιοδικα, ιδιως στην εκει Εθνικη Βιβλιοθηκη, με τον σκοπο και την ελπιδα να βρη κατι σχετικο με την ιστορια της Κασου.”

Απο τα γυμνασιακα του χρονια λοιπον ξεκιναει το μεγαλο ταξιδι της βιβλιογραφικης ερευνας, που τοσα πολλα απεδωσε και στα Δωδεκανησα αλλα και στην Ελλαδα.

Ειναι χαρακτηρισιτκη η προταση με την οποια ο ΝΓΜ κλεινει τον Προλογο:

“Ετσι γραφτηκε το βιβλιο αυτο, που για μενα δεν ειναι απλως ενα βιβλιο αλλα ενα αληθινο βιωμα, αφου τοσα χρονια το εζησα και με εζησε.”

N G Mavris, Governor of the Dodecanese, 1948

N G Mavris, Governor of the Dodecanese, 1948

Απο την Αιγυπτο στην Αμερικη

Το προθεμα “Δρ.” στο ονομα του, οφειλεται στο οτι ο ΝΓΜ ηταν ιατρος. Σπουδασε ιατρικη στην Αθηνα απο το 1918 εως το 1923.

Το 1923 επιστρεφει στην Αιγυπτο, οπου παραμενει μεχρι το 1925.

Το 1925 πηγαινει στο Παρισι οπου εξειδικευεται στην οφθαλμιατρικη, και παρακολουθει μαθηματα φιλολογιας και νομικης.

Το 1935 παντρευεται την Ιουλια Νικολαου, κορη Κασιωτη εφοπλιστη, με την οποια απεκτησε τεσσερα παιδια.

Το 1936 εγκαθισταται οικογενειακως στην Αθηνα, οπου θα παραμεινει μεχρι το 1940.

Πρακτικον Ιδρυσεως της Εταιρειας Δωδεκανησιακων Μελετων

Πρακτικον Ιδρυσεως της Εταιριας Δωδεκανησιακων Μελετων

Στις 15 Απριλιου 1936 ιδρυει μαζι με επτα αλλους Δωδεκανησιους διανοουμενους την Εταιρια Δωδεκανησιακων Μελετων.

Το “Πρακτικον Ιδρυσεως Εταιριας Δωδεκανησιακων Μελετων” αναφερει:

“Εν Αθηναις σημερον την 15ην Απριλιου 1936 ημεραν Τεταρτην και ωραν 7 μ.μ. οι υπογεγραμμενοι Δωδεκανησιοι διανοουμενοι συνελθοντες εν τη οικια του Δρος Νικ. Μαυρη απεφασισαμεν την ιδρυσιν οργανωσεως υπο την επωνυμιαν ‘Εταιρια Δωδεκανησιακων Μελετων’ οι σκοποι και αι κατευθυνσεις της οποιας καθορισθησονται δια του καταστατικου της υπο την εγκρισιν απαντων των ιδρυτων.

(ακολουθουν τα ονοματα και οι υπογραφες των ιδρυτων)

Μιχ. Μιχαηλιδης Νουαρος

Δρ. Νικ. Γ. Μαυρης

Εμμανουηλ Πρωτοψαλτης

Βασσος Βαρικας

Ανδρεας Παπανδρεου

Αναστασιος Φραγκος

Γεωργιος Θ. Γεωργιαδης

Βασσος Χανιωτης”


Η φωτοτυπια του Πρακτικου περιλαμβανεται στον εκτο τομο του περιοδικου συγγραμματος “Δωδεκανησιακον Αρχειον“, 1976.

Ο ΝΓΜ αναφερει (σ.187): “… η ωραια εκεινη προσπαθεια δεν ειχεν αμεσον συνεχειαν. Ολη η προσοχη και η δραστηριοτης των συμπατριωτων μας τοτε, ητο εστραμμενη  κυριως και πρωτιστως προς τους απελευθερωτικους μας αγωνας. … μονο μετα την απελευθερωσιν  των νησιων μας και την ενσωματωσιν των επραγματοποιηθη η ΔΙΛΕ (Δωδεκανησιακη Ιστορικη και Λαογραφικη Εταιρια)”

(Σημειωση δικη μου: Η ΔΙΛΕ θα επανασυσταθει το 1948 και θα εκδωσει την “Δωδεκανησιακη Βιβλιογραφια” του ΝΓΜ. )

Ο ΝΓΜ δεν θα παραμεινει στην Αθηνα για πολυ. Μετα απο μια συντομη παραμονη στο Παρισι, και με την εναρξη του Β’ Παγκοσμιου Πολεμου, ο ΝΓΜ μεταβαινει στην Αμερικη.


Αναπτυσσει δραστηριοτητα υπερασπισης των υπο κατοχην Δωδεκανησων, διδάσκει μαθήματα νεοελληνικής λογοτεχνίας σε Πανεπιστήμια των Η.Π.Α. (οπως το Κολουμπια της Νεας Υορκης) και εκδίδει το περιοδικό Βυζαντινά-Μεταβυζαντινά.

The Dodecanesians are not enemy aliens, 1942

The Dodecanesians are not enemy aliens, 1942

Η πρωτη μεγαλη του επιτυχια στην Αμερικη ηταν η αρση του χαρακτηρισμου των Δωδεκανησιων ως “εχθρων” απο το Αμερικανικο Υπουργειο Εξωτερικων.

Απο το 1912 τα Δωδεκανησα ησαν υπο Ιταλικη κατοχη, σαν αποτελεσμα μιας συνθηκης αναμεσα στην Τουρκια και την Ιταλια.

Με δεδομενη την εμποελεμη κατασταση αναμεσα στις ΗΠΑ και την Ιταλια, ηταν φυσικο επακολουθο να θεωρουνται ολοι οι Δωδεκανησιοι “εχθροι”, λογω της Ιταλικης κατοχης, την οποιαν ομως αρχικα παρεβλεψαν οι Αμερικανοι. Ο ΝΓΜ υπεβαλε και παρουσιασε αναγορα σχετικη με το θεμα, και επεισε τους Αμερικανους δια το ορθον του αιτηματος του να παψουν να θεωρουνται οι Δωδεκανησιοι ως “εχθροι αλλοδαποι”.

Η αναφορα που υπεβαλε ο ΝΓΜ εξεδοθη το 1942 σε μπροσουρα με τον τιτλο: «THE DODECANESIANS ARE NOT ENEMY ALIENS»

(Οι Δωδεκανησιοι δεν ειναι εχθροι αλλοδαποι!)

Η επομενη μεγαλη μαχη που εδωσε ο ΝΓΜ αφορουσε ενα κορυφαιο Ιταλο αντιφασιστα, τον κομη Σφορτσα, και τις αποψεις του σχετικα με την επανενωση των Δωδεκανησων με την Ελλαδα.  Η έκδοση του γνωστού φυλλαδίου «Sforza contra Sforza » που κυκλοφόρησε κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, ανάγκασε τον ίδιο τον Sforza να παραδεχθεί την ελληνικότητα των νήσων.

N. G. Mavris, Sforza vs. Sforza, 1943

N. G. Mavris, Sforza vs. Sforza, 1943

O Ιταλός κόμης Sforza 1922 εγινε υπουργος Εξωτερικων της Ιταλιας το 1920, και αμεσως σχεδον απερριψε το συμφωνο Βελιζελου – Τιτονι (προκατοχου του) που προεβλεπε την παραδοση των Δωδεκανησων στην Ελλαδα.

Ο Σφορτσα ηταν αντιφασιστας και το 1926 εφυγε απο την Ιταλια, εχοντας παραιτηθει απο το κυβερνητικο του αξιωμα το 1922, με την ανοδο του Μουσολινι στην εξουσια. Απο το 1940 εζησε για λιγο στην Αγγλια και μετα στην Αμερικη, οπου παρεμεινε μεχρι το 1943, οποτε επεστρεψε στην Ιταλια μετα την καταρρευση του Μουσολινι.

Την περιοδο 1947-1951 διετελεσε και παλι υπουργος Εξωτερικων. Απεβιωσε το 1952.  

Ο ΝΓΜ ητανε πολυ θορυβημενος επειδη ο Σφορτσα στην Αμερικη δεν ειχε λαβει σαφη θεση για την επανενωση των Δωδεκανησων με την Ελλαδα. Το φυλλαδιο που εξεδωσε το 1943 ειχε σκοπο να ασκησει πιεση στον Σφορτσα για να λαβει μια θεση θετικη για την επανενωση, κατι που τελικα εγινε. Ο κόμης Sforza παραδέχθηκε δημόσια την ελληνικότητα των Δωδεκανήσων και στη Νέα Υόρκη συγκαλείται Πανδωδεκανησιακό Συνέδριο (1943), σε ψήφισμα του οποίου κηρύσσεται η Ένωση των Δωδεκανήσων με την Ελλάδα.

Μετά από την αποχώρηση των Ιταλών τα Δωδεκάνησα (1943) πέρασαν στη γερμανική κατοχή και το 1945 παραδόθηκαν προσωρινά σε βρετανική στρατιωτική κατοχή έως τις 31 Μαρτίου 1947, οπότε παραδόθηκαν στην ελληνική στρατιωτική διοίκηση.

Απο το φυλλαδιο αυτο θεωρω πολυ ενδιαφερον και το παραθετω, το ακολουθο αποσπασμα (η μεταφραση απο το αγγλικο πρωτοτυπο ειναι δικη μου):

‘Για περισσοτερους απο τεσσερις αιωνες υπο Οθωμανικη ηγεμονια, αυτα τα νησια (τα Δωδεκανησα) ησαν πληρως αυτονομα. Η μονη τους συνδεση με την Υψηλη Πυλη ηταν η πληρωμη ενος ετησιου φορου που αποτελουσε και την εμμεση παραδοχη της Οθωμανικης εξουσιας. Η κατοχη των νησιων απο τους Ιταλους το 1912 στη διαρκεια του Ιταλο-Τουρκικου πολεμου, χαρακτηρισθηκε απο τον τοτε υπουργο εξωτερικων της Ιταλιας κ. Τζιολιτι σαν “προσωρινη” και “οφειλομενη σε στρατιωτικους λογους”. ‘

Βυζαντινα Μεταβυζαντινα Volume I (1946) PART I

Βυζαντινα Μεταβυζαντινα Volume I (1946) PART I

Στην Εισαγωγη του Πρωτου Μερους του Πρωτου Τομου στα “Βυζαντινα – Μεταβυζαντινα”, ο ΝΓΜ γραφει (η μεταφραση απο το αγγλικο πρωτοτυπο ειναι δικη μου):

“Αισθανομεθα οτι η δημιουργια των ‘Βυζαντινων – Μεταβυζαντινων’, μιας περιοδικης εκδοσης αφιερωμενης αποκλειστικα στις σπουδες με θεμα το Βυζαντιο και τη Συγχρονη Ελλαδα, τεκμηριωνεται πληρως απο την σοβαρη ερευνητικη δραστηριοτητα και το ενδιαφερον πολλων γενεων Αμερικανων ερευνητωνπου ασχολουνται με το Βυζαντιο και τη Συγχρονη Ελλαδα… Η δραστηριοτητα του διακεκριμενου Ρωσου ερευνητη καθηγητη Α.Α. Βασιλιεφ στο Ουϊσκονσιν απο το 1925 και Νταμπαρτον Οακς προσφατα, εδωσε μεγαλη ωθηση στις Βυζαντινες σπουδες στην Αμερικη, και τους εδωσε επισης ευρυτερο και πιο συστηματικο χαρακτηρα με την εμπνευση του. “

Ο ΝΓΜ στην Ροδο το 1948

Ο ΝΓΜ στην Ροδο το 1948

Απελευθερωση  – Πολιτικός Γενικός Διοικητής Δωδεκανήσου

Τέλος στις αρχές του 1948, σύμφωνα με νόμο, τα Δωδεκάνησα αποτέλεσαν Γενική Διοίκηση με έδρα τη Ρόδο και πρώτο «Πολιτικό Γενικό Διοικητή Δωδεκανήσου» το Ν. Μαυρή.

Ο ΝΓΜ παραιτήθηκε στις αρχές του 1950, για να πάρει μέρος στις πρώτες βουλευτικές εκλογές της 5 ης Μαρτίου του 1950 με δικό του συνδυασμό, την «Ανεξάρτητον Πολιτικήν Ένωσιν Δωδεκανήσου» χωρίς να εκλεγεί.

Στις εκλογές της 9 ης Σεπτεμβρίου του 1951 εκλέχτηκε βουλευτής Δωδεκανήσου με τον «Ελληνικόν Συναγερμόν» του Αλέξ. Παπάγου.

Διετέλεσε ξανά Γενικός Διοικητής Δωδεκανήσου την περίοδο Δεκέμβριος 1952 – Απρίλιος 1954.

Μετά τη λήξη της θητείας του το 1954 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.

Για την περιοδο της διοικησης των Δωδεκανησων, ο φιλος του ΝΓΜ Κωστας Αγαπητιδης αναφερει σε ομιλια (1982) αφιερωμενη στον ΝΓΜ τις ακολουθες σημειωσεις του ΝΓΜ:

“Ο ψυχικος παραγων θα ειναι απο τα δυσκολωτερα πραγματα που θα με απασχολησουν. Η πολυχρονος, δηλαδη, σκλαβια, υπο την οποιαν εζησαν οι Δωδεκανησιοι, επεφερε τραυματα ψυχικα, δια την επιλυσιν των οποιων θα εμφυσηθει νεα πνοη. Ειμαι ακομα καταπληκτος απο τον στρατιωτικον χαιρετισμον μερικων κατοικων, και παιδιων ακομα. Προδιδει αυτο μιαν συνηθειαν κτηθεισαν απο την τρομοκρατικην βιαν και την πιεσιν, την ασκηθεισαν υπο των κατακτητων επι του λαου.” 



Η Μουσα της Βιβλιογραφιας

Μετα τα Δωδεκανησα και την Κασο, η μεγαλη αγαπη του ΝΓΜ ηταν αναμφισβητητα η Βιβλιογραφια.

Η αγαπη αυτη συνοδευοταν απο ταλεντο και ικανοτητα.

Η «Δωδεκανησιακή Βιβλιογραφία» αποτελει το πρωτο μεγαλο βιβλιογραφικο εργο του ΝΓΜ.

“Η ιδικη μας προσπαθεια απεβλεψεν εις τον καταρτισμον μιας συστηματικης και εξαντλητικης, ει δυνατον, βιβλιογραφιας ητις θα περιελαμβανε – αυτο θα ητο το ιδεωδες – ολα τα σχετικα με την Δωδεκανησον δημοσιευματα , εις οιανδηποτε γλωσσαν, εις οιανδηποτε εποχην και επι οιουδηποτε θεματος και αν εγραφησαν…Εαν ομως η επιθυμητη πληροτης μιας βιβλιογραφιας δεν εξαρταται παντοτε απο την ιδικην μας θελησιν και προσπαθειαν, η ακριβεια των δηοσιευομενων, αποτελει αντιθετως, ιδικην μας και μονον ιδικην μας υποχρεωσιν και ευθυνην. Δια τον λογον αυτον η περιγραφη των λημματων εγενετο, κατα κανονα, εξ αυτοψιας. Τα ολιγα δε εξ αυτων των οποιων κατεστη δυνατη η εξ αυτοψιας περιγραφη, διακρινονται των αλλων εκ του ατερισκου (*) οστις προηγειται του σχετικου λημματος ”  (σελιδα κε’ του πρωτου τομου)

Ο πρωτος τομος εκδοθηκε το 1965 στην Αθηνα. Ενας δευτερος τομος εκδοθηκε αργοτερα, ενώ μέχρι σήμερα παραμένει ανέκδοτος ο τρίτος τόμος. Οπως αναφερει ο συγγραφεας στην σελιδα κε’ του πρωτου τομου:

 “Ολοκληρον το περισυλλεγεν υλικον αποτελουμενον απο δεκα, περιπου, χιλιαδας λημματα γραμμενα εις 18 γλωσσας εκτος της Ελληνικης, απεφασισθη, δια να ειναι πλεον ευχρηστον, να εκδοθει εις τρεις αυτοτελεις τομους.” 

Ο ΝΓΜ στον περιβολο της εκκλησιας της Φανερωμενης στη Ροδο

Ο ΝΓΜ στον περιβολο της εκκλησιας της Φανερωμενης στη Ροδο

Το δευτερο μεγαλο βιβλιογραφικο εργο του ΝΓΜ ειναι η ιδρυση και λειτουργια της Βιβλιογραφικής Εταιρείας της Ελλάδος. Με το παθος και την επιμονη του η Βιβλιογραφικη Εταιρια της Ελλαδος εξεδωσε Την Ελληνικη Βιβλιογραφια για μερικα χρονια.

Στον Προλογο της Ελληνικης Βιβλιογραφιας 1976, που εκδοθηκε το 1977, ο ΝΓΜ γραφει:

“Εδω, θα θελαμε να μονο να τονισωμε και παλι, την αναγκη να τηρειται, ο ατυχως μη τηρουμενος νομος για την υποχρεωτικη καταθεση στην Εθνικη Βιβλιοθηκη ολων των εκτυπουμενων εντυπων στη χωρα μας…. Μια ειναι, εν τουτοις, η σωτηρια, η μοναδικη λυση για να εχουμε πληρη Γενικη Βιβλιογραφια στον τοπο μας: να προχωρησει η Πολιτεια στη δημοσιευση του νεου νομου ‘Depot Legal’  

Αυτος ο νομος ψηφιστηκε τελικα το 2003. Σύμφωνα με αυτον (Ν.3149/2003) το υλικό που κατατίθεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη είναι κάθε αντικείμενο που δημιουργείται για να αποθηκεύσει ή να μεταφέρει, με οποιοδήποτε μέσο, πληροφορίες σε χειρόγραφη, έντυπη, γραφική, ψηφιακή, οπτική, ακουστική ή οποιαδήποτε άλλη δυνατή μορφή.

Στο τελος του Προλογου του 1976, ο ΝΓΜ αναφερεται και στην μητερα μου:

“Στην υπευθυνη της συνταξεως, φιλολογο κυρια Παναγιωτα Μοροπουλου, ξεχωριστες εκφραζουμε ευχαριστιες. Γιατι με δικη της πρωτοβουλια, ανελαβε να διευρυνει τις ερευνες και αναζητησεις που πιο πανω αναφεραμε, παρ’ ολους τους κοπους – σωματικους και πνευματικους – που μια τετοια προσπαθεια προυποθετει. Εργασθηκε επικεφαλης του συνεργειου μας και επετυχε τελικα μια πληροτητα που υπερβαινει καθε προηγουμενηαλλα και με ακριβεια παντα, και με ιδιαιτερη επιμελεια στη συνταξη και εμφανιση του τομου τουτου.”

(Ο προλογος του ΝΓΜ εχει ημερομηνια “Οκτωβριος 1977″. Τον Απριλιο 1977 πεθανε ο πατερας μου.)

Η τελευταια χρονια που επιμεληθηκε ο ΝΓΜ ηταν το 1977. Η εκδοση καθυστερησε δυο χρονια.

Ενα τεραστιο εργο βιβλιογραφιας του ΝΓΜ δεν εχει εκδοθει ακομη, και ισως δεν εκδοθει ποτε.

Ειναι η Ελληνικη Βιβλιογραφια 1864-1897.

(Σημειωση δικη μου: Ο ΝΓΜ αφησε την τελευταια του πνοη το 1978.)   

Ο Ερανιστης, Τευχος 47, Αθηνα 1970

Ο Ερανιστης, Τευχος 47, Αθηνα 1970

Ενα αλλο δειγμα βιβλιογραφικης τεχνικης του ΝΓΜ παρουσιαζεται στο τευχος 47 του “Ερανιστη“, με τιτλο “Βιβλια ουδεποτε εκδοθεντα“, Αθηνα 1970.

Το ακολουθο αποσπασμα ειναι χαρακτηριστικο:

“Οπως εινε γνωστον, δεν ειναι σπανιαι αι περιπτωσεις των αναδρομικων, ιδιως, βιβλιογραφιωνεις τας οποιας εχουν παρεισφρυσει τιτλοι ‘βιβλιων’ τα οποια ομως εις την πραγματικοτητα ουδεποτε εξεδοθησαν.

Τα βιβλια αυτα δια τα οποια, καθ’οσον γνωριζω, δεν εχομεν ημεις ειδικον ορον, ονομαζουν οι γαλλοι Editions supposees:  , οι αγγλοσαξωνες Bibliographical ghosts και οι γερμανοι vermutete Ausgabe.  …

Ο πλεον συνηθης (λογος για την παρουσια ‘ανυπαρκτων’ βιβλιων’) οφειλεται εις την τυχον υπαρχουσαν διαφοραν χρονολογιας μεταξυ της σελιδος τιτλου (εσωφυλλου) και του εξωφυλλου. Η διαφορα αυτη μπορει να εινε ενος ετους ή και περισσοτερων ετων….

Εις την δημιουργιαν ανυπαρκτων εκδοσεων συμβαλλει επισης η υπαρξις εις ενα βιβλιον δυο τιτλων, ενος ελληνικου και ενος ξενογλώσσου….

Αναλογα προβληματα δημιουργουνται επισης οταν προκειται περι αχρονολογήτων βιβλιων.

Ούτως, επι παραδείγματι, εχομεν εις την Βιβλιογραφιαν των Γκίνη-Μέξα τα εξης δυο λημματα που αφορουν το ίδιον βιβλίον.

*5384. – Διαλογος μεταξυ Ιωαννου και Δημητριου. Μερος πρωτην (sic). Ο Σολωμος και οι υποψηφιοι του. Εις 8ον, σελ. 43. Ανευ ετους, αλλα πιθανως τω 1851. Φ.Μ. [ιχαλοπουλος]. 

*6886. – Διαλογος μεταξυ Ιωαννου και Δημητριου. Μερος πρωτην (sic). Ο Σολωμος και οι υποψηφιοι του. Εις 8ον, σελ. 43. Ανευ τοπου και ετους, αλλα πιθανωτατα εν Ζακυνθω τω 1856. ΛΟΒ.Κ. Ι/ΙΙ.  “

Ιδιοχειρος αφιερωση

Ιδιοχειρος αφιερωση

Οδος Νεοφυτου Βαμβα 3

Απο τις ζωηρωτερες αναμνησεις μου αφορουν τις επισκεψεις στο σπιτι του ΝΓΜ στο Κολωνακι, οδος Νεοφυτου Βαμβα 3, στη δεκαετια του 1960.

Φθαναμε με την μητερα μου στο σπιτι (και γραφειο) του ΝΓΜ γυρω στις 5 το απογευμα.

Ηταν ενα ευρυχωρο μεγαλο διαμερισμα στον δευτερο οροφο. Δεν υπηρχε γυμνος τοιχος, παρα μονον στην κουζινα και την τουαλετα.

Ολοι οι αλλοι τοιχοι ηταν καλυμμενοι απο βιβλιοθηκες που στεναζανε κατω απο τα βαρη των βιβλιων που κρατουσαν.

Το πρελουδιο της συναντησης ητανε μια συζητηση αναμεσα στον ΝΓΜ και την μητερα μου, συνηθως με θεμα το παθος του, τη Βιβλιογραφια, αλλα και τη Λαογραφια.

Συντομο πρελουδιο ομως , για να προλαβουμε το θεατρο: Ιψεν, Στριντμπεργκ, Ντυρενματ.

Δεν θυμαμαι καλα. Παντα απογευματινη παρασταση, που τελειωνε λιγο μετα τις 8.

Και μετα το θεατρο με τα ποδια πηγαιναμε στο Εστιατοριο ΚΟΡΦΟΥ, στην οδο Κριεζωτου , που δεν υπαρχει πια.

(Σημειωνω οτι το εστιατοριο εκλεισε περι το 1975. Το κτηριο κατεδαφιστηκε και εγινε παρκινγκ αυτοκινητων.)

Το τυπικο γευμα ειχε βραστα κολοκυθακια (στην εποχη τους), φετα σφυριδα, και κρεμ καραμελ για επιδορπιο.

Οι σερβιτοροι με τα κολλαριστα σακκακια και την μαυρη γραβατα εκινουντο ως σε χορογραφια. Παλαια σχολη, άλλα ηθη εκεινη την εποχη.

Το γευμα ηταν και το πιο ζωντανο για μενα κομματι, αφου ειχα την ευκαιρια να μιλησω με τον νονο, κι αυτος ειχε την καλη διαθεση να με ακουσει και να συζητησει μαζι μου.

Δεν τον ακουσα ποτε να μιλαει αρνητικα ή ασχημα για ανθρωπο. Ητανε εξαιρετικα ευγενης και εσωστρεφης ανθρωπος.

Μου εδινε την εντυπωσε οτι στο μυαλο του κλωθογυριζανε πολλες σκεψεις ολη την ωρα.

Μονο στο ΚΟΡΦΟΥ εδειχνε χαλαρος και γελαστος.

Ο ΝΓΜ χαιρετα την Παναγιωτα Μαυρογενους το 1953

Ο ΝΓΜ χαιρετα την Παναγιωτα Μαυρογενους το 1953


Ο ΝΓΜ για το μεγαλυτερο διαστημα της ζωης του ητανε ενας ανθρωπος της μεγαλης πολης, του αστικου κεντρου.

Ο Κωστας Αγαπητιδης, στην Ομιλια που αφιερωσε στο ΝΓΜ το 1982 αναφερει χαρακτηριστικα:

“Οταν ηταν βουλευτης (1951-1952), μου ελεγε πως το ξενοδοχειο της ‘Μεγαλης Βρεταννιας’, οπου εμενε τοτε, ηταν ο,τι καλυτερο μπορουσε να υπαρχει γι’ αυτον ως διαμονη. Οποιαδηποτε στιγμη, βγαινοντας εξω, του ηταν πολυ ευκολο να παει στη Βουλη ή στην Πλατεια Συνταγματος, στη Βιβλιοθηκη της Βουληςγια τα παλια ή το Βιβλιοπωλειο Ελευθερουδακη για συγχρονα βιβλια. Μεσα σ’ αυτη την περιορισμενη εκταση μπορουσε να ζησει, να εντρυφησει, να δρασει, να συγγραψει, να ψυχαγωγηθει.”  

Και δεν ειναι βεβαια τυχαιο οτι οταν εγκατασταθηκε στην Αθηνα για τα καλα επελεξε το Κολωνακι για τοπο διαμονης του.

Προς το τελος της ζωης του ομως ο ανθρωπος του αστικου κεντρου παρουσιαζει μια “στροφη”.

Δεν γνωριζω τα αιτια, και δεν εχουν ισως καμια σημασια.

Ισως η επιδεινωση της υγειας του του επεβαλε τον αγερα της εξοχης.

Το γεγονος ειναι οτι ο ΝΓΜ αρχισε να επισκεπτεται συχνα την Παρνηθα, οπου λειτουργουσαν τα ξενοδοχεια “Ξενια” και “Μον Παρνες”.

Εμενε εκει αρκετες εβδομαδες τους θερινους μηνες.

Εκει ητανε και η τελευταια φορα που τον ειδα, το καλοκαιρι του 1978.

Τον επισκεφθηκα με την μητερα μου στην Παρνηθα, λιγο πριν αναχωρησω για την Αμερικη οπου θα σπουδαζα.

Ητανε εμφανως καταβεβλημενος και αδυνατος. Μιλησαμε ελαχιστα.

Με φιλησε και μου ευχηθηκε επιτυχια.

Ο ΝΓΜ απεβιωσε στις 3 Νοεμβριου του 1978.

Ο ΝΓΜ το 1959

Ο ΝΓΜ το 1959


Η Δωδεκανησιακη Βιβλιογραφια ειναι αφιερωμενη απο τον ΝΓΜ ως εξης:

” Στα Παιδια μου. Για να γνωρισουν καλυτερα την πατριδα τους και να την αγαπησουν ακομη περισσοτερο.”

Objects that tell a story: (2) A poetry book in English

Παρασκευή, 17 Μαΐου, 2013

“During the First World War Hoelderlin’s hymns were packed in the soldier’s knapsack together with cleaning gear”.

Martin Heidegger, “The Origin of the Work of Art”.

Demonstration in Athens, March 1942

Demonstration in Athens, March 1942

Today’s object is not available to me.

As a matter of fact, I have never seen it.

Today’s object has no photograph that I can show you.

Military Academy of Athens

Military Academy of Athens

Today’s object has been destroyed.

Today’s object is a poetry book in English.

Today’s object is a book without a title.

At some unknown point in time, it became a possession of my uncle George.

Allied forces in Gazi, Athens, 1944

Allied forces in Gazi, Athens, 1944

This might have been the result of a gift or a loan or a purchase.

But it is not important to dwell on that.

It was sometime before or during the second world war that George got hold of it.

Greek Civil War 1944-1949

Greek Civil War 1944-1949

Shortly after the Germans withdrew from Greece in October 1944, another War started, the Greek Civil War that lasted until 1949.

At that time George was an officer of the Greek Army, and served at the front line.

Map of Grammos

Map of Grammos

It was during a long engagement of the Greek Army with the communist – supported “Democratic Army of Greece” in the Northwestern area near Konitsa, called “Mastorohoria”, that the story with the poetry book unfolded.

George had taken the book with him.

During one of the skirmishes with the enemy, George’s unit had to cross in a haste the river Sarantaporos; in the process he lost the book.

Pyrsogianni - Πυρσογιαννη

Pyrsogianni – Πυρσογιαννη

When George’s unit took the offensive again, they crossed the river going north, and succeeded to push their opponents further to the north.

During this successful offensive, at the end of an operation they went by a machine gun bunker.

There was smoke coming out of it.

As a standard procedure, they had to go in and ensure that it was safe.

Sarantaporos River, Northern Greece

Sarantaporos River, Northern Greece

They went in and found that all inside were dead.

In the middle of the burning debris and the dead bodies, the officer in charge found a and picked up bloodstained book.

Much to his surprise, inside the book he saw an inscription with George’s name.

After the officer finished his inspection of the burned bunker he came out carrying the poetry book in his hands and went straight to George.

Plagia (Zerma)

Plagia (Zerma)

“George, is this your book?” he asked.

George took the book in his hands: “Yes, it is mine”

“Do you want to take it?” the officer asked.

George did not take the book.

He left it there.


Ειδυλιακον περιβαλλον….

Αντι Εισαγωγης

Αρχικα θα πρεπει να αναφερω οτι ειμαι εθνικα υπερηφανος καθοσον “εγκουγκλαρα” (αλα τις … τς…. τς…. τς…..)  την λεξη “κοτοπουλοσκυλαδικο” και ελαβα τον … πουλον, ηγουν οτι το παντοδυναμον διαδυκτιον στερειται της λεξεως!!!!

Δηλαδη υπαρχει ακομη μοναδικοτης, υπαρχει ακομη ενας θυλακας ζωης – ή εστω αναμνησεως – που δεν εχει καταληφθει απο το οργανον της επικυριαρχιας των τεχνολογων, της τεχνικης, της απροσωπης επικοινωνιας, της σειριακης παραγωγικης διαδικασιας των εξαθλιωμενων Ασιατων, της επικυριαρχιας των …

Προστρεχω εις την αμεσον καταγραφην του μοναδικου – και αφανισθεντος – κοτοπουλοσκυλαδικου, καθοσον η μνημη αποτελει το καλυτερο οπλο για την αντιμετωπιση της λαιλαπας που εχει επισκυψει εις την ημετεραν πατριδα.


Ψησε, ψησε, στο τελος κατι θα μεινει!!!

Τι ειναι (ηταν) το κοτοπουλοσκυλαδικο

Το κοπτοπουλοσκυλαδικο ητανε μια θερινη ταβερνα – με κηπο και πιστα απο μπετον στην Αττικη την δεκαετια του 1980.

Μεχρι τα μεσανυχτα ητανε γεματη οικογενειες, που απολαμβανα ενα λιτο γευμα με κοτοπουλο στη σουβλα ή τη σχαρα.

Μετα τις 12 ανεβαινε στην πιστα πο μπετον η ορχηστρα,

Και αρχιζε η μεταλλαξη.

Πορεια προς το υπερπεραν.


Μπουζουκι μου γλυκόλαλο

Πως ανακαλυψα το κοτοπουλοσκυλαδικο

Το ανακαλυψα  κανοντας παρεα στον Κυριακο, τσιφτη και καραμπουζουκλη, γλεντζε και αλανιαρη μαγκιτη. Καλη του ωρα.

Ελπιζω να ειναι καλα και να την κανει τη βολτα του στην αλανα….

Τον “Κ’ τον ειχα γνωρισει απο τον παμμεγιστο “Μ”, που μιλησαμε προσφατα και τα ειπαμε και αναπολησαμε τα ετη της δεκαετιας του 1980.

Δεν μπορουσε να υπαρχει πιο αταιριαστη παρεα.

Ο “Κ’ οικογενειαρχης, στελεχος σε εταιρεια, και φραγκατος, με σπορ κουπε αυτοκινητο που εβγαζε ματι, ο “Μ” κι εγω αλάνια, ξεφραγκοι, χρεωμενοι μεχρι που δεν επαιρνε, δεν ειχαμε ουτε βενζινη να βαλουμε.

Ενα βραδυ, αφου ειχαμε πιει μια κασα ουϊσκια, ο “Κ” μας προτεινε να παμε στο “κοτοπουλοσκυλαδικο”.

Κι ετσι ανοιξε ενα αξεχαστο κεφαλαιο της ζωης μου.


Η τελετουργια…

Η ωρα αφιξεως ητανε αροσδιοριστη, αλλα σιγουρα πριν απο τις 12 τα μεσανυχτα.

Βασικη προϋποθεση της τελετουργιας ητανε να βιωσω το “οικογενειακο” μερος, οταν η ταβερνα ητανε γεματη οικογενειες που απολαμβαναν το βραδυνο κοτοπουλο στη σουβλα, με τα παιδακια να παιζουνε τριγυρω, και η τσιμεντενια πιστα να ειναι αδεια, μονο με τα οργανα.

Καθως πλησιαζανε μεσανυχα, η “κανονικη” πελατεια αραιωνε. Τα παιδακια γλαρωνανε και μπαινανε στο πισω καθισμα των αυτοκινητων για να κοιμηθουνε.

Μεσα απο το ημιφως μια αλλη πελατεια ερχοτανε.


Ανθρωποι σκυφτοι, μοναχικοι, ξερακιανοι, κοιλαραδες, ξεμπαρκοι, αντροπαρεα.

Η εξαιρεση ητανε καποια ζευγαρια που σαφεστατα δεν ειχανε χορεψει απο κοινου τον Χορο του Ησαϊα.

Κρατιοντουσαν απο το χερι, τα σιροπια ξεχειλιζανε, η γυναικα κοιτουσε αλλου κι ο αντρας την κοιταζε γλυκερα και της ελεγε πως ….

Στην αρχη ανεβαινε στην τσιμεντενια πιστα η ορχηστρα κι επαιζε ενα δυο ορχηστρικα.

Οποιος κι αν ητανε ο ρυθμο ομως, κυριαρχουσε μια θλιψη, ενας καματος της ζωης, που οσο κι αν ηθελε δεν μπορουσε να ξεμυτισει απο την τεραστια χαβουζα με τα βασανα και να γελασει.


Μετα ανεβαινε η πρωτη τραγουδιαρα.

Ναυαγιο της ζωης, περασμενα τα σαραντα, με μια τουαλεττα σαν στολη αποκριας, και ματια βυθισμενα.

Κι αρχιζε ετσι το “προγραμμα”.

Που μονο προγραμμα δεν ητανε, αφου οι παραγγελιες πεφτανε συννεφο, κι οι καλλιτεχνες εκαναν το παν να ανταποκριθουνε.

Ανεβαιναν σιγα σιγα οι μοναχικοι και φερνανε βολτες, λιγο μετα και οι καψουρηδες με τις γκομενες κι αυτοι για να ξεσπασουνε.


Ητανε ομως μια συνυπαρξη ειρηνικη, ο καθενας στροβιλιζονταν στον κοσμο του.

Δεν υπηρχε η γνωστη επιθετικοτητα των μπουζουκομαγαζων που επεφταν μαχειριες για να χορεψει καποιος μοναχος.

Στο κοτοπουλοσκυλαδικο υπηρχε χωρος για ολους.

Και σεβασμος.

In memoriam

Κυριακή, 19 Αυγούστου, 2012

Taiv 1961


Ποίημα του Νίκου Εγγονοπουλου


τη μητερα μου θα τηνέ βλεπω μόνο- και πάντα -

νέα κι ωραία

ως ήτο


ψηλη ξανθια

με το γλυκο

κι απαλα θλιμμενο της



στέκεται μπρος στον ολόσωμο καθρέφτη:

ελέγχει το άψογο της κομψοτάτης

αμφιέσεώς της

καθως σε λίγο

πρόκειται να βγει


(απ’τα στόρια των παραθυρων

γιομιζει το δωματιο

ενα ήρεμο πρωινό φώς)


πλάι μια παιδικη μουσικούλα

παιζει ενα τραγουδάκι


και γιορτής

Taiv 1982


A poem by Nikos Eggonopoulos


I will see my mother only – and always-

young and beautiful

as she was


tall and blond

with her sweet

and mildly sad



she stands in front of the full body mirror:

she ckecks the perfection of her stylish


as she is about

to go out


(from the windows’ shades

the room is full of

a mild day light)


nearby child’s music

is playing a song

of joy

and celebration

On the Dark Side: A “Fluxus Eleatis” Discourse

Σάββατο, 14 Ιουλίου, 2012

Ludwig Wittgenstein: “In a conversation: one person throws a ball; the other does not know whether he is supposed to throw it back, or throw it to a third person, or leave it on the ground, or pick it up and put it in his pocket,…Any interpretation still hangs in the air along with what it interprets, and cannot give it any support. Interpretations by themselves do not determine meaning.”

Socrates: So it is that the good man too could sometimes become bad, either through age or toil or disease or some misfortune – for doing badly is nothing other than being deprived of knowledge – but the bad man could never become bad – for he is bad all the time – but if he is to become bad he must first become good.

MM: Are you a good man?

Mr. FFF: I am good and bad at the same time. And not because of lack of knowledge.

Mrs. T: Are you then disagreeing with Socrates?

Mr. FFF: Good and bad is only one of the “dialectical” dichotomies of man. Others being: reason / faith,  bright / dark, rational / irrational, sacred / profane, Apollonian / Dionysian, nature / culture. Dialectics dictate that both sides are taken together, and dealt with as a whole.

Friedrich Nietzsche: Every human embodies a compound of nature and culture, chaos and order, instinct and reason… symbolised by Dionysus and Apollo.

Mrs. T: What are the origins of bad, of the dark side? Was man in the past a unitary entity? How did this dichotomy of bright and dark come about?

Mr. FFF (Reads from Genesis): “Now the serpent was more crafty than any beast of the field which the Lord God had made and he said to the woman, ‘Indeed, has God said you shall not eat from any tree of the garden?’  And the woman said to the serpent, ‘From the fruit of the trees of the garden we may eat, but from the fruit of the tree which is in the middle of the garden, God has said you shall not eat from it or touch it lest you die.’  And the serpent said to the woman, ‘You surely shall not die for God knows in the day you eat from it your eyes will be opened and you will be like God, knowing good and evil.’  And when the woman saw that the tree was good for food and that it was a delight to the eyes and that the tree was desirable to make one wise, she took from its fruit and ate.  She gave also to her husband with her and he ate.  Then the eyes of both of them were opened and they knew that they were naked.  And they sewed fig leaves together and made themselves loin coverings.”

St. Augustine: We took away an enormous quantity of pears, not to eat them ourselves, but simply to throw them to the pigs. Perhaps we ate some of them, but our real pleasure consisted in doing something that was forbidden. .. the evil in me was foul, but I loved it. I loved my own perdition and my own faults, not the things for which I committed wrong, but the wrong itself. My soul was vicious and broke away from your (God’s) safe keeping to seek its own destruction, looking for no profit in disgrace but only for disgrace itself.

Mrs. T: Surely the Judeo-Christian view is not the only one.

Mr. FFF: Of course not. To take an example, daemons were benevolent spirits in the time of Hesiod. It was Plato and his pupil Xenocrates, who first characterized daemons as dangerous spirits. This was later absorbed by the Christians.

Mrs. T: Is the dark side a moral construct?

Mr. FFF: The dark side is a multifaceted construct. It has moral and religious connotations to say the least.

MM: The seductress of Juliette claimed immediately after the act that morality and religion are meaningless.

Mr. FFF: Lets put two of the prominent “dark side” attributes on the table: sin and evil.

MM: Juliette’s aim in life is to to enjoy oneself at no matter whose expense. What is the meaning of sin and evil for Juliette?

Clairwil: I expect Juliette to do evil – not to quicken her lust, as I believe is her habit at present, but solely for the pleasure of doing it…one must proceed calmly, deliberately, lucidly. Crime is the torch that should fire the passions.

Mephistopheles: Das beste, das du wissen kannst, / Darfst du den Buben doch nichts sagen.

(Mephistopheles: The best of what you know may not, after all, be told to boys.)

Georges Battaile: Sexual reproductive activity is common to sexual animals and men, but only men appear to have turned their sexual activity into erotic activity. Eroticism, unlike simple sexual activity, is a psychological quest independent of the natural goal: reproduction and the desire for children…Eroticism always entails a breaking down of established patterns, the patterns, I repeat, of the regulated social order basic to our discontinuous mode of existence.

Adolfo Bioy Casares (Reads from “The Diary of the War of the Pigs”): “Την κοιτουσε απο κοντα. Καρφωνε το βλεμμα του στα χειλη, στις λεπτομερειες της επιδερμιδας, στο λαιμο, στα χερια που του φαινοντουσαν εκφραστικα και μυστηριωδη. Ξαφνικα καταλαβε πως αν δεν τη φιλουσε, η στερηση θα ηταν ανυποφορη. Ειπε μεσα του: “Ειμαι τρελος”. Κι επανελαβε πως αν την φιλουσε, θα κατεστρεφε ολη αυτη την τρυφεροτητα, που τοσο αυθορμητα του προσφερε εκεινη. Θα εκανε ισως τη λαθος κινηση, που θα την απογοητευε και θα τον εμφανιζε σαν ενα ατομο χωρις ευαισθησια, ανικανο να ερμηνευσει σωστα μαι πραξη γενναιοδωριας, σαν ενα υποκριτη που παριστανε τον καλο, ενω μεσα του κοχλαζουν οι χυδαιες ορεξεις, σαν εναν ανοητο που τολμα να τις εκφρασει. Σκεφτηκε: “Αυτο δε μου συνεβαινε αλλοτε” (και ειπε μεσα του πως αυτο το σχολιο του ειχε γινει πια εμμονη ιδεα). “Σε μια παρομοια κατασταση εγω θα ημουν ενας αντρας μπροστα σε μια γυναικα, ενω τωρα…” Κι αν τωρα εκανε λαθος; Αν εχανε εξαιτιας μιας αγιατρευτης ντροπαλοσυνης την καλυτερη ευκαιρια; Γατι να μη δει τα πραγματα απλα, να μην αφησει τον εαυτο του να καταλαβει πως η Ν κι εκεινος…”

Adolfo Bioy Casares (Reads from “The Diary of the War of the Pigs”): He was watching her from a close distance. His stare was penetrating her lips, the details of her skin, the neck, the hands, mysterious and ever so expressive. He told himself: ” I am mad”. And repeated that if he were to kiss her, he would destroy all the tenderness that she was so spontaneously offering to him. He might make the wrong move, that would disappoint her and present him in her eyes as a person without sensitivity, unable to interpret correctly an act of generosity, like an hypocrite who was pretending to be good, while inside him burn all sorts of vile desires, like a fool who dares express them. He thought: “this was not happening to me in the past” (and told himself that this was becoming now a persistent thought). “In a similar situation in the past, I would be a man in front of a woman, while now…” And if he were wrong? If  because of this incurable shyness he was to miss the best chance? Why not see things in the simple way, not let himself understand that N and himself…”

Michel Foucault: …transgression is not related to the limit as black is to white [...] the outside to the inside [...] their relationship takes the form of a spiral which no simple infraction can exhaust…sexuality is a fissure – not one which surrounds us as the basis of our isolation or individuality, but one which marks the limit within us and designates us as a limit…transgression and the limit has replaced the older dichotomy of the sacred and the profane.

Marlow: And perhaps in this is the whole difference; perhaps all the wisdom and all the truth, all the sincerity, are just compresses into that inappreciable moment of time in which we step over the threshold of the invisible.

Brother Medardus: One morning when I was going to the choirmaster for my music lesson, I caught his sister by surprise in a light negligee, her breast almost completely bare. She swiftly covered it up, but my prying eyes had already seen too much. Words failed me. New, unknownfeelings welled up within me and drove the red-hot blood through my veins so that my pulse beat out loud for all to hear. My heart was held in a convulsive grip and nearly bursting, until I eased my torment with a gentle sigh.
Georges Bataille:  …eroticism fell within the bounds of the profane and was at the same time condemned out of hand. The development of eroticism is parallel with that of uncleaness. Sacredness misunderstood is readily identified with evil.
Michel Foucault: If it is extremely dangerous to say that reason is the enemy that should be eliminated, it is just as dangerous to say that any critical questioning of this rationality risks sending us into irrationality… if critical thought itself has a function…it is precisely to accept this sort of spiral, this sort of revolving door of rationality that refers us to its necessity… and at the same time to its intrinsic dangers.

Mr. FFF: The spiral negates the dichotomy. A new paradigm is born. I am a descendant of Gerard de Nerval.
Friedrich Nietzsche:…morality takes good and evil for realities that contradict one another (not as complementary value concepts,which would be true), it advises taking the side of the good, it desires that the good should renounce and oppose the evil down to its ultimate roots – it therefore denies life which has in all its instincts both Yes and No.
Alexander Nehamas: The essential unity of what we commonly distinguish as good and evil is one of the most central themes in Nietzsche’s writing.
Georges Bataille:  If they want to elevate sexuality above its organic matrix and turn it into a spiritual activity, human beings cannot but conceive erotism as a gateway to death and the diabolical. The taking over of evil is an extreme and sovereign value. This process would not require the excision of morality, rather it would bring forth a higher level morality, an a-theological “hypermorality”.

Marlow: We penetrated deeper and deeper into the heart of darkness.
Mr. Kurtz: The Horror, the Horror!
Marlow: I saw the inconceivable mystery of a soul that knew no restraint, no faith, and no fear, yet struggling blindly with itself.
Friedrich Nietzsche: It is with people as it is with the trees. The more they aspire to the height and light, the more strongly do their roots strive earthward, downward, into the dark, the deep – into evil.
Marlow: The mind of man is capable of anything – because everything is in it, all the past as well as all the future… Droll thing life is – that mysterious arrangement of merciless logic for a futile purpose. The most you can hope from it is some knowledge of yourself – that comes too late – a crop of unextinguishable regrets.
Friedrich Nietzsche: Human beings need what is most evil in them for what is best in them… whatever is most evil is their best power and the hardest stone for the highest creator… human beings must become better and more evil.

Adolfo Bioy Casares (Reads from “The Diary of the War of the Pig”): “Πιστεψε πως δεν ειχε πια ουτε δυναμεις ουτε ψευδαισθησεις για ν’αντεξει τη ζωη. Η φιλια ηταν αδιαφορη, ο ερωτας ποταπος και απιστος και το μονο που περισσευε ηταν το μισος. … του περασε απο το μυαλο μια λυση που αξιζε τον κοπο να την μελετησει κανεις¨το ιδιο του το χερι, οπλισμενο μ’ ενα φανταστικο ρεβολβερ να τον σημαδευει στον κροταφο.”

Adolfo Bioy Casares (Reads from “The Diary of the War of the Pig”): Adolfo Bioy Casares (Reads from “The Diary of the War of the Pig”): “He felt that he no longer had any powers or illusions to stay alive. Friendship was indifferent and love unworthy and vile and the only thing in abundance was hatred… a solution emerged in his mind to be further explored “his own hand, armed with a imagined revolver, aiming his temple”.


Georges Battaile, French writer and philosopher

Adolfo Bioy Casares, Argentine writer

Clairwil, character in de Sade’s “Juliette”

Mr. FFF, wanderer

Michel Foucault, French philosopher

Mr. Kurtz, half-English, half-French, ivory merchant and commander of a trading post

Marlow, main character in Conrad’s Heart of Darkness

Brother Medardus, a Capuchin Friar


MM, partner

Alexander Nehamas, professor of philosophy

Friedrich Nietzsche, German philosopher

Socrates, Greek philosopher

Mrs. T, unknown ethinicity, gourmant

The Sea: A “Fluxus Eleatis” discourse

Πέμπτη, 21 Ιουνίου, 2012

Archilochus: Look Glaucus! Already waves are disturbing the deep sea and a cloud stands straight round about the heights of Gyrae, a sign of storm; from the unexpected comes fear.

Julia Kristeva: We are no doubt permanent subjects of a language that holds us in its power. But we are subjects in process, ceaselessly losing our identity, destabilized by fluctuations in our relations to the other, to whom we nevertheless remain bound by a kind of homeostasis.

W.B. Yeats: What can be explained is not poetry. 

First Steward: Good evening Mrs. T, Mr. FFF, welcome on board! Your cabin is ready. Is there something we can do for you before we show you to your cabin?

Mrs. T:  Good evening Mr. Gerassimidis! It is always nice to see you!

Mr. FFF: Good evening to you too! It is good to see you again! Are we on time?

First Steward: We are on time, and we are going to have calm seas.

Mr. FFF: What time is dinner served?

First Steward: We start at 8pm sharp. Shall I book a table for you?

Mr. FFF: Yes, please. Now you can show us to our cabin.

Mrs. T: How long is the journey?

Mr. FFF: Approximately 18 hours. Assuming the sea is calm. It could be 14 hours, but with all the interim ports of call the time increases significantly.

Mrs. T: Are we going to see the dolphins?

Mr. FFF: Only if we are lucky. But if we do, it is a spectacular ballet show. And the music of the sea with the humming of the ship’s engines in the background brings the experience to supernatural levels.

Ανωνυμος Ναυτης: Θυμαμαι την πρωτη μου αναχωρηση μ’ ενα μεγαλο ποσταλε. Τη στιγμη εκεινη που πραγματοποιουσα το λαμπροτερον ονειρο μου, ημουν γιοματος αμφιβολια και φοβο.

(Unnamed Mariner: I remember my first sailing on a big postale. The moment I was realizing my brightest dream, I was full of doudt and fear.)

Alvaro Mutis: This is how we forget: our affairs, no matter how close to us, are made strange through the mimetic, deceptive, constant working of a precarious present. When one of these images returns with all its voracious determination to survive intact, then what learned men call epiphany occurs: an experience that can be either devastating or a simple confirmation of certain truths that allow us to go on living.

Maqroll “el Gaviero”: I think I’ve exaggerated the true significance of the death of the Duc of Orléans. . . . There’s a monotony in crime, and it’s not advisable to have too much to do with it in books or in life.

Jon Iturri: For three consecutive days we stayed in Hotel Lisboa without exiting the room, which we had transformed into a kind of our own universe, where incidents of eroticism were coming one after another, with the only words given to describing our childhood years and how we discovered the world.

Alvaro Mutis: Because, of course, in a place like that, one experiences situations which are extreme and absolute. In there the density of human  relations is absolute. And there is one thing you learn in prison, and I passed it on to Maqroll, and that is that you don’t judge, you don’t say, that guy committed a terrible crime against his family, so I can’t be his friend. No, in a place like that one coexists. The judging is done by the judges on the outside.

Ανωνυμος Ναυτης: Δεν μπορω να καταλαβω κι εγω ο ιδιος τον εαυτο μου. Ειναι ωρες που νομιζω πως δεν ειμαι τιποτα περισσοτερο απο το μαυρο θερμαστη Τζοννυ, που ζει μοναχα για να τρωει. Ειναι ωρες που νομιζω πως ολα μεσα μου εχουν πεθανει και λεω πως η καρδια μου εχει σκληρυνει, καθως οι παλαμες μου. .. Εχω δει τοσα και τοσα… Κι αλλες ωρες παλι, νομιζω πως μεσα μου εχω ολη την καλοσυνη και την αγνοτητα, που λειπει του κοσμου…

(Unnamed Mariner: I cannot understand my own self. There are moments I think I am nothing more than the black fireman Johnny, who lives only to eat. There are moments I think that everything inside me is dead and I say that my heart is as tough as my palm… I have seen a lot… And then, I think that I have in me all the goodness and purity that the world is longing for…)

Mr. FFF: I have often pictured myself in Tangier, restless and subdued, loving it and hating it, looking from a hill all the way to the north, to Gibraltar, to the escape. Crossing the Pillars of Hercules, entering another life, another planet, another universe, getting away from all the mess. In this sense a sea journey always has this cleansing aspect. The sea takes away all the mess you carry with you.

Mrs T: Why in Tangier?

Mr. FFF: Because I still have this dream that I am in Tangier and I meet W S Burrows in one of the tea shops up on the hill. And then I get on a boat and leave him behind. We do not exchange a single word. We just look at each other and drink tea. As a matter of fact, nobody in the tea shop talks. They drink tea and smoke shisha. I wanted to ask Burrows why he killed Joan Vollmer.

W S Burrows: (we hear his voice through a cloud, but cannot see him) I am forced to the appalling conclusion that I would never have become a writer but for Joan’s death, and to a realization of the extent to which this event has motivated and formulated my writing. I live with the constant threat of possession, and a constant need to escape from possession, from control. So the death of Joan brought me in contact with the invader, the Ugly Spirit, and maneuvered me into a life long struggle, in which I have had no choice except to write my way out.

Mrs. T: The sea cleanses, the sea kills, the sea destroys all evidence of a committed crime. The sea gives you refuge, the sea hides you away from the prying eyes of society, it is the protector of the all the runaways. Hide away, hide away sinful souls! But even worse is the running away of those who have not committed any crime, but run away from themselves. Even the sea cannot save them.

Headwaiter: Would you like to have a drink before your meal?

Mrs. T: I would like a bitter Campari with soda water, a slice of lemon and ice.

Mr. FFF: A double scotch on the rocks for me please.

Headwaiter: Certainly. Here is our menu for tonight. I recommend the grilled shark steak. It is as fresh as it gets.

Mrs. T: Did you catch the shark while sailing? I would loooove to have the juicy grilled shark steak with sea weed rolls stuffed with angulas. 

Headwaiter: I had these rolls in Bilbao, and I loved them,. Unfortunately I cannot offer them to you tonight. Could I possibly offer you instead boiled vegetables with mustard sauce?

Mrs. T: Of course, it was a long shot anyway! Boiled vegetables will be fine. But please hold the mustard sauce.

Mr. FFF: Shall we have a robust white wine with the shark? Like assyrtico from Santorini.

Headwaiter: Splendid choice, I can serve you “Santorini” by Sigalas, 2008.

Ανδρέας Σπερχής: Βεατρίκη!…Βεατρίκη!…Συγχώρησέ με.

(Andreas Sperchis: Beatrice!.. Beatrice!… Forgive me!)

W.B. Yeats

Cast a cold Eye
On Life, on Death.
Horseman, pass by!

Υβοννη: Τι συμβαίνει και δεν ημπορεί κανείς να απολαμβάνη πάντοτε τον έρωτα σαν μίαν ωραίαν οπώραν {…}, σαν ένα ωραίο τοπείον, σαν ένα ωραίο ξένοιστο πρωί, πασίχαρο, αυροφίλητο, γιομάτο ευφροσύνη, σαν ένα μυροβόλο περιβόλι, ή σαν μια καθαρή αμμουδιά, λουσμένη από γαλάζιο πέλαγος ευδαιμονίας; Μήπως δεν φταίει καθόλου, μα καθόλου ο έρως  (εξηκολούθησε να σκέπτεται μα αιμάσσουσαν καρδίαν η Υβόννη). Μήπως φταίει ο τρόπος με τον οποίον αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι τον έρωτα, τόσον εις το ατομικόν, όσον και εις το κοινωνικόν επίπεδον; Μήπως, αν δεν έμπαινε στη μέση το λεγόμενον «αίσθημα» και η λεγομένη «ηθική», θα ημπορούσε τότε μόνον να είναι ο έρως τέλειος και απλός και εύκολος, επ’ άπειρον πανήδονος και απολύτως παντοδύναμος – όλο χαρά (μόνο χαρά), όλο γλύκα (μόνο γλύκα), χωρίς απαγορεύσεις, στερήσεις, πικρίες, διάφορα «μούπες-σούπα» και άλλα αηδή και ακατανόητα, όπως η αποκλειστικότης, η εντός του γάμου αγνότης και όλη η σχετική με αυτόν απέραντη όσον και μάταια ηθικολογία και φιλολογία;

(Yvonne: Why is it that one cannot enjoy sex as a tasty fruit… as a beautiful landscape, as a wonderful morning, without worries, full of joy, fresh air, as a garden full of perfumes, or a shiny sandy beach, caressed by the blue sea? Could it be that this has nothing to do with eros? < continued to wonder with her heart bleeding >. Could it be the way that people handle eros both on a personal and on a social level? Could it be that if there were no “emotional” component and the so called “ethical” dimension, that eros could be perfect and simple and easy, endlessly hedonistic and absolutely omnipotent – full of joy – only joy – without prohibitions, bitter moments, all the incomprehensible  nonsense like fidelity, exclusivity, purity within the wedding and other similar stuff?)

Mr. FFF: (reading from the voluminous novel “Great Anatolikos”, of Andreas Empeirikos) Yvonne all of a sudden stopped crying. It was as if she saw a light, a bright light coming from a lighthouse off the southeastern tip of the coast of Ireland.

Υβοννη: Μήπως, μα τον Θεόν, ο μόνος Θεός ήτο ένας τεράστιος και παντοδύναμος Ψώλων και, ουσιαστικώς, υπήρχαν μόνον ηδοναί, διά του πανισχύρου Πέους του και του υπερπλουσίου Σπέρματός του χορηγούμεναι; Και μήπως αι ηδοναί αύται, τουτέστιν αι ερωτικαί, ήσαν αι πράξεις εκείναι, που επλησίαζαν ασυγκρίτως περισσότερον απ’ οτιδήποτε άλλο τους ανθρώπους προς τον Μεγαλοψώλονα Θεόν, τον απόλυτον Πλάστην και Κτήτορα του Κόσμου, τον απόλυτον Κύριον των Δυνάμεων, τον απόλυτο Άρχοντα των Ουρανών και της μικράς μας Γης;

(Yvonne: Could it be, that the only God were a huge omnipotent Phallus, and, essentially, there were only pleasures on earth, disseminated eternally by its powerful flesh and abundant semen? And it could it also be, that these erotic pleasures, were the actions that were bringing humans close to the Omnipotent Phallus, the Absolute Creator and Owner of the World, the absolute Keeper of the Forces, the absolute Master of the Skies and our little Earth? )

Stendhal: J’entreprends d’écrire l’histoire de ma vie jour par jour

Γιωργος Σεφερης: Μερα με τη μερα ζουμε τη ζωη μας – δεν τη γραφουμε.

(George Seferis: Day by day we live our life – we do not write it.)

Dimitri Mitropoulos: There is a plan for April 1052, a grand tour; travelling on a ship we will call on all Mediterranean ports, where the Philharmonic (New York) under my humble direction, will play, not on board the ship, but in the concert halls of the cities. The route is roughly this: Liboa, Barcelona, Palermo, Athens, Tel-Aviv, Napoli, Roma, Firenze, Milano, Genoa. Later we added Paris to the tour, which means that the whole Orchestra will get off the ship in Marseille and return to the States from Cherbourg on another vessel.

Mr. FFF: The ashes of Maria Callas have been scaterred over these blue waters.

Mrs. T: Why did she die?

Mr. FFF: Because she could no longer love. And life without the ability to love had no meaning for her.

Mrs. T: If you have the ability to love, other people love you?

Mr. FFF: Not necessarily. But you have piece with yourself.

Mrs. T: So you are saying that Callas died because she could not find piece with herself.

Mr. FFF: Yes, you could put it this way.

Mrs. T: Why is it so hard. if not impossible, to find inner piece if you have lost the ability to love?

Mr. FFF: When you lose the ability to love, you begin to view life as an end, the end. Death takes over the mystery of life and it no longer is a mystery, but a horrid affair.

Ανωνυμος Ναυτης: Δεν εχω ερωτευτει ποτε στη ζωη μου… Εγνωρισα χιλιαδες γυναικες. Ειναι ολες τους παντοτε ιδιες… Εχω καιρο να κοιμηθω με γυναικες. Γι’ αυτο το πραμα οι ναυτες με κοροιδευουν. Εγω δεν φταιω… Ειναι μια ιστορια που η αρχη της ειχε γραφτει στο επιβατικο, που ταξιδευα αλλοτε… Ειναι μια θλιβερη ιστορια…Δεν θυμαμαι πια τ’ ονομα της. Αυτο δεν εχει καμια σημασια. Οι γυναικες δεν θα’ πρεπε να’ χουν ονοματα, αφου ολες τους ειναι ιδιες… Ταξιδευε απο την Αλεξανδρεια για τη Μασσαλια με τη μητερα της. Ητανε κορη ενος βαμβακεμπορου, που ειχε ξεπεσει κι αυτοκτονησε…. Μου χαρησε ενα πορτοφολι απο ψαροδερμα και της χαρισα το Σταυρο μου… Υστερα απο τρια χρονια στο Μπουενος Αιρες κοιμηθηκα μια νυχτια με καποια γυναικα. Το πρωι οταν εβγαλα το πορτοφολι μου να πληρωσω, δεν ξερω πως, εβγαλε μια φωνη καθως το ειδε κι εγω αλλη μια, οταν ειδα ενα μικρο σταυρο καρφωμενο στη ρομπα της… Μπορει και να το’ δα στον υπνο μου. Μου φαινεται ομως πως ολες οι γυναικες ειναι το ιδιο.

(Unnamed Mariner: I have never fallen in love in my life…. I have met thousands of women. They are always all the same… I haven’ t slept with a woman for a long time now. One of the reasons the sailors make fun of me. It is not my fault… It is a story whose beginning has been written on a passenger ship, where I used to work… It is a sad story… I no longer remember her name. It does not matter. Women should not have names, as they are all the same… She was travelling from Alexandria to Marseille with her mother. She was the daughter of a cotton merchant who went bancrupt and committed suicide. .. She gave me a wallet made of fishskin and I gave her my cross… Three years later, in Buenos Aires, I slept one night with a woman. In the morning, when I took out my wallet to pay her, I do not know, she screamed as she saw it and I screamed back when I saw a small cross pinned on her dress… I could be dreaming. Nevertheless, it appears to e that all women are the same.))

Frederico Fellini:  I love shipwrecks. Decadence is indispensable to rebirth

Mr. FFF: A dear friend years ago was bragging about specializing in the hauling of shipwrecks. In his own sarcastic way he was referring to his need – of the time – to relate to women in the middle of a huge personal crisis.

Alberto Moravia: (on Frederico Fellini’s film “E la Nave va”) What is brilliant,” is the intuition that European society of the Belle Epoque had emptied itself of all humanism leaving only an artificial and exhaustive formalism. The result was a society founded on a continuous yet contemptible melodrama. The other genial intuition is that of the fundamental unity of the world back then which was completely bourgeois or utterly obsessed with the bourgeoisie. This idea comes through magnificently in the scene where immaculate opera singers perform leaning over the iron balcony of the engine room as sweat-grimed workers cease stoking the furnace with coal to listen to the splendid voices.

Frederico Fellini: Opera has an insane aspect that is truly fascinating. Opera is a ritual, a Mass, a shepherd’s song…

Dimitri Mitropoulos: Here I am, on solid earth again, after an unforgettable sea trip! If you could only see me from a distance, how I survived these 19 horrible days on the lousy ship. But as you can see, I did not die; I made music and played bridge, trying to fight against the complete lack of comfort, the detestable food and the continuous rocking of the boat… I have thought of you more than one thousand times, I was sad, sad in the thought that it will be a long time before I see again the people I love. I wonder if my musical gifts and talent deserve this sacrifice.

Frederico Fellini:  It (filming) makes us regard people and things as if the whole world was a set at our disposal, an immense prop de­partment on which we lay our hands without asking permission. It is somewhat like a painter for whom objects, faces, houses, the sky are merely forms at his disposal. For the cinema everything becomes a still life without limits; even the feelings of others are something placed at out disposal.

Ανδρεας Εμπειρικος: Χτες ακουσα τον μεγαλυτερο μπασο του κοσμου τον Chaliapin. Τραγουδησε την περιφημη αρια απο την οπερα του  Mussorgsky Boris Godunov οπου ειναι θειος. Τραγουδησε και πολλα ρωσικα τραγουδια δραματικα, λυρικα, και λαικα. Και παντου θριαμβεψε. Τι φωνη, τι μεταλλο, τι χρωμα τι δυναμη! Σε κεραβνοβολει και σε χαϊδεβει συναμα. Μεγαλος αρτιστας ο Chaliapin.

(Andreas Empeirikos: Yesterday I heard the greatest bass of the world, Chaliapin. He sung the famous aria of Mussorgsky’s Boris Godunov. He was divine. He also sung many other songs. He triumphed in each one of them. What a voice, what metal, what colour, what intensity! It hits you like a thunder and at the same time it caresses you. Chaliapin is a great artist.)

Mr. FFF: My grandfather was very fond of Chaliapin. He had loads of his records. But he had to exchange them for olive oil during the second world war. Primum vivere, deinte philosophare.

Ανδρεας Εμπειρικος: Πατερα… Δεν μου φαινεται δυνατον να συνεργασθω με εναν ανθρωπο σαν και σενα παρα την μεγαλη αξια που σου αναγνωριζω σε πολλα επιπεδα. Δεν ειναι αρκετα ανθρωπος για μενα. ..Λοιπον αντι να ξαναμπω στις δουλειες σου παραιτουμαι απ’ ολες περα για περα και σου αφηνω γεια.

(Andreas Empeirikos: Father… It does not appear possible to work with a person like you, in spite of how valuable I consider you in many areas. You are not human enough for me… So instead of joining you again in your business I resign from everything and bid you farewell.)

Ανωνυμος Ναυτης: Ζαλιστηκα. Ετσι οπως τοτε παιδι, που μ’ επιανε η θαλασσα. Τι ατιμο πραμα η ναυτια… Ξερατο, χολες. Γινεσαι μπαιγνιο, κουρελι. Τιποτ’ αλλο δε σκεφτεσαι, παρα πως θα ξεμπαρκαρεις, μολις φτασεις στο πρωτο λιμανι. Εφτασες; Τα ξεχνας ολα και ξαναφευγεις. Αρχιζεις να συνηθας. Νομιζεις. Δε σε ζαλιζει πια το ποτζι, μα σε χαλαει το σκαμπανεβασμα. Παει κι αυτο. Σου μενει να συνηθισεις τωρα οταν σκαμπανεβαρει και ποτζαρει μαζι. Εισαι νετα. Κανεις αχταρμα. Αλλαζεις καραβι. Πρεπει να μαθεις τα κουνηματα του καινουργιου. Καθε καραβι εχει τα δικα του. Ενας φορτηγισος ζαλιζεται σ’ ενα ποσταλι. Παραξενη αρρωστια. Φαρμακο… η στερια. Οι κουφοι, εκεινοι που εχουνε χασει την οσφρηση, δεν ζαλιζονται. Μητε οι τρελοι.

(Unnamed Mariner: I am sea sick. As when I was a kid, and the sea was making me sick. What a terrible thing … sea sickness. You become a wreck. You cannot think of anything else, but how to get off, as soon as you arrive at the first port of call. Have you arrived? You forget everything and sail off again. You begin to get used to it. You think you are. You change ship. You have to get used to the movements of the new ship. Every ship moves in its own way. A cargo ship sailor gets sick on a passenger ship. Strange sickness. The only medicine is the ground. The deaf, the ones who cannot smell anything, they do not get sea sickness. Neither do the mad.)

Ιωαννης ο Θεολογος (Αποκαλυψη): Και εδωκεν η θαλασσα τους νεκρους τους εν αυτη, και ο θανατος και ο Αιδης εδωκαν τους νεκρους τους εν αυτοις, και εκριθησαν εκαστος κατα τα εργα αυτων.

(St John the Divine: The sea gave up the dead that were in it, and death and Hades gave up the dead that were in them, and each person was judged according to what he had done.)


Archilochus, 7th century BC Greek poet, from the island of Paros

Andreas Empeirikos: Greek born and raised in Vraila, Romania, writer and psychoanalyst

Mr. FFF, Greek, wanderer

First Steward, Greek, passenger ship

Frederico Fellini, Italian film maker

Headwaiter, passenger ship

Jon Iturri, Basque sea captain

Saint John the Divine, author of the Revelation

Maqroll “el Gaviero”, unknown ethnicity, hero in many Alvaro Mutis novels

Unnamed Mariner, in the journals of Nikos Kavvadias

Unnamed Millitary Officer, South American

Dimitri Mitropoulos, Greek conductor and composer

Alberto Moravia, Italian novelist

Alvaro Mutis, Colombian writer

Captain Nick, Greek, captain of motor ship “Gloria”

George Seferis, Greek poet and Nobel Laureate in Literature

Andreas Sperchis, Greek of Wallachian origin

Stendhal, French writer

Mrs. T, unknown ethnicity, gourmant

Voltaire: French writer and philosopher

W.B. Yeats, Irish poet and playwright

Yvonne, a passenger of “Megas Anatolikos”

Mushrooms and Truffles: A “Fluxus Eleatis” disourse

Πέμπτη, 14 Ιουνίου, 2012

Jean Anthelme Brillat-Savarin: The word gastronomy has been revived from the Greek; it sounds sweetly in French ears, and although imperfectly understood, simply to pronounce it is enough to bring a joyful smile to every face.  We have begun to distinguish gourmandism from greed and gluttony; it has come to be regarded an admissible inclination, a social quality welcome to the host, profitable to the guest, and beneficial to the art: and gourmands are now classed with all other enthusiasts who share a common predilection.

Mrs. T: Mushrooms are primarily texture. Truffles are primarily flavour. Mrs. T: We had grilled mushrooms, in the Dimatis Tavern, Aghios Dimitrios, West of Mount Olympus in Greece. The mushrooms were collected earlier on the day we had lunch, grilled and sprinkled with coarse sea salt, crushed garlic, parlsey, olive oil and lemon juice. Perfection in simplicity, the apotheosis of texture.

Mr. FFF:  Mrs. T will reveal herself today, as a person, of unknown ethnicity, born in Romania, a few days after the Revolution of 1989 in Timisoara. Her parents died in a car crash the day after she was born. I found her by accident – most important things in life happen by accident – and we have been together ever since. She has become my gourmand alter ego. Mrs. T: I met Mr. FFF in Targoviste. It was 24th December 1989. I was 3 days old. Abandoned in a trash can.

MM: Why was Mrs. T found in Targoviste, a town 500 kilometers east of Timisoara, on the day the Causescus were arrested and taken into custody?
Mr. FFF: After the grilled mushrooms west of the mount of Greek Gods, I beg to travel East, and taste crispy deep fried mushrooms with wasabi flavor. I thank Arlene B. Hsu for the recipe, I fell in love with the dish. Arlene says it can be found in variations as street food in Taiwan. This alone is a good reason to visit the island country. Succulent juicy but firm mushroom flesh, coated in crispy dough, oozing wasabi heat and intensity, gives you a reason to live, in spite of the fiscal mess in Europe.
Manuel Vázquez Montalbán: Cookig is a metaphor for culture. Eating means killing and swallowing a being which has been alive, whether animal or plant. If we directly devour the dead animal or the uprooted lettuce, one would say that we were savages. However, if we marinade the beast in order to later cook it with the aid of aromatic Provençal herbs and a glass of rancio wine, then we have effected an exquisite cultural operation, equally based on brutality and death. Cooking is a metaphor for culture and its hypocritical content.

Fricando +

Mr. FFF: The road has been opened centuries ago and traversed billions of times since then. From the grill to the frying pan, and then to the stew pot. Fricando (beef stew) in Restaurante Ramon Freixa, Barcelona, Cataluna. Wonderful flesh, superbly cooked slowly until it becomes soft and delicious, with the tasty mountain mushrooms “moixernons”. It was served with garlic cloves (like candy) and the green stuff that was absolutely amazing: bitter, crunchy, full of flavour!  This dish is like a volcano of flavours!

Ferran Adria:  the creative inspiration I have drawn from Japan is a revelation, a drink from the fountain of youth.

Akelare: Wild mushrooms and egg pasta (Μανιτάρια με παστα)

Mr. FFF: Wild mushrooms and egg pasta in Pedro Subijana’s restaurant, Akelare, near San Sebastian.

Pepe Carvalho: She asked me to be taken “somewhere where we can  just  eat anything”,  just anything being, precisely, what I never wanted to eat.

Mrs. T: Who was this she?

Pepe Carvalho: Teresa Marsé, a spoilt member of the bourgeoisie dedicated to shopping.

MM: Pepe Carvalho tiene una relación  tormentosa con Charo, su novia. Charo es puta; puta feminista para más señas… ante la promiscuidad de Carvalho ella  se enfada, aunque no ocurre al contrario ,el detective comprende y acepta el trabajo de su novia…

Amanita muscaria

Amanita muscaria: I do not know what to say, may be it is enough to say I am beautiful.

Mr. FFF: Between dishes it is always good to cleanse the palate with fizzy water.

Jean Anthelme Brillat-Savarin: A saute of truffles is a dish of which the mistress of the house always does the honours herself; in short, the truffle is the jewel of cookery. I set out to find the reason for this preference, for it seemed to me that several other substances had an equal claim to the honour; and I found that reason is the widespread belief that truffles are conductive to erotic pleasure; what is more, I became convinced that nearly all our tastes, predilections, and admirations are born of the same cause, so closely are held in thrall by that most capricious and tyrannical of the senses.

Mr. FFF: Mugaritz. Loin of duck, served with iodized compliments; crumblings and shavings of summer truffle in the Mugaritz restaurant, near San Sebastian.

Julia Kristeva: Analysis strictly speaking exacts payment of the price set by the subject for revealing that his or her complaints, symptoms or fantasies are discourses of love directed  to an impossible other – always unsatisfactory, transitory, incapable of meeting my wants or desires.

MM: I did not set a timeframe, but I expected to see a mushroom article – an exhaustive one.

Amanita phalloides: I am deadly poisonous! I contain both phallotoxins and amanitins. It is the amanitins that are responsible for the poisonings in humans. Amanitins are cyclic octapeptides that stop protein synthesis in the cells they encounter. All human organs are effected, but damage to the liver is most severe and liver failure is primarily responsible for the death of my victims. Symptoms usually appear 8-12 hours after ingestion. Death occurs in 7-10 days in 10-15% of patients.

Julia Kristeva:  My commitment to analysis … is ultimately shaken by the discovery that the other is fleeing me, that I will never possess him or even touch him as my desires imagined him, ideally satisfying.

Mrs. T :  Artichoke cream with black truffle, in Restaurant Cilantro, Arles, Provence, France.

Pepe Carvalho: Sex and gastronomy are the two most serious things there are.

Jean Anthelme Brillat-Savarin: Hence it may be taken for certain that the truffle is a food as wholesome as it is agreeable, and that, eaten in moderation, it goes down as easily as a letter into a postbox.

Mrs T: When we went  to Arzak’s restaurant, we had the wonderful truffle egg. But Elena does not want us to publish any of our photos, and we respect this wish. I therefore share a photo from Arzak’s recipe book published by “El Pais”, Baked potatoes stuffed with truffles. Wonderful in its simplicity.

Joni L. McClain: In March of 1985, four illegal aliens who had been without food for several days consumed fried wild mushrooms after picking them in a field in Southern California. They each ate between one a nd six mushrooms and, approximately one to two days after consuming the mushrooms, all four men developed gastrointestinal symptoms including nausea, vomiting, abdominal cramps, and watery diarrhea. They went to a local mission for the homeless where they were unable to eat. Their symptoms continued and they were taken to two local hospitals. On admission, all four men appeared dehydrated and three were hypotensive (blood pres- sure less than 100/50). One man stated that he had developed “white stools .”  Three of the men were initially assessed as having gastroenteritis or acute hepatitis or both. The fourth man had been admitted to a sepa rate hospital with the diagnosis of possible acute mushroom poisoning when he was able to ident ify the mushrooms he had consumed f rom a picture of Ama nita phalloides. The hospital where the other three victims were being treated was contacted and the diagnosis and treatment were modifed accordingly…Three of the men died within three days of admission (five days after eating the mushrooms ), and the fourth died eight days following admiss ion (eleven days after eating the mushrooms) . At autopsy, each of the men d emonstrated findings typical of hepatic failure ..The kidneys were pale, swollen, and  in one case displayed multiple cortical infarct ions. The heart in each case demonstrated hemorrhage ranging f rom patchy petechiae to confluent subendocardial left ventricular intramuscular hemorrhage. Two of the men demonstrated hemorrhagic gastritis , one had focal rectal ulcers, and the fourth had no gastrointestinal abnoralities. Mrs. T:  Veal Sweetbreads with artichokes, black truffles and mashed potatoes, in , Restaurant Cilantro, Arles, Provence, France.

Pepe Carvalho: One must drink to remember, and eat to forget.

Terence McKenna: … the transformation from humans’ early ancestors Homo erectus to the species Homo sapiens mainly had to do with the addition of the mushroom Psilocybe cubensis in its diet – an event which according to his theory took place in about 100,000 BC (this is when he believed that the species diverged from the Homo genus)…In higher doses, the mushroom acts as a sexual stimulator, which would make it even more beneficial evolutionarily, as it would result in more offspring. At even higher doses, the mushroom would have acted to “dissolve boundaries”, which would have promoted community-bonding and group sexual activities-that would result in a mixing of genes and therefore greater genetic diversity. Generally McKenna believed that the periodic ingestion of the mushroom would have acted to dissolve the ego in humans before it ever got the chance to grow in destructive proportions.

Porcini e fegato di vitello

Mrs. T:  A divine combination, porcini mushrooms with tender ultra sweet calf’s liver, from “dal Pescatore”, in the Park of River Oglio in Northern Italy.

Mr. FFF: Carles Abellan. Deconstructed three-part tortilla (omelette).

MM:  You are a mushroom and truffles man.

Mr. FFF: truffle is the fruiting body of a subterranean mushroom; spore dispersal is accomplished through fungivores, animals that eat fungi. Almost all truffles are ectomycorrhizal and are therefore usually found in close association with trees.

Robert Burton: Cookery is become an art, a noble science: cooks are gentlemen.

La Famiglia Urbani

Olga Urbani: Truffles grow wild, underground, usually at the base of an oak tree. They used to use pigs, but they ate the truffles.Very rich American people they only see truffles on the table of a very elegant restaurant. They don’t see this. Now you know why they are expensive, right?

Florence Fabricant:The prized, richly fragrant black truffles of France have been called black diamonds. But for some swanky dishes this season, zircons may be more like it. Another, cheaper kind of black truffle, the tuber himalayensis from China, has been flooding the market. This influx has created a problem because unscrupulous dealers in France have been mixing the two and selling them all as French truffles, tuber melanosporum, to restaurants. Dealers in the United States have been doing the same. Although the two types look the same, the Chinese truffles, when cut, are likely to be blacker, with less veining. They tend to have a chemical odor and very little flavor.

Animelle co i funghi

Mr. T: Sweatbreads with mushrooms. Animelle co i funghi del Monte Algido, in Osteria di San Cesario, San Cesario, near Rome, Italy.

Daniel Boulud: Right after Christmas I started getting some truffles that I thought were overripe at first. They were very dark and had very little veining. They smelled of benzine and tasted like cardboard. Then I began hearing about the Chinese truffles.

Mrs. T:  Venison tournedo with foie on top, potatoes, chenterelles and black truffle, in La Provence Restaurant, Vilnius, Lithuania.  . The meat was medium rare, as it should, and it was delicious! The combination with the foie was also a good one, it worked!

Roland Griffiths:As a reaction to the excesses of the 1960s, human research with hallucinogens has been basically frozen in time. I had a healthy scepticism going into this. [But] under defined conditions, with careful preparation, you can safely and fairly reliably occasion what’s called a primary mystical experience that may lead to positive changes in a person. It is an early step in what we hope will be a large body of scientific work that will ultimately help people. When administered under supportive conditions, psilocybin occasioned experiences similar to spontaneously-occurring mystical experiences that, at 14-month follow-up, were considered by volunteers to be among the most personally meaningful and spiritually significant of their lives. One mechanism underlying these effects appears to be that psilocybin occasioned an experience having features similar to spontaneously-occurring classical mystical or religious experiences. A limit to the generality of the study is that all of the participants reported at least intermittent participation in religious or spiritual activities before the study. It is plausible that such interests increased the likelihood that the psilocybin experience would be interpreted as having substantial spiritual significance and personal meaning. A systematic replication of the study comparing groups having different levels of spiritual/religious dispositions or interests could be informative.

Mr. FFF: Psilocybin mushrooms, also known as “magic mushrooms”, were used in ancient times, and were depicted in rock paintings. Many native peoples have used mushrooms for religious purposes, rituals and healing. In modern day society they are often used to evoke a “high”, which is sometimes described as spiritual experience and is often euphoric in nature. Sometimes however, the disorientation of psilocybin and psilocin’s psychedelic effects may bring on anxiety such as panic attacks, depression and paranoid delusions. However, recent studies done at the Imperial College of London and also at Johns Hopkins School of Medicine conclude that when used properly, psilocybin acts as an anti-depressant.

“I had a rough day. Lets have a smoke and some mushrooms…”

Roland Griffiths:When administered under supportive conditions, psilocybin occasioned experiences similar to spontaneously-occurring mystical experiences that, over a year later, were considered by volunteers to be among the most personally meaningful and spiritually significant experiences of their lives and to have produced positive changes in attitudes, mood, altruism, behavior, and life satisfaction. In addition to possible therapeutic applications, the ability to prospectively produce mystical-type experiences should permit rigorous scientific investigations about their causes and consequences, and may provide novel information about the biological bases of moral and religious behavior.

Funghi Porcini


Amanita muscaria

Amanita phalloides: also known as the Death Cap, is the most deadly and poisonous mushroom on Earth.

Ferran Adria, Catalan chef and co-owner of the El Buli restaurant in Roses, Cataluna

Daniel Boulud, chef and owner of Restaurant Daniel in Manhattan, New York

Jean Anthelme Brillat-Savarin, French gourmand and author

Robert Burton, English Scholar and Vicar

Pepe Carvalho, Catalan private investigator

Florence Fabricant: American, New York Times journalist

Mr. FFF, wanderer

Roland Griffiths, of the department of neuroscience and psychiatry at Johns Hopkins Medical School, USA

Julia Kristeva, Bulgarian-French psychoanalyst

Joni L. McClain,  American M.D.

Terence McKenna, American philosopher, psychonaut, researcher, teacher, lecturer and writer

MM, partner

Manuel Vázquez Montalbán, Catalan writer and journalist

Spencer, private detective

Mrs. T, unknown ethnicity, the gourmand alter ego of Mr. FFF

Olga Urbani, Italian truffle merchant

Καθως διαβαζετε αυτες τις γραμμες, ο ποδοσφαιρικος αγωνας ΠΑΟ – Ολυμπιακου διεκοπη, το ΟΑΚΑ εγνωρισε πρωτοφανη επεισοδια βιας και καταστροφης, και ο Παναθηναϊκος θα τιμωρηθει αυστηρα.

Αυτα τα επιφαινομενα.

Θελω να επισημανω τα ακολουθα:

1. Απο την Δευτερα 12 Μαρτιου 2012, πριν τον αγωνα δηλαδη, ηταν γνωστο οτι ορισμενοι ειχαν οργανωσει τον γενικο χαμο, και μαλιστα γνωστος δημοσιογραφος ειχε αναρωτηθει κατα ποσον πρεπει να γινει το παιχνιδι ή οχι.

2. Τα οσα εγιναν δεν ειχαν καμια σχεση με το ποδοσφαιρο. Ακομη και το 1964 η εκρηξη του κοσμου ειχε να κανει με την εξελιξη του αγωνα. Την 18 Μαρτιου στο ΟΑΚΑ οι “οργανωμενοι καταστροφεις” ξεκινησαν πριν ακομη αρχισει ο αγωνας.

3. Η εκταση και το βαθος της βιας και της καταστροφης παραπεμπει στο καψιμο της Αθηνας στα τελη του προηγουμενου μηνα.

Ολα τα παραπανω δειχνουν ενα πραγμα και μονον. Οτι εχουν συγκροτηθει ομαδες τυφλης βιας και καταστροφης οι οποιες θα δρουν με την καθε ευκαιρια, και θα συνεχισουν οσο παραμενουν ασυλληπτοι και ανενοχλητοι.

Την Πεμπτη 22 Μαρτιου 2015, η εφημεριδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ δημοσιευει ρεπορταζ για την συλληψη πρωην μελους συνδεσμου φιλαθλων του Ολυμπιακου για διακινηση ναρκωτικων. Σε χαρακτηριστικα αποσπασματα αναφερονται τα ακολουθα:

“…Πλην του 46χρονου, για την ίδια υπόθεση κατηγορούνται ένας 41χρονος Αλβανός και δύο ακόμα Ελληνες, ηλικίας 38 και 52 ετών.

…Αστυνομική πηγή αναφέρει χαρακτηριστικά ότι μεταξύ του υλικού που έχει συλλεγεί υπάρχει ηχογραφημένη συνομιλία των κατηγορουμένων με μέλη συνδέσμου οπαδών από πόλη της Πελοποννήσου, που «παραγγέλνουν» εκτός από εισιτήρια αγώνων και ποσότητες ναρκωτικών ουσιών!

…Η ίδια πηγή, μάλιστα, υποστήριξε ότι ο ένας από τους δύο συγκατηγορούμενους του 46χρονου είναι μέλος συνδέσμου οργανωμένων φιλάθλων του Παναθηναϊκού.”

The article as it originally appeared – Το αρθρο στην αρχικη του εκδοση


This post is about a football game, about an eternal battle between the teams of Panathinaikos and Olympiacos, and is totally unsuitable for all those who do not subscribe to the theory of “total war” in football.


Την Κυριακη 18 Μαρτιου 2012, στο ΟΑΚΑ της Αθηνας θα πραγματοποιηθει η ποδοσφαιρικη συναντηση Παναθηναϊκος – Ολυμπιακος.

Με αυτην την ευκαιρια αυθορμητως και αυτοβουλως συνεγραψα το παρον δοκιμιο ανθρωπολογιας και κοινωνικου πολιτισμου των νεων Ελληνων.

Θα παραβλεψω εις το αρθρον τουτο τις μεγιστες οικονομικες δυσκολιες του Παναθα. Οσοι ενδιαφερονται μπορουν να διαβασουν το ειδικον επι τουτου αρθρο που αγραψα συνεπαρμενος απο την ειδηση οτι Σαουδαραβες επενδυτες θα σωσουν την ομαδα.

Η επενδυση δεν ευωδοθηκε, αλλα παραμενω φιλος της συμπαθεστατης χωρας, καθοσον το εθνικο χρωμα της – οπως προκυπτει απο την ανωτερη παρατιθεμενη σημαια της – ειναι το πρασινο της παναθας μας!

Το αρθρο τουτο λοιπον αναφερεται στο ντερμπυ, αλλα αυτη ειναι μαλλον προφαση.

Πρωτιστως το αρθρο αυτο απευθυνεται στους θιασωτες και οπαδους του “ολοκληρωτικου πολεμου” στο ποδοσφαιρο.

Ο ολοκληρωτικος πολεμος δεν ειναι απλη υποθεση.

Απο εκρηξη μηχανισμου σε συνδεσμο ΠΑΟ στο Περιστερι την 12η Ιανουαριου 2012

« Το καλύτερο είναι να καταλάβεις την χώρα του εχθρού ολόκληρη και άθικτη, δεν είναι καλό να την καταλάβεις και να την καταστρέψεις».

Σουν Τζοου, Κινεζος Στρατηγος, 6ος αιωνας π.Χ.

Προσοχη!!!!!!! Το αρθρον ειναι αυστηρως ακαταλληλον δια παντες οσους αδυνατουν να κατανοησουν το βαθυτερον μηνυμα των εισαγωγικων αυτων προτασεων.

Μην συνεχισετε εαν διερωτασθε “τι μας λεει αυτος τωρα”, ή κατι παρομοιο ή και χειροτερο.

Εγκαταλειψατε την σελιδα παραυτα και στρεψατε το βλεμμα αλλου!!!!

Trifillara I love you

Το ηθικο του “Γαυρου”

Η συναντηση πραγματοποιεται την επαυριον της ταπεινωτικης ηττας και αποκλεισμου του “Θρυλου” απο την Ουκρανικη Μεταλιστ στα πλαισια του Europa League.

Τα ονειρα για την οκταδα ξεφουσκωσαν γρηγορα, ο υπερβολικος ενθουσιασμος εδωσε τη θεση του στην καταθλιψη. Παρολο που οι περισσοτεροι παικτες του Θρυλου σημερα ειναι ξενοι (κατι που ισχυει για ολες τις ομαδες στην πρωτη εθνικη, που σημερα φοραει το κακοηχο ονομα “Πρεμιερ Ληγκ”), η ομαδα παραμενει ελληνικη στο φρονημα και την κουλτουρα. Σε κλασματα του δευτερολεπτου απο τα ψηλα στα χαμηλα.

Olympiacos: "We stay in Greece"

Σε τελικη αναλυση

Υποθετω οτι το ηθικο του “Θρυλου” ειναι χαμηλο, αλλα απο την αλλη μερια, ο Παναθας ειναι τεσσερις βαθμους πισω, και εχει ηττηθει δυο συνεχεις φορες απο ΠΑΟΚ και ΑΕΚ, ενω προηγηθηκε και ηττα απο τον… Λεβαδειακο!!!!!

Ετσι η ομαδα των ονειρων μου απο πεντε βαθμους μπροστα, βρεθηκε τεσσερις βαθμους πισω απο τον Ολυμπιακο.

Δεν εχει ομως καμια σημασια αυτο. Ουτε και το πρωταθλημα εχει σημασια σε τελικη αναλυση (εκφραση που χρησιμοποιουσε ο μακαριτης Γαλλος φιλοσοφος Λουϊ Αλτουσερ).

PAO fans in OAKA, the Athens Olympic Stadium

Σημασια εχει να νικησουμε τον Ολυμπιακο. Αυτη ειναι η μεγαλη μαχη!

Η επιδιωξις αλλα και αποστολη μας ειναι η επικρατησις επι του Γαυρου.

Και οπως λεγουν και οι πανσοφοι Εγλεζοι: “ολα ειναι θεμιτα στον Ερωτα και τον Πολεμο”.

A distraction is a distraction

Επειδη η Ιστορια ειναι κατι που στη συγχρονη Ελλαδα δεν μας απασχολει πολυ, θα ηθελα να σεριανισω στα μονοπατια της εστω για λιγο, ξεφευγοντας απο το προτυπο του νεοελληνα που διαθετει ιστορικη μνημη το πολυ δυο ημερων. Ειναι δηλαδη η ιστορικη μνημη στην πατριδα μας σαν το φρεσκο ψαρι, μετα απο δυο μερες εχει μπαγιατεψει κι ετσι το πεταμε, καλυτερα να φαμε κατεψυγμενο.

1η Ιουνιου 1930

Καθε φορα που εχουμε την αναμετρηση, θυμαμαι την ημερα σταθμο στην ιστορια του Παναθηναϊκου, την 1η Ιουνιου 1930,  οποτε συντριψαμε τον Ολυμπιακο 8-2 στη Λεωφορο για τα τελικα του πρωταθληματος. Λιγο μετα πηγαμε στο Φαληρο, νικησαμε 2-1 και εκει, και κατακτησαμε το πρωτο μας πρωταθλημα!

The PAO team that defeated Olympiakos on 1st June 1930

Βάλαμε οκτώ στον Ολυμπιακό
Κι άλλα τέσσερα στον Άρη
Γειά σου Άγγελε Μεσσάρη!

Εγω εγινα Παναθηναϊκος απο την μανουλα μου, που μου τραγουδουσε το παραπανω τραγουδακι, μεγαλο σουξε στην Αθηνα του μεσοπολεμου.

Τους λατρεις της ιστοριας τους παραπεμπω στο εξαιρετικο αρθρο της ρετροσπορ.

17η Ιουνιου 1964

Συνεχιζω την ιστορικη αναδρομη, καθοσον οποιος δεν γνωριζει την ιστορια ειναι καταδικασμενος να επαναλαβει τα λαθη του παρελθοντος.

Το εξωφυλλο της Αθλητικης Ηχους την επαυριον των γεγονοτων

Το ενδιαφερον ιστορικο στοιχειο εινσι οτι την ημερα αυτη συσσωμος ο φιλαθλος λαος κατεστρεψε το γηπεδο της λεωφορου, καθοσον θεωρησε οτι εμπαιζεται απο τις δυο ομαδες, οι οποιες διεφαινετο οτι πηγαιναν τον αγωνα στο σικε αποτελεσμα 1-1 προκειμενου να επαναληφθει ο αγωνας στο Σταδιο Καραϊσκακη. Η ιστορικη μοναδικοτης εγκειται στο οτι  ενωθηκαν οι Παναθηναϊκοι με τους Ολυμπιακους και τα κανανε γυαλια καρφια. Επανεστατησαν εναντιον των ιδιων των ομαδων τους.

Εικονες καταστροφης της Λεωφορου απο την Αθλητικη Ηχω

Το ιστορικον διδαγμα υπερβαινει κατα πολυ τα ποδοσφαιρικα εδαφη και απλωνεται εις ολοκληρον την κοινωνιαν.

Διοτι τα γεγονοτα αυτα αποδεικνυουν οτι δεδομενων των συνθηκων η συμπεριφορα του πληθους μπορει να υπερβει τα εσκαμμενα σε βαθμο που προκαλει καταστροφες.

Καθε προκληση προς το πληθος λοιπον θα πρεπει να ειναι λελογισμενη και να μην υπερβαινει το μετρο.

10η Απριλιου 2005

Η τελευταια αναμετρηση Παναθηναϊκου – Ολυμπιακου που παρακολουθησα στη Λεωφορο Αλεξανδρας πραγματοποιηθηκε την 10η Απριλιου 2005.

Η Αθλητικη Ηχω στον αποηχο της συναντησης

Σημειωνω οτι το νικητηριο τερμα του Παναθηναϊκου πετυχε ο “αφριζων” Μιχαλης Κωνσταντινου, ο οποιος αργοτερα ενεδυθη τον ερυθρο μανδυα του “Γαυρου”, ισως διοτι του σωθηκε ο αφρος και ηρεμησε.  Τι σημασια εχουν ομως οι αιτιες;

Αυτο που μετραει – και ισως το μονο – ειναι το αποτελεσμα! Και ετσι ο Μιχαλης ο Κωνσταντινου ενταχθηκε στην στρατια των “προδοτων”.

Graffiti in Marathon

Εδω θα ηθελα να υπενθυμισω τον βασικο κανονα της φιλαθλου συμπεριφορας, οτι “οποιος δεν ειναι μαζι μας ειναι εναντιον μας”. Ποσο μαλλον οταν ειναι με τον αιωνιο εχθρο μας.

Αυτη η πρακτικη της προδοσιας ειναι ιστορικα κατοχυρωμενη στην Ελλαδα, και ως εκ τουτου δεν πρεπει να προκαλει εκπληξιν.

Leoforos Alexandras, Gate 13

Ομως ο ανθρωπινος νους θελει να ξεχνα τα δυσαρεστα και να θυμαται μονον τα ευχαριστα.

Θυρα 13

Η Θυρα 13 ειναι ο συνδεσμος των πιστων και ακραιφνων οπαδων της Παναθας.

Λεωφορος Αλεξανδρας - Θυρα 13 - Gate 13

Η Θυρα 7 ειναι ο συνδεσμος των πιστων και ακραιφνων οπαδων του Ολυμπιακου.

Graffiti in Marathon

Και οπως αντιλαμβανεται και ο πλεον ασχετος, αυτα τα παιδια δεν ειναι ακριβως φιλοι, ουτε αδιαφοροι ο ενας απεναντι στον αλλο. Οι φιλοι του Θρυλου που επισκεφθηκαν τον Μαραθωνα ενεγραψαν τα συμβολα τους επι των συμβολων των εχθρων, και οι Βαζελοι ανταπεδωσαν.

(Ο διαλογος αυτος θυμιζει σε εξοργιστικη ομοιοτητα τους διαλογους της ελληνικης δημοσιας ζωης, οπου οι συνομιλητες κραυγαζουν επιχειρωντας ο ενας να σκεπασει την φωνη του αλλου, το δε κοινο βυθιζεται σε ληθαργο. )

Μια ειναι η ουσια

Περι της ουσιας ο λογος τωρα. Προς τι ολα αυτα;

Graffiti in Marathon

Μια ειναι η απαντηση: Διοτι ειναι καλυτερα απο το σεξ.

Ετσι ολες οι ουσιωδεις αναφορες στον αγωνα, στην αντιπαλοτητα των αιωνιων μονομαχων, εχουν βαση το σεξ και τις παραλλαγες του. Στο γκραφιτι που φαινεται παραπανω, οι οπαδοι του Θρυλου επισκεφθηκαν την συμπαθη αγοριτκη κοινοτητα του Μαραθωνα, ειδαν στον αγροτικο συνεταιρσμο το τριφυλλι και τα σηματα της Θυρας 13 και κατεγραψαν την ελευση τους αρχιζοντας με το “πουτανες ηρθαμε”.

Graffiti in Marathon

Η αναγγελια της αφιξεως των φιλων της Θυρας 7 οδηγησε τους εντοπιους οπαδους της Θυρας 13 σε ανταποδοση των φιλοφρονησεων, αλλα με πολλαπλαστικο χαρακτηρα.

Ετσι λοιπον προσκαλεσαν την Θυρα 7 με το αμιμητο: “Τουρκοι παρτε μας τσιμπουκι”.

Τι να πρωτοθαυμασει κανεις.

Θα προσπερασω την προσκληση σε παρα φυσιν επαφες, διοτι εν πασει περιπτωσει, το ειπαμε, ολη η φασαρια γινεται για κατι που ειναι καλυτερο απο το σεξ, οποτε μεχρι εκει το καταλαβαινω.

Η υπερβαση του συγγραφεα του γκραφιτι εγκειται στην ταυτιση των ερυθρων Ολυμπιακων με τους γειτονες Τουρκους. Το χρωμα εξισωνει και ισοπεδωνει και ταυτιζει.

Ο υπερασπιζομενος τον ΠΑΟ καθισταται τουρκοφαγος.

Ομολογω οτι αυτη η υπερβαση με ξεπερνα και με “ταπεινωνει” ως σκεπτομενο και εργαζομενο επιστημονα, αφου δεν μου ειχε περασει ποτε απο το μυαλο.

Αυτο ομως οφειλεται αποκλειστικα και μονο στο οτι δεν εχω ακομη αφομοιωσει πληρως την ιδεολογια και πρακτικη του ολοκληρωτικου πολεμου.


…και τα μυαλα στα καγκελα!


Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου, 2012

Christian Boltanski, Chance: French Pavillion, Venice Biennale 2011

“The work presented at Venice is optimistic in its reflection on chance and destiny; the chance of birth against the chance of death. Is everything pre-determined? Who controls destiny? Has our path already been decided? Is God present or absent? At the entrance to the pavilion, the visitor is invited to sit on one of the wooden chairs. A voice whispers to him. Each chair “speaks” in a different language uttering the words “Is this the last time?” Is this a message of hope? Or a troubling announcement?… The interior of the pavilion is criss-crossed by a moving walkway, that travels at great speed and upon which hundreds of photos of childrenʼs faces have been printed. The walkway stops randomly and one of the childrenʼs faces is lit up and an alarm sounds. Chance has picked out one child. The process begins all over again, until the walkway stops again and the alarm signals Chanceʼs next choice.” (Press Release)

Monument in Nuremberg, Germany

“O my soul, do not aspire to immportal life, but

exhaust the limits of the possible”

Pindar, Pythian iii

Messkirch, Germany

The sunset in Vouliagmeni is one of the most beautiful in the world. It is in harmony with Man.

You can reach all areas, you can swim, you can walk, even the rocks are hospitable.

Sunset in Vouliagmeni, Attica, Greece

Even in Wintertime there are brave souls who swim with their bodies.

When I look at them I always think of Schubert’s Winterreise, set on 24 poems of Wilhelm Mueller. Schubert called it “a cycle of terrifying songs”. Here are two of them, sung by Mathias Goerne, accompanied by Alfred Brendel.

Täuschung – Deception

A light on the dark and icy road at night, might be a warm place to stay, or the deception of a beautiful face.

Der Wegweiser  – The Signpost

Straying restlessly away from the roads, he still seeks rest. There is always a signpost in front of him, pointing to the road from which no wanderer returns. Death?

Sunrise in Kaletzi, near Marathon, Greece

The landscape is barren. Three years ago multiple fires scorched the earth and destroyed beautiful pine forests all around.

But the sun every time it rises, makes the barren landscape look beautiful.

Richard Strauss was one of the greatest composers. Morgen! (“Tomorrow!”) is the last in a set of four songs composed in 1894, set in a poem of John Henry Mackay.

It is sung by Dame Janet Baker.


Tomorrow again will shine the sun
And on my sunlit path of earth
Unite us again, as it has done,
And give our bliss another birth…
The spacious beach under wave-blue skies
We’ll reach by descending soft and slow,
And mutely gaze in each other’s eyes,
As over us rapture’s great hush will flow.

Martin Heidegger's Feldweg in Messkirch, Germany

In 1948, one year before his death on 1949, Richard Strauss composed “Fier Letzte Lieder”, his “Last Four Songs” for soprano and orchestra.

At Sunset is sung by Gundula Janowitz. Berliner Philharmoniker is conducted by Herbert von Karajan.

Im Abendrot – At Sunset

We have gone through sorrow and joy
hand in hand;
Now we can rest from our wandering
above the quiet land.

Around us, the valleys bow;
the air is growing darker.
Just two skylarks soar upwards
dreamily into the fragrant air.

Come close to me, and let them flutter.
Soon it will be time for sleep.
Let us not lose our way
in this solitude.

O vast, tranquil peace,
so deep at sunset!
How weary we are of wandering—
Is this perhaps death?

Sunset in Vouliagmeni, Attica, Greece

“Although The Myth of Sisyphus poses mortal problems, it sums up for me as a lucid invitation to live and to create in the very midst of the desert.”

Albert Camus, in the Preface to his book, March 1955.


Get every new post delivered to your Inbox.

Join 77 other followers