On Wine and Love – Περι Οινου και Ερωτος

Σάββατο, 11 Δεκεμβρίου, 2010

Εισαγωγη

Οινος και Ερως, διδυμο ανικητο.

Δυσκολη η ζωη.

Πιο δυσκολη αν σου λειπει το ενα απο τα δυο.

Ασηκωτη αν σου λειπουν και τα δυο.

Διαβαινω και περισυλλεγω, και ευχομαι Εορτας με Οινο και Ερωτα εις απασες και απαντες.

Ξεκινω με Ευριπιδη, απο την τραγωδια του “Ιφιγενεια εν Αυλιδι”. Συνεχιζω με τον Αθηναίο Αντιφάνη απο τον Δειπνοσοφιστη Β του Αθήναιου,  τον Παλλαδά της Αλεξάνδρειας, και κλεινω με τον Ανδρεα Εμπειρικο.

Ι. Ευριπιδη, Ιφιγενεια εν Αυλιδι (480-406 π.Χ.)

Χορος

Καλοτυχοι που χαιρονται τον ερωτα

με μετρο

και συνεση κρατουν

και τη γαληνια τους καρδια

δεν την χτυπουν παραφορες

οταν διπλες τις σαϊτιες ο χρυσομαλλης Ερωτας

επανω τους καρφωνει -

τη μια χαρα τετρακλωνη

την αλλη συμφορα!

Μη μου τη ριχνεις της συμφορας τη σαϊτια

γλυκια μου Αφροδιτη.

Ας μην ειναι πανεμορφο της κλινης μου το ταιρι

ας ειναι ο ποθος μου γλυκος,

μεραδι ας εχω στις χαρες

κι ας λειπει το περισσιο.

(Μεταφραση Κωστα Τοπουζη, Εκδοσεις Επικαιροτητα)

ΙΙ. Το Αφανερωτο Φανερο (Αντιφανης, Αθηναιος κωμωδιογραφος, 408-334 π.Χ.)

Ο Αντιφανης στον Β Δειπνοσοφιστη του Αθήναιου ακουγεται να λεει:

“Να κρυψει, Φειδια,

ολα τ’αλλα καποιος θα μπορουσε εκτος απο δυο,

το οτι πινει κρασι και τ’οτι μπλεχτηκε σε ερωτα.

Διοτι αυτα τα δυο τα φανερωνουν τα ματια

και τα λογια τους – ετσι οσους τ’αρνουνται

αυτους κυριως… τους κανουν φανερους”

(Μεταφραση Θεοδωρος Γ. Μαυροπουλος, Εκδοσεις Κακτος)


ΙΙΙ. Παλλαδάς (Αλεξανδρεια, 4ος αιωνας μ.Χ.)

Το θανατο χρωστουν ολοι οι θνητοι, και κανεις τους

αν αυριο θα ζει δεν το γνωριζει.

Καλα στο νου σου να το βαλεις, ανθρωπε μου,

και να ευφραινεσαι – δωρο του Διονυσου η ληθη του θανατου.

Τερπου, στο βιο τον εφημερο η Αφροδιτη ας σ’οδηγησει.

Και τ’άλλα όλα, ασε να τα ρυθμισει η Τυχη.

(Συμποτικα Επιγραμματα, Μεταφραση Παντελη Μπουκαλα, Εκδοσεις Αγρα)

ΙV. Ανδρεας Εμπειρικος, Η Μανταλενα (Αθηνα, 1970)

Εγω φιλουσα σαν τρελος την Μανταλενα. Την φιλουσα παντου, στα στηθη, στα μαλλια, στα ματια, που ησαν ολα νοτισμενα απο γλυκιαν αρμυρα, αλλα τη στιγμη που την φιλησα εν τελει, στο στομα, η ηδυτης του φιλιου ητανε τοση, που τα χερια μου γλυστρησαν απο το κορμι της, και επεσα με παφλασμο μεσα στο νερο.

(Γραπτα ή Προσωπικη Μυθολογια, Εκδοσεις Αγρα)

Υ.Γ.1 Η εικαστικη διασταση της σημερινης “Ελληνικης” αναρτησης προερχεται απο τους: Bronzino, Caravaggio, Velazquez, Cabanel, Cezanne.

Υ.Γ.2 Ισως σας ενδιαφερει και η “Συρραφη περι Διονυσου“, μια παλαιοτερα αναρτηση μου.

«άντε μωρέ παλιόκοσμε / που θα κάτσω / να προγραμματίσω»

Ο Ρόντρικ Μπίτον, στην Εισαγωγή στη Νεότερη Ελληνική Λογοτεχνία, σε μια προσπάθεια να κατατάξει τους ποιητές της «μεταπολεμικής γενιάς» σκοντάφτει στον Νίκο Καρούζο: «Από όλους τους ποιητές αυτής της γενιάς, εκείνος που πιθανώς παρουσιάζει τη μεγαλύτερη δυσκολία ως προς την ένταξή του σε κάποια ομάδα είναι ο Νίκος Καρούζος».
Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=46&ct=47&artid=92753&dt=04/04/1999#ixzz16x0WKasT
Μη καταταξιμος λοιπον ο Καρουζος.
Τον ειπαν ορθοδοξο
Τον ειπαν κομμουνιστη
Τον ειπαν υπαρξιστη
Τελικα μια ταμπελα δεν μπορει να αποδωσει το εργο και την παρουσια του.
Ἡ χρησιμότητα τῆς ἀπειλῆς

Ἔχουν ἀρχίσει νὰ μὲ κυκλώνουν ἐπικίνδυνα οἱ ὧρες.
Ἀκούω τὰ φυλλώματα σήμερα
γίνηκαν ἀνήσυχα χορικά.
Πρέπει νὰ ζήσω τὶς ἀντίστροφες δυνάμεις.
Ὢ καρδιά μου – τρομαχτικότερη σελήνη!

Ποτέ στ’ αλήθεια δεν το ‘μαθα
τι είναι τα ποιήματα …….
Πολλοί τα βαλσαμώνουν ως μηνύματα.
Εγώ τα λέω ενθύμια φρίκης.

“…ήμουνα στους καιρούς της νεότητας αρραβωνιασμένος με την αγωνία. Γιατί βλέπω κάθε εικοσιτετράωρο και πιο καθαρά πως η θρησκευτικότητα είναι ο γάμος με την αγωνία. Και δεν μπορούσε να ήτανε άλλη απ’ το Χριστιανισμό η θρησκεία μου στην Ελλάδα. Και δεν μπορώ να βεβαιώσω τίποτα μέσα μου δίχως την Ορθοδοξία των Ελλήνων…”

Ο Καρουζος εινασι απο την αρχη του βιου υποψιασμενος για το τι τον περιμενει.

Αλλο ομως το βιωμα και αλλο η υποψια.

Καθως το ενα κυμα ερχεται μετα το αλλο, ο ποιητης ορθωνεται σαν κυματοθραυστης που το λεει η καρδουλα του.

Ειναι ασυμβιβαστος, αλλα βαθεια ανθρωπινος.

“Αγωνιώντας κάθε στιγμή να υπάρχει, ο Καρούζος καταργεί τις ψεύτικες αντιπαλότητες για να ορθώσει τις γνήσιες. Στραγγίζει την ποίηση για να την κάνει να πει το ουσιώδες, το τι είναι ο χρόνος και ποια είναι η χρήση του χρόνου. Συνάμα, εμπλέκεται στην περιπέτεια της νύχτας ― γιατί τέτοια πράματα (κακά τα ψέματα) δεν τα λες, δεν μπορείς να τα πεις, αν δεν μπεις στης “άτρωτης νύχτας την νεκροπρέπεια”, αν δεν περιπολήσεις στα χάσματα της ακόρεστης ανασφάλειας, αν δεν γυρίσεις την πλάτη στο “γουδί το γουδοχέρι” του ημερήσιου βολέματος. Ο Καρούζος αρνήθηκε, εσκεμμένα, κάθε άλλοθι. Ανοίχτηκε στο μηδέν, για να το καταργήσει ― να προσπαθήσει, τουλάχιστον. Έζησε στην “πιάτσα”, έγραψε στο “υπόγειο υπερώον” του. Γι’ αυτό και αφέντης του ήταν μονάχα ο Χρόνος, μήτε καν η Γλώσσα. Γι’ αυτό μπόρεσε να πει τα δευτερόλεπτα “κέρματα”, “άμμο”, “κορσέδες της άχρονης διάρκειας”, “φύλλα”, “μικρόβια στα τέρματα των αριθμών”, “κάλυκες”, “σκόνη”, “βέλη σε φαρέτρα”, όπως μας θυμίζει ένα από τα πιο ευαίσθητα κείμενα που αποκρυπτογράφησαν την ποίησή του.”

(Αποσπασμα απο κειμενο του Γιωργου – Ικαρου Μπαμπασακη)

…………

μεταξύ μας Θεέ μου

μεταξύ μας όλα!

ψυχομοναξιά

…………..

“Αγωνία θα πει θυσία των πραγμάτων, ανάγκη γυμνώσεως ως την ανιδιοκτησία των ουρανών, υλική και σωματική και ψυχική. Απ’ την ώρα που γεννήθηκα είμαι χρεωμένος στην αγωνία…”

στο ανύπαρχτο κατατείνω

αδιάφορος και αναντίρρητος


“…στον άγιο αριθμό των ανέργων είμαι πάντοτε μέσα…”

φεύγω απ’ το στόμα μου φεύγω απ’ το μυαλό μου

δεν έχει όρια η κωμωδία της γλώσσας

φεύγω απ’ τα χέρια μου φεύγω απ’ τη στύση.

«Θέλω να πω, δεν είναι κάποιο πνευματικό εποικοδόμημα η μεταφυσική, που μπορούμε να το εξηγήσουμε και να το περιορίσουμε, σύμφωνα με οποιοδήποτε ρεαλισμό, με οποιαδήποτε κοινωνιολογία, με όποια ψυχολογία κι ό,τι άλλο, και τελικά να δείξουμε πως τελειώνουν τα ψωμιά του, αλλά είναι ο βαθύτερος πραγματισμός της υπάρξεως, η βαθύτερη χρήση της ελευθερίας, το εσώτατο κίνητρο, που κατευθύνει στην κλίμακα των απελευθερώσεων έως το θάνατο και τη θέωση … Άρα, λοιπόν, η μεταφυσική αντίληψη δεν είναι παρανόηση της φυσικότητας, μα είναι η αποκορύφωση της φυσικότητας, η δύναμη που κάνει κατόρθωμα τη φυσικότητα και που χωρίς τη λειτουργία της η φυσικότητα σκλαβώνει τον άνθρωπο»

“…ο Νίκος Καρούζος αποτελεί, ιδίως προς το τέλος της ζωής του, την ιδανική ενσάρκωση της ποίησής του: είναι ο άνθρωπος που έχει συνειδητά απογυμνωθεί κάθε υλικότητα και κάθε πνευματικότητα, που έχει κατασιγάσει τις ανθρώπινες ανάγκες και τις ανθρώπινες επιθυμίες, που έχει περιορίσει στο ελάχιστο την επικράτεια του πραγματικού και έχει βυθιστεί με όλο του το είναι στο μηδέν…” (απο το εξοχο αρθρο για τον ποιητη στο ημερολογιο αναγνωσης).
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΒΕΒΑΙΟ ΔΡΟΜΟ
Γεννιέται ο άνθρωπος κι ο ήλιος γίνετ’ αμέσως πάθος
ο ποιητής έχει ένα δρόμο σαν όνειρο μαύρο χαμογελαστό
έχει ένα βέβαιο δρόμο
τόπους-τόπους αγκάθια
τόπους-τόπους ωραία χαλιά
π’ ο άτυχος τα ματώνει.
Κι όταν ο ήλιος πέσει στις θνητές κορφές
αρχίζουν τ’ άστρα. Εκεί του δρόμου η τέλεψη
πάλι μια γέννα μάς προσμένει.

Εκέκραξα

Ήλιε πατρίδα μεγάλη
εσύ ο πλωτός Όνειρος και των πτηνών ευτυχία
των δεινών ο ασσύριος
και στην έρημη γη το μεθυσμένο χόρτο
δράστης της ωραιότητας ο ποιητής.

Τα πάθη μʼ έχουν εύρει στην καρδιά
μέρες και νύχτες είμαι ο σωματικός που λιώνει
σε λαμπερά ποτάμια σε μαύρες φωνές
αγγίζοντας την ηλιόλουστη Ελένη
και μʼ ενʼ αγγελικό σπαθί
τον άρτο της χαράς έχω μοιράσει.
Εδώ είναι σκοτάδι κι όνειρο βαθύ
πέρα της άλλης νύχτας τα μαλάματα.

Ασμα μικρό

Χάθηκε αυτός ο οδοιπόρος.

Είχε συνάξει λίγα φύλλα

ένα κλαδί γεμάτο φως

είχε πονέσει.

Και τώρα χάθηκε…

Αγγίζοντας αληθινά πουλιά στο έρεβος

αγγίζει νέους ουρανούς

η προσευχή του μάχη.

Εαρ μικρό έαρ βαθύ έαρ συντετριμμένο.

Ο ποιητης μεγαλωνει, γηρασκει, καποια στιγμη αρρωσταινει.

Μπαινει στον Ερυθρο Σταυρο και με τα χιλια ζορια βγαζει χαρτι αποριας, μια και ειναι παντελως ανασφαλιστος.

Η συμπαρασταση λιγων καλων φιλων τον σωζει.

Οχι για πολυ.

“Το ποιημα ειναι το οπλο του ανθρωπου οταν τον κυριευει ο τρομος της φυλακισης στον χρονο. ” εγραψε ο ποιητης.

“Ανθρωπος ωσει χορτος αι ημεραι αυτου. Ωσει ανθος του αγρου ουτως εξανθισει”

Ψαλμοι του Προφητου και Βασιλεως Δαυιδ

«Σήμερον πιστοὶ χορεύσωμεν, ἐν ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις, τῶ Κυρίω ἄδοντες, τιμῶντες καὶ τὴν αὐτοῦ, ἡγιασμένην σκηνήν, τὴν ἔμψυχον κιβωτόν, τὴν τὸν ἀχώρητον Λόγον χωρήσασαν, προσφέρεται γὰρ Θεῷ, ὑπερφυῶς τὴ σαρκὶ νηπιάζουσα, καὶ Ἀρχιερεὺς ὁ μέγας, Ζαχαρίας δέχεται, εὐφραινόμενος ταύτην, ὡς Θεοῦ κατοικητήριον».

Σημερα ειναι τα Εισοδια της Θεοτοκου. Η καλη μου η κουμπαρα η Μαρια, γυναικα του κουμπαρου μου του Μανωλη εορταζει. Κι ετσι εφτιαξα μια πιτα με νεφρα μοσχαρισια για να της ευχηθω τα χρονια πολλα.

Τα νεφρακια αρεσουν πολυ στην κουμπαρα κι ετσι εφτιαξα μια νεα συνταγη, παραλλαγη της εγγλεζικης “steak and kidney pie”. Αντι γοα την μπριτζολα, εβαλα στην πιττα κολοκυθακια και κοκκινες πιπεριες. Η φετεινη καλοκαιρια εχει οδηγησει σε αφθονια λαχανικων και ζαρζαβατικων που δεν θα υπηρχαν υπο κανονικες συνθηκες.

Κοβω τα κολοκυθακια ροδελες και τα περναω μια δυο βολτες απο καφτο τηγανι για να ροδισουν, και να μαλακωσουν οι πιπεριες. Στο πεταξυ εχουν βαλει τα ψιλοκομμενα νεφρακια σε ξυδι, σκορδο, κρεμμυδι, καυετερη πιπερια και δαφνι.

Στη συνεχεια καβουρντιζω τα νεφρακια και ριχνω τουμπα στην κατσαρολα ολα τα συστατικα της ελαφρας μαριναρας για προσθετη γευση.

Η τελικη πραξη πριν το ψησιμο ειναι η ετοιμασια μιας ζυμης για να καλυψω την πιττα. Η ζυμη που φτιαχνω ειναι με αρκετο αλευρι, μαγια, νερο και λαδι.

Σκεπαζω το πυριμαχο βαθυ σκευος και ψηνω για 45 λεπτα σε 200 βαθμους Κελσιου.

Το αποτελεσμα ειναι γευστικο και πικαντικο, οτι πρεπει για ενα μερλο η πινο νουαρ.

Απολαυστε και εορταστε!!!!!

Today’s post is dedicated to my friend Despoinarion, on the occasion of her name day. Many happy returns Dearest!!!!

Η σημερινη αναρτηση ειναι αφιερωμενη εξαιρετικα στην εορταζουσα και πολυαγαπημενη Δεσποιναριον!!!!!

Χρονια Πολλα Καλλιστη Φιλη!!!!!

Ολα ξεκινησαν σημερα Σαββατο 20 Νοεμβριου το πρωι απο το αεροδρομιο στο Βουκουρεστι. Μετα την πρωινη μπορα ανοιγει ο ουρανος, βγαινει ενας δειλος ηλιος, η θερμοκρασια συνεχιζει να ειναι εξωπραγματικα υψηλη, περσι τετοια εποχη ειχαμε χιονια. Τωρα ειναι στους 15 βαθμους!

Αεροπλανακι και Αθηνα σε 1 1/2 ωρα. 

Η Αθηνα μας εχει 20 βαθμους, λαμπρο ηλιο και σε κανει να ξεχνας το ΕΥΡΩ τη Μερκελ και τους λοιπους. Ολοταχως στον χασαπη για κοκορακι (τι κοκορακι, 3 κιλα ηταντο ατιμο!).

Η ολη ιστορια ξεκινησε οταν αγορασα την πετρα του σκανδαλου, δηλαδη τα στριφταρια με μανταρινι απο τη Χιο, οπου τα παρασκευαζει η οικοτεχνια του Κωνσταντουλακη. Ο Κωνσταντουλακης ειναι μαγειρας μερακλης που βαρεθηκε την Αθηνα και γυρισε στη Χιο για να φτιαξει προϊοντα του τοπου που τον γεννησε, της Χιου.

Θερμες ευχαριστιες στον Γιαννη και την Τετη, που φερνουν τα ζυμαρικα στο υπεροχο μαγαζι τους, την Πανδαισια, στην Αγια Παρασκευη, και μου προτειναν να τα φτιαξω με ασπρο κρεας.

Απο δω και μπρος τα πραγματα ειναι στρωτα. Τα μπουτακια και οι φτερουγς απο το κοκορακι μπηκαν στην κατσαρολα για να γινουν κοκκινιστα.

Σε διπλανη κατσαρολα ο.τι απεμεινε απο το κοκορακι φτιαχνει ζωμο για να βρασουν τα στριφταρια.

Τα στριφταρια δεν θελουν πολυ ωρα, οποτε φροντισα να ειναι αρκετα δυνατος ο ζωμος, για να μην εχω μετα να σουρωνω. Οπερ και εγενετο.

Προσεθεσα στα ζυμαρικα και τα κρεατακια απο το βρασμενο κοκορακι και σερβιρισα με γραβιερα Παρου.

Ομολογω οτι τα αρωματα απο το πιατο ηταν μεθυστικα. Δεν εμεινε λεπι.

Δεσποιναριον!!!!!!!

Ελπιζω να σου αρεσε, και ευχομαι τα καλυτερα με πολυ αγαπη.

Τον Γιωργο Σαρανταρη τον γνωρισα ενα βραδυ οταν ο αντρας μιας καλης φιλης, ερασιτεχνης ποιητης, μου εφερε στο σπιτι ενα βιβλιο με τα ποιηματα του. Πιασαμε την κουβεντα για αλλα θεματα, και μολις προλαβε να μου πει “ειναι μεγαλος ποιητης, αλλα αγνωστος”. Ο χρονος περασε και το βιβλιο με τα ποιηματα του Σαρανταρη στολιζαν τη βιβλιοθηκη, ενω εγω οργωνα τα Βαλκανια. (Θυμαμαι οτι εκεινη την εποχη ειχα διασχισει τα συνορα Βουλγαριας – ΠΓΔΜ πεζος σε ενα ορεινο περασμα, και αμεσως μετα αντικρυσα ενα καρο που το εσερνε ενα τεραστιο βοδι. Ευτυχως το αυτοκινητο που ειχα παραγγειλει με περιμενε, κι ετσι δεν χρειαστηκε να ανεβω στο καρο.)

Καποια στιγμη το ανοιξα και αρχισα να διαβαζω. Και συνεχιζω να διαβαζω.   

“Η Ευρώπη είναι ένα μεγάλο κοιμητήριο. Η Ευρώπη δεν έχει Αγάπη και δεν πιστεύει στην Ανάσταση.”

Γιώργος Σαραντάρης στον Γιάννη Τσαρούχη

Ο ποιητης, στοχαστης και συγγραφεας Γωργος Σαρανταρης γεννηθηκε στην Κωνσταντινουπολη το 1908, γονος ευπορης οικογενειας εμπορων. Απο το 1910 εως το 1931 εζησε στην Μπολονια, στην Ιταλια. Το 1931 ερχεται στην Αθηνα οπου και εγκαθισταται.

Το 1934 γνωριζεται με τον Οδυσσεα Ελυτη. Η σχεση τους ειναι βαθεια και γνησια.

“Για τους Αθηναίους φερέλπιδες νέους των γραμμάτων η άφιξή του στην ελληνική πρωτεύουσα διχάζει τα πνεύματα: ο ποιητής-στοχαστής είναι και παραμένει τα χρόνια εκείνα ο αινιγματικός ξένος που πρέπει να τον προσεταιριστούν ή να τον απορρίψουν ως «παρείσαχτο», όπως τον σκιαγραφεί ο Οδυσσέας Ελύτης στα Ανοιχτά χαρτιά του («Το χρονικό μιας δεκαετίας»)” (Λιζυ Τσιριμωκου, ΤΑ ΝΕΑ)

 Το 1940 κατατασσεται στον ελληνικο στρατο και πηγαινει στο αλβανικο μετωπο, οπου και αρρωσταινει βαρεια απο  κοιλιακο τυφο. Την Ανοιξη του 1941 επιστρεφει και πεθαινει στην Αθηνα, σε ηλικια μολις 33 ετων.

 Ο Ελυτης συντετριμενος μετα τον θανατο του φιλου του, γραφει δριμυτατο κατηγορητηριο εναντιον των στρατιωτικων αρχων που κρατησαν στην Αθηνα τους θαμωνες των ζαχαροπλαστειων και εστειλαν στο μετωπο τον φιλασθενο Σαρανταρη, σε βεβαιο θανατο.

Τοῦ χρόνου ἀνάγλυφη εἰκόνα

Δὲν ὀνειρεύτηκα ποτὲ τὸ χρόνο
Καὶ τὴ συντροφιά του
Μήτε τὴν ἀπουσία τοῦ ὀσφράνθηκα ποτὲ
Σὲ κάποιο ἐλάχιστο ἡδονικό μου ὕπνο

Αποκαθηλωση - Κωνσταντινος Παρθενης

Μόλις πεθάνει

Μόλις πεθάνει

Ἡ ἀγάπη
Θέλει σιωπὴ μεγάλη
Γιὰ νά ῾βρει στὴν ἄκρη τοῦ πόνου
Τὴν περίφημη λίμνη
Τὴ λήθη.

Πάλι ο ουρανός ανοίγει εδώ την πύλη

Πάλι ο ουρανός ανοίγει εδώ την πύλη
Πάλι σηκώνει τη σηµαία
Εµείς µπαίνουµε χωρίς φόβο
Τα µάτια τα πουλιά µαζί µας µπαίνουν
Αστράφτει η πολιτεία αστράφτει ο νους µας
Η φαντασία τους κήπους πληµµυράει
Είναι παιδιά που στέκονται στις βρύσες
Κορυδαλλοί στους όρθρους ακουµπάνε
Στις λεµονιές άγγελοι χορτάτοι
Είναι αηδόνια που παντού ξυπνάνε
Φλογέρες παίζουν έντοµα βουίζουν
Είναι τραγούδια η στάχτη των νεκρών
Και οι νεκροί κάπου αναγεννιούνται πάλι
Ολούθε µας µαζεύει ο Θεός
Έχουµε χέρια καθαρά και πάµε.

Thermopylae - Cy Twombly

Ποιος ειν’ τρελλος απο ερωτα

(εγινε τραγουδι απο το Μανο Χατζηδακι, στον “Μεγαλο Ερωτικο”, αποδοθηκε για πρωτη φορα απο την Φλερυ Νταντωνακη).

Ποιος είν’ τρελός από έρωτα

ας κάνει λάκκους την αυγή
να πάμε εκεί
να πιούμε τη βροχή

Μια που εμείς σ’ όποια στέγη αράξουμε
σ’ όποιαν αυλή
ο άνεμος χαλνάει τον ουρανό τα δέντρα
κι η στείρα γη
μέσα σ’ εμάς βουλιάζει

Ποιος είν’ τρελός από έρωτα
ας κάνει λάκκους την αυγή
να πάμε εκεί
να πιούμε τη βροχή



“Δεν έχω γνωρίσει, θα ‘θελα να το διακηρύξω, μορφή
πνευματικού ανθρώπου αγνότερη από τη δική του.”
(Οδυσσέας  Ελύτης για τον Γιώργο Σαραντάρη )

Γιώργος Σαραντάρης  (ποιημα του Οδυσσεα Ελυτη)

Θ’ ανάψω δάφνες να φλομώσει ο ουρανός
μήπως και μυριστείς πατρίδα και γυρίσεις
μέσ’ απ’ τα δέντρα που σε γνώριζαν και που γι’ αυτό
τη στιγμή του θανάτου σου άξαφνα τινάξανε άνθος

Εμάς τους γύφτους άσε μας
τους «οικούντας εν τοις κοίλοις»
τι δε νογάμε από γιορτή

Και τα πουλιά δε βάνουμε προσάναμμα
μα στον ύπνο μας καθώς μας είχες μυήσει
δώθε από τη φθορά πλέκουμε τους κισσούς
μακριά σου πιο κι απ’ το Α του Κενταύρου

«Ως εν τινι φρουρά εσμέν»
μαργωμένοι μες στο χρόνο
κι από τραγούδι αμάθητοι

Μόνος εσύ ο αιρετικός της ύλης αλλ’
ομόθρησκος των αετών το ύστερο άλμα
τόλμησες. Κι οι ποιμένες σ’ είδανε της Πρεμετής
μες στης άλλης χαράς το φως να οδοιπορείς πιο νέος

Τι κι αν ο κόσμος μάταιος
έχεις μιλήσει ελληνικά
ως «εις τον έπειτα χρόνον»

κι από την ομιλία σου ακόμη
βγάνουν θυμίαμα οι θαλασσινοί κρίνοι
και κάποιες θρυλικές κοπέλες κατά σε
μυστικά στρέφουνε τον καθρέφτη του ήλιου.

1955

Σπιτια στην πλαγια - Σπυρος Παπαλουκας

“Ο Σαραντάρης, αγέννητος ακόμη και κυοφορούμενος στην εποχή μας, μεταξύ ουρανού και γης, σπασμωδικός, με την ενέργεια ενός παιδιού και τη γνώση ενός μεσήλικα, μας διδάσκει ότι η ποίηση μπορεί να μην έχει μία πατρίδα, ο άνθρωπος μία ζωή, ο ποιητής ένα θνητό και πεπερασμένο έργο,η Μούσα μία κατοικία. Κι απ’ την άλλη, ο Λορεντζάτος, με την έγνοια του για το τι μπορεί να σηκώσουν ο τόπος και ο χρόνος ο ελληνικός, μας διδάσκει ότι τα σημαντικά έργα, ο Ηράκλειτος και τα κοντάκια του Ρωμανού του Μελωδού, ο Παπαδιαμάντης και ο Ομηρος, η Λειτουργία του Χρυσοστόμου και ο Σολωμός, ανήκουν κατ’ αρχάς στον τόπο τους και κατόπιν στην οικουμένη. Ωραία συζυγία, όμορφη αναμόχλευση.”

(Χαρης Μεταλλινος, στην Ελευθεροτυπια, παρουσιαζοντας το βιβλιο του Σαρανταρη

“Οι γνωριμίες και η φιλία”

Σημειώσεις για τις Αναμνήσεις που δε θα γράψω ποτέ

μετάφραση: Ζήσιμος Λορεντζάτος)

Αργα ή γρηγορα, ολοι μπαρκαρουμε μια μερα. Αλλοι για πολυ, αλλοι για λιγο, εως οτου ερθει η ωρα για το τελευταιο μπαρκο, που το κανουμε ολοι, ο καθενας μονος του.

Ο Νικος Καββαδιας ειναι απο τους μεγαλυτερους συγχρονους Ελληνες ποιητες και συγγραφεις. Σε αυτη την αναρτηση ξεκιναω απο μια μερα που μπαρκαρησε και περιδιαβαινω στη “Βαρδια”, το αριστουργημα του.

Nikos Kavadias, is one of the greatest modern the Greek Poets and Writers. This post starts from a day he sailed from Piraeus on the “Acquarius”, and wanders in his novel “The Watch”.

Ηταν Κυριακη, 17 Μαϊου 1974, οταν ο Καββαδιας, 64 ετων τοτε, γεννημενος το 1910, συναντησε φιλους του στο Τουρκολιμανο για μεσημεριανο φαγητο. Στις 4 το ιδιο απογευμα μπαρκαριζε στο κρουαζιεροπλοιο “Υδροχοος”, οπου ηταν Ασυρματιστης Α’. Ο φιλος του Ηλιας Παπαδημητρακοπουλος τον πηγε στην αποβαθρα για να μπαρκαρει.  Ο Καββαδιας ειχε ολα του τα ταξιδιωτικα ειδη σε μια μικρη βαλιτσα της “Αιρ Φρανς”.

Η φωτογραφια αυτη στην αποβαθρα πριν το μπαρκο λεει παρα πολλα. Ο Καββαδιας δεν ειχε πια αναγκη να ταξιδευει. Ειχε φιλους σχεδον παντου, και ποικιλους. (Ειρησθω εν παροδω, ο Καββαδιας ειχε μεγαλη αγαπη για τη ζωγραφικη, και πολλους ζωγραφους φιλους, αναμεσα σε αυτους ο Χατζηκυριακος Γκικας, ο Μωραλης, αλλα και ο μεγαλος Εγγλεζος ζωγραφος Λουσιαν Φροϋντ. που του ειχε χαρισει μια ζωγραφια της Μασσαλιας.) Μπορουσε λοιπον ο Καββαδιας να μεινει στην Αθηνα και να περνα μια ηρεμη και ευχαριστη ζωη. Αυτος ομως προτιμησε να μπαρκαρει και παλι.

It was Sunday, 17 May 1974. Kavadias at that time was 64 years old, being born in 1910.  He met with friends in the marina of Tourkolimano, Piraeus, and had lunch. At 4 pm he was sailing with the cruise ship Acquarius, where he was the radio operator. His friend Elias Papadimitrakopoulos  drove him to the port where the photograph above was taken. Kavadias was carrying only one slim “Air France” bag.

Hellenic Mediterranean Lines: Aquarius

Ο “Υδροχοος” ηταν το στερνο καραβι του Καββαδια. Ο ξαφνικος θανατος τον βρηκε στις 10 Φεβρουαριου 1975. Πεθανε μεσα στην Πολη, και οχι στο Πελαγο, και ειχε μια κηδεια σαν των πολλων ανθρωπωπν τις κηδειες.

Το μοναδικο μυθιστορημα του Καββαδια ειναι η “Βαρδια”, που εκδοθηκε το 1954. Για μενα ειναι απο τα κορυφαια εργα της λογοτεχνιας. Μιας λογοτεχνιας του περιθωριου, αφου ο ναυτικος ζει στο περιθωριο της κοινωνιας, εξω απο τα κυρια ρευματα και συμβασεις της. (Ο φιλος και συμμαθητης του Καββαδια στον Πειραια, ο Γιαννης Τσαρουχης, φιλοτεχνησε τεσσερις ζωγραφιες για την εκδοση του 1976, που ο συγγραφεας δεν ευτυχησε να δει.)

Yannis Tsarouchis: Diamandis

Η ζωγραφια αυτη του Τσαρουχη (δημοσιευμενη στην εκδοση της “Βαρδιας” που κατεχω, του 1989) δειχνει ενα επεισοδιο απο τη “Βαρδια”, οταν ο δοκιμος ο Διαμαντης ανησυχει για ενα σπυρι που εβγαλε εκει…. και ξεβρακωνεται για να το δουν και να συμπερανουν τι εχει.

Εχω επιλεξει καποια χαρακτηριστικα αποσπασματα απο τη “Βαρδια” για να διανθησω την αναρτηση αλλα και να διαλευκανω το “μυστηριο” του μπαρκου.

“βρηκα ξενοδοχειο στο….Που αλλου! Αναμεσα στα πορνεια, στα φτηνα καμπαρε, στα μαγειρια. Μια μικρη καμαρα σε σοφιτα. … Πηγαιναν να κοιμηθουν οι δουλευταδες της νυχτας. Φυλακες, γκαρσονια, πορνες, κοκοτες, γυναικες του καμπαρε. Αρπαζε το ματι σου καθως εβγαινες, προσωπα καρβουνιασμενα, ξεπαγιασμενα, κι αλλα που’ χε πεσει το φτιασιδι απο πανω τους, για να μεινει πανου σ’αλλα μαγουλα, ρυτιδωμενα και φαγωμενα απο τον αναεμο και την αλμυρα.”

“Η μανα του δεν εκλαψε. Σε κεινο το νησι οι γυναικες δεν κλαινε ποτε μπροστα στους αλλους. Οταν καις, ειναι σα να γδυνεσαι, και χειροτερο. Κλαινε τη νυχτα, οταν σωθει το λαδι του καντηλιου και τσιριζει η καντηληθρα. Οταν σε πιανει στο λαιμο η μυρωδια του καμενου λαδιου.”

Γιαννης Τσαρουχης: Τεσσερις ζωγραφιες για τη "Βαρδια"

“Βοη της σφυριχτρας, ομιχλη, ζεστη, κουραση, ανακατωνονται.

Γδυσου. Θα σου δωσω για φορεμα το πουσι…Θα πιω αλλο ενα, για χαρη της θαλασσας…Για χαρη της γοργονας που’χω στο μπρατσο μου. Που σαλταρει στη θαλασσα καθε νυχτα και με κερατωνει με τον Ποσειδωνα. Γυριζει το πρωι που κοιμαμαι, γιοματη φυκια και τσουκνιδες της θαλασσας. Οταν πιανουμε στερια για καιρο, μαραζωνει και χανει τα χρωματα της. ..Ενα σπιτακι στην εξοχη. Να κοιμασαι μια βραδια στα δυο χρονια. Διχως γυναικα στο παλι σου. Το πρωι να σαλπαρεις. ..Παλι το ντακα ντουκου της μηχανης, η μυρωδια της λαντζας, η βαποριλα, ο μαγειρας που κοβει τα νυχια του με το μαχαιρι της κουζινας. Βαρδια γιερνε, γιατακι με κοριους, επισκευες, μυρωδια της μοραβιας, πισσα βρασμενη, αποπατοι δεξαμενης, νερο θολο στο μπουγελο.”

“Δεν ειναι η θαλασσα που σκιαζομαστε. Την κουμανταρουμε και μας κουμανταρει. Κανεις δεν ξερει να την ταξιδευει σαν τους Γραικους. Μπουγαζιανοι, Μαρμαρινοι και Μαυροθαλασσιτες. Νησιωτες. Βασανισμενα μουτρα. Χαλασμενα χερια. Γρινιαρηδες και παραπονεμενοι. “

“Οι μεγαλοι δεν κλαινε. Ομως ειν’ ενας κομπος που ανεβαινει, ενας βροχος. Ειν’ εκεινο που κανει τους στεριανους να γραφουν βιβλια και τους ναυτες να σκαλιζουν και ν’ αρματωνουν μεσα σε μποτιλιες καϊκια η να ζωγραφιζουν το κορμι τους. “

“Η θαλασσα στις ακτες! Ολοι οι αποπατοι του κοσμου κατεβαινουν στη θαλασσα. Οι νεροχυτες, ολο το αγκομαχητο της νυχτας. Το ιδιο με τον αποπατο. Ο γιαλος ειναι γεματος σαρδελοκουτια, αποχτενιδια, καρεκλοποδαρα, τρυπια γοβακια. Γιοματος κοριτσια που κολυμπανε και χαιρονται το νερο. Χαρισμα σας…”

ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ

γιερνε: διαρκως

γιατακι: κλινη, καταλυμα

βαποριλα: η μυρωδια του βαποριου

λαντζα: δοχειο με υγρα για τον καθαρισμο των σκευων

μοραβια: αντιδιαβρωτικο και αντιρρυπαντικο χρωμα αντοχης για την βαφη των υφαλων των πλοιων

Η αναγνωση της “Βαρδιας” αποκαλυπτει το γιατι ο Καββαδιας δεν εμεινε εκεινο το απογευμα τηε Κυριακης με τους φιλους του στο Τουρκολιμανο, να πιει τον καφε του με την ησυχια του, να παει να κοιμηθει λιγο το μεσημερι, μετα να βγει το βραδυ στην ταβερνα.

Ο Καββαδιας δεν ηταν μονο ενας μεγαλος ποιητης και συγγραφεας, ηταν ΚΑΙ ναυτικος. Το να ειναι ναυτικος ηταν αναποσπαστο μερος του ΥΠΑΡΧΕΙΝ. Δεν γινοτανε να το αποχωριστει.  Η πραγματικη ζωη του ηταν η ζωη του ναυτικου. Στη “Βαρδια” ο συγγραφεας ειναι ενας απο τους πρωταγωνιστες.  Και ειναι πρωταγωνιστης σε ενα κοσμο εντελως διαφορετικο απο τον κοσμο της διανοησης η τον κοσμο τον μεσοαστικο.

Η καθημερινοτητα του ναυτικου ειναι η αναμετρηση με τη θαλασσα. Αυτη η αναμετρηση καθοριζει την καθε πραξη του. Αργα η γρηγορα ολα επιστρεφουν και καταληγουν στο αλωνι της αναμετρησης με την μεγαλη Ερωμενη.

Ο Καββαδιας συγγραφεας ειναι και ο Καββαδιας ναυτικος, αυτα που γραφει τα γραφει εκ των εσω, και οχι εκ των ασφαλων εξω. Ειναι μεσα στην αρενα παλευοντας με την θαλασσα, και οχι στην ασφαλη στερια.

Η γοητεια που ασκει ακομη και σημερα το εργο του Καββαδια ειναι εν πολλοις η γοητεια ενος κοσμου του περιθωριου, που ο μεσοαστος δεν θα γνωρισει ποτε, ουτε και τον καταλαβαινει πολυ, αλλα ειναι ενας κοσμος σχεδον ονειρικος, απομακρος και ξενος.

(Δεν εχω παρε δωσε με ναυτικους, παρα μονο απο τα αεροπορικα ταξιδια. Οταν ζουσα στην Αγγλια, γυρνουσα απο Αθηνα μετα τις γιορτες κατι μερες περιεργες, οπως Πρωτοχρονια, η αμεσως μετα τα Χριστουγεννα, παντα με την πρωινη πτηση της Μπριτις Εργουειζ, που ηταν μισοαδεια. Οι αλλοι επιβατες ηταν κατα κανονα ναυτικοι που πηγαινανε για μπαρκο. Το πρωινο σερβιροτανε οκτω η ωρα το πρωι ωρα Ελλαδος, και ολοι πινανε ουισκυ και καπνιζανε σαν αρπαηδες (εκεινη την εποχη επιτρεποτανε το καπνισμα στα αεροπλανα). Λιγομιλητοι, κοιταζανε καπου εκει εξω, καθως πινανε και καπνιζανε. )

Κλεινω με τους τελευταιους στιχους του ποιητη:

“Μα ο ήλιος αβασίλεψε κι ο αητός απεκοιμήθη
και το βοριά το δροσερό τον πήραν τα καράβια.
Κι έτσι του δόθηκε καιρός του Χάρου και σε πήρε.”

Γιαννης Τσαρουχης: Τεσσερις ζωγραφιες για τη "Βαρδια"

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

Αναφερόμενος στην καθημερινή ζωή του Καββαδία, ο καθηγητής της νεοελληνικής φιλολογίας στη Σορβόνη Γκυ (Μισέλ) Σωνιέ, γράφει: «Στην καθημερινή ζωή ο Καββαδίας μπορεί να ήταν πονηρός παραμυθάς και ν’ απόφευγε, μαζί μου τουλάχιστον, και, όσο ξέρω, με αρκετούς φίλους, κάθε είδος εξομολόγησης και μερικές φορές ακόμα και σοβαρής προσωπικής κουβέντας, καταφεύγοντας εν ανάγκη στις πιο επιπόλαιες γραφικές κοινές αναμνήσεις μόλις η κουβέντα έκανε να γλιστρήσει προς επικίνδυνες περιοχές […] Στο έργο του συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Από την αρχή ως το τέλος τα γραπτά του, ποιήματα και πεζά, διέπονται, στο κλίμα τους και στη μυθολογία τους, από μια παντοδύναμη ενοχή. Και στη Βάρδια- κατ’ εμέ η κορυφή του όλου έργου- κορυφώνεται και η ενοχή: ένας κόσμος ολόκληρος σήπεται και καταρρέει. Ταυτόχρονα η εξομολόγηση, ας είναι φανταστική, είναι άλλο ζήτημα, παίζει βασικό ρόλο. Στη «Βάρδια» όλες οι ιστορίες που διηγείται ο αφηγητής ακόμα και η ιστορία που διαδραματίζεται γύρω του κατά το ταξίδι του «Πυθέα» έχουν παρόμοια κατάληξη».

«Εμένα εκείνο που με συναρπάζει είναι το ήθος του. Η ανθρώπινη σχέση σε αυτό το βιβλίο έχει μια μοναδική συνέπεια (…). Εκείνο που ανατρέπει την καθεστηκυία ηθική – και δίνει στην Βάρδια μια άλλη διάσταση σχεδόν πολιτική – είναι το γεγονός πως όλοι αυτοί οι ντεσπεράντος (πόρνες, ρουφιάνοι, λαθρέμποροι, παιδεραστές, τυχοδιώκτες κλπ) δείχνουν όχι μόνο μια καταπληκτική αλληλεγγύη μα και μια συνέπεια κυριολεκτικά απροσδόκητη (…). Θεωρώ τη Βάρδια μέγιστο μάθημα ήθους. Μακάρι να μπορούσε να διδαχθεί στα σχολεία». – Ηλίας Παπαδημητρόπουλος

Η πηγη των ανωτερω παραπομπων και της απρομαυρης φωτογραφιας του μπαρκου ειναι το αφιερωμα “7 Ημερες” της εφημερίδας «Καθημερινή», 1999.

Γραφω αυτο το αρθρο επειδη συμφωνω με τον Πρωθυπουργο κ. Γ. Παπανδρεου οτι δεν υπαρχουν αδιεξοδα στην Δημοκρατια, και αυτο βεβαια ισχυει και για τις επερχομενες Δημοτικες, Νομαρχιακες, και Περιφερειακες εκλογες.

Την Κυριακη 7 Νοεμβριου 2010, οι Ελληνες προσερχονται στις καλπες για να ψηφισουν Δημαρχους, Νομαρχες και Περιφερειαρχες.  Ενω στην αρχη το ΠΑΣΟΚ τις προσηγγισε σαν “τοπικες” εκλογες, αναγκαστηκε απο την ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ να τις θεωρησει σαν εκλογες που ειτε θα επικυρωσουν η θα καταδικασουν το ΜΝΗΜΟΝΙΟ.

Σε προσφατη συνεντευξη τυπου ο Πρωθυπουργος λιγο πολυ εθεσε το διλημμα “η με ψηφιζετε η παμε για νεες βουλευτικες εκλογες”.

Η τοποθετηση του Πρωθυπουργου προκαλεσε πολλες αντιδρασεις και σχολια, ενω αμεσως μετα οι αγορες χρηματος ανεβασαν το ανοιγμα τιμων των ελληνικων ομολογων σε σχεση με τα γερμανικα σε δυσθεωρητα υψη.

Το ερωτημα ειναι ποιο ειναι το δεον να πραχθει.

Ας παρουμε τα πραγματα απο την αρχη. Ο Γεωργιος Παπανδρεου και το ΠΑΣΟΚ εξελεγησαν το 2009 με πολιτικο προγραμμα που δεν ειχε καμμια σχεση με τα οσα αναγκαστηκαν να πραξουν αφου ανελαβαν τη διακυβερνηση της χωρας. Ας μην ξεχναμε το σλογκαν “λεφτα υπαρχουν” (ευχαριστω την Θεοδοσια για το κολαζ που ακολουθει).

Ειναι αναποφευκτο λοιπον να συμπερανει κανεις οτι οταν ελεγαν αυτα τα λογια ειτε δεν ηξεραν τι ελεγαν η ελεγαν ψεματα. Σε καθε περιπτωση, το θεμα ειναι οτι το ΜΝΗΜΟΝΙΟ επελεγη ως η οδος επιλυσεως των θεματων, και αυτο εχομε σημερα μπροστα μας.

Κατα την γνωμη μου, οι εκλογες της 7 Νοεμβριου εχουν και παραεχουν σχεση με το ΜΝΗΜΟΝΙΟ. Ο ψηφοφορος εχει καθε δικαιωμα να καταθεσει ψηφο διαμαρτυριας για οσα επραξε η Κυβερνηση, ειδικα αν κανεις λαβει υποψη του, οτι ουδεποτε ερωτηθη ο Ελληνας Πολιτης κατα ποσον συμφωνει και επικυρωνει το ΜΝΗΜΟΝΙΟ. Ειναι ακριβως η ελλειψη οποιασδηποτε δημοσιας διαδικασιας εκφρασης υπευθυνης γνωμης των πολιτων, που θα οδηγησει με μαθηματικη ακριβεια πολλους ψηφοφορους στην καταψηφιση συνδυασμων του ΠΑΣΟΚ στις εκλογες της 7ης Νοεμβριου, γιατι απλα δεν εχουν αλλο τροπο να εκφρασουν την αποψη τους, παρα μονον την ψηφο στις επερχομενες εκλογες.

Σταθης, 14 Σεπτεμβριου 2010, Ελευθεροτυπια

Γιατι λοιπον θα πρεπει ο κ. Πρωθυπουργος να κραδαινει την σπαθα των βουλευτικων εκλογων υπερανω της κεφαλης μας; Θα μας τιμωρησει; Η θα τιμωρησει τον εαυτο του;

Νομιζω οτι η συσχετηση του αποτελεσματος των εκλογων της 7ης Νοεμβριου με βουλευτικες εκλογες σε περιπτωση που το αποτελεσμα τους εκληφθει ως αρνητικο για το ΠΑΣΟΚ ειναι μεγαλο ΛΑΘΟΣ. Η αντιθεση μεγαλου μερους του πληθυσμου της Ελλαδος προς το ΜΝΗΜΟΝΙΟ ειναι δεδομενη. Και σο αυτη η αντιθεση δεν εκφραζεται με υπευθυνο τροπο αλλα ΕΜΜΕΣΑ, τοσο το χειροτερο για το ΠΑΣΟΚ.

Πριν συνεχισω, θελω να αναφερω οτι κατα τη γνωμη μου δεν εχουν μεχρι σημερα διατυπωθει ρεαλιστικες εναλλακτικες λυσεις για τα προβληματα της χωρας, οποτε το ΜΝΗΜΟΝΙΟ ειναι εκ των πραγματων μονοδρομος. Και αυτο οχι επειδη το θελουν οι μεγαλοι, οι δυναμεις, οι κεφαλαιοκρατες, αλλα επειδη απλουστατα οι παιδικες αφελεις σκεψεις και συνθηματα εκθεσεως δημοτικου που εχει αναφερει ο κ. Σαμαρας η οι υστερικες κραυγες επαναφορας σε αυτονομη οικονομια της κ. Παπαρηγα, με κανενα τροπο δεν συνθετουν λυση.

Μητροπουλος, Ιουνιος 2010. ΤΑ ΝΕΑ

Το μεγαλο ζητουμενο αυτη τη στιγμη απο την Ελληνικη κοινωνια, ειναι η διατυπωση γνωμης με υπευθυνο τροπο για το ΜΝΗΜΟΝΙΟ. Οι Ελληνες πολιτες πρεπει να αποφανθουν υπευθυνα και δημοκρατικα επι τουτου. Οσο αυτο δεν γινεται, η κατασταση δεν μπορει να βελτιωθει. Η Κυβερνηση της χωρας πρεπει να αναλαβει τις ευθυνες της και να αποτανθει στο εκλογικο σωμα επι του τοσον σοβαρου θεματος που μας ταλανιζει μηνες τωρα και θα το εχομε να μας ταλανιζει για τα προσεχη χρονια.

Με ποιον τροπο θα γινει κατι τετοιο;

Ειναι οι βουλευτικες εκλογες η απαντηση;

Δεν γνωριζω τα συνταγματικα και τη νομοθεσια, αλλα το ενστικτο μου μου λεγει οτι εκεινο που χρειαζεται ειναι ενα δημοψηφισμα. Ολα τα αλλα ειναι εμμεσα και ασαφη και δεν οδηγουν πουθενα.

Ο κ. Παπανδρεου στον Μαραθωνιο της 31 Οκτωβριου στην Αθηνα

Ο κ. Παπανδρεου με ολες τις υπαναχωρησεις που διεκριναν τους πρωτους μηνες της διακυβερνησης του ΠΑΣΟΚ, επελεξε να διαβει την οδο του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ, πιστευοντας οτι δεν υπαρχει αλλη λυση. Σε αυτη του την πορεια ειναι σταθερος και συνεπης μεχρι σημερα, κατι αξιοπροσεκτο για πολιτικο ανδρα της συγχρονης Ελλαδος.

Αυτο δεν του δινει το δικαιωμα ομως να θεωρει δεδομενη την εγκριση και την αποδοχη των Ελληνων.

Οι Ελληνες πρεπει να αποφανθουν κατα ποσον εγκρινουν η οχι το ΜΝΗΜΟΝΙΟ.

Σε περιπτωση που το μνημονιο καταψηφισθει απο τους πολιτες, ο κ. Παπανδρεου θα πρεπει να παραιτηθει και να ζητησει βουλευτικες εκλογες απο τον Προεδρο της Δημοκρατιας.

Ειπα και ομιλησα και αμαρτιαν ουκ εχω. Αυτο βεβαια δεν σημαινει οτι το μελλον ειναι αισιο. Μαλλον το αντιθετο.

Paros in the Autumn: Naoussa

Σάββατο, 16 Οκτωβρίου, 2010

Today I start posting photos from my quick autumnal trip to Paros. The starting point is Naoussa, with its beautiful old fishing port.

The old fishing port of Naoussa remains a beauty in any season. The small church of Agios Nikolaos is one of the most picturesque I have seen in Greece.

The colors are clear, almost intense, the nets are covered, the weather outside is rough.  The white wall on the right is Agios Nikolaos’.

A lazy day for the fishing boats, the weather is very windy. The ruined fortress is testimony to the past of the island, when pirates were attacking and the locals were defending.

The inevitable reminder of the link with the Ottoman Empire (Soultana is the name of the boat, and it is derived from the word Sultan, the Ruler, the Emperor in the Ottoman days – Soultana or Sultana is the daughter, or sister of the Ruler – the Queen Mother, ie the Sultan’s mother was called “Valide Sultan”as for the “wife” she had no name, as it were the harem, not a single woman giving the delights to the ruler. The unknown harem meber became a woman with a name only when she gave birth to a Sultan).

Agios Nikolaos’ belfry. This could be the definite post card from Greece. It has the colors, it has the flag, it has the religious symbol, it has the subliminal simplicity and clarity of the Aegean light.

Gone are the fiery summer colors. The port is resting. I like it like this. It is more human.

Gone are the crowds and the chairs. The space has cleared and the simple white structure rests on its own. As it should.

Very few people are around, all of them tourists. The locals have no reason to come to the old fishing port.

Spaace has been transformed. Everything has now its own space to breath.

Little Venice (Zourio) in glorious clouds.

There are more seagulls than people.

With this tranquil image I end the “Naoussa” post. More posts will follow on the village of Lefkes, the “capital” Paroikia and a selection of other spots on the island.

Damianos Fish Tavern, Ambelas, island of Paros, Greece

Τρίτη, 12 Οκτωβρίου, 2010

A touch of the unforeseen landed me on the island of Paros for a short visit in October. The tourist season in Paros is very short, only three months, June, July, September. As a result in the first half of October the options for a decent meal to the visitor are limited.

Initially I wanted to go to Ventouris, a fish tavern I have enjoyed in the past, but as I have heard the tavern was closed. Instead, I opted for the fish tavern of Damianos, 100 meters from Ventouris. Here is my report.

The tavern is literally by the sea. However, the days before my arrival there were quite strong winds that prevented the fish boats from fishing. The result is that the fresh fish available was minimal (literally). When nature tries you you have to resort to the means by which man has been able to preserve food. In this case, salt curing provided the answer to the question: “what  do you recommend for today?”

Salt cured red mullet with garlic and rosemary

Manos brought to me the red mullet fillets that have been salt cured, then thoroughly cleaned from the salt and stored in olive oil, thin slices of garlic and rosemary. The taste was wonderful, intense, full of flavor, and the flesh juicy and firm. Eduardo, the Peruvian who has made Paros his home for the last 15 years, told me the story of the dish. It started from a village on the Peloponnese and was modified by Damianos, the owner of the tavern.

Salt cured sardines - frissa

The next delicacy was salt cured frissa, the large sardine fished in the waters of the Aegean.  Here what impressed me was the balance of the salty taste, and the moist flesh of the fish. One thing is obvious, Damianos knows how to salt cure fish!!!

Potatoes with onions and capers

The island of Naxos can be seen from Ambelas. It is less than 5 nautical miles away. Manos told me that they had received some nice potatoes from Naxos. they boiled them, dressed them with olive oil, and served with parsley, onions and capers which grow in abundance on Paros. I Was lucky to taste this dish, that in its simplicity was magnificent!!!! The flesh of the potato was sweet, soft and almost creamy. The combination with the onions and the capers was harmonious.

Vegetables

This dish of assorted vegetables came to partner with the main protein dish of the meal, chick peas!!! Chick peas  grown on the island of Paros are limited in quantities but delicious. They cook them in the oven with plenty of onions and herbs (mainly oregano). They are soft, tender, and have smoky flavor.

Chick peas

At the end, a simple and delicious local sweet, called “patsavouropita”, literally translated as “rag-pie”. It is made with fillo, and a mix of eggs, milk, flower, and a bit of lemon peel.

Eating is Damianos was a pleasure of discovery of the technique and joy of salt curing done with expertise and skill. But the potatoes with the onions and the capers topped the bill for me as the simplest and most flavorful dish. Talking to Eduardo after the meal, he promised to me that next time (assuming that fish and seafood will be available) he will prepare the original Peruvian cheviche. For those who have tasted the original Peruvian cheviche, this sounds like a very good reason for another quick visit to Paros. Thank you Eduardo, Manos, and Thodoris, for a wonderful meal and your hospitality.

Au revoir!

 Today’s post is a celebration for Despoinarion‘s Oscar Awards. 

The celebration is double in nature: we celebrate first the award for imagination given to Despoinarion by her friend Taste Advisor  

 

and secondly the award that Despoinarion has given to some bloggers, including myself. 

The guests are:

Despoinarion, Errikos, the Taste Advisor, So Far, Marizz, Gabriel, Roula, Orfia (aka Lena), Manolis, Yanna, Katerina, Natalia.

Yiannis Tsarouchis, Iannis Xenakis, Manos Chatzidakis, Karl Popper, Parmenides, Hoelderlin, Paul Celan, Paul Cezanne

Today’s dinner party is seated and the menu is a combination of dishes I have created, with dishes I have tasted in Italy, Spain, Turkey, the Basque country and Austria. The wines come from Italy, Austria, Greece and Spain. 

To start, I will serve Amalia Brut by Tselepos, a fruity fresh sparkling wine, made the traditional way from moschofilero grapes in the area south of Tripoli, Greece.

 

Σερβιρισμενα

Amuse Bouche: Pies with hot sudjuk (my creation) 

Home made closed pies with a filling of hot sudjuk from Turkey, onions, peppers, sun dried tomatoes and spices.I imasgined this combination one day while I was tasting the hot sudjuk from Turkey and was wondering how to temper the fire and the heat without levelling it to something boring.

 They are hot enough to get the human machine started, so that my guests will endure throughout the process.

Το πακετακι ετοιμο για τυλιγμα

 Antipasto: Greek sushi – sardines with rice in vine leafs (my creation) 

  My Greek sushi uses vineleafs instead of sea weed, rice, and lightly marinated sardine fillets.  I think it is one of the best antipasti because of the unique combination of the oily fish flavors’ and the vine leafs. The rice acts as a mediating agent.

Antipasto: Joselito – Pata Negra 

 Nothing can describe the taste of a slice of Joselito’s pata negra. Keep your eye lids closed, slip into your half open mouth, roll it a bit around without chewing, let it rest for a few seconds, and then open your eyes, and start the cheweing process. Unforgettable!

 

Vino: Albarino – 2006 Granbazán Ambar   

The first wine I will offer is albarino made by Granbazan. Albarino is a wonderful grape, it produces a ehite wine with a good kick and a lot of acidity. I love it and hope you will love it too!!!

Sea Urchin Eggs with Bacalao Tripe

 Primo 1: Sea urchin eggs with Bacalao Tripe (Ristorante Uliassi, Senigalia, Italia) 

I now come to one of the absolutely fabulous dishes of the evening created by chef Uliassi. Frozen sea urchin eggs with cod tripe. What a pandemonium of tastes,  aromas and all of them encased on the tender silky texture of the cod tripe! 

Egg with grilled octopus 

Primo 2: Egg with grilled octopus (Restaurante Andra Mari, near Bilbao, Basque Country) 

This minimalistic dish is absolutely stunning. One of the most unusual combination of tastes, married by the chef of Andra Mari in Vizkaya.

 

Secondo: Iberian Pig’s Tails with crayfish (Restaurante Mugaritz, near San Sebastian, Basque Country) 

The humble tail with its skin intact and crispy combines with the white immaculate flesh of the crayfish in a never ending game of pure pleasure, amplified by jamon iberico crisps.  

The flesh of the tail is surrounded by streams of fat, the best tasting fat in the world! 

The contrast in the texture between the skin and the subliminally soft, almost creamy fat  is unbelievable. 

And when you get back to Earth after this excursion into extreme pleasure, the crayfish comes into play and with its soft flesh and sweet flavor takes you to the cool ocean of elevated joy. 

A crisp of jamon iberico completes the palette of tastes and you find yourself asking the simple question: 

“How could I ever taste something more satisfying than this?” 

The Princess has danced with the Serf, the lights are off,  and the Prince with the skull on hand walks by wandering: 

“To be or not to be?” 

He obviously didn’t manage to get even one bite! 

P.S. This dish is on the menu of the re-opened Mugaritz Restaurant, near San Sebastian in the Basque Region, which was completely rebuilt after a fire destroyed the entire kitchen and a big part of the dining area on the 15th February 2010.  

 

Terzo: Bistecca Fiorentina 

The queen of meats could not be absent from this dinner. Bistecca Fiorentina, bought from my good friend Dario Cecchini, in Panzano, Chianti.

The meat is marbled, and it melts in your mouth dear guest, enjoy it!!!

 

Vino: Poeckl Admiral 1995 

The Admiral, a cuvée of Zweigelt, Blaufränkisch and Cabernet Sauvignon, has been one of Austria’s great red wines for years.

My brother Manolis introduced me to this battleship of reds and I am enslaved by it ever since.  

 

Dolce: Tiramisou (Ristorante Uliassi, Senigalia, Italia) 

The tirami-sou, another creation of chef Uliassi, is deconstructed and absolutely fantastic! The mascarponeisintense and ever present, the cream golden and thick, the chocolate dressed in coffee chunky and bitter! A caramelized wet biscuit on top provides the necessary absorbing agent.No cake needed! 

 

Dolce: Dark chocolate praline with campari sauce in the middle, accompanied by blood orange sorbet on the left and orange grog on the right. 

And now the second dessert! The grog was mildly hot, and contrasted beautifully the cold sorbet (Restaurant Vestibuel, Vienna, Austria). What a wonderful way to end the dinner!!!

 

Vinsanto: Barone Ricasoli – Castello di Brolio 

The Castello di Brolio Vin Santo, true to tradition, expresses one of the “historic” grapes of the area, Malvasia del Chianti.

It is silkyy, aromatic, and can stay with you for a long time. The aftertaste is memorable.

 

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 76 other followers