In light of the recent developments in Greece, the resignation of the General Secretary of the Council of Ministers, Mr. Baltakos, I write this in order to comment on the totally ludicrous, ridiculous, unfounded and propounded by the enemies of Greece assertion that the “party” of Golden Dawn is the tip of the iceberg of fascism in Greece.

Our Prime Minister, Mr. Samaras yesterday helped us understand this phenomenon by saying that “there are no fascists in Greece, so many years I go around and have never met one!”.

I totally agree with Mr. Samaras, I have also been around for so many years (Mr. Samaras is less than 10 years my senior) and I have met so many fascists!


If this is not complete total agreement, then I will burn all of my degrees and papers and scientific publications and become a hermit on the island of Myconos.

Let me remind you all the facts before I proceed to publicly denounce all the traitors who claim that there is fascism in Greece.

Mr. Baltakos has been the General Secretary of the Council of Ministers since the summer of 2012, when the coalition government was formed. He was personally selected by the Prime Minister of Greece, Mr. Samaras.


Last week it became known that Mr. Baltakos had meetings with Golden Dawn members of parliament.  Mr. Kassidiaris, a Golden Dawn member of parliament, publicised a video recording where Mr. Baltakos is shown and heard to claim that the judiciary proceedings against the Golden Dawn, are the result of a political decision by the Prime Minister, who through the Minister of Justice gave instructions to the judiciary and orschstrated the whhole thing.

Following this, Mr. Baltakos resigned, claiming that he did what he did in order to calm Golden Dawn down, and disorient them.


Yesterday Mr. Samaras issued a statement that all of this is nonsense and that there are no fascists in Greece, as he has never met any fascist.

For those of you who are unfamiliar with modern Greek politics, Golden Dawn is a party that considers Adolf Hitler the saviour of modern Europe, because he exterminated millions of Jews.

They hate the immigrants who have come to Greece and work here, they consider them vermin.


They hate the communists, because they are traitors of the Nation.

They salute the same way that the NSDP party members were saluting each other.

But as Mr. Samaras said, there are no fascists in Greece.


Golden Dawn is just a dark cloud, a floating substance of steam and water particles. It is an illusion.

Of course this illusion has killed people, has terrorised citizens and residents of Greece, and has received 7% of the popular vote, and 21 seats in the Greek Parliament.

But they do not exist.


A vehicle like this killed member of parliament Grigoris Lambrakis in 1963 in the city of Thessaloniki

The Greek Judiciary is now prosecuting some of the Golden Dawn members of parliament, but this does not mean that there are fascists in Greece.

We are all democrats, excluding of course the bloody communists who are not a problem any more and we tolerate them because they are harmless.

I want to take this argument even further. Not only Greece has no fascists, not only we are true democrats (excluding the bloody communists) but we also have extreme toleration for other cultures.


Mr. Spiliotopoulos is the candidate of New Democracy, the party whose president is Mr. Samaras, for the Mayoral elections in Athens, Greece, where the Acropolis is.

He came out with the absolutely wonderful idea that once he will get elected Mayor, he will ask the citizns of Athens to vote in a referendum.

What about?

Whether there should be a mosque in Athens or not.


As you see dear reader, we have all corners covered.

We are democrats we are mutliculturalists, we even allow to people like muslims the right to put forward the suggestion that they need a place to pray.

But as we are democrats, the majority will decide.


This is true democracy, and as we are the only true real unquestionable descendants of Pericles, Socrates, Plato and so on, any one who does not agree with our approach should go and ….. themselves.

Becasue democracy has zero toleration for its enemies.

This position that in my modest capacities I have tried to present is by no means only ideological.


The emblem of the military dictatorship of 21 April 1967

It is also scientific.

Therefore, as it has happened in so many great political systems, cultures, and societies over the years, we have idoelogy and science going hand in hand.

Just focus on the strength of the statement: “There are no fascists in Greece, so many years I go around and have never met one!”.

It took me a while to comprehend the statement, but I am still absorbing it.


The first thought that came to my mind was about Mrs. Relativity. I realised that I have never met her, therefore Einstein was wrong.

How can I have a good day after that? Anyway, I will try.

The second thought that came to my mind was that I have met so many fascists in Greece, it will take me many days to recount them.

Collaborator of the German occupying forces during the second world war in Greece

Collaborator of the German occupying forces during the second world war in Greece

Inverting the scientific ground that if you do not meet someone he/she does not exist, if you meet many of a kind, this kind is all over the place.

Therefore there are many fascists in Greece.

But how could the Prime Minister be so wrong?


Then a bright idea illuminated my brain.

We are both right!

There are no fascists in Greece, and there are many fascists in Greece. Both statements are true!

In order to spot a fascist you must have a definition of fascism in your mind.


The results of your experiential search are then determined by this definition.

Therefore, the Prime Minister and I have different definitions of fascism. This is what causes the paradox that both of us are right, when our experiential statements are contradictory.

Extreme nationalism is one of the key ingredients of fascism.

The 4th August 1936 dictatorship of Ioannis Metaxas

The 4th August 1936 dictatorship of Ioannis Metaxas

The second is totalitarianism.

The third is a thread of populism that is nurtured by social services.

The fourth is the ban  on democracy.

Ioannis Metaxas

Ioannis Metaxas

By this definition there are many fascists in Greece, in ideology and in practice.

I do not know what the Prime Minister defines as fascism, but obviously he has a very thin definition.












Ο Ελληνικος Εμφυλιος Πολεμος 1946-1949 αποτελει θεμελιωδες γεγονος για τη νεωτερη ελληνικη ιστορια.

Μαζι με την Μικρασιατικη Καταστροφη του 1922 και τις επιπτωσεις της, ο Εμφυλιος Πολεμος του 1946-1949 αποτελουν τα κλειδια για την κατανοηση της εξελιξης του κρατους, της διεθνους θεσης της Ελλαδας, και της νεοελληνικης κοινωνιας και οικονομιας στον εικοστο αιωνα και μετεπειτα.

Εχουν γραφτει πολλα και ισως γραφτουν περισσοτερα.

Η δε διαμαχη και αντιπαλοτητα αναμεσα στους “δεξιους” ή τους “εθνικοφρονες” και τους κομμουνιστες συνεχιζεται μεχρι σημερα.

Δεν ειναι ομως το φαινομενο αυτο μια απλη γραμμικη επεκταση στο χρονο.

Νομιζω οτι υποκρυπτει και επμπεριεχει μια αντιληψη και πρακτικη για τη διαχειριση των διαφορετικων αντιληψεων που ειναι καταστροφικη. Οτι δηλαδη η εξοντωση ειναι ο μοναδικος τροπος για να διευθετηθει η “αλλη” αποψη, και οι φεροντες αυτην.

Με την απελευθερωση της Ελλαδας απο τους Γερμανους, οι Αγγλοι εθεσαν ως στρατηγικο στοχο την καθυποταξη του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και την εγκατασταση μιας συντηρητικης κυβερνησης, σε συνδυασμο με την επιστροφη του Βασιλια. Η στρατηγικη αυτη επιλογη συνδυαστηκε με την ισοπεδωση της δημοκρατικης συγκροτησης τηε χωρας και των θεσμων της. Στο ονομα της εξουδετερωσης των αριστερων, των κομμουνιστων, των αντιφρονουντων, των μη εθνικοφρονων, η Ελλαδα περασε σε ενα καθεστως καταλυσης των δημοκρατικων θεσμων με αντιβαρο την οικονομικη βοηθεια και την εξαγορα.

Μετα την κατοχη απο τους Γερμανους, Ιταλους και Βουλγαρους, η Ελλαδα εγινε μια χωρα που χρειαζοσουν πιστοποιητικο πολιτικων φρονηματων για να βγαλεις διαβατηριο, ή να προσληφθεις στο δημοσιο, και αλλα πολλα.

Ετσι, αντι να επελθουν οι κομμουνισται και να καταλυσουν τη δημοκρατια, ηλθον οι Αγγλοι και την κατελυσαν αυτοι. Βεβαια, οι Αγγλοι ειχαν επιδειξει αναλογη συμπεριφορα και σε αλλες ιστορικες στιγμες και χωρες, οποτε αυτη τους η συμπεριφορα δεν επρεπε να εκπληξει κανενα.

Σε εμενα, τον ασχετο, προκαλει εκπληξη η σταση της Αριστερας εκεινης της εποχης, με αρχη την Συμφωνια της Βαρκιζας. Εν πασει περιπτωσει, αυτο ειναι ενα αλλο θεμα.

Θελω ομως να αναφερω αυτο που ειναι γνωστο σε ολους (σχεδον), οτι δηλαδη πολιτες που στη διαρκεια της κατοχης ήταν μελη του ΕΑΜ, κατεληξαν μετα την Βαρκιζα στο να πολεμησουν με τον Εθνικο Στρατο.


Ξεκιναμε απο το σημερα 

Χαρακτηριστικες ειναι οι δηλωσεις του Γραμματεα του Υπουργικου Συμβουλιου κ. Μπαλτακου (21/3/2014):

«Ασφαλώς και είμαι αντικομμουνιστής, έτσι γεννήθηκα και έτσι θα πεθάνω», τόνισε ο γενικός γραμματέας της κυβέρνησης Παναγιώτης Μπαλτάκος μιλώντας την Παρασκευή στον ραδιοφωνικό σταθμό Βήμα. Συμπλήρωσε ότι οι κομμουνιστικές ιδεοληψίες, που δεν έχουν επιτυχή εφαρμογή πουθενά, έχουν ταλαιπωρήσει την χώρα.

[Πηγή: http://www.skai.gr/news/politics/article/254406/baltakos-adikommounistis-gennithika-kai-etsi-tha-pethano/#ixzz2wlVGvuVJ ]

Στο ιδιο μηκος κυματος και ο Υπουργος Υγειας κ. Γεωργιαδης, μετα απο επισκεψη του στο Ιμπηριαλ Κολετζ στο Λονδινο (17/3/2014).

Συνέχεια στο έντονο επεισόδιο που είχε την Κυριακή 17/3 με Έλληνες φοιτητές στο Imperial College στο Λονδίνο έδωσε ο Άδωνις Γεωργιάδης. Ο υπουργός Υγείας μίλησε στον Alpha όπου απέδωσε την επίθεση σε ακροαριστερούς και κομμουνιστές, για τους οποίους είπε μεταξύ άλλων: «Τους σιχαίνομαι και με σιχαίνονται» και πρόσθεσε ότι «έχει έρθει η ώρα να σταματήσουμε να χαϊδεύουμε αυτά τα παλιόπαιδα». (4)

One exhausted guerrilla fighter surrenders to the Greek army during the Greek Civil War. (Photo by Bert Hardy/Getty Images). 1948

One exhausted guerrilla fighter surrenders to the Greek army during the Greek Civil War. (Photo by Bert Hardy/Getty Images). 1948


Εκεινο που βρισκω ιδιαιτερα ενδιαφερον περα απο τα ιστορικα, κοινωνικα. πολεμικα, πολιτικα ζητηματα του εμφυλιου ειναι η χρηση της γλωσσας απο τις δυο πλευρες.

Δεν θα επιχειρησω βεβαια αναλυσεις και εξαγωγη συμπερασματων. Απλα θα προσφερω παρατηρησεις και σχολια.

Ο τροπος θα ειναι αφηγηματικος, παραθετοντας λεξεις και εκφρασεις.

Αλλα δεν θα  ειναι ευθυγραμμος. Οι λεξεις του τοτε γεννησαν λεξεις του σημερα, καποιες ξεχαστηκαν, καποιες παρεμειναν, και ο χορος συνεχιζεται. Ειναι αναγκαιο λοιπον να παρουσιασθουν και καποιες απο τις συγχρονες λεξεις, που δεν υπηρχαν μεν τοτε, δημιουργηθηκαν ομως απο την ροη της ιστοριας και του πολιτισμου, ο,τι και να’ναι τουτος.


Εθνικοφρων – Νομιμοφρων – Βασιλοφρων

“Με τον ΑΝ (αναγκαστικο νομο) 509, ο πληθυσμός της χώρας χωρίστηκε σε δύο βασικές κατηγορίες: Στους εθνικόφρονες – νομιμόφρονες και στους μη εθνικόφρονες, στους οποίους συγκαταλέγονταν οι κομμουνιστές και οι λεγόμενοι συνοδοιπόροι τους, όσοι, δηλαδή, δε χαρακτηρίζονταν από απόλυτα δουλόφρονη στάση απέναντι στο καθεστώς. Πρέπει ακόμη να σημειωθεί ότι οι εθνικόφρονες για το καθεστώς ήταν ταυτόχρονα και οι πραγματικοί πατριώτες, ενώ οι μη εθνικόφρονες θεωρούνταν απάτριδες και χαρακτηρίζονταν ως μιάσματα του έθνους.”  (8)

Η τριαδα εθνικοφρων, νομιμοφρων, βασιλοφρων, αποτελει το ιδεολογικο θεμελιο της Ελλαδος που ανοικοδομειται απο το Δεκεμβριο του 1944 και μετα, εχοντας αποκλεισει τις κυριες δυναμεις της αριστερας, το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ, το ΚΚΕ. Ο στοχος ομως αυτης της ανοικοδομησης δεν ηταν μονον ο αποκλεισμος, αλλα η εξοντωση της αριστερας.


Ο ασπαζομενος τας ιδεας του κομμουνισμου. Γραφεται και με ενα “μ”.

Ισως και το μελος του Κομμουνιστικου Κομματος Ελλαδος.

Ισως και το μελος αλλου κομματος που ασπαζεται τα κομμουνιστικα ιδεωδη.

Ειναι οι κομμουνιστες κατα του εθνους; Οι ιδιοι – ή τελος παντων καποιοι απο αυτους – θεωρουν οτι ειναι κατα του εθνικισμου.

Αρα η εξισωση του κομμουνισμου με αντεθνικες δραστηριοτητες ειναι μαλλον παρατραβηγμενη και κατασκευασμενη προκειμενου να εξυπηρετησει την ιδεολογια της “νεας αρχουσας ταξης”, αυτης που διαμορφωθηκε με το δογμα Τρουμαν.


Εκτος απο τους απλους κομμουνιστες, ειχαμε και κομμουνιστες στο συνθετο, οπως δηλαδη “Σλαυοκομμουνιστης“, που γραφεται επισης με “β”. Αυτη η συνθεση ειναι νομιζω παραλλαγη της λεξης “σλαβομακεδονας”, που γραφεται επισης με “υ”. Εκεινο που θελει να πει ο ποιητης ειναι οτι οι κομμουνιστες δεν ειναι μονον ελληνες, αλλα και σλαβοι, πολλοι δε εξ αυτων μετειχαν στο ανταρτικο, τον συμμοριτοπολεμο, τον ΔΣΕ, οπως το λεει ο καθενας.

Εχομε και αλλες συνθετες λεξεις ομως, οπως Κομμουνιστοσυμμοριτης , ή Κομμουνιστοληστοσυμμορίτης.

Εκφρασεις περι των κομμουνιστων απο τους αντιφρονουντες και εθνικοφρονουντες, και λοιπα μελη της κοινωνιας και του εθνους:

  • “Αλητες, προδοτες κομμουνιστες”. Αυτο το θυμαμαι απο τα φοιτητικα μου χρονια, δεκαετια 1970 δηλαδη, δεν μπορεσα να βρω απο ποτε χρησιμοποιειται. Ειναι παντως κλασσικο σημερα.
  • “τσεκούρι και φωτιά στα κόκκινα σκυλιά’’. Αυτο ειναι απο τα αγαπημενα της Χρυσης Αυγης σημερα, στην Ελλαδα του 2014.
  • “μακρυα απο πουστηδες, πουτανες και κομμουνιστες”. Εκφραση της δεκαετιας του 1960, αγνωστου προελευσεως.


Απαξιωτικο παραγωγο του κομμουνιστη. Γραφεται και με ενα “μ”.

“Κομμούνια, κομμούνια θα γίνετε σαπούνια”

Σύνθημα των μελων των παραταξεων ΔΑΠ και ΟΝΝΕΔ στα φοιτητικα αμφιθέατρα στα τελη της δεκαετιας 1990.

Η ΔΑΠ (ΝΔΦΚ) ειναι φοιτητικη οργανωση, ενω η ΟΝΝΕΔ ειναι η οργανωση νεολαιας, και οι δυο στο χωρο της δεξιας της Νεας Δημοκρατιας.


Οι κομμουνιστες δεν ηταν μονοι τους. Ειχαν και πολλους συνοδοιπορους. Συναντησαμε τη λεξη και λιγο πριν, στο εδαφιο για τον Α.Ν. 509.



Εκτος απο τους συνοδοιπορους, υπηρχαν και οι συμπαθουντες. Μια διαβαθμιση χαμηλωτερα στην κλιμακα των εχθρων του εθνους αυτοι.

Το πληρες φασμα λοιπον ξεκινα απο τους κομμουνιστες, συνεχιζεται με τους συνοδοιπορους, και κλεινει με τους συμπαθουντες.

Τελικα τα κριτηρια ειναι τοσο κρυσταλλινα, που αν καποιος πολιτης δεν ηταν αρεστος, με τον εναή τον αλλο τροπο θα ευρισκετο εις μιαν απο τας ομαδας των εχθρων του Εθνους.


Σημαινει “ρεπω” προς τον κομμουνισμο.

«Κομμουνιστικό όργανο ήταν η ΕΡΤ. Κομμούνιζε από το πρωί μέχρι το βράδυ. Μέχρι αηδίας». Θεοδωρος Παγκαλος, πρωην Υπουργος Εξωτερικων, καποτε το 2013.

Η χρηση της λεξεως, που εινια μετατροπη του ουσιαστικου “κομμουνι” σε ρημα, απο τον κ. Παγκαλο δεν εκπλησσει.

Ο κ. Παγκαλος ειναι προσφατα εντονωτατα αντι-ΣΥΡΙΖΑ, σε βαθμο παραληρηματος, θα ελεγα οτι βλεπει παντου κοκκινα φαντασματα.

(Μπορει βεβαια να μην τα βλεπω εγω, αλλα αυτο δεν σημαινει οτι δεν υπαρχουν! )



Οι μαχητες του Δημοκρατικου Στρατου Ελλαδας (ΔΣΕ) αποκαλουνται κυριως απο την εθνικοφρονα παραταξη ως ανταρτες. Ειναι ομως σχετικα πολιτισμενη λεξη, την χρησιμοποιησε και το περιοδικο TIME οτνα εκανε εξωφυλλο τον Μαρκο Βαφειαδη, τον Αρχιστρατηγο του ΔΣΕ, αποκαλωντας τον “Greek Guerilla Chief Markos”.

Σημειωνω οτι και τα μελη του ΕΛΑΣ αποκαλουνταν ανταρτες. Πολεμουσαν ομως τους Γερμανους και αλλους κατακτητες.

Η λεξη εχει την εννοια του μαχιμου σε μη τακτικο στρατο.

Σχετικες ειναι οι λεξεις ανταρτης πολεων και ανταρτης υπαιθρου.


Η λεξη συμμοριτης ειναι εντελως απαξιωτικη, και χρησιμοποιηθηκε κατα κορον στη διαρκεια του Εμφυλιου αλλα και μετα απο την Εθνικοφρονα παραταξη.

“Οι συμμορίτες αμύνονται σθεναρώς εφ’ όλου του μετώπου των. Τα ναρκοπέδια υπήρξαν το φόβητρο και Διοικήσεων και διοικουμένων. Το ηθικό κατρακυλά. Επί 40 ημέρες ματαίως καταβάλλονται προσπάθειαι διασπάσεώς των. Η Ανώτατη Ηγεσία προ της γενικής καθηλώσεως, υπό την πίεσιν της ανάγκης μελετά την αναθεώρησιν του σχεδίου της. Η κοινή γνώμη είναι ανάστατος” (Βλέπε: Θρασυβουλος Τσακαλωτος “40 Χρόνια Στρατιώτης… “, τόμος Β`, σελίδα 125).

Τωρα το πως καταφεραν αυτοι οι ανταρτες και συμμοριτες να κρατησουν ζωντανη την μαχη απεναντι στον εθνικο στρατο για περιοδο τριων χρονων, απο το 1946 εως το 1949, ειναι μια αλλη ιστορια.


«Κατά δημοσιογραφικάς πληροφορίας εκ του μετώπου του Γράμμου άπαντα τα κατεχόμενα υπό των συμμοριτών υψώματα περιήλθον εις τας χείρας των ημετέρων. Από της στιγμής ταύτης ουδεμία αντίστασις υφίσταται εις τον Γράμμον», έγραφε η Καθημερινή. Και πρόσθετε: «Η απώλεια το Γράμμου αποτελεί σκληρότατον πλήγμα δια τον συμμοριτισμόν» Καθημερινη 30/8/1949.


Συμμοριόπληκτος, Ανταρτοπληκτος

«Συμμοριόπληκτοι» ή «ανταρτόπληκτοι» ονομάστηκαν οι κάτοικοι των ακριτικών περιοχών, που κατά την περίοδο του Εμφυλίου πολέμου (1946-1949) υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τα χωριά τους και να εγκατασταθούν προσωρινά σε άλλες περιοχές. Στόχος της υποχρεωτικής μετακίνησης των πληθυσμών αυτών ήταν η δημιουργία «νεκρής ζώνης» ώστε να απομονωθούν οι αντάρτες από τον αγροτικό πληθυσμό, ο οποίος τoυς εξασφάλιζε διατροφή αλλά και εφεδρείες.

Οι ερευνητές εκείνης της περιόδου υπολογίζουν ότι οι «συμμοριόπληκτοι» ανέρχονταν περίπου σε 800.000 άτομα. Σε αμερικανικές και ελληνικές στατιστικές εκείνης της εποχής οι βιαίως εκτοπισθέντες από τα χωριά τους ανέρχονταν σε 684.000 άτομα. (12)


“Την 1-10-46 ο ληστοσυμμορίτης Μιχαλόπουλος, από τη Νισιούτα Άρτας(το σωστό: Νησίστα – σημερινή ονομασία Ροδαυγή), δολοφόνησε το δημοκρατικό πολίτη Γιάννη Παπά.” (3)

Εδω εχομε μια διαφορετικη λεξη, που αναφερεται στις συμμοριες που εσπερναν τον τρομο στην ελληνικη υπαιθρο κατα την διαρκεια της λευκης τρομοκρατιας.


Πιστοποιητικο Κοινωνικων Φρονηματων

Το 1948 τα πιστοποιητικά καθιερώθηκαν με το νόμο 516 του 1948 (κυβέρνηση Σοφούλη) ώστε να καλύπτουν όλο το δημόσιο τομέα. Το 1954, τα πιστοποιητικά αυτά τα απαιτούσαν οι αρχές ακόμη και για “την έκδοσιν διαβατηρίων προς αποδημίαν ή προσωρινήν μετάβασιν εις το εξωτερικόν”.


Ο ΔΣΕ αντιμετώπιζε σοβαρότατο πρόβλημα προσέλευσης μαχητών. Οπως έγραφε ο ίδιος ο Μάρκος Βαφειάδης, η εθελοντική κατάταξη στον ΔΣΕ δεν αποτελούσε ούτε το 10% των νεοεισερχομένων στο αντάρτικο το 1947. Από ένα σημείο και μετά, όμως, οι αντάρτες δεν έβρισκαν άνδρες και εφήβους στα χωριά να στρατολογήσουν και έπαιρναν με το ζόρι ακόμη και γυναίκες και έφηβες. Με την πάροδο του χρόνου ο αριθμός των γυναικών ανταρτισσών αυξήθηκε δραματικά. Την άνοιξη του 1949 οι γυναίκες αποτελούσαν το 30% των μάχιμων και το 70% των βοηθητικών στις μονάδες του ΔΣΕ. Ομως, η υποχρεωτική στρατολογία δεν μπορούσε να έχει την κανονικότητα του επίσημου κράτους. Μια τέτοια κανονικότητα θα σήμαινε στράτευση με βάση ηλικιακές σειρές, φροντίδα για κάποιες ειδικές κατηγορίες του πληθυσμού κ.ά. Αντίθετα, η στρατολογία στον ΔΣΕ ήταν άτακτη χρονικά και γεωγραφικά και βασιζόταν κυρίως στις ξαφνικές βραδινές εισβολές των ανταρτών σε χωριά και κωμοπόλεις ή στις ενέδρες που έστηναν σε τόπους παζαριών των χωρικών. Μπαίνοντας σε κατοικημένες περιοχές οι στρατολόγοι του ΔΣΕ εισέβαλλαν στα σπίτια των κατοίκων αναζητώντας ό,τι υπήρχε διαθέσιμο. (15)



Τα Ταγματα Ασφαλειας συγκροτηθηκαν το 1943 απο την Ελληνικη Κατοχικη Κυβερνηση του Ιωαννου Ραλλη με την εγκριση της Βερμαχτ για να πολεμησουν την Εθνικη Αντισταση, και ιδιαιτερα τον ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Ειναι γνωστοι και ως Ραλληδες και Γερμανοτσολιαδες, επισης και ως ταγματαλητες.

Ορκος των Ταγματων Ασφαλειας (13) 

“ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ εις τον Θεόν τον Άγιον τούτον όρκον ότι θα υπακούω απολύτως εις τας  διαταγάς του ανώτατου αρχηγού του Γερμανικού Στρατού Αδόλφου Χίτλερ. Ανατεθησόμενός μοι υπηρεσίας και θα υπακούω άνευ όρων εις διαταγάς των  ανωτέρων μου. Γνωρίζω καλώς δια μίαν αντίρρησιν εναντίον των υποχρεώσεων μου, τας οποίας δια του παρόντος αναλαμβάνω, θέλω τιμωρηθή παρά των  Γερμανικών Στρατιωτικών Αρχών”. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 30/4/1944
Μετα την απελευθερωση το 1944 απετελεσαν τις πρωτες “εθνικες” δυναμεις που χρησιμοποιησαν οι Αγγλοι για την επικρατηση τους. Μετειχαν στα Δεκεμβριανα του 1944 στην Αθηνα και απο το 1945 ενσωματωθηκαν στις δυναμεις της χωροφυλακης, ΜΑΥ/ΜΑΔ, και του Εθνικου Στρατου.


Μετα την απελευθερωση της Ελλαδας απο τους Γερμανους οι δυναμεις του ΕΔΕΣ διαλυθυκαν. Οι περισσοτεροι ανδρες του τον Ιανουαριο του 1945 οικειοθελως ενταχθηκαν στα Ταγματα Εθνοφυλακης.

Σημειωτεον οτι την εποχη εκεινη δεν υπηρχε Εθνικος Στρατος.

Εθνικος Στρατος

Ο Εθνικος Στρατος συγκροτηθηκε το 1946 με τη συνδρομη των Αγγλων και λιγο αργοτερα των Αμερικανων.

Οι ανταρτες, συμμοριτες, κομμουνιστες και συνοδοιποροι, τον αποκαλουσαν “Μοναρχοφασιστικο” Στρατο.

Ειναι αξιοσημειωτο οτι ο Εθνικος Στρατος μαζι με τον Βασιλεα αποτελεσαν το ισχυρο διπολο της μετεμφυλιακης Ελλαδας, που καθυπεταξε τους πολιτικους. Το τιμημα αυτης της καθυποταγης το πληρωσε ακριβα η δημοκρατια στην Ελλαδα.


ΜΑΥ (Μονάδες Ασφαλείας Υπαίθρου)

Τον Απριλιο 1946 άρχισε η συγκρότηση των «Μονάδων Άμυνας Υπαίθρου» (Μ.Α.Υ.) από όλους τους μη επιστρατευμένους άνδρες, οι οποίοι μπορούσαν να φέρουν όπλο, με σκοπό την ανάληψη στατικών αποστολών. (Γενικο Επιτελειο Στρατου).

ΜΑΔ (Μονάδες Αποσπασμάτων Διώξεως)

Ειχαν επικεφαλης αποστρατους αξιωματικους.

Μονάδες και τα Τάγματα Εθνοφυλακής Αμύνης (ΜΕΑ/ΤΕΑ)

ΔΣΕ (Δημοκρατικος Στρατος Ελλαδας)

Ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας (ΔΣΕ) είναι η ονομασία του στρατού των ανταρτών που πολέμησε κατά της κυβέρνησης κατά τη διάρκεια του ελληνικού εμφυλίου πολέμου (1946-1949). Ως συμβατική ημερομηνία έναρξης του εμφυλίου πολέμου θεωρείται η 31η Μαρτίου 1946, ημέρα των βουλευτικών εκλογών, όταν μια ομάδα ανταρτών επιτέθηκε στο σταθμό Χωροφυλακής στο χωριό Λιτόχωρο Πιερίας. Τους μήνες που ακολούθησαν οι επιθέσεις των ανταρτών κατά της Χωροφυλακής πολλαπλασιάστηκαν, ενώ οι δυνάμεις των ανταρτών αυξήθηκαν. Στις 28 Οκτωβρίου 1946 δημιουργήθηκε το Γενικό Αρχηγείο των ανταρτών, ενώ τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς οι δυνάμεις των ανταρτών έλαβαν την ονομασία Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας. (14)


Συμμοριτοπολεμος ή Ανταρτικο

Ο πρωην Προεδρος της Ελληνικης Δημοκρατιας Χρηστος Σαρτζετακης γραφει:

“Αὐτὴ ὑπῆρξεν ἡ νικηφόρος κατακλεὶς τριετοῦς καὶ πλέον ἐνόπλου ἀγῶνος τοῦ Ἔθνους ἐναντίον συμμοριτοπολέμου, ἐπιβληθέντος εἰς τὴν Ελλάδα ἀπὸ τοὺς βορείους, ὑπὸ κομμουνιστικὸν τότε καθεστώς, γείτονάς της, …Συμμοριτοπολέμου, ἀποσκοποῦντος εἰς τὴν ὑλοποίησιν ἀφ’ ἑνὸς τοῦ παλαιοῦ, ἀπὸ τὰ τέλη τοῦ 19ου αίῶνος, πανσλαβιστικοῦ σχεδίου ἐπεκτατικῆς καθόδου εἰς τὸ Αἰγαῖον…” (1)

Λευκη τρομοκρατια

Η περίοδος που ξεκινά από τη Συμφωνία της Βάρκιζας και μέχρι τις εκλογές του Μαρτίου 1946, χαρακτηρίζεται από ένα μεγάλο μέρος των ιστορικών ως περίοδος της «λευκής τρομοκρατίας», λόγω των συστηματικών διώξεων οπαδών του ΕΑΜ. Στόχος τους ήταν η αποδυνάμωση του ΕΑΜ μέσα από την εξουδετέρωση των κοινωνικών του ερεισμάτων και τη διάλυση των οργανώσεών του. Για να το επιτύχουν αυτό έπρεπε πρώτα να συγκροτήσουν ένα νομιμόφρονα κρατικό μηχανισμό, το οποίο σήμαινε την απομάκρυνση όλων των φιλοεαμικών στοιχείων και τη στρατολόγηση αντικομμουνιστών. Παράλληλα η κυβέρνηση επεδίωξε να τρομοκρατήσει τους οπαδούς του ΕΑΜ. Στην ύπαιθρο, ιδιαίτερα, η Εθνοφυλακή αρχικά και η Χωροφυλακή στη συνέχεια, σε συνεργασία δεξιές παραστρατιωτικές ομάδες, εξαπέλυσε μια εκστρατεία βίας κατά των αριστερών στα χωριά. Σύμφωνα με το ΕΑΜ, περίπου 1.500 αριστεροί δολοφονήθηκαν, 6.500 τραυματίστηκαν ή βασανίστηκαν, και 700 γραφεία και τυπογραφεία του ΕΑΜ καταστράφηκαν. Στο ίδιο πλαίσιο οργανώθηκε μια τεράστια επιχείρηση συλλήψεων και φυλακίσεων. (14)

Στρατηγος Θρασυβουλος Τσακαλωτος

Στρατηγος Θρασυβουλος Τσακαλωτος


“Τα κονσερβοκούτια τα χρησιμοποιούσαν οι νέοι της ΕΠΟΝ και του εφεδρικού ΕΛΑΣ στις πόλεις (κυρίως στην Αθήνα) για να κατασκευάζουν αυτοσχέδιες αντιαρματικές «βόμβες».

Μια περιγραφή υπάρχει στο βιβλίο «Παιδιά της Αθήνας» όπου γράφει (μεταφέρω από μνήμη) ότι έβαζαν στο κονσερβοκούτι ένα- δυο αυτοσχέδια δυναμιτάκια και ότι σκουριασμένο παλιοσίδερο έβρισκαν. Κατόπιν τοποθετούσαν το κονσερβοκούτι, άναβαν τα δυναμιτάκια και με την έκρηξη εκσφενδονίζονταν τα σιδηρικά προκαλώντας ζημιές στα οχήματα των ναζίδων.

Ίσως από αυτό να τους κόλλησαν τη ρετσινιά οι χίτες, ταγματασφαλίτες και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις που πούλησαν αργότερα τον τόπο.” (5)

Για καποιο λογο που δεν τον ξερω, τα κονσερβοκουτια σαν οπλα των κομμουνιστοσυμμοριτων αναφερονται σχεδον παντα στις εκδηλωσεις μνημης των γεγονοτων στον Μελιγαλα Μεσσηνιας.

ανταρτης δσε εδεσσα


“Στα οχυρωμενα υψωματα, ειδικα στα κλειστα καταφυγια και πολυβολεια, αρχισε να εκδηλωνεται μια ασθενεια που αργοτερα πηρε τη μορφη επιδημιας. Την ονομασαν ‘πολεμιτιδα’ και ηταν ενας συνδυασμος ισχυρου φοβου και κλειστοφοβιας. Οσοι την παθαιναν περιεπιπταν σε μια κατασταση απαθειας και αδιαφοριας, που για μερικους υπηρξε μοιραια στο ιδιο το πεδιο της μαχης.” (11)

Μουλάρια και ντενεκέδες

“Στο Αίγιο μέχρι το 1949 τα περιστατικά έκθεσης κομμένων κεφαλιών ήταν τόσο πολλά και ανατριχιαστικά που ο τοπικός τύπος ( “Αιγιώτης”) δημοσίευσε ένα δυνατό άρθρο του Ανδρέα Βαρελά με τίτλο “Μουλάρια και ντενεκέδες”. Το άρθρο αναφέρεται στους διάφορους κατσαπλιάδες που μάζευαν κεφάλια μέσα σε γκαζοτενεκέδες από τα θύματά τους για να πληρωθούν με μια λίρα το κεφάλι… ” (7)


Ραντεβου στα γουναραδικα

Η φραση απο διδεται στον Αρη Βελουχιωτη. Χρησιμοποιηθηκε προσφατα απο τον βουλευτη του ΣΥΡΙΖΑ Βαγγελη Διαμαντοπουλο και προκαλεσε εντονες αντιδρασεις. Ας δουμε αρχικα τι γραφουν τα εγκριτα “ΝΕΑ”.
“Ο επικεφαλής του ΕΛΑΣ φέρεται να είπε τη φράση με το τέλος της Κατοχής. «Εβλεπε από ένα σημείο και μετά με πολύ σκεπτικισμό την τροπή της Αντίστασης. Εννοούσε ότι θα απελευθερώσουν την Ελλάδα και για ανταμοιβή θα τους γδάρουν το τομάρι, όπως συνέβαινε με τους λύκους και τις αλεπούδες στα βυρσοδεψεία της εποχής. Δεν ήταν λόγια επιθετικά. Ούτε δείγμα αυταπάρνησης. Ηταν μια απαισιόδοξη στάση. Ο Βελουχιώτης άλλωστε ήταν άνθρωπος πεισιθάνατος», εξηγεί ο κ. Χαριτόπουλος.
Την ίδια ερμηνεία δίνει και ο καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης Γιώργος Μαργαρίτης. «Αυτή η φράση που χρησιμοποιήθηκε από τον Βελουχιώτη ήταν ένας καλυμμένος τρόπος για να δείξει τη διαφωνία του στους συμβιβασμούς. Ελεγε ότι οι αντάρτες θα καταλήξουν σαν τις αλεπούδες γδαρμένοι στα γουναράδικα», λέει στα «ΝΕΑ».” (6)



«Στας 28 Αυγούστου η κίνησις ήτο σχεδόν άνευ αντιστάσεως και το βράδυ τα τμήματά μας ολοκλήρωσαν τον Β. Γράμμον και εξεχύνοντο προς κατάληψιν του Ν. Γράμμου. Τα τμήματά μας εσημείωσαν με φωτιές χαράς και αποδείξεως την κατάληψιν των συνόρων… Στις 29 Αυγούστου στας 5μ.μ. κατελήφθη από τους καταδρομείς του Ρούσσου η Μπάρα του Ν. Γράμμου. Την 30ν Αυγούστου, στας 5μ.μ., η VIII Μεραρχία κατέλαβε το Κάμενικ. Στας 10 το πρωί κάθε αντίστασις εσταμάτησε παντού».  Θρασυβουλος Τσακαλώτος: «40 Χρόνια Στρατιώτης της Ελλάδος», Αθήναι 1960, τόμος β’, σελ. 278



(1) Μνημη Εθνικη

(2) (αστο καλυτερα…)

(3) Η δράση των φασιστών και των ληστοσυμμοριτών στη Χώσεψη (Κυψέλη) Άρτας, αμέσως μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας

(4) Ο Αδωνις Γεωργιαδης σιχαινεται τους κομμουνιστες

(5) Σχόλιο του Doctor στην ιστοσελιδα http://www.slang.gr

(6) Η ιστορική αλήθεια και τα γουναράδικα

(7) Το χρονικό των κομμένων κεφαλών

(8) Ριζοσπαστης: ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ 509/1947

(9) Οι κομμουνιστες θα μας παρουν τα σπιτια, γραφει ο Ν. Μπογιοπουλος

(10) Γιωργου Πετροπουλου, Η υποχώρηση του ΔΣΕ και το τέλος του εμφυλίου πολέμου.

(11) Γιωργος Μαργαριτης, Ιστορια του Ελληνικου Εμφυλιου Πολεμου 1946-1949, Τομος Β, σ.64

(12) συν-οδοιπορια: συμμοριοπληκτοι

(13) αρταινω – ποιοι ηταν οι ταγματασφαλιτες

(14) ΑΣΚΙ – Ο Ελληνικος Εμφυλιος Πολεμος

(15) Νικος Μαραντζιδης, Το παιδομαζωμα στον Εμφυλιο, Καθημερινη 12.08.2012

H Mάτση Χατζηλαζάρου ποζάρει προκλητικά στο φακό του Ανδρέα Εμπειρίκου

H Mάτση Χατζηλαζάρου ποζάρει προκλητικά στο φακό του Ανδρέα Εμπειρίκου

“Η Γκρέτα, καταφανώς εν μεγάλη διεγέρσει διατελούσα, χωρίς την παραμικράν προφύλαξιν, ανέσυρε εν ριπή οφθαλμού το φόρεμά της, και, αποκαλύπτουσα, προς στιγμήν, ένα θαυμάσιον και προεξέχον πολύ, εν μέσω ολίγων αραιών τριχών μουνί (δεν έφερε σκελέαν), ήνοιξε τούς μηρούς της, έθεσε την κούκλαν μεταξύ αυτών, και καλύπτουσα πάλιν το ερωτικόν της όργανον, έσφιξε τούς μηρούς της, και ήρχισε να κινήται ζωηρώς, ζωηρότατα, επί του καθίσματός της, κατά τρόπον που εφανέρωνε ότι ηυνανίζετο με πάθος, τρίβουσα μανιωδώς το αιδοίον της, επί της κεφαλής και των μαλλιών του κομψού ανθρωπομόρφου ομοιώματος, επιδιώκουσα με αφάνταστον ζέσιν να επιφέρη τοιουτοτρόπως την έκχυσιν του ερωτικού χυμού της, αδιαφορούσα τελείως, και, ίσως, τερπομένη επιπροσθέτως, από το γεγονός ότι εξετέλει την τόσον άσεμνον, άλλα και τόσον χαριτωμένην αυτήν πράξιν δημοσία.”

Ανδρεας Εμπειρικος, Μεγαλος Ανατολικος


Georgia O’Keeffe, Series I White and Blue Flower Shapes, 1919, Oil on Board, 19 7/8 x 15 3/4 inches, Gift of the Georgia O’Keeffe Foundation, ©Georgia O’Keeffe Museum

Προ της εισαγωγης

Αποτιω τιμη στην μεγαλη Αμερικανιδα ζωγραφο Τζωρτζια Ο’ Κηφ, που ζωγραφισε ανθη, και με καποιον τροπο πολλα απο τα ανθη της παραπεμπουν στο ανθος του αιδοιου.

Αυτο εξαλλου παρετηρησε και εις εκ των δυο πρωταγωνιστων τη σειρας Breaking Bad, ο νεαρος Τζεσσυ, οταν η νεαρα καλλιτεχνιζουσα φιλενας του τον επηγε να δουνε μαζι το μουσειο της Τζωρτζια Ο’ Κηφ στην πολιτεια του Νεου Μεξικου των ΗΠΑ.

Alfred Stieglitz, Georgia O’Keeffe

Alfred Stieglitz, Georgia O’Keeffe

Εισαγωγικες παρατηρησεις

Η διερευνηση αυτης της πραγματειας ειναι εκ των πραγματων προσδιορισμενη αλλα και περιορισμενη απο το γλωσσικο ιδιωμα.

Αυτη η παρατηρηση ομως με κανενα τροπο δεν οδηγει σε πολιτισμικη μονοσημαντοτητα.

Το αντιθετο θα ελεγα. Ακριβως η αναγνωριση του περιοριστικου παραγοντα ειναι η απαρχη της αναιρεσης του.

Ο μεγας πρωταγωνιστης της πραγματειας αυτης ειναι το “αιδοιον”.

Χαιρε, ώ χαιρε τετιμημενον!

Η διερευνηση θα στηριχθει στην γλωσσα.

Πρεπει ομως να προειδοποιησω τον αναγνωστη (και την αναγνωστρια) οτι τα πολιτιστικα δικτυα δεν αναγονται αποκλειστικα εις την γλωσσαν, αρα θα υπεισελθουν και αλλα στοιχεια πολιτισμου σχετικα με το τετιμημενον.

Andreas Empeirikos

Andreas Empeirikos

“Εις εν ακρότατον σημείον της ομηγύρεως, μία ομάς εκ δεκαπέντε περίπου ανδρών, παρετήρει, ουχί το αερόστατον, αλλά μίνα νεαράν ακροβάτιδα, ήτις, υπό τους ήχους ενός ντεφιού, που έσειε ένας νεώτερος αδελφός της, εξετέλει διάφορα γυμνάσματα με μεγάλην ευκαμψίαν και δεξιοτεχνίαν. Η νεάνις αυτή ήτο ευειδής και χαρίεσσα. Εις μίαν στιγμήν που περιεστρέφετο επί των χειρών, με τους πόδας της εις τον αέραν, εσχίσθη, εν αγνοία της, η περισκελίς της εις καίριο σημείον, εις τρόπον ώστε, εις ωρισμένην φάσιν της ακροβασίας, να φαίνεται το αιδοίον της ευκρινώς. Εντεύθεν η εξαίρεσις, εντεύθεν η γοητεία. Διότι, εις το γεγονός ότι διεκρίνετο το ερωτικόν της όργανον, ωφείλετο η απόσπασις της προσοχής των δεκαπέντε θεατών από το αερόστατον.”

Ανδρεας Εμπειρικος, Αργώ ή Πλους Αεροστάτου

Sarah Lucas, Chicken Knickers 2000, Saatchi Gallery.

Sarah Lucas, Chicken Knickers 2000, Saatchi Gallery.

Η προσεγγιση

Εν αρχη ην η γλωσσα.

Ο Λακάν στρέφεται στη γλωσσολογία μέσα από δύο βασικά σημεία (1):

1. Υιοθετώντας τη βασική ιδέα ότι η γλώσσα ως συμβολικό σύστημα μαζί με τα άλλα κοινωνικο-πολιτιστικά συστήματα και τις δομές τους προϋπάρχουν της γέννησης ενός ανθρώπου και υπέρ-κεινται αυτού. Κατά συνέπεια, το παιδί με την κατάκτηση της γλώσσας εγγράφεται σε αυτή τη συμβολική τάξη, η οποία επειδή ακριβώς υπέρ-κειται θα το πλάσει ανάλογα με τις δομές της. Με άλλα λόγια, το άτομο αναδύεται ως υποκείμενο μέσα από την εγγραφή του στη συμβολική τάξη της γλώσσας ή, όπως λέει ο Αλτουσέρ (1983), η κατάκτηση της γλώσσας είναι αυτή που με την εισαγωγή στη συμβολική τάξη θα σημαδέψει το πέρασμα από τον άνθρωπο-θηλαστικό στον άνθρωπο-παιδί -άνδρα ή γυναίκα.

2. Θεωρώντας ότι το “το ασυνείδητο είναι δομημένο σαν γλώσσα”, δηλαδή μια δομή που όπως και η γλώσσα αποτελείται από στοιχεία που βρίσκονται σε σχέση, και εξομοιώνοντας τους μηχανισμούς του ασυνειδήτου με τους γλωσσικούς μηχανισμούς της μεταφοράς και της μετωνυμίας.

Θα συναντησομε τον Λακαν και παρακατω, οχι ως μεγιστο ψυχαναλυτη, αλλα ως συλλεκτη εργων τεχνης.

Louise Bourgeois, "Untitled", 2002

Louise Bourgeois, “Untitled”, 2002

Η Κυρία Λέξις, Παραλλαγες και Παραγωγα της

Οι λεξεις που θα αναλυθουν ειναι κυριως ελληνικες. Για λογους ομως που σχετιζονται με την αυθαιρεσια του συγγραφονοτς να κανει του κεφαλιου του και να μην δινει αναφορα σε κανενα, θα εμπλουτισθουν αι λεξεις αυτες, και με καποιες ξενικες.

Θεωρειται απο καποιους χυδαια λεξις. Το ολον θεμα του πως οριζεται η χυδαιοτης ειναι τεραστιον και δεν θα το αναπτυξω εδω.

Θα εκφρασω ομως τη διαφωνια μου με τον χαρακτηρισμο λεξεων και γλωσσικων ιδιωματων ως χυδαια.

Για την ετυμολογία της λέξης, το Λεξικο Κοινης Νεοελληνικης  (3) μας διδει δυο εκδοχες.

Η πρώτη είναι από το ευνή:

(αρχαια) εὐνή `κρεβάτι, κρεβάτι του γάμου΄ – ελληνιστικο υποκοριστικο  *εὐνίον

> μεσαιωνικο *βνίον (αποβολη του αρχικού άτονου  φωνήεντος)

> *μνίον (για την τροπή [vn > mn] σύγκρινε ευνούχος > μουνούχος, ελαύνω > λάμνω)

> *μουνίον (ανάπτ. [u] ανάμεσα σε αρχικό [m] και ακόλουθο σύμφωνο, σύγκρινε *μνούχος > μουνούχος) > (μεσαιωνικο) μουνίν

POLIDORI Gian Carlo(1943-), Italy: Οδαλίσκη και Ευνούχος στο χαρέμι

POLIDORI Gian Carlo(1943-), Italy: Οδαλίσκη και Ευνούχος στο χαρέμι (5)

Και η δεύτερη από τη λέξη μνούς:

(αρχαια) μνοῦς `μαλακό πούπουλο, χνουδάκι΄ ελληνιστικο υποκοριστικο *μνίον

> (μεσαιωνικο) *μουνίον (όπως στην προηγ. υπόθεση) > (μεσαιωνικο) μουνίν

Sarah Lucas

Sarah Lucas

Η παραλλαγμενη εννοια

Η λεξη μουνι χρησιμοποιειται και με απαξιωτικη διασταση, οτι καποιος δηλαδη αρσενικος ή θηλυκος, ειναι σκαρτος.

Παρομοιως, απαξιωτικη ειναι και η εκφραση “τα καναμε μουνι”, ή η παρεμφερης “τα καναμε μουνακι”.

Η χρηση του υποκοριστικου υποδηλωνει μια μικρου ή μεσαιου μεγεθους αστοχια, ενω η χρηση της πληρους λεξεως κατι σημαντικο.

Εδω παραβαλλω και την παραλληλη απαξιωτικη εκφραση “πουτσες μπλε”.

Αποδεικνυεται περιτρανως λοιπον οτι η γλωσσα δεν γνωριζει συνορα φυλλου.

Απαξιωση ενθεν και ενθεν.

L'Origine du Monde de Gustave Courbet

L’Origine du Monde de Gustave Courbet

Παρενθεση: Η Αρχη του Κοσμου  του Γκουσταβ Κουρμπε (The Origin of the World by Gustave Courbet)

Δεν μπορω παρα να παραθεσω παραυτα το μεγαλειωδες εργο του Γκουσταβ Κουρμπε, την Απαρχη του Κοσμου.

Το εργο παρηγγειλε ο Τουρκος διπλωματης και συλλεκτης Χαλιλ Μπεη το 1866.

Αμεσως μετα την ολοκληρωση του, το εργο εξαφανιστηκε απο την δημοσια θεα.

Ο συλλεκτης το τοποθετησε στο λουτρο του, και εβαλε και μια κουρτινα μπροστα, ωστε να το κρυβει σε ορισμενες περιπτωσεις.

Μετα την χρεωκοπια του Χαλιλ Μπεη ο πινακας κατεληξε στη Βουδαπεστη, οπου και αλλαξε πολλα χερια.

Κατεληξε στη συλλογη του Ζακ Λακαν στη δεκαετια του 1950, που ηταν και ο τελευταιος ιδιωτης που το ειχε στη συλλογη του.

Σημερα το απολαμβανουν οι επισκεπτες του Μουσειου Ορσαι στο Παρισι.

Jacques Lacan

Jacques Lacan


Προερχεται απο το ρημα αιδεομαι, που σημαινει σεβομαι, ευλαβουμαι.

Αποτελει το ουδετερον του “Αιδοιος”, που σημαινει Σεβαστος.

Αιδοιον λοιπον σημαινει “Σεβαστον”.

Renato Guttuso, untitled figure study, 1982. Lithograph, Gardiner Permanent Art Collection.

Renato Guttuso, untitled figure study, 1982. Lithograph, Gardiner Permanent Art Collection.


Γαλλικη λεξις, που μπορει να μεταφρασθει και σαν “μουνακι” και σαν “μαλακας”.

Σε απταιστα Γαλλικα, στο παρον πονημα « con » désignant trivialement la vulve.


Achille Deveria, French Painter


“Η Ειρηνη ειναι σνα μια αψιδα πανω απο την θαλασσα. .. Αχ, αχ. Η Ειρηνη καλει τον εραστη της. Τον εραστη της που καυλωνει απο μακρυα. Αχ, αχ, Η Ειρηνη αγωνια και σπαρταρα. Εκεινος ορθωνεται καυλωμενος σαν θεος πανω απο την αβυσσο. Αυτη κουνιεται, εκεινος την αποφευγει, αυτη κουνιεται και του δινεται. Αχ. Η οαση υποκλινεται με τις πανυψηλες τις χουρμαδιες της. Ταξιδιωτες, οι πανωφορες σας στροβιλιζονται μεσ’ τη λεπτη την αμμο. Απ’ το λαχανιασμα η Ειρηνη κοντευει να διαλυθει. Εκεινος την κοιταζει. Το μουνι εχει μουσκεψει καρτερωντας τ’ ολοζωντανο παλουκι. Στ’ απατηλα βουνα της αμμου, μια σκια ζαρκαδιου. Κολαση ας αρχισουν οι καταραμενοι σου να μαλακιζονται, η Ειρηνη εχυσε.”

Λουις Αραγκον, “Το μουνακι της Ειρηνης”.  Μεταφραση Ανδρεας Νεοφυτιδης. Εκδοσεις Γαβριηλιδη, Αθηνα 1989.

Απο τον Αθεοβοβο2

Απο τον Αθεοφοβο2


Λεξη επιτιμητικη. Χιλαδες, εκατονταδες χιλιαδες, εκατομμυρια Ελληνων και Ελληνοφωνων εχουν κραυγασει καποια στιγμη του βιου τους “Μουναρα μου!”.

Τι εννοουσαν αραγε;

Εντελως υποθετικα, θα ελεγα οτι η λεξη αρχικα αναφερεται στο υπερτατο θηλυκο.

Η φαινομενικη απλοηκοτης της λεξεως δεν αφαιρει την διασταση του υπερτατου, αντιθετως την κανει πιο εντονη.

Μιλαμε λοιπον για το υπερτατο θηλυκο, και τουτο με την διασταση την σεξουαλικη.

Δεν θα ακουσετε καποιον να λεει “αγαπω μια μουναρα”. Καποιο αλλο ρημα θα χρησιμοποιησει.

Εδω λοιπον, η λεξη μας διδει το εδαφος δια να  θυμηθουμε αυτο που εγραψε ο μεγας Λακαν: ” Η αγαπη ερχεται να αναπληρωσει την ανυπαρξια ερωτικης σχεσης.”

Η “μουναρα” ειναι βαθεια βυθισμενη και σφραγισμενη απο το ερωτικο και μονο το ερωτικο στοιχειο.

Οι αγαπες και οι μαργαριτες ειναι αλλου.



“Διαβάζοντας το βιβλίο Τα αδιάντροπα -Λεσβιακά Λαογραφικά του Βαγγέλη Καραγιάννη με πρόλογο του Μ.Γ.Μερακλή  (Φιλιππότης) Αθήνα 1983, είδα να αναφέρει στην φράση : Είνι γλυκουμούνα μια τοπική συνήθεια που δεν την είχα ξαναδιαβάσει. Γράφει ακριβώς :

Φράση που λέγεται για γυναίκες που έχουν επιτυχίες στους άνδρες, έστω και αν δεν είναι πολύ όμορφες.
Τον παλιό καιρό, στα χωριά της Λέσβου, ρίχνουν στο αιδοίο  του πολύ μικρού κοριτσιού λίγη ζάχαρη, “για να γλυκάν΄” κι όταν θα γίνει κοπέλα πια να την λαχταρούν και να την ζητούν σε γάμο οι γαμπροί.
Απ΄εκεί και η φράση “γλυκουμούνα” (4)”
Tracey Emin Ruined (2007) acrylic, oil pastel and pencil on canvas, 72 5/8 x 72 5/8 x 2 1/2, Photograph by Stephen White. Courtesy of White Cube. © the artist

Tracey Emin Ruined (2007) acrylic, oil pastel and pencil on canvas, 72 5/8 x 72 5/8 x 2 1/2, Photograph by Stephen White. Courtesy of White Cube.
© the artist


Βλεπε σχετικα λεξεις οπως “παληοχαρακτηρας”, “παληοκοριτσο”.

Δια της λεξεως προβαλλει αυτος που την χρησιμοποιει την ιδιοτητα του κακου χαρακτηρα εις την γυναικα.

Μπορει να ειναι μια αστατη γυναικα, μπορει να ειναι μια γυναικα που δεν τιθασευεται, δεν ελεγχεται, δεν υποτασσεται.

Εδω δεν υπαρχει αντικειμενικη διασταση.

Ο χαρακτηριζων αυθαιρετει και χρησιμοποιει την λεξη ασυστολως.

Μπορει λοιπον η ουτως χαρακτηριζομένη γυνη απλα “να μην καθεται” στον χαρακτηριζοντα, να μην ανταποκρινεται θετικα εις τα ερωτικα του κελευσματα.


Black Widow

Black Widow


Εδω το “φαρμακο” εχει την ιδιοτητα του δηλητηριου, και οχι της θεραπευτικης δρασης.

(Βλεπε σχετικα την λεξη “ποντικοφαρμακο”. Δεν θεραπευει τους ποντικους, αλλα τους θανατωνει, ειναι δηλητηριον, και δη ισχυρωτατον.)

Και ειναι ενδιαφερον να παρατηρησομε ποσον κοντα αλλα και μακρυα ειναι οι λεξεις φαρμακο και φαρμακι στην ελληνικη γλωσσα.

Κατι που δεν συμβαινει σε αλλες γλωσσες, παραδειγμα στην αγγλικη, οπου εχομε medicine vs. poison. Παντελως διαφορετικη ριζα.


Η διαθετουσα το σχετικον οπλον (η πηγη του φαρμακου ειναι το αιδιοιον) “φαρμακωνει” τον ερωτικον της συντροφον, ή τον συζυγον της.

Κατι κακο θα του συμβει, ισως και ο θανατος.

Παραπεμπει λοιπον στην “μαυρη αραχνη”, που μετα την ερωτικη πραξη, και εκ της συνεπειας της, θανατωνει τον ερωτικον της συντροφον.

Εν προκειμενω η λεξις δεν αναφερεται υποχρεωτικα σε υπαρκτη ιδιοτητα.

Μπορει να εκφραζει και τον φοβο του ερωτικου συντροφου, οτι η ερωτικη συνανστροφη με την φερουσα το φαρμακοφορον αιδοιον θα τον θανατωσει, ή θα τον βλαψει.

Αρα η γλωσσα εκφραζει το ονειρο, τον εφιαλτη, τον φοβο, οποτε οπως θα ελεγε και ο Δοκτωρ Φροϋντ την υποβοσκουσα επιθυμια.

Ο φαρμακοφορος και απειλητικος ερως αντικειμενοποιειται εις τον φαρμακοφορον αιδιοιον.

Ιδου λοιπον και μια εισετι λειτουργια – και δη θεραπευτικη – της γλωσσας.

Δια της εκφρασεως την φοβων και των επιθυμιων εν τροπω αντικειμενοποιησεως, εκβαλλομεν το κακον, το βλαβερον, και του αποδιδομεν υλικη συγκεκριμενη υποσταση.

Παυει λοιπον ο φοβος του θανατου να ειναι μια αφαιρεση, και συγκεκριμενοποιειται ως το Αιδοιον της γυναικος Χ.

Απο το αλμπουμ "Φωτοφρακτης"του Ανδρεα Εμπειρικου

Απο το αλμπουμ “Φωτοφρακτης”του Ανδρεα Εμπειρικου

Οδοντωτον Αιδοιον (Μουνι με δοντια)

Αποδοσις του εις την λατινικην ορου Vagina Dentata – ενω εις την αγγλικην αναφερεται ως Toothed Vagina.

Αναφερεται εις την μυθικης προελευσεως γυναικα ητις φερει οδοντας εις το αιδοιον της, και ως εκ τουτου δυναται να ακρωτηριασει το πεος του ερωτικου της συντροφου εν τη εκτελεσει της γενετησιας πραξεως.

Βεβαιως υπαρχει και η επιστημονικη αποψη οτι το πεος ειναι αναλωσιμο, ως μια πρωτη υλη. Καθε φορα λοιπον που το πεος διεισδυει εις το αιδοιον, αναλωνεται.

Το οδοντωτον αιδοιον αποτελει και εφιαλτη δια τον ανδρα που ονειρευεται τον ακρωτηριασμο του εν τη τελεση της ερωτικης πραξεως.

Εν τη εννοια τουτη, το οδοντωτον αιδοιον αποτελει μεγαλυτεραν απειλην συγκρινομενη με την φαρμοκομουναν.

Καλυτερα ο ακαριαιος θανατος απο τον ατιμωτικον ακρωτηριασμον.



Λεξις ητις υπαρχει και εις το αρσενικον, ως “κλαψομούνης”.

Υποδηλωνει καποιαν η οποια το ριχνει στο κλαμα, ή την κλαψουρα με το παραμικρο, υπερβαλλει, τρεχουν τα δακρυα ποταμι, και ολα αυτα χωρις λογο. Οποτε και δεν την παιρνει κανεις στα σοβαρα, ενω αποτελει και ενοχλησιν μεγαλην, με αποτελεσμα να την αποφευγουσιν οι παντες.

Υπαρχει βεβαιως και η γνωστη ταση του ανδρικου φυλου να υποτιμα τον συναισθηματισμο της γυναικας και να επιχειρει να τον απορριπτει ως κλαμμα ανευ λογου. Προσοχη λοιπον, η γλωσσα εν προκειμενω επιβεβαιωνει δια μιαν εισετι φοραν την αμφισημιαν ητις ενεδρευει.


Achille Deveria: Small and innocent games


Η πλεον αξιοπρεπης λεξις ειναι η “Αιδοιολειχια”.

Αποτελει πραξιν ητις αποδιδει εις τον πραγματοποιουντα εμπειριαν μοναδικην, καθοσον ενεργοποιουντια οι γευστικοι αδενες και σχεδον ολοκληρη η στοματικη κοιλοτης. Ταυτοχζρονως πραγματοποιουνται και ποικιλοτροπες προσμιξεις υγρων πολλαπλων προελευσεων και πηγων, συνοδευομενες απο οσμες και μυρωδιες μονον δια τους πραγματικους ρεκτες.

Ψευτομούνι. Είδος γλειφομουνίου, με τη διαφορά ότι ο τύπος προσποιείται ότι χρησιμοποιεί γλώσσα, ενώ στην ουσία χρησιμοποιεί δάχτυλο (πιθανόν λόγω σιχαμάρας). Απαραίτητη προϋπόθεση για ένα επιτυχημένο ψευτομούνι είναι η μίμηση του ήχου του γλειψίματος, (6)

Μουνόσκυλο αποκαλειται ο εχων σχεδον εθισμον εις την αιδοιολειχιαν, προσομοιαζομενος ουτω με τους συμπαθεις κυνες οιτινες οπου βρεθουν και οπου σταθουν γλειφονται και γλειφουν.

Παρομοιες στην εννοια ειναι και οι λεξεις Μουνοδουλος και Μουνακιας, παρολον οτι αμφοτερες εχουσιν και μεταφορικην εννοιαν ήτις αφορα την εξιν των ανθρωπων αυτων προς το σεβαστον.

Sarah LucasGot a Salmon On #3 1997

Sarah LucasGot a Salmon On #3 1997


Πραξις ομοφυλοφιλικου ερωτος.

Το σχετικο ρημα αποδιδεται ως “πλακομουνιαζομαι”.

Το δε ουσιαστικον ειναι “πλακομουνού”.

“Οι στασεις ειχαν αλλαξει. Οι τριβαδες μου ειχαν εισχωρησει η μια στην αλλη, αγκαλιαζονταν ασφυκτικα ωστε να εφαπτεται το δριμυ και πυκνο τριχωμα τους, να τριβονται τα μελη τους. Εφορμουσαν, ενωνονταν και απωθουνταν, με το ρυθμο, την επιμονη και τη δυναμη που προμηνυει στις γυναικες το επερχομενο απογειο της ηδονης.”

Alfred de Musset  “Γκαμιανί, ή Δυο νυχτες παραφορας”. Μεταφραση Ανδρεα Στάϊκου. Εκδοσεις Άγρα, 2002.

Louise Bourgeois, "Janus Fleuri", 1968

Louise Bourgeois, “Janus Fleuri”, 1968


(1) Μαρια Θεοδωροπούλου, Μ. Saussure και Lacan: Απο τη γλωσσολογία στην ψυχανάλυση.

(2) slang.gr

(3) Λεξικο Κοινης Νεοελληνικης

(4) Αθεοφοβος2

(5) L’ Enfant de la Haute Mer

(6) Slang

Nikolaos Gyzis The Spider

Nikolaos Gyzis The Spider


Greece is a country with a very rich history in civil strife and conflict, escalating to war.

Today’s post is embedded in my attempt to dig deeper in the History of modern Greece (after 1821) in order to better understand the perils and challenges of today, and act accordingly.

I am not a historian or a social scientist. My approach is therefore realistic, trying to focus on facts and reality. Interpretation by necessity takes the passenger seat.

The burning of frigate Hellas in 1831 by Admiral Miaoulis is an act with multiple repercussions. But most of all it is the first serious internal conflict in the country that emerged from the War of Independence of 1821 and the formation of the Greek State.

Ioannis Kapodistrias – National Historical Museum, Athens

Ioannis Kapodistrias – Ιωαννης Καποδιστριας

Only ten years after the beginning of the War of Greek Independence in 1821, the newly formed Greek State faced its first major challenge: Governor Kapodistrias was murdered.  This event marked the formation of the Greek State. There is no doubt that had Kapodistrias completed his program, the Greek State would have become something totally different from what it is today.

On the 30th March 1827, the National Assempby of Troizina elected Ioannis Kapodistrias as Governor of the Greek State.

Kapodistrias arrived in Nafplion on the 7th January 1828. On the 18th January 1828 the Parliament approves the suspension of the Constitution and Kapodistrias becomes the Absolute Ruler, assisted by the Panhellenion, an advisory body with 27 members.

The Greek State in 1830 and 1832

The Greek State in 1830 and 1832

In 1828, the territory of Greece was limited to the Peloponnese, a few islands and a small part of the mainland.

The main features of the situation in Greece in 1828 were the following:

  • disorganized state
  • destroyed economy
  • contraband
  • lack of discipline in military units
  • non existent tax mechanism
  • many orphans and homeless people
  • bandits
  • piracy in the Aegean

Powerful groups of interests were fighting each other for the domination of the political and economic scene.

Governor Kapodistrias set as his major goal the creation of a State, starting from nothing.

Hellenic Navy Seal

Hellenic Navy Seal

Frigate “Hellas”

Frigate “Hellas” was built in the United States of America, and financed by the second loan to the Greek State, raised by the London Greek Committee. The shipbuilding order was issued in 1825. At the time, the Greek Navy consisted of ships owned mainly by the islanders of Hydra, Psara and Spetses. The small ships had no operational capability against the navy of the Ottoman Empire.

London Greek Committee  (act. 1823–1826) was created in March 1823 to support the cause of Greek independence from Ottoman rule by raising funds by subscription for a military expedition to Greece and by raising a major loan to stabilize the fledgling Greek government. The plan to raise the first Greek loan, which began in earnest when Ioannis Orlandos (c.1800–1852) and Louriottis arrived in London in January 1824 to begin negotiations, was more successful. The speculative bubble surrounding the South American loans was at its height, but was not to burst for another year. Nevertheless the terms of the loan were favourable to the lenders, with £800,000 to be borrowed at 5 per cent interest, and £100 of stock could be purchased for £59 payable in six monthly instalments from early March. Thus only £472,000 could be raised, but the return to lenders was enhanced considerably by the discounted price. Leading figures in the committee believed that they would make handsome profits. The first loan was followed by a second, negotiated directly by the Greek deputies with J. and S. Ricardo, the bankers, without the authorization of the committee but with the involvement of some of its key members, including Hobhouse, Burdett, and Edward Ellice  (1783–1863). It was thought that the funds from the second loan might be used to stabilize the first, but the funds were again squandered, this time in fitting out an expedition of steamboats (with machinery supplied by the London engineer Alexander Galloway), to have been led by the celebrated Lord Cochrane, which came to nothing, and the building and purchase of two expensive frigates in America when plenty of cheaper versions were available in Britain or on the continent.” (1)

Frigate Hellas and Steamship Karteria

Frigate Hellas and Steamship Karteria

But how did the purchase of the two frigates come to nothing? It is a long story. In summary, the ship builders raised their price while in the process of building the ships, and as a result the Greek State could not pay. Only one of the two ships, “Hope”, that was renamed to “Hellas”, was eventually purchsed. The other, the Liberator, had to be sold.

“Binding arbitration was to solve this problem and the arbitrators were authorized to sell one frigate on a public action for the necessary funds. Their decision was 3 August 1826 that the financiers owned $ 894,908.62 for the building excluded another $ 34,246.55 for rigging, cables, extra spurs and shot which allowed a 3 years service. The arbitrators sold the Liberator to the American government. She was taken as the 44 guns frigate Hudson into the American Navy. Laid down at Smith&Dimon, New York 1825 and launched 1826. Due to this selling the Greek were able to pay for the second frigate they ordered. Her sister ship, originally named Hope, departed New York October 1826 and was taken into Greek service as the Hellas.” (2)

On the 25th November 1826, the Greek frigate Hellas arrived in Nafplion to become the first flagship of the Hellenic Navy.

Andreas Miaoulis

Andreas Miaoulis

Andreas Miaoulis

Andreas Miaoulis was a wealthy ship owner, ship master and merchant from the island of Hydra.

He is reputed to have met Lord Admiral Nelson when in 1802 his ship was captured near Cadiz by the English fleet. Miaoulis was taken to Lord Nelson, who asked him why he was breaking the naval blockage of the English against the French. Miaoulis responded that it was in his interest to do so. “What would you do if you were in my position?” asked Nelson, and Miaoulis replied: “I would hang you!”. After this exchange Lord Nelson freed Miaoulis. (3)

Miaoulis got involed in the Greek War of Independence in the Summer of 1821 and his contribution was huge.

In 1822 he was elected Admiral of the Fleet of Hydra. By 1825 he became the  Admiral of the Greek Fleet.

Miaoulis belonged ot the “English” camp of Greece, while Kapodistrias allegedly belonged to the Russian camp. I must comment on this, as I think that the importance of the “camps” has been overstated at times. I believe that no matter how strong the interests of England, France and Russia were, the Greek interest groups were on the driving seat.

As far as Kapodistrias’ allegiance to Russia goes, I do not think that there is any evidence that he compromised his performance as Governor of Greece in order to favor Russia.

In spite of being in the English camp, in 1827 the National Assempby of Troizina nominated Admiral Cochrane as vice Admiral of the Greek Fleet.

Miaoulis was displeased and withdrew from the admiralty, maintaining the command of frigate “Hellas”.

In any case, Cochrane stayed in Greece until early 1828.

After Kapodistrias arrived in Nafplion, he placed Miaoulis in the Admiralty. The relationship of the two men became problematic in late 1830, when Miaoulis started opposing Kapodistrias’ policies regarding the remuneration of the shipowners of Hydra.

Hatzikiriakos-Ghikas “Big Scenery of Hydra” Oil in canvas,1938

Hatzikiriakos-Ghikas “Big Scenery of Hydra” Oil in canvas,1938

The rebellion of 1831  

In 1831, Greece descended into anarchy with numerous areas, including Mani and Hydra, in revolt.

Hydrians and other dissatisfied islanders from the Aegean sea, people of Poros, Mykenos, Syros, Naxos, Andros and Paros fought hard against Kapodistrias which led to rebellion against him.

The big problem for the leaders of the island of Hydra was allegedly that Governor Kapodistrias was not accepting their demands for benefits and remuneration for their contribution to the War of Independence.

But an equally important item on the agenda of all who rebelled was that Kapodistrias was sticking to his guns and was not letting the powermongers of Mani, Hydra, and other areas play their game unhindered.

It was a power struggle, and it was going to cost Kapodistrias his life and destroy for good any chance of building a proper State in Greece.

Kapodistrias was not going to yield to the demands of the rebels. He asked Konstantinos Kanaris, the commander of the Greek Fleet Base on the island of Poros to be prepared for operations.

The overall plan was to impose a blockade on the port of Hydra, apply the law everywhere, and not allow the rebels to engage in any activity against the State.

But the plans leaked and the rebels’ leader Mavrokordatos asked Andreas Miaoulis to take control of the Greek Fleet’s Base in Poros.

Andrea Miaoulis acted promptly and on the 14th July 1831 he took control over frigate “Hellas” and other ships.

Kapodistrias tried to mobilize the three powers, England, France, and Russia, to mediate in the conflict.

England and France started dragging their feet, while declaring the need to find a solution.

The Russians were more forthcoming, and this is what broke the camel’s back.

Andreas Miaoulis' Escape Boat

Andreas Miaoulis’ Escape Boat

On the pretence that the Russians were going to take over the Greek Navy, on the 1st of August 1831, at the port of Poros, Andreas Miaoulis destroyed the corvettes, “Hydra” and “Spetses” and the frigate “Hellas”.


Miaoulis escaped from the scene on one of the lifeboats of “Hellas”, which you can see on the photo above.

Konstantinos Kanaris, in his letter to Kapodistrias wrote: ‘On the 1st August, at 1030 hours approaching noon, near the island of Poros, Miaoulis burned “Hellas” and “Hydra”. May the name of the doer of this barbaric act be given to eternal damnation!” (3)

The English Journal “Spectator” on 10th September 1831 published an article on the event.

“The Government of Capo D’Istrias (sic) is drawing to a close. The secret probably is, that he has come to the end of his money ; while, at the same time, he is accused of keeping a full chest on board a Russian frigate, where he has a kind of head- quarters. The country seems to be breaking up into separate little independencies, as of old. Hydra takes the lead with the Islands ; Maina has already formed a local and independent government ; Roumelia is in insurrection ; and the want of money to pay volun- teers is the only circumstance which now, as well as at all pre- vious times, restrains the inhabitants of the remaining, districts from doing the same.” (Source: The Spectator Archive).

The Aftermath

Governor Kapodistrias, was murdered by George and Constantinos Mavromihalis on the 27th September 1831 at Nafplio.

In 1832 Miaoulis was chosen by the Bavarian Court to be one of the Greeks that delivered the Crown to the first King of Greece, Otto of Bavaria.



1. London Greek Committee  (act. 1823–1826) by F. Rosen. Oxford University Press.

2. The Greek frigate Liberator never served in the Greek navy but became instead USS frigate Hudson. Warshipresearch.

3. Wikipedia. Andreas Miaoulis (in Greek)


Το παρον πονημα ειναι εθνικου και ηθικοπλασματικου χαρακτηρα, οσονουπω δε και απελευθερωτικον καθοσον καταγραφει μεθοδικα επιστημονικα και παντελως ουδετερα την πορειαν της κανναβεως εις την ημετεραν πατριδαν, με εμφασιν εις την κοινωνιαν και τον πολιτισμον. Το μεγιστο ερωτημα περι της διασυσχετισεως και αλληλοπροσδιορισμου αναμεσα και ενδιαμεσα πατριδος πολιτισμου και κοινωνιας δεν θα το πραγματευθω. Ας περιμενετε αγαπητοι αναγνωστες δια το προσεχες μελλον. Ειναι ομως και μουσικοχορευτικον το πονημα, καθοσον η πολλη δουλεια σκοτωνει τον αφεντη. Εχει λοιπον και τραγουδια και χορο, χωρις ομως να χανει εις τιποτις τον επιστημονικον χαρακτηρα του.


Η αυστηρωτατη ουδετεροτης και αντικειμενικοτης του πονηματος αφορα επισης και το μεγιστο ερωτημα του κατα ποσον το χασισακι ειναι εθιστικο ή οχι, κατα ποσον σκοτωνει ή οχι, κατα ποσον σε βαραει και σε ριχνει ή οχι. Ποιος ειμαι εγω σε τελευταια αναλυση να διαπραγματευθω τετοια τεραστια ερωτηματα; Οχι! Αγαπητη Αναγνωστρια, δεν θα το πραξω! Διοτι απλουστατα ομολογω οτι ειμαι αναρμοδιος. Και εις την αγαπητωτατην πατριδα μας οπου ειμεθα ο ενας πλεον αναρμοδιος του ετερου, θα αποφυγω το ολισθημα!

Οπως παντα σε τετοιες περιπτωσεις, οφειλω να προειδοποιησω τις ευπαθεις ομαδες να αποφυγουν την αναγνωση και την ακροαση καθοσον θα υποστουν βλαβην μεγαλην, ισως δε και ανηκεστον, με απροβλεπτους συνεπειας γενικως και ειδικως. Ενδεικτικως αναφερω και ζητω την αποφυγην και αποστροφην των: καθαρων, αγνων, φιλησυχων χιμπατζηδων, θρησκευτικων και ηθικοπλαστικων σωματειων, φιλοπροοδων οργανωσεων, αποστρατων αξιωματικων και πολιτικων, εξημερωμενων ταρανδων, αποτριχωμενων λεπιδοπτερων, φιλελευθερων διανοουμενων, και αλλων ων ουκ εστι αριθμος. Πρωτιστως ομως, ολων οσων δεν εκαπνισαν ουδεποπωτε εις τον βιον τους ενα τσιγαρακι.



Στιχοι και Μουσικη: Μιχαλη Δασκαλακη

Οταν πεθάνω θά(φ)ψτε με
σε μία γωνιά μονάχο
Και δίπλα το μπουζούκι μου – αμάν, αμάν
παρηγοριά μου να ‘χω.

Κανείς δε θέλω για να ‘ρθει – βρ’αμάν, αμάν
καντήλι να μ’ανάψει
ούτε κι αυτή που αγαπώ – αμάν, αμάν
για μένανε να κλάψει.

Βάλτε μου δύο καναβουριές – αμάν, αμάν
τον ίσχιο τους να ρίχνουν,
όταν φυσάει ο άνεμος – αμάν, αμάν
γλυκά να με δροσίζουν.

Βάλτε μου δύο καναβουριές
να κάνουν καναβούρια,
για να ‘ρχονται οι φίλοι μας – κι οι γκόμενες
να γίνονται μαστούρια.

Ειναι βαρειες οι καταβολες

(Απο εδω προεκυψε και η αλλαλαχη “ειναι βαρεια η φουντα του τσολια”).

Ενα από τα αρχαιότερα ιστορικά ευρήµατα, ένα αποµεινάρι της  ανθρώπινης υφαντουργίας,  είναι ένα κοµµάτι ύφασµα (καµβάς) φτιαγµένο από κάνναβη το οποίο χρονολογείται  -περίπου- από το 8000 π.Χ. Το παλαιότερο διασωθέν τεµάχιο από χαρτί κατασκευασµένο  πριν από 2.000 χρόνια στην  Κίνα φτιάχτηκε και αυτό από κάνναβη. Ακόµα παλαιότερα, τουλάχιστον 2.500 χρόνια πριν, οι τεχνίτες των Φαραώ χρησιµοποιούσαν την κάνναβη ως δοµικό συστατικό ανάµεσα στα άλλα υλικά για το χτίσιµο των πυραµίδων. (1)


Τα παλαιότερα αρχαιολογικά ευρήματα χρήσης της κάνναβης τα βρίσκουμε στην Ταϊβάν και στην Κίνα πριν από περίπου 6 χιλιάδες χρόνια, ενώ σπόροι κάνναβης βρέθηκαν και στη σημερινή Ρουμανία σε θρακικό τάφο που χρονολογείται στα 3000 π.Χ. Απ’ ό,τι φαίνεται, το «μαγικό φυτό» συνοδεύει τις μεταναστεύσεις των ινδοευρωπαϊκών φυλών και πιθανώς έφτασε στην Ευρώπη μέσω των Σκυθών. Ο Ηρόδοτος μας διηγείται ότι οι Σκύθες έριχναν σπόρους κάνναβης σε χάλκινα τρίποδα, και οι μεθυστικοί ατμοί που δημιουργούνταν συνόδευαν τις θρησκευτικές τελετουργίες και τις γιορτές τους, γεγονός που επιβεβαιώθηκε το 1940 από αρχαιολογικά ευρήματα σε σκυθικούς τάφους στα σύνορα μεταξύ Μογγολίας και Σιβηρίας. (6)

Η κάνναβη είναι ένα φυτό με τρία υποείδη: Cannabis indica (ινδική), Cannabis sativa (ήμερη, κλωστική) και Cannabis ruderalis, η άγρια εξαδέλφη τους που φυτρώνει εκεί που δεν τη σπέρνουν. Και ενώ στο εξωτερικό ο διαχωρισμός μεταξύ ινδικής και κλωστικής είναι σαφέστερος, αφού η πρώτη λέγεται Cannabis και η δεύτερη Hemp, στην Ελλάδα, αυτή η συνωνυμία έχει προκαλέσει στην κλωστική βιομηχανική πολλά… τραβήγματα με τον νόμο. Και ενώ η ίδια περιέχει σε πολύ μικρό ποσοστό τη δραστική ουσία του χασίς (0,2%, που είναι το επιτρεπτό όριο σύμφωνα με την ΕΕ), σε αντίθεση με τις ποικιλίες της ινδικής που την περιέχουν από 7% ως 25%, η σύγχυση παραμένει μεγάλη.(2)

Γαμησι, Χασισι, Επιστροφη στη Φυση

Γαμησι, Χασισι, Επιστροφη στη Φυση

Οι λεξεις (5)

Χασις: η ινδικη κανναβη. [Το ρητινώδες εκχύλισµα που εκκρίνεται από τους βλαστούς του ονοµάζεται «χασίς» και χρησιµοποιείται για κάπνισµα προκειµένου να αυξήσει την ενεργητικότητα και την ευχάριστη διάθεση. (1)]

Χασικλης: προσωπο που κανει συστηματικα χρηση χασις.

Μαυρη, Μαυρο: το χασις.

Φουντα: το χασις, ως ναρκωτικη ουσια.

Τεκες: καταγωγιο οπου γινεται χρηση ναρκωτικων, χασικληδικο. Η λεξη ειναι τουρκικης προελευσης (tekke), και σημαινει και μοναστηρι, οπου ασκουνται δερβισηδες.

Κανναβουρι: ο καρπος του φυτου της κανναβης, ο οποιος χρησιμοποιειται ως τροφη για ωδικα πτηνα.


Κανναβοσχ(κ)οινο: το σχοινι που ειναι κατασκευασμενο απο ινες κανναβης.

Κανναβατσο: το χοντρο υφασμα απο λιναρι, βαμβακι και κανναβη, που χρησιμοποιειται για την κατασκευη πανιων πλοιου, σακιων. κλπ.

Εκτός από τα πανιά (από εκεί βγαίνει και ο όρος κανναβάτσο), τα σχοινιά και τους σπάγκους, η κάνναβη είναι ιδανική και για την παραγωγή χαρτιού (με τετραπλάσιες ποσότητες ινών ανά στρέμμα απ’ ό,τι τα δέντρα και πολύ πιο φιλικά στο περιβάλλον από την τοξική κοπή), για την παραγωγή μονωτικών υλικών (για παράδειγμα, το καννάβι που χρησιμοποιεί ο υδραυλικός), όπως και για την παραγωγή ελαίων για σαπούνια, βερνίκια και καλλυντικά. Δεν είναι τυχαίο ότι τα υποαλλεργικά πάνινα παπούτσια και ρούχα κατασκευάζονται από ίνες κάνναβης, ενώ τα αμαξώματα των αυτοκινήτων αντικαθιστούν σταδιακά τις ίνες φάιμπεργκλας με εκείνες της κάνναβης. Αλλά και ως καύσιμο, η μεθανόλη και διάφορα άλλα είδη έχουν την ίδια καταγωγή. Θέλοντας να επιβραβεύσει όλες αυτές τις μαγικές επιδόσεις του παρεξηγημένου φυτού, η ΕΕ εξέδωσε ήδη από το 1990 την οδηγία 1308/1990, επιδοτώντας την καλλιέργεια κάνναβης. (2)

Η βιομηχανια: Καναβουργειο Εδεσσης


Το κανναβουργείο της Εδεσσας κατασκευαστηκε το 1908 από τον Αυστριακό μηχανικό Λεοπόλδο Αϊγλ και λειτούργησε από το 1913 μέχρι το 1967. Ηταν το πρώτο εργοστάσιο στην Ελλάδα που έφτιαχνε σπάγκους και καραβόσκοινα από ινδική κάνναβη, με ημερήσια παραγωγή που έφτανε τα 1.200 κιλά. Η διαδικασία κατεργασίας της πρώτης ύλης ήταν εξαιρετικά δύσκολη αλλά και μεθοδική. Στους χώρους που άλλοτε έσφυζε από ζωή σήμερα στέκουν βουβά τα εξαρτήματα, οι μηχανές, ο υδροστρόβιλος, οι άξονες μετάδοσης, η γεννήτρια, οι τροχοί και άλλα.

Τα φορεία που έχουν απομείνει στον χώρο του κανναβουργείου θυμίζουν τις δύσκολες εποχές με τα πολλά ατυχήματα από τους δεκάδες ιμάντες που χρησιμοποιούνταν για τη μετάδοση της κίνησης. Στο μπροστινό μέρος του κτιρίου λειτουργεί το καλαίσθητο εστιατόριο «Κανναβουργείο». Από τον χώρο του εστιατορίου μπορείτε να δείτε τους χώρους επεξεργασίας και παραγωγής σκοινιών, καθώς και τις παλιές μηχανές.



Στιχοι και Μουσικη: Μπαγιαντερας

(Το καταπληκτικον του ασματος αρχιζει απο τον τιτλο του. Ειναι στον πληθυντικο, ενω η πρωταγωνιστρια ειναι μια, η ομορφη καπνουλου. Πληρης συγχυση, και πληρης διαυγεια! Χαιρε Αρχαιο Ελληνικο Πνευμα!)

Βρε καπνουλού μου έμορφη σ’ αρέσει το ντουμάνι
κι εμένανε με παρατάς ρέστονε και χαρμάνη.

Όταν σχολάσεις γίνεσαι μια κούκλα πρώτη φίνα
και την πουλεύεις πονηρά στη Βούλα στη Ραφήνα.

Τους μάγκες πάντα προτιμάς κι όλους τους παραλήδες
μα ζούλα πάντα κυνηγάς τους έμορφους νταήδες.

Και στο φινάλε πας γλεντάς με μάγκες στους τεκέδες
γιατί σ’ αρέσει ο μπαγλαμάς μπουζούκια κι αργιλέδες

Παραβατικοτητα: Ακομη και ο Αγιος Κολαζεται

Με χασίσι μυρωδάτο φορτωμένος υπάλληλος της Εισαγγελίας Αθηνών , σε όχημα του υπουργείου ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ!!!

Xas 1
«Αστυνομικοί του Τμήματος Δίωξης Ναρκωτικών Ηγουμενίτσας, σήμερα (23.02.2013) το πρωί στη Νέα Σελεύκεια Θεσπρωτίας, συνέλαβαν 48χρονο ημεδαπό, υπάλληλο του Υπουργείου Δικαιοσύνης, ο οποίος κατελήφθη να μεταφέρει με κρατικό αυτοκίνητο μεγάλη ποσότητα κάνναβης.
Πιο αναλυτικά, στο πλαίσιο οργανωμένης αστυνομικής επιχείρησης, εντοπίστηκε και ακινητοποιήθηκε το κρατικό αυτοκίνητο, το οποίο οδηγούσε ο δράστης και στον έλεγχο, που διενεργήθηκε στο εσωτερικό του, βρέθηκαν (137) συσκευασίες – δέματα κάνναβης, συνολικού βάρους (149.016) γραμμαρίων, τα οποία και κατασχέθηκαν.
  • Σε βάρος του συλληφθέντα σχηματίστηκε δικογραφία κακουργηματικού χαρακτήρα για τα αδικήματα της μεταφοράς και εμπορίας ναρκωτικών ουσιών.
Χαρακτηριστικό της μεθοδολογίας, του σχεδιασμού και του τρόπου δράσης του συλληφθέντα, αποτελεί το γεγονός ότι για την μεταφορά των ναρκωτικών χρησιμοποίησε υπηρεσιακό αυτοκίνητο,του Υπουργείου Δικαιοσύνης (φέρει εξωτερικά τις χαρακτηριστικές ενδείξεις οχήματος δημόσιας υπηρεσίας), με προφανή σκοπό να αποτρέψει ή/και να αποπροσανατολίσει τους ελέγχους των διωκτικών Αρχών.
Για τους ιδίους λόγους είχε αλλοιώσει την ημερομηνία και τα στοιχεία ταυτότητας στα συνοδευτικά έγγραφα του οχήματος(Διαταγή πορείας και Δελτίο κίνησης), τα οποία κατασχέθηκαν επίσης. Όπως προέκυψε από την αστυνομική έρευνα, τελικός προορισμός του φορτιού των ναρκωτικών, ήταν η Αθήνα…”


Στις 7 Ιανουαριου 1977 οι Αρχες στα Ισθμια της Κορινθιας απο καρφωτη πιανουν το μοτορσιπ “Γκλορια” με 11 τοννους χασισι. Ο Τσιτσανης γραφει λιγο μετα το θρυλικο παραβατικο τραγουδι που χαλαει κοσμο ακομη και σημερα  (περισσοτερα στον Γκρεκο).


Το βαπόρι απ’ την Περσία
πιάστηκε στην Κορινθία
Τόννοι έντεκα γεμάτο
με χασίσι μυρωδάτο

Τώρα κλαίν’ όλα τ’ αλάνια
που θα μείνουνε χαρμάνια

Βρε κουρνάζε μου τελώνη
τη ζημιά ποιος τη πληρώνει
Και σ’ αυτή την ιστορία
μπήκαν τα λιμεναρχεία

Τώρα κλαίν’ όλα τ’ αλάνια
που θα μείνουνε χαρμάνια

Ήταν προμελετημένοι
καρφωτοί και λαδωμένοι
Δυο μεμέτια, τα καημένα,
μεσ’ στο κόλπο ήταν μπλεγμένα

Τώρα κλαίν’ όλα τ’ αλάνια
που θα μείνουνε χαρμάνια

Η εκτελεση που ακολουθει ειναι με τον αειμνηστο Τσιτσανη. Που λεει το βαπορι παπορι. Ως εδει. Αλα τις!!!!

Ο τεκες και το μαυρο (7, σ. 110-111)

Ο Πειραιας τοτε ητανε γεματος τεκεδες. Ο πρωτος τεκες, εχω ακουσει, ητανε του Ζουανου του Καλοκαιρινου, τα λουτρα…

Μες στου Ζουανου την αυλη

σκοτωσαν ενα χασικλη


Ολοι οι τεκεδες ητανε ιδιοι. Ιδιοι κι απαραλλαχτοι. Μια καμαρα ητανε τεκες. Ενα σπιτακι ητανε τεκες. Ενα αλλο παραγκακι… Μολις φουμαρουνε οι χασικληδες, δεν τους ενδιαφερει αν ζουνε ή αν πεθαινουνε. Ειναι ησυχοτατοι, δεν πειραζουν ανθρωπο. Μονον να φαν θελουν οταν πεινασουν και τιποτε παραπανω, και να κοινηθουνε να βλεπουνε ονειρα. Δεν τους νοιαζει αν ο τεκες ειναι ενα παληοσπιτο.   Το ιδιο ητανε και του Μιχαλου, στα Χιωτικα.

Χαρμανης ειμαι απ’ το πρωι

και παω να φουμαρω

μες στον τεκε του Μιχαλου

ποχει το φινο μαυρο.


Κατω, αλλου ειχε χωμα, αλλου σανιδια αλλα περισσοτερο χωμα, γιατι καπου επεταζαμε και κανενα ζαφειρι. Ειχαμε δε εκει, μπροστα εκει στο λουλα, το μαγκαλι με τις φωτιες. Απο διαφορα καρβουνακια, απο καρυδια, απο αμυγδαλα, απο θυμαρια του βουνου. Ειχαμε και εναν ντενεκε, το οποιο εφτουσαμε ολοι μεσα. Την ωρα που επινες σ’ επιανε ο βηχας, ξερω γω τι, και για να βγαλεις, να καθαρισουν, ηταν μπροστα εκει ο ντενεκες με το νερο.


Στιχοι και Μουσικη: Γιωργος Μητσακης

Όταν καπνίζει ο λουλάς
εσύ δεν πρέπει να μιλάς.
Κοίταξε τριγύρω οι μάγκες
κάνουν όλοι, κάνουν τουμπεκί.

Άκου που παίζει ο μπαγλαμάς
και πάτα αργιλέ για μας.
Σα θα γίνουμε μαστούρια,
θα ‘μαστε πολύ προσεχτικοί.

Κανένα μάτι μη μας δει
και μας μπλοκάρουν δηλαδή.
Να μη βρούνε καμιάν αιτία
και μας πάνε όλους φυλακή.

Οι νομοι 

Σύμφωνα με το άρθρο 5 του ν.1681/1919 περί αλητείας και επαιτείας, τιμωρούνταν {όστις, άεργος ων ή αποδεδειγμένως διάγων άτακτον βίον, επιδίδεται καθ’ έξιν εις χασισοποτίαν, φοιτών προς τούτο εις τοιούτου είδους καταγώγια ή άλλα ενδιαιτήματα με ποινή φυλάκισης ενός έτους και σε περίπτωση υποτροπής μέχρι δύο έτη. Κατά παλαιότερη, προσφιλή τακτική του νομοθέτη, τιμωρείται εδώ όχι μια συγκεκριμένη πράξη, αλλά ένας αφηρημένος αντικοινωνικός τύπος ατόμου. (8)


Ακολούθησαν ο ν. 2107/1920 «περί απαγορεύσεως της καλλιέργειας, της εμπορίας και της καταναλώσεως ινδικής καννάβεως», ο νομοτεχνικά πληρέστερος ως προς την τυποποίηση των πράξεων διακίνησης και χρήσης ναρκωτικών ν.5539/1932 «περί μονοπωλίου των ναρκωτικών φαρμάκων και του ελέγχου αυτών», ο οποίος περιλάμβανε για πρώτη φορά και πίνακα των απαγορευμένων ναρκωτικών ουσιών, ο ν. 6025/1934, ο α.ν. 2430/1940 και το ν.δ. 3084/1954, «περί τιμωρίας των παραβατών ναρκωτικών και μεταχειρίσεως των τοξικομανών», όπου πλέον αυστηροποιούνται σημαντικά οι προβλεπόμενες ποινές για πράξεις διακίνησης (κάθειρξη μέχρι 10 χρόνια και χρηματική ποινή μέχρι 10.000.000 δραχμές). (9)

Στο Αρθρο 1, παραγραφος 3 του νομου 4139/2013 οριζεται οτι:

“Στις παραπάνω ουσίες (ναρκωτικα) δεν περιλαμβάνονται τα ακατέργαστα συγκομιζόμενα προϊόντα που προκύπτουν από την καλλιέργεια ποικιλιών κάνναβης του είδους Cannabis Sativa L χαμηλής περιεκτικότητας σε τετρα− ϋδροκανναβινόλη (THC) και συγκεκριμένα μέχρι 0,2%, σύμφωνα με τις εκάστοτε ισχύουσες διατάξεις της νομοθεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με κοινή απόφαση των Υπουργών Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων και Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ορίζονται οι όροι και οι προϋποθέσεις καλλιέργειας των ποικιλιών κάνναβης του είδους Cannabis Sativa L, οι έλεγχοι τήρησης των όρων και προϋποθέσεων και κάθε σχετικό θέμα.


Τα κανναβοσκοινα

Οταν οι Πειραιωτες μαγκες χαρμανιαζανε, βγαινανε τσαρκα στο λιμανι για να βρουνε παλιους καβους. Μολις βρησκανε ενα, τον κοβανε ψιλα κομματια και τα τριβανε να φτιαξουνε χαρμανι. Το στεγνωνανε με προχειρο τροπο, και μετα το φουμαρανε. Αυτο μου το αφηγηθηκε φιλος Πειραιωτης που τα ακουγε στις γειτονιες οταν ητανε ητανε παιδι.


Ασχετος Επιλογος

Κλεινω αυτο το σεμνο αφιερωμα με ενα δημοτικο τραγουδι που βρηκα ολως τυχαιως (3). 

Επέθανε ο Γιάνναρος και έκανε διαθήκη,
Να μην τον θάψουν σ` εκκλησιά, ούτε σε μοναστήρι,
Να πάνε να τον χώσουνε σ` ένα σταυροδρόμι,
ν` αφήσουνε τον πούτσο του τρεις πιθαμές απάνω,
για να περνάει ο βασιλιάς να δένει τ` άλογό του.
Τ` ακούσαν τρεις καλόγριες και πα` να τον εβρούνε.
Η μια παίρνει το κερί κι η άλλη το λιβάνι
κι η τρίτη η χοντρόκωλη, πάει να κάτσει απάνω.


Η Επιστημη δεν εχει ορια, δεν εχει τερμα, δεν εχει πατο, δεν εχει ταβανι

Στη σελιδα “Πλινθοι και Κεραμοι“μπορεις αγαπητη αναγνωστρια να βρεις και αλλα αρθρα με επιστημονικο βαθος και συγκλονιστικη πρωτοτυπια.


1. Η Διαχρονικη Διαδρομη τηε Κανναβης. Ελευθερος Τυπος.

2. Η ελληνική πανσέληνος της κάνναβης. Το ΒΗΜΑ.

3. prkls

4. Τιποτα

5. Γ. Μπαμπινιωτη. Λεξικο της Νεας Ελληνικης Γλωσσας.

6. Η μαριχουανα του γιατρου μας ειναι η καλυτερη. Εφημεριδα των Συντακτων.

7. Μαρκος Βαμβακαρης. Αυτοβιογραφια. Εκδοσεις Παπαζηση. Αθηνα 1978.

8. Η πορεια της κανναβης και της απαγορευσης της. 

9. Ομιλία στο συνέδριο των ΥΠΕΞ – ΥΠ.ΥΓΕΙΑΣ – ΥΠ.ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (06/-3/2003)

The Sum of all Evil (2012-13), an installation by the Chapman Brothers

Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου, 2013

In London’s idyllic Sackler Gallery one can see on display the Chapman Brothers’ masterpiece “The Sum of all Evil” (December 2013).

A word of caution is in order before I proceed. This post is potentially harmful to people without an acute and tragic sense of humour, to people who think that extreme things do not happen, to people who think that Mars is only a planet, to people who …

Francisco de Goya, Atropos, or the Fates, técnica mixta sobre revestimiento mural, 123 x 266 cm. Museo del Prado (Madrid, España)

Francisco de Goya, Atropos, or the Fates, técnica mixta sobre revestimiento mural, 123 x 266 cm. Museo del Prado (Madrid, España)

In one of Goya’s 14 black paintings, Atropos, the Goddess of Death is leading the Fates.

War brings massive death. Goya’s etchings  ‘Disasters Of War’ has been a theme of constant interest to the Chapman Brothers.

Disasters of War No.72 2000 Hand-coloured etching 24.5 x 34.5 cm    9½ x 13½"

Chapman Brothers. Disasters of War No.72 2000 Hand-coloured etching 24.5 x 34.5 cm 9½ x 13½” (Saatchi Gallery, London)

Carl von Clausewitz’s dictum “War is the continuation of politics by other means” is a total understatement in view of Goya’s etchings.

Goya, Disasters of War No. 72 (1810-1820)

Francisco de Goya, Disasters of War No. 72 (1810-1820)

‘War is Hell’ William Sherman, Union General, American Civil War.

Chapman Brothers

Chapman Brothers

In ‘The Sum of all Evil’ the protagonist is Evil, not just War.

Lets go for a boat ride.

Chapman Brothers.The Sum of all Evil (2012-13).

Chapman Brothers.The Sum of all Evil (2012-13).

In the path that takes us to evil, inevitably we pass through Colonel Kurtz.

Chapman Brothers.The Sum of all Evil (2012-13).

Chapman Brothers.The Sum of all Evil (2012-13).

White Cube reports from the Hong Kong exhibition of the work. ‘Monumental in scope and minute in detail, The Sum of all Evil (2012-13) occupies the entire ground floor of the gallery and is the most densely imagined diorama installation that the artists have produced to date.’

Chapman Brothers.

Chapman Brothers.The Sum of all Evil (2012-13).

The fourth in a series of Hell landscapes the work features a multitude of intricately modelled Nazi soldiers, along with various characters from the fast food chain McDonald’s, committing violent, abhorrent acts set amid an apocalyptic landscape within four glass vitrines. Darkly humorous, The Sum of all Evil, as its title suggests, is imaginative rather than descriptive: a summation of all the worst possible ‘evils’, violence runs amok in a trans-historical and a-temporal arena. (White Cube).


Chapman Brothers.The Sum of all Evil (2012-13).

‘The Sum of All Evil’ (2012-2013) features cabinets filled with tableaux of detailed depravity in the manner of ‘Hell’ (2000), which was destroyed in the 2004 Momart warehouse fire. In one glass tank, dozens of Ronald McDonalds are crucified by Nazis. In another, Ronald turns torturer. (Time Out London).

Chapman Brothers.The Sum of all Evil (2012-13).

Chapman Brothers.The Sum of all Evil (2012-13).

Once evil has been unleashed, there is no stopping it.

Evil is something that makes me feel impotent. Not because of evil itself, but because of the way ‘ordinary’ people can commit evil acts (see my relevant post ‘action against evil acts’).

Chapman Brothers.The Sum of all Evil (2012-13).

Chapman Brothers.The Sum of all Evil (2012-13).

Massive carnage, death, everywhere.

Chapman Brothers.The Sum of all Evil (2012-13).

Chapman Brothers.The Sum of all Evil (2012-13).

Only in one serene remote spot, Adolph flies his multi coloured balloons.


1. White Cube. Jake & Dinos Chapman.

2. Time Out London. Jake and Dinos Chapman: Come and See

Lord Byron’s “Giaour – A Fragment of a Turkish Tale”

Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου, 2013


“Greece was the mostly sought Eastern country by travelers during the 19th century.” (1)

Lord Byron visited Greece for the first time in his 1809-1810 travels to the South of Europe.

While in Greece, he heard a story about a woman who experienced terrible death by been thrown into the sea alive inside a bag.

This story gave Lord Byron the material for his poem “The Giaour”.

The “Giaour” is Byron’s only narrative poem, and the first of four Turkish tales that he wrote.

It is also a poem that in a way contributed the birth of the “vampire”, albeit a vampire different from the one we are accustomed in the 21st century.


George Gordon Noel, sixth Baron Byron

George Gordon Noel, sixth Baron Byron, was born on 22 January 1788 in London.

In July 1823, Byron left Italy to join the Greek insurgents who were fighting a war of independence against the Ottoman Empire.

On 19 April 1824 he died from fever at Messolonghi, in modern day Greece.

His death was mourned throughout Britain. His body was brought back to England and buried at his ancestral home in Nottinghamshire.

Byron had enormous influence on the romantic movement and European poetry. One of the poets greatly influenced by Byron was Goethe.

He is also the only English  poet Bertrand Russell included in his History of Western Philosophy.



“Romantic Orientalism, then, became part of the larger movement of British Romanticism, which was further enthused by Napoleon‟s invasion of Egypt (1798–1799) and Greece‟s War of Independence (1821–1828). To Romantic travelers, scholars, artists and men of letters the Orient constituted a distant world which conveniently suited their search for the exotic and sublime experiences.” (1)

In his book “Orientalism”, Edward Said observes: “Popular Orientalism during the late eighteenth century and the early nineteenth attained a vogue of considerable intensity”

Apparently Byron was not driven to orientalism by accident. In “Interrogating Orientalism”, the editors observe (3):

In late August 1813, Byron had advised his friend Tom Moore to read Antoine Laurent Castellan’s Moeurs, usages, costumes des Othomans (1812) for poetic materials:

“Stick to the East; the oracle, Stael, told me it was the only poetic policy. The North, South, and West, have all been exhausted; but from the East, we have nothing but Southey’s unsaleables. . . . The little I have done in that way is merely a “voice in the wilderness” for you; and, if it has had any success, that also will prove that the public are orientalizing, and pave the path for you. (Letters and Journals 3:101)”

adding that “the public are orientalizing.”

Following his own advice, he dashed off and published three more “Turkish tales” before the next year was out — The Bride of Abydos (published in December 1813 and reissued in ten further editions of 1814  and 1815), The Corsair (published in February 1814 — selling ten thousand copies on the first day — and reissued in eight or more editions through 1815), and Lara (published in August 1814, with five or six subsequent editions in the next couple of years). (6)

Eugene Delacroix: Combat of the Giaour and the Pasha

Eugene Delacroix: Combat of the Giaour and the Pasha, 1827, The Art Institute of Chicago

The Giaour

The word “giaour” means foreigner or infidel, and in this Moslem context Byron’s hero is a Christian outsider, in a situation enabling contrasts of ideas about love, sex, death, and the hereafter.

The Giaour was started in London between September 1812 and March 1813, first published by John Murray in late March 1813, and finally completed December 1813, after having, in Byron’s words, “lengthened its rattles” (BLJ III 100) from 407 lines in the first draft to 1334 lines in the twelfth edition. (4)

According to one of Byron’s letters, the story in the poem was a tale he’d overheard “by accident recited by one of the coffee-house story tellers who abound in the Levant,” and he blamed the fragmented style on a “failure of memory,”

The narrative is built around a doomed love triangle, composed of the Giaour, a nameless Christian, Hassan and one of his wives, Leila. Leila « breaks her bower, » goes out into the world of men and taking the Giaour as a lover, lashes out against the values that structure her society. Hassan attemps to reestablish the balance by confining her to a space even smaller than the harem : a canvas bag which is then summarily thrown over the side of a boat unbeknownst to its crew and the reader, to whom this episode is recounted through the eyes of a fisherman. The Giaour takes his revenge, ambushing Hassan in a mountain pass, then, crushed by his part in Leila’s death, spends the rest of his days spurning the solace offered him by a man of the cloth, representative of orthodoxy. (7)


The heroine of the poem, Leila is a silent and passive heroine.

Another Leila in Byron’s Don Juan has a similar profile (8)

Delacroix (5)

Following a visit to England in 1825, Eugène Delacroix, the leading Romantic painter in France, based this painting on the poem The Giaour (pronounced jor) written by English poet Lord Byron in 1813. The subject—passions avenged on the faraway Greek battlefield—is perfectly suited to the Romantic vision of exotic locales and unleashed emotion.

In the painting, a Venetian (my note: according to others, Giaour was a Christian without more specifics, but it does not really matter, does it?) known as the Giaour—a Turkish term for infidel—fights the Muslim Hassan to avenge the death of his lover, who was killed by Hassan after fleeing his harem. The stark setting and aggressive movements place the focus of the painting on these two main characters. Weapons poised, the enemies face off in mirrored poses: the Giaour in swirling white with bloodshot eyes, Hassan facing his opponent with his weapon raised. The dynamic motion and emotion of the composition, which looks back to the Baroque style of Peter Paul Rubens, is further heightened by the artist’s use of high-keyed colors and bold and loose brushwork. Delacroix’s handling of pigments was influenced by a mid-19th-century color theory that stated that a spot of color will appear to be surrounded by a faint ring of its complement. In Delacroix’s painting, the adaptation of this effect is seen in the artist’s use of complementary colors, rather than the addition of black pigment, to create shadows.

The Combat of the Giaour and Hassan was included in an exhibition at the Parisian Galerie Lebrun to benefit the Greeks and their war of liberation from the Ottoman Turks (1821–1832). This political cause inspired numerous Romantic artists, writers, and musicians, and was the subject of one of Delacroix’s best-known paintings, The Massacre at Chios. The latter painting was based on an actual incident in the Greek wars of independence, unlike the Art Institute’s painting, which is derived from a work of fiction. Both are examples of Orientalism in Romantic painting, in which depictions of the Middle East and North Africa emphasize the exotic appeal of the lands and their people.

Gericault: Portrait of Lord Byron

Gericault: Portrait of Lord Byron


As an article in BBC informs us,

“Byron was one of the first authors to write about vampires and his image even inspired the look of the monsters.” (2) The following is an extensive quote from the article:

Dr Matt Green is a lecturer at the University of Nottingham. The Gothic expert said: “The vampire first comes into English literature around the end of the eighteenth century.

“One of the first poems the vampire features in is by Lord Byron. It’s a poem called The Giaour (a Turkish word for an infidel or nonbeliever).

“At one point the giaour is cursed by his enemy to become a vampire and to prey and feed on his descendents.”

The poem goes: “Bur first, on earth as Vampire sent, Thy corse shall from its tomb be rent: Then ghastly haunt thy native place, And suck the blood of all thy race.”

“At this stage the vampire in Byron’s poem and in English literature is more a zombie figure. He comes out of the ground and he eats those around him and then goes back into the ground. He can’t wander far from his place of birth and his family.”

That perception was about to change and Byron would be central to it.

The university lecturer said: “It’s not until a couple of years later that the vampire becomes this cosmopolitan, seductive figure. That has to do with Byron as well.”

Eugene Delacroix, Combat Between Giaour and Pasha, 1827, Art Institute of Chicago

Eugene Delacroix, Combat Between Giaour and Pasha, 1827, The Art Institute of Chicago

Excerpts of the poem

The maid for whom his melody,
His thousand songs are heard on high,
Blooms blushing to her lover’s tale:
His queen, the garden queen, his Rose,
Unbent by winds, unchilled by snows,
Far from winters of the west,
By every breeze and season blest,
Returns the sweets by Nature given
In soft incense back to Heaven;
And gratefu yields that smiling sky
Her fairest hue and fragrant sigh.


Eugene Delacroix, The combat of the Giaour with the Pasha, 1835, Petit Palais, Paris, France

The foam that streaks the courser’s side
Seems gathered from the ocean-tide:
Though weary waves are sunk to rest,
There’s none within his rider’s breast;
And though tomorrow’s tempest lower,
‘Tis calmer than thy heart, young Giaour!
I know thee not, I loathe thy race,
But in thy lineaments I trace
What time shall strengthen, not efface:
Though young and pale, that sallow front
Is scathed by fiery passion’s brunt;
Though bent on earth thine evil eye,
As meteor-like thou glidest by,
Right well I view thee and deem thee one
Whom Othman’s sons should slay or shun.

Eugene Delacroix, The Giaour over the dead Pasha

Eugene Delacroix, The Giaour over the dead Pasha

Not thus was Hassan wont to fly
When Leila dwelt in his Serai.
Doth Leila there no longer dwell?
That tale can only Hassan tell:
Strange rumours in our city say
Upon that eve she fled away
When Rhamazan’s last sun was set,
And flashing from each minaret
Millions of lamps proclaimed the feast
Of Bairam through the boundless East.
‘Twas then she went as to the bath,
Which Hassan vainly searched in wrath;
For she was flown her master’s rage
In likeness of a Georgian page,
And far beyond the Moslem’s power
Had wronged him with the faithless Giaour.
Somewhat of this had Hassan deemed;
But still so fond, so fair she seemed,
Too well he trusted to the slave
Whose treachery deserved a grave:
And on that eve had gone to mosque,
And thence to feast in his kiosk.

Alexandre-Marie Colin, The Giaour

Alexandre-Marie Colin, The Giaour

‘Yes, Leila sleeps beneath the wave,
But his shall be a redder grave;
Her spirit pointed well the steel
Which taught that felon heart to feel.
He called the Prophet, but his power
Was vain against the vengeful Giaour:
He called on Allah – but the word.
Arose unheeded or unheard.
Thou Paynim fool! could Leila’s prayer
Be passed, and thine accorded there?
I watched my time, I leagued with these,
The traitor in his turn to seize;
My wrath is wreaked, the deed is done,
And now I go – but go alone.’

Eugene Delacroix: Combat of the Giaour and the Pasha (detail)

Eugene Delacroix: Combat of the Giaour and the Pasha (detail)

Yet died he by a stranger’s hand,
And stranger in his native land;
Yet died he as in arms he stood,
And unavenged, at least in blood.
But him the maids of Paradise
Impatient to their halls invite,
And the dark Heaven of Houris’ eyes
On him shall glance for ever bright;
They come – their kerchiefs green they wave,
And welcome with a kiss the brave!
Who falls in battle ‘gainst a Giaour
Is worthiest an immortal bower.


”Tis twice three years at summer tide
Since first among our freres he came;
And here it soothes him to abide
For some dark deed he will not name.
But never at our vesper prayer,
Nor e’er before confession chair
Kneels he, nor recks he when arise
Incense or anthem to the skies,
But broods within his cell alone,
His faith and race alike unknown.
The sea from Paynim land he crost,
And here ascended from the coast;
Yet seems he not of Othman race,
But only Christian in his face:
I’d judge him some stray renegade,
Repentant of the change he made,
Save that he shuns our holy shrine,
Nor tastes the sacred bread and wine.

Eugene Delacroix-939428

To love the softest hearts are prone,
But such can ne’er be all his own;
Too timid in his woes to share,
Too meek to meet, or brave despair;
And sterner hearts alone may feel
The wound that time can never heal.
The rugged metal of the mine,
Must burn before its surface shine,
But plunged within the furnace-flame,
It bends and melts – though still the same;
Then tempered to thy want, or will,
‘Twill serve thee to defend or kill;
A breast-plate for thine hour of need,
Or blade to bid thy foeman bleed;
But if a dagger’s form it bear,
Let those who shape its edge, beware!
Thus passion’s fire, and woman’s art,
Can turn and tame the sterner heart;
From these its form and tone are ta’en,
And what they make it, must remain,
But break – before it bend again.


My spirit shrunk not to sustain
The searching throes of ceaseless pain;
Nor sought the self-accorded grave
Of ancient fool and modern knave:
Yet death I have not feared to meet;
And the field it had been sweet,
Had danger wooed me on to move
The slave of glory, not of love.
I’ve braved it – not for honour’s boast;
I smile at laurels won or lost;
To such let others carve their way,
For high renown, or hireling pay:
But place again before my eyes
Aught that I deem a worthy prize
The maid I love, the man I hate,
And I will hunt the steps of fate,
To save or slay, as these require,
Through rending steel, and rolling fire:
Nor needest thou doubt this speech from one
Who would but do ~ what he hath done.
Death is but what the haughty brave,
The weak must bear, the wretch must crave;
Then let life go to him who gave:
I have not quailed to danger’s brow
When high and happy – need I now?


‘I loved her, Friar! nay, adored -
But these are words that all can use -
I proved it more in deed than word;
There’s blood upon that dinted sword,
A stain its steel can never lose:
‘Twas shed for her, who died for me,
It warmed the heart of one abhorred:
Nay, start not – no – nor bend thy knee,
Nor midst my sins such act record;
Thou wilt absolve me from the deed,
For he was hostile to thy creed!
The very name of Nazarene
Was wormwood to his Paynim spleen.
Ungrateful fool! since but for brands
Well wielded in some hardy hands,
And wounds by Galileans given -
The surest pass to Turkish heaven
For him his Houris still might wait
Impatient at the Prophet’s gate.
I loved her – love will find its way
Through paths where wolves would fear to prey;
And if it dares enough, ’twere hard
If passion met not some reward -
No matter how, or where, or why,
I did not vainly seek, nor sigh:
Yet sometimes, with remorse, in vain
I wish she had not loved again.
She died – I dare not tell thee how;
But look – ’tis written on my brow!
There read of Cain the curse and crime,
In characters unworn by time:
Still, ere thou dost condemn me, pause;
Not mine the act, though I the cause.
Yet did he but what I had done
Had she been false to more than one.
Faithless to him, he gave the blow;
But true to me, I laid him low:
Howe’er deserved her doom might be,
Her treachery was truth to me;
To me she gave her heart, that all
Which tyranny can ne’er enthral;
And I, alas! too late to save!
Yet all I then could give, I gave,
‘Twas some relief, our foe a grave.
His death sits lightly; but her fate
Has made me – what thou well mayest hate.
His doom was sealed – he knew it well
Warned by the voice of stern Taheer,
Deep in whose darkly boding ear
The deathshot pealed of murder near,
As filed the troop to where they fell!
He died too in the battle broil,
A time that heeds nor pain nor toil;
One cry to Mahomet for aid,
One prayer to Allah all he made:
He knew and crossed me in the fray -
I gazed upon him where he lay,
And watched his spirit ebb away:
Though pierced like pard by hunters’ steel,
He felt not half that now I feel.
I searched, but vainly searched, to find
The workings of a wounded mind;
Each feature of that sullen corse
Betrayed his rage, but no remorse.
Oh, what had vengeance given to trace
Despair upon his dying face I
The late repentance of that hour,
When penitence hath lost her power
To tear one terror from the grave,
And will not soothe, and cannot save.

Thomas Phillips: Lord Byron in Albanian dress

Thomas Phillips: Lord Byron in Albanian dress


(1) Romantic Orientalism-LU Lecture, Naji B. Oueijan, Notre Dame University-Lebanon

(2) BBC Lord Byron’s image inspired modern take on vampires

(3) Interrogating Orientalism, edited by Diane Long Hoeveler and Jeffrey Cass, The Ohio State University Press


(5) The Combat of the Giaour and Hassan, The Art Institute of Chicago

(6) The Norton Anthology of English Literature, Lord Byron, from The Giaour: A Fragment of a Turkish Tale

(7) A domesticated villain – Lord Byron’s The Giaour, DesOrient

(8) A Comparison Between two Turkish Heroines in Lord Byron’s Poetry: Leila in “The Giaour” and Leila in Don Juan, Mona Sulaiman Farraj Albalawi

Captain John Saris: the Man who brought Shunga to England

Τρίτη, 22 Οκτωβρίου, 2013

1707 Map of Japan

1707 Map of Japan


Today I want to tell a story. About a captain named John Saris, who in 1613 brought back to England some “pictures” from his travels in Japan. But they were not pictures that English or European people would consider ordinary. They were “Shunga” pictures.  It so happened that it was not only Captain Saris’s compatriots who were shocked when they saw these pictures. The following incident is characteristic:

“Francis Hall, one of the first US businessmen to visit Japan after the reopening of the country in 1859, was amazed when the respectable married couple who had entertained him to dinner in their home proudly showed him some treasured examples (of Shunga), husband and wife together.” (1)

Torii Kiyonaga, detail taken from Sode no maki (Handscroll for the Sleeve, c.1785

Torii Kiyonaga, detail taken from Sode no maki (Handscroll for the Sleeve, c.1785

But what is Shunga?

“Shunga, literally ‘spring pictures’, is the name given to the major genre of explicit erotic art created in Japan during the early modern period (my note “the Edo period”), c.1600–1900. At its best, shunga celebrates the pleasures of lovemaking, in beautiful pictures that present mutual attraction and sexual desire as natural and unaffected. Generally the couples shown are male-female, sometimes married, sometimes not. It is not unusual – particularly in the earlier part of the period – also to find male-male couples, according to accepted custom whereby a mature man courted a youth. The genre’s artistic conventions include facial expressions conveying a sense of deep pleasure, exaggerated sexual organs that are the source of that pleasure and surroundings filled with gorgeous textiles, accessories, food and drink. Often the pictures will contain snippets of humorous and even farcical conversation between the lovers. Another common name for a spring picture was ‘laughter picture’ (warai-e).” (1)

Tokugawa Ieyasu, first shogun of the Tokugawa shogunate

Tokugawa Ieyasu, first shogun of the Tokugawa shogunate

The Edo period  

The Edo period  is the period between 1603 and 1867 in the history of Japan, when the country was under the rule of the Tokugawa Shogunate.

“Men and women during the Edo period really enjoyed life and this is reflected through shunga,” says Sotheby’s Hong Kong Gallery director Angelika Li. “Look at the facial expressions and the interactions depicted, they are enjoying what they are doing, it’s not perverse, it’s relaxed, it’s saying that sex is just a part of life to be enjoyed.” (2)

There was no strong sense in Edo Japan of sex as ‘sinful’, certainly not according to the native beliefs we now call Shintō, which traced the mythical origins of the Japanese islands and the imperial lineage to the conjugation between the deities Izanagi and Izanami, who learned the techniques of lovemaking by watching the twitching tail of a wagtail. (1)

Emperor Meiji

Emperor Meiji

The Meiji period

The Edo period is followed by the Meiji period, which starts on 3rd May 1868. Meiji is the restoration of the imperial rule in Japan, under Emperor Meiji. It was a response to the perceived threat by the colonial powers of the day. Japan was weak militarily and centuries of isolation had kept the country underdeveloped in armaments and industry.

“By the Meiji period, the influence of Western values had transformed shunga into a thing of taboo, and contemporary Japanese society continues to struggle with prejudices against shunga.” (2)

Kitagawa Utamaro: A scene from the poem of the pillow

Kitagawa Utamaro: A scene from the poem of the pillow

East India Company

The East India Company (EIC) was incorporated by royal charter in 1600. The charter granted a monopoly of all English trade in all lands washed by the Indian Ocean (from the southern tip of Africa, to Indonesia in the South Pacific). Unauthorized (British) interlopers were liable to forfeiture of ships and cargo. The company was managed by a governor and 24 directors chosen from its stockholders.

Sir Thomas Smythe

Sir Thomas Smythe

The Clove

It was 11th June 1613 when Clove, a British ship, sailed into Hirado, a port on the westernmost tip of the island of Kyushu.

It was the first British ship to arrive in Japan.

The Commander of the voyage, John Saris, was warmly welcomed by the local ruling family, the Matsuura, and the lord himself went aboard the Clove to view it.

Clove set out of England in the Spring of 1611, leading a mission of three ships. The trip was organised by the East India Company, then headed by Sir Thomas Smythe (c.1588-1625). (3)

Ravaged by scurvy, ­dysentery and hungry cannibals encountered during their   traumatic two-year journey, the surviving crew of the East India Company’s   galleon, the Clove, staggered ashore at Hirado, Japan’s westernmost port, in  June 1613.

Clove was met by William Adams, or “Anjin Miura” (the Pilot from Miura), an Englishman who had arrived 13   years earlier as the pilot of a Dutch ship, understood the language and had   risen to honorary samurai status.

Katsushika Hokusai - Diving Girl with Octopus

Katsushika Hokusai – Diving Girl with Octopus

What happened in Japan?

Saris and Adams took a month to reach Shizuoka, entering the city along a road   lined with severed heads on pikes. The journey gave Saris time to observe   the Japanese: he liked their “cheese” (in fact, tofu) and the women were    “well faced, handed and footed”, although he was somewhat put off by their   practice of dyeing their teeth black. The journey also gave the two men time   to get to know each other. The crew of the Clove had expected an effusive   welcome from a compatriot marooned for 13 years, but were offended by   Adams’s coolness towards them. Saris distrusted him as “a naturalised   Japaner”. The historian James Murdoch likely echoes Adams’s view of Saris as    “a mere dollar-grinding philistine with a taste for pornographic pictures”. (5)

Shogun Ieyasu granted trading rights to Captain John Saris, who established the first English trading post in Japan. In this capacity he was able to acquire many goods, including the “shunga” pictures he brought back to England with him.


The return to England

Saris took the Clove out from Japan in late 1613 with many Japanese artefacts, in addition to the presents, such as lacquer, screens and (not for sale, but for Saris’s own amusement) erotic images, called shunga.

The Clove arrived home in Plymouth in September, and in London in December, 1614. The lacquer was sold at auction and is the first art auction ever held in English history. The screens were auctioned second.

Things, however, for the Captain were not good. After his return to England Saris was charged with cruelty towards his men and with smuggling.

The shunga was confiscated by the East India Company and destroyed, being considered scandalous.

Though officially reprimanded, he was also awarded a ‘gratification’ for his achievements of over £300.

Now rich, he left the Company and some time later married Anne, granddaughter of a former Lord Mayor of London. When she died childless after a couple of years, Saris moved to comfortable retirement in Fulham, a fashionable suburb in 1629. He took a house on Church Gate, behind All Saints Church. Saris died on 11th December 1643, leaving much of his money to charity. His grave is modest and sadly has been damaged and removed from its original site. (4)

Large Perspective Picture of a Second-Floor Parlor in the New Yoshiwara, "Looking Toward the Embankment” (1745), a hand-colored woodcut by Okumura Masanobu

Large Perspective Picture of a Second-Floor Parlor in the New Yoshiwara, “Looking Toward the Embankment” (1745), a hand-colored woodcut by Okumura Masanobu

Shunga: sex and pleasure in Japanese art, An Exhibition at the British Museum

Among the trade goods Saris brought back to London and displayed at the Royal Exchange, were ‘lascivious’ pictures, now presumed to have been Japanese shunga. These were promptly burned by outraged Company officials. Destroyed in 1615, locked away in 1865, shunga was finally publicly displayed for the first time in London in 1973 as part of a general exhibition of ukiyo-e prints organised by the Victoria & Albert Museum. In 1995, the British Museum included all the major shunga works by Utamaro in its special monograph exhibition of that artist.

Shunga: sex and pleasure in Japanese art is the first comprehensive exhibition to focus in detail on the beauty and humour of shunga, setting this fascinating art form in its historical and cultural context. (1)


1. British Museum Magazine – Timothy Clark, curator of Shunga: sex and pleasure in Japanese art talks about the exhibition

2. INTERVIEW: Uragami Mitsuru on Japanese Erotic Art, Shunga

3. The Voyage of ‘The Clove’ – Japan 400 Years Ago, Eccentric Parabola

4. Historical Overview  - 400 years of Japan – British relations

5.The Daily Telegraph:  Japan: 400 years in a fascinating land. Michael Booth retraces the footsteps of the first English samurai.

Action against “Evil Acts”

Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου, 2013

Dachau Concentration Camp - The perimeter fence from the outside

Dachau Concentration Camp – The perimeter fence from the outside (Photo: panathinaeos)

“In the world in which we find ourselves, the possibilities of good are almost limitless, and the possibilities of evil no less so. Our present predicament is due more than anything else to the fact that we have learnt to understand and control to a terrifying extent the forces of nature outside us, but not those that are embodied in ourselves.”

Bertrand Russell (1)

“Among the moral results of this disaster (he refers to the plague of the 14th century in Europe) the most shameful was a series of attacks upon the Jewish population, who at Mainz and other German-speaking towns were burned in their hundreds or thousands by an infuriated mob in the belief that the plague was a malignant device of the Semitic race for the confusion of the Catholic creed. ” 

H.A.L. Fisher (3)

Beginning on the day in 1975 when his guerrilla army marched silently into the capital, Phnom Penh, Pol Pot emptied the cities, pulled families apart,abolished religion and closed schools. Everyone was ordered to work, even children. The Khmer Rouge outlawed money and closed all markets. The Khmer Rouge especially persecuted members of minority ethnic groups — the Chinese, Muslim Chams, Vietnamese and Thais who had lived for generations in the country, and any other foreigners — in an attempt to make one ”pure” Cambodia. Non-Cambodians were forbidden to speak their native languages or to exhibit any ”foreign” traits. The pogrom against the Cham minority was the most devastating, killing more than half of that community.

The New York Times

Dachau Concentration Camp - Fences

Dachau Concentration Camp – Fences (Photo: panathinaeos)


Today I want to address the issue of taking action to deter, contain, and even prevent “Evil Acts”.

I consider that it is not enough to condemn evil acts. Words of condemnation are not enough.

In my view one must also act against “evil acts”.

It all began during a visit to the Dachau Concentration Camp, in the outskirts of Munich in Bavaria, Germany.

Dachau is a sleepy suburb. But once you get to the perimeter walls and the barbed wires, you start getting the bad vibrations.

At the end of my visit I was shocked.

More than after my visit to Auschwitz.

May be because Auschwitz is relatively isolated, whereas Dachau is right in the middle of the community.

Hundreds of thousands of people were tortured and lost their life in this and other camps in Nazi Germany.

More than six million Jews lost their lives during the Holocaust.

Some Germans of the time say that they did not know about it.

This is a frightening thought.

How could you live in Dachau and know nothing about the camp?

An even more frightening thought is that there is no guarantee that evil acts will not be committed again.

As H.A.L. Fisher wrote: “The fact of progress is written plain and large on the page of history; but progress is not a law of nature. The ground gained by one generation may be lost by the next. The thoughts of men may flow into the channels which lead to disaster and barbarism.” (3)

Dachau - The Entrance Gate

Dachau Concentration Camp – The Entrance Gate (Photo: panathinaeos)


I begin by giving some definitions of “evil acts”.

My views address only acts and their implications. I do not refer to ideas, impressions, thoughts and other abstract entities.

Two more qualifications:

  • I do not refer to natural acts, like the 1755 earthquake that destroyed Lisbon. This is almost self-evident, but the clarification is needed.
  • In addition, I will exclude one person acts like Anders Behring Breivik’s  2011 sequential bombing and mass shooting in Norway.

To start with a definition, I will paraphrase Peter Dews’ definition:

“Evil acts are profound, far reaching desecrations of the human.”

Martha Nussbaum reminds us that Kant considered the human being as capable “under certain circumstances” to commit evil acts:

“Evil is radical, according to Kant, that is to say it goes to the root of our humanity, because human beings, prior to any experience, have a propensity to both good and evil, in the form of tendencies that are deeply rooted in our natures. We are such that we can follow the moral law, but there is also something about us that makes it virtually inevitable that under certain circumstances we will disregard it and behave badly.”

Philosopher Adi Ophir in his book “The Order of Evils” offers the main contention is that evil is neither a diabolical element residing in the hearts of men nor a meaningless absence of the good. Rather, it is the socially structured order of “superfluous evils.” Evils, like pain, suffering, loss, and humiliation, are superfluous when they could have been—but were not—prevented.

Dachau - Smoking is not permitted

Dachau – Smoking is not permitted (Photo: panathinaeos)

Who is the bearer of (good or) evil?

Bertrand Russell’s view (The Reith Lectures, Lecture 6, 1948) provides the answer to this key question:

“That is why the individual man is the bearer of good and evil, and not, on the one hand, any separate part of a man, or on the other hand, any collection of men. To believe that there can be good or evil in a collection of human beings, over and above the good or evil in the various individuals, is an error; moreover it is an error which leads straight to totalitarianism, and is therefore dangerous.” (1) 

Therefore it is one or more individuals who commit “evil acts” and are responsible for them.

One more word about those who claim that the agent behind evil acts may be an impersonal entity like the State. I quote Bertrand Russell again:

“When we think concretely, not abstractly, we find, in place of ‘the state’, certain people who have more power than falls to the share of most men. And so glorification of ‘the state’ turns out to be, in fact, glorification of a governing minority.” (1)

The argument applies to all other “impersonal” agents, like a “system” (e.g. capitalism, socialism) and so on.

Dachau - Where the barracks were (Photo: panathinaeos)

Dachau Concentration Camp – Where the barracks were (Photo: panathinaeos)

Why act against “evil acts”?

One may have many diverse motives for acting against “evil acts”. The same of course applies to any other action.

One of the motives may be originating from a moral framework.

A moral framework can be prescriptive, and it is in this sense that I want to deploy it in this article.

Koertge (2) has identified the following building blocks of Popper’s Moral Philosophy:

  • self-emancipation through knowledge,
  • a dedication to communal problem solving,
  • honesty,
  • openness to criticism,
  • tolerance for other views,
  • a society that supports freedom of expression and
  • the imperatives to relieve suffering and avoid cruelty.

The moral framework explains the taking of the action and justifies its necessity.


Dachau Concentration Camp: The Administration Building – (Photo: panathinaeos)

Acting against “Evil Acts”

In the context of the moral framework above, all acts against “evil acts” need to conform with the values of the framework and not violate it.

Otherwise, in the name of the action against “evil acts”, you end up committing evil acts. Which defeats the purpose of taking action against evil.

Acting against “evil acts” is a moral duty, if one wants to accept that there is one,

Of course as I have mentioned in a previous section, action may be taken for other reasons.

Acting against “evil acts” is not necessarily effective. This however applies to all actions. The fact that an action may not turn out to be an effective action does not imply anything against the action itself.

Taking action against evil acts is very risky.

It may kill you, or endanger you greatly to say the least.

It may be safely asserted that if evil acts are consistently deterred and contained, this will be the result of some people taking action.

Consistent outcomes cannot be the result of chance only.

Dachau Concentration Camp - A view from inside of the barracks to the outside

Dachau Concentration Camp – A view from inside of the barracks to the outside (Photo: panathinaeos)

Bad end, good end

Claus Philipp Maria Schenk Graf von Stauffenberg decided to act and attempt the assassination of Adolf Hitler and the removal of the Nazi Party from power.

He was not alone. He was one of the leaders not only of the plot against Hitler and the Nazis, but also of the German Resistance movement in the German Armed Forces (Wermacht).

Unfortunately the attempt failed and von Stauffenberg was executed in July 1944.

My maternal grandfather gave shelter in his house to a Jewish family for a period of over two years, during the German occupation of Athens.

Had he been caught, his whole family would have been killed, and the Jewish family would be sent to an extermination camp.

Luckily he was never caught, and the Jewish family found a safe way out to the Middle East.

Intention versus consequence

The French press magnate Jean Prouvost, who had collaborated with the German forces during the occupation of France, tried to redeem himself by writing a large check to the resistance when it became clear that the Germans were losing the war. After Liberation, the High Court (in France) granted him a non-lieu (a judgement that suspends, annuls, or withdraws a case without bringing it to trial). The reason he went free was probably that the resistance needed the money and later found itself obliged to keep the tacit promise of immunity that acceptance of the check implied. (4)    

This incident is worth noting because it opens up a discussion regarding the difference between intention and consequence.

The intention of the person in this case may be considered as having nothing to do with acting against evil. The act as far as intentions go appears to serve the person’s self-interest.

On the other hand, the consequences of the action may have been quite significant, judging by the immunity granted to the press magnate.

Dachai Concentration Camp - Guard Tower

Dachai Concentration Camp – Guard Tower (Photo: panathinaeos)

Deter, constrain, prevent?

Prevention is of course much better.

But is it possible?

I believe that no one can say that it is not possible, although there is no certainty regarding the outcome of preventive actions.

As an example, it is known that totalitarian regimes are more likely to commit evil acts than other regimes.

This implies that action against totalitarianism is in a way action that potentially prevents evil acts.

This can be generalized.

Once the circumstances under which evil acts are committed are established, all actions that go counter to these circumstances have the potential of preventing evil acts.

Once evil acts are committed, the issue becomes to what extent they will continue.

Action then needs to be taken to deter and contain evil acts.

However, taking action must not lead to committing of evil acts, while trying to deter and/or contain evil acts.

The Syrian Chemical Weapons issue is a good example.

Using chemical weapons is an evil act. There is no doubt about it.

Actions must be taken against the use of chemical weapons.

However, if this action prevents one of the two parties involved in the conflict to use the weapons, while it enables the other party to use them, the action will not be effective.

There is also another issue that needs to be addressed.

If we need to stop the use of chemical weapons, is it not also necessary to stop the production and trading of chemical weapons?

As I was writing this, I saw a brief from the Financial Times newspaper, announcing that “The US and Russia have agreed on a framework for Syria to destroy all of its chemical weapons by the middle of 2014. If President Bashar al-Assad fails to comply with the US-Russia agreement the issue is then to be referred to the United Nations Security Council.”

Dachau Concentration Camp - Extermination furnace

Dachau Concentration Camp – Extermination furnace (Photo: panathinaeos)

In place of a conclusion

Now that I read again what I wrote it appears to me that a generalization is in order.

I started out by asserting the necessity of action against “evil acts”.

This is good, but not good enough.

There are far too many religious overtones in the word “evil”.

It is fuzzy, blurred, unclear, and easily manipulated.

Almost everything that I wrote above stands if I replace “evil acts” with “human suffering”.

“I believe that there is, from the ethical point of view, no symmetry between suffering and happiness, or between pain and pleasure. (…) human suffering makes a direct moral appeal for help, while there is no similar call to increase the happiness of a man who is doing well anyway.” (5)


(1) Bertrand Russell, The Reith Lectures, Lecture 6

(2) Noretta Koertge, The Moral Underpinnings of Popper’s Philosophy

(3) H.A.L. Fisher, A History of Europe

(4) Jon Elster, Explaining Social Behavior

(5) Karl Popper, The Open Society and its Enemies

Rubble after the explosion in OSteria Camugnone

Rubble after the explosion in Osteria Camugnone

The “Non esiste piu – No longer in existence” series

A year ago, in the early hours of 14th August 2012 a huge explosion obliterated a building in the area of Vergato, near Bologna.

This building housed “Osteria di Camugnone”.

This article is the first in a series of objects that no longer exist.

Today’s object is an “osteria” near Bologna, in Italy.

An “osteria” is an aggregate or assemblage object, and as such it is made of parts.

Aggregate objects are irreducible to their parts.

The existence of all of its parts is a necessary condition for the existence of the aggregate object.

Therefore, the destruction of one of the aggregate object’s part results in its non existence.

Osteria di Camugnone

Osteria di Camugnone

Local Press clipping (translated from Italian)

14 August 2012. At 0039 hours as a result of an explosion due to a gas leak in Pioppe of Salvaro, around one o’clock, destroyed the old restaurant Camugnone.

The building, which is at the outskirts of Porrettana Pioppe of Salvaro, home to a historic dining hotspot, has been completely razed to the ground. The tremendous roar woke the inhabitants of the houses  of the nearby village of Pioppe and surrounding townships. Debris from the explosion has blocked both the state road and the railroad tracks Porrettana that are within a few meters of the building.

Gas that leaked from the mains at the inn, has filled one or more rooms. Then something has triggered the explosion which was of such a violence that not one stone was left upon another.

Fortunately there were no people inside the building. The osteria was currently undergoing an renovation, pending the resumption of activities by new proprietors.

Osteria di Camugnone

Osteria di Camugnone

The Osteria

Quite a busy place, most of the clients were local.

Service was fast and polite.

The prices on the very low side.

Value for money extremely high.

I had a mixed salad, garganelli, and pasticcio.




I visited the OSteria back in the Summer of 2006, on my way from the hills around Bologna to Firenze.

It was listed on the Michelin guide as a “good value for money” place.

The first dish that I tasted was the garganelli, local pasta with a veal ragu sauce. Absolutely divine!




The word pasticcio comes from pasta and means “pie”, and has developed the figurative meanings of “a mess”, “a tough situation”, or a pastiche.

The pasticcio that I tasted in the Osteria had flat pasta sheets (most likely lasagne), cheese, prosciuto and mushrooms. Extremely rich and tasty!



Causal chains 

If the gas explosion caused the destruction of the Osteria, what caused the gas explosion?

Let us assume that the gas explosion was caused by a leaking valve.

What caused the valve to leak?

Some possible reasons come to mind:

  • Valve breakdown due to poor maintenance of the Osteria building.
  • Valve breakdown due to material failure, not attributable to poor maintenance.
  • Valve breakdown due to human action. The fact that the building was undergoing renovation makes it quite plausible that a worker inadvertently damaged a gas valve, causing it to leak.
  • Valve breakdown due to superhuman or supernatural action.

I will not pursue the causal chain any further. I leave this investigation to the insurance companies, the fire department, the local administration.

As far as I am concerned, the Osteria no longer exists, and that is that.

Sala da mangiare, Osteria di Camugnone

Sala da mangiare, Osteria di Camugnone

What is the meaning of “non existence”?

Instead of a conclusion, I would like to offer some thoughts on the state of “non-existence”.

These thoughts do not claim to be anything but thoughts.

Is “non-existence” equivalent to an irreversible change?

Is it may be the epitomy or even the definition of irreversibility?

Does it make sense to talk of (ir)reversibility?

Is it at all possible during a lifetime to regress from one state to another and do so on multiple occasions over time?

If this is the case, irreversibility might wotk as a definition.

The notion of “non-existence” is temporal.

The Osteria does not exist today, but it existed one year and one day ago.

So existence, reversibility, regression, are all temporal.

Now that everything has come together like this, is time reversible?

Why would the temporal be going only in one direction?



There is another dimension of the “non” existence state.

From a realistic point of view, the Osteria today does not exist.

It does not exist in the real world, the world that exists outside of me and you.

However, from an idealistic point of view, the Osteria may exist as an ideal form.

But these questions need to be taken up in another article, on the ontology and metaphysics of restaurants.

Until then, “salve”!


Get every new post delivered to your Inbox.

Join 70 other followers