UPDATED – Total War: Panathinaikos-Olympiacos / ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ – Ολοκληρωτικος Πολεμος: Παναθηναϊκος – Ολυμπιακος

Καθως διαβαζετε αυτες τις γραμμες, ο ποδοσφαιρικος αγωνας ΠΑΟ – Ολυμπιακου διεκοπη, το ΟΑΚΑ εγνωρισε πρωτοφανη επεισοδια βιας και καταστροφης, και ο Παναθηναϊκος θα τιμωρηθει αυστηρα.

Αυτα τα επιφαινομενα.

Θελω να επισημανω τα ακολουθα:

1. Απο την Δευτερα 12 Μαρτιου 2012, πριν τον αγωνα δηλαδη, ηταν γνωστο οτι ορισμενοι ειχαν οργανωσει τον γενικο χαμο, και μαλιστα γνωστος δημοσιογραφος ειχε αναρωτηθει κατα ποσον πρεπει να γινει το παιχνιδι ή οχι.

2. Τα οσα εγιναν δεν ειχαν καμια σχεση με το ποδοσφαιρο. Ακομη και το 1964 η εκρηξη του κοσμου ειχε να κανει με την εξελιξη του αγωνα. Την 18 Μαρτιου στο ΟΑΚΑ οι “οργανωμενοι καταστροφεις” ξεκινησαν πριν ακομη αρχισει ο αγωνας.

3. Η εκταση και το βαθος της βιας και της καταστροφης παραπεμπει στο καψιμο της Αθηνας στα τελη του προηγουμενου μηνα.

Ολα τα παραπανω δειχνουν ενα πραγμα και μονον. Οτι εχουν συγκροτηθει ομαδες τυφλης βιας και καταστροφης οι οποιες θα δρουν με την καθε ευκαιρια, και θα συνεχισουν οσο παραμενουν ασυλληπτοι και ανενοχλητοι.

Την Πεμπτη 22 Μαρτιου 2015, η εφημεριδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ δημοσιευει ρεπορταζ για την συλληψη πρωην μελους συνδεσμου φιλαθλων του Ολυμπιακου για διακινηση ναρκωτικων. Σε χαρακτηριστικα αποσπασματα αναφερονται τα ακολουθα:

“…Πλην του 46χρονου, για την ίδια υπόθεση κατηγορούνται ένας 41χρονος Αλβανός και δύο ακόμα Ελληνες, ηλικίας 38 και 52 ετών.

…Αστυνομική πηγή αναφέρει χαρακτηριστικά ότι μεταξύ του υλικού που έχει συλλεγεί υπάρχει ηχογραφημένη συνομιλία των κατηγορουμένων με μέλη συνδέσμου οπαδών από πόλη της Πελοποννήσου, που «παραγγέλνουν» εκτός από εισιτήρια αγώνων και ποσότητες ναρκωτικών ουσιών!

…Η ίδια πηγή, μάλιστα, υποστήριξε ότι ο ένας από τους δύο συγκατηγορούμενους του 46χρονου είναι μέλος συνδέσμου οργανωμένων φιλάθλων του Παναθηναϊκού.”

The article as it originally appeared – Το αρθρο στην αρχικη του εκδοση

Introduction

This post is about a football game, about an eternal battle between the teams of Panathinaikos and Olympiacos, and is totally unsuitable for all those who do not subscribe to the theory of “total war” in football.

Εισαγωγη

Την Κυριακη 18 Μαρτιου 2012, στο ΟΑΚΑ της Αθηνας θα πραγματοποιηθει η ποδοσφαιρικη συναντηση Παναθηναϊκος – Ολυμπιακος.

Με αυτην την ευκαιρια αυθορμητως και αυτοβουλως συνεγραψα το παρον δοκιμιο ανθρωπολογιας και κοινωνικου πολιτισμου των νεων Ελληνων.

Θα παραβλεψω εις το αρθρον τουτο τις μεγιστες οικονομικες δυσκολιες του Παναθα. Οσοι ενδιαφερονται μπορουν να διαβασουν το ειδικον επι τουτου αρθρο που αγραψα συνεπαρμενος απο την ειδηση οτι Σαουδαραβες επενδυτες θα σωσουν την ομαδα.

Η επενδυση δεν ευωδοθηκε, αλλα παραμενω φιλος της συμπαθεστατης χωρας, καθοσον το εθνικο χρωμα της – οπως προκυπτει απο την ανωτερη παρατιθεμενη σημαια της – ειναι το πρασινο της παναθας μας!

Το αρθρο τουτο λοιπον αναφερεται στο ντερμπυ, αλλα αυτη ειναι μαλλον προφαση.

Πρωτιστως το αρθρο αυτο απευθυνεται στους θιασωτες και οπαδους του “ολοκληρωτικου πολεμου” στο ποδοσφαιρο.

Ο ολοκληρωτικος πολεμος δεν ειναι απλη υποθεση.

Απο εκρηξη μηχανισμου σε συνδεσμο ΠΑΟ στο Περιστερι την 12η Ιανουαριου 2012

« Το καλύτερο είναι να καταλάβεις την χώρα του εχθρού ολόκληρη και άθικτη, δεν είναι καλό να την καταλάβεις και να την καταστρέψεις».

Σουν Τζοου, Κινεζος Στρατηγος, 6ος αιωνας π.Χ.

Προσοχη!!!!!!! Το αρθρον ειναι αυστηρως ακαταλληλον δια παντες οσους αδυνατουν να κατανοησουν το βαθυτερον μηνυμα των εισαγωγικων αυτων προτασεων.

Μην συνεχισετε εαν διερωτασθε “τι μας λεει αυτος τωρα”, ή κατι παρομοιο ή και χειροτερο.

Εγκαταλειψατε την σελιδα παραυτα και στρεψατε το βλεμμα αλλου!!!!

Trifillara I love you

Το ηθικο του “Γαυρου”

Η συναντηση πραγματοποιεται την επαυριον της ταπεινωτικης ηττας και αποκλεισμου του “Θρυλου” απο την Ουκρανικη Μεταλιστ στα πλαισια του Europa League.

Τα ονειρα για την οκταδα ξεφουσκωσαν γρηγορα, ο υπερβολικος ενθουσιασμος εδωσε τη θεση του στην καταθλιψη. Παρολο που οι περισσοτεροι παικτες του Θρυλου σημερα ειναι ξενοι (κατι που ισχυει για ολες τις ομαδες στην πρωτη εθνικη, που σημερα φοραει το κακοηχο ονομα “Πρεμιερ Ληγκ”), η ομαδα παραμενει ελληνικη στο φρονημα και την κουλτουρα. Σε κλασματα του δευτερολεπτου απο τα ψηλα στα χαμηλα.

Olympiacos: "We stay in Greece"

Σε τελικη αναλυση

Υποθετω οτι το ηθικο του “Θρυλου” ειναι χαμηλο, αλλα απο την αλλη μερια, ο Παναθας ειναι τεσσερις βαθμους πισω, και εχει ηττηθει δυο συνεχεις φορες απο ΠΑΟΚ και ΑΕΚ, ενω προηγηθηκε και ηττα απο τον… Λεβαδειακο!!!!!

Ετσι η ομαδα των ονειρων μου απο πεντε βαθμους μπροστα, βρεθηκε τεσσερις βαθμους πισω απο τον Ολυμπιακο.

Δεν εχει ομως καμια σημασια αυτο. Ουτε και το πρωταθλημα εχει σημασια σε τελικη αναλυση (εκφραση που χρησιμοποιουσε ο μακαριτης Γαλλος φιλοσοφος Λουϊ Αλτουσερ).

PAO fans in OAKA, the Athens Olympic Stadium

Σημασια εχει να νικησουμε τον Ολυμπιακο. Αυτη ειναι η μεγαλη μαχη!

Η επιδιωξις αλλα και αποστολη μας ειναι η επικρατησις επι του Γαυρου.

Και οπως λεγουν και οι πανσοφοι Εγλεζοι: “ολα ειναι θεμιτα στον Ερωτα και τον Πολεμο”.

A distraction is a distraction

Επειδη η Ιστορια ειναι κατι που στη συγχρονη Ελλαδα δεν μας απασχολει πολυ, θα ηθελα να σεριανισω στα μονοπατια της εστω για λιγο, ξεφευγοντας απο το προτυπο του νεοελληνα που διαθετει ιστορικη μνημη το πολυ δυο ημερων. Ειναι δηλαδη η ιστορικη μνημη στην πατριδα μας σαν το φρεσκο ψαρι, μετα απο δυο μερες εχει μπαγιατεψει κι ετσι το πεταμε, καλυτερα να φαμε κατεψυγμενο.

1η Ιουνιου 1930

Καθε φορα που εχουμε την αναμετρηση, θυμαμαι την ημερα σταθμο στην ιστορια του Παναθηναϊκου, την 1η Ιουνιου 1930,  οποτε συντριψαμε τον Ολυμπιακο 8-2 στη Λεωφορο για τα τελικα του πρωταθληματος. Λιγο μετα πηγαμε στο Φαληρο, νικησαμε 2-1 και εκει, και κατακτησαμε το πρωτο μας πρωταθλημα!

The PAO team that defeated Olympiakos on 1st June 1930

Βάλαμε οκτώ στον Ολυμπιακό
Κι άλλα τέσσερα στον Άρη
Γειά σου Άγγελε Μεσσάρη!

Εγω εγινα Παναθηναϊκος απο την μανουλα μου, που μου τραγουδουσε το παραπανω τραγουδακι, μεγαλο σουξε στην Αθηνα του μεσοπολεμου.

Τους λατρεις της ιστοριας τους παραπεμπω στο εξαιρετικο αρθρο της ρετροσπορ.

17η Ιουνιου 1964

Συνεχιζω την ιστορικη αναδρομη, καθοσον οποιος δεν γνωριζει την ιστορια ειναι καταδικασμενος να επαναλαβει τα λαθη του παρελθοντος.

Το εξωφυλλο της Αθλητικης Ηχους την επαυριον των γεγονοτων

Το ενδιαφερον ιστορικο στοιχειο εινσι οτι την ημερα αυτη συσσωμος ο φιλαθλος λαος κατεστρεψε το γηπεδο της λεωφορου, καθοσον θεωρησε οτι εμπαιζεται απο τις δυο ομαδες, οι οποιες διεφαινετο οτι πηγαιναν τον αγωνα στο σικε αποτελεσμα 1-1 προκειμενου να επαναληφθει ο αγωνας στο Σταδιο Καραϊσκακη. Η ιστορικη μοναδικοτης εγκειται στο οτι  ενωθηκαν οι Παναθηναϊκοι με τους Ολυμπιακους και τα κανανε γυαλια καρφια. Επανεστατησαν εναντιον των ιδιων των ομαδων τους.

Εικονες καταστροφης της Λεωφορου απο την Αθλητικη Ηχω

Το ιστορικον διδαγμα υπερβαινει κατα πολυ τα ποδοσφαιρικα εδαφη και απλωνεται εις ολοκληρον την κοινωνιαν.

Διοτι τα γεγονοτα αυτα αποδεικνυουν οτι δεδομενων των συνθηκων η συμπεριφορα του πληθους μπορει να υπερβει τα εσκαμμενα σε βαθμο που προκαλει καταστροφες.

Καθε προκληση προς το πληθος λοιπον θα πρεπει να ειναι λελογισμενη και να μην υπερβαινει το μετρο.

10η Απριλιου 2005

Η τελευταια αναμετρηση Παναθηναϊκου – Ολυμπιακου που παρακολουθησα στη Λεωφορο Αλεξανδρας πραγματοποιηθηκε την 10η Απριλιου 2005.

Η Αθλητικη Ηχω στον αποηχο της συναντησης

Σημειωνω οτι το νικητηριο τερμα του Παναθηναϊκου πετυχε ο “αφριζων” Μιχαλης Κωνσταντινου, ο οποιος αργοτερα ενεδυθη τον ερυθρο μανδυα του “Γαυρου”, ισως διοτι του σωθηκε ο αφρος και ηρεμησε.  Τι σημασια εχουν ομως οι αιτιες;

Αυτο που μετραει – και ισως το μονο – ειναι το αποτελεσμα! Και ετσι ο Μιχαλης ο Κωνσταντινου ενταχθηκε στην στρατια των “προδοτων”.

Graffiti in Marathon

Εδω θα ηθελα να υπενθυμισω τον βασικο κανονα της φιλαθλου συμπεριφορας, οτι “οποιος δεν ειναι μαζι μας ειναι εναντιον μας”. Ποσο μαλλον οταν ειναι με τον αιωνιο εχθρο μας.

Αυτη η πρακτικη της προδοσιας ειναι ιστορικα κατοχυρωμενη στην Ελλαδα, και ως εκ τουτου δεν πρεπει να προκαλει εκπληξιν.

Leoforos Alexandras, Gate 13

Ομως ο ανθρωπινος νους θελει να ξεχνα τα δυσαρεστα και να θυμαται μονον τα ευχαριστα.

Θυρα 13

Η Θυρα 13 ειναι ο συνδεσμος των πιστων και ακραιφνων οπαδων της Παναθας.

Λεωφορος Αλεξανδρας - Θυρα 13 - Gate 13

Η Θυρα 7 ειναι ο συνδεσμος των πιστων και ακραιφνων οπαδων του Ολυμπιακου.

Graffiti in Marathon

Και οπως αντιλαμβανεται και ο πλεον ασχετος, αυτα τα παιδια δεν ειναι ακριβως φιλοι, ουτε αδιαφοροι ο ενας απεναντι στον αλλο. Οι φιλοι του Θρυλου που επισκεφθηκαν τον Μαραθωνα ενεγραψαν τα συμβολα τους επι των συμβολων των εχθρων, και οι Βαζελοι ανταπεδωσαν.

(Ο διαλογος αυτος θυμιζει σε εξοργιστικη ομοιοτητα τους διαλογους της ελληνικης δημοσιας ζωης, οπου οι συνομιλητες κραυγαζουν επιχειρωντας ο ενας να σκεπασει την φωνη του αλλου, το δε κοινο βυθιζεται σε ληθαργο. )

Μια ειναι η ουσια

Περι της ουσιας ο λογος τωρα. Προς τι ολα αυτα;

Graffiti in Marathon

Μια ειναι η απαντηση: Διοτι ειναι καλυτερα απο το σεξ.

Ετσι ολες οι ουσιωδεις αναφορες στον αγωνα, στην αντιπαλοτητα των αιωνιων μονομαχων, εχουν βαση το σεξ και τις παραλλαγες του. Στο γκραφιτι που φαινεται παραπανω, οι οπαδοι του Θρυλου επισκεφθηκαν την συμπαθη αγοριτκη κοινοτητα του Μαραθωνα, ειδαν στον αγροτικο συνεταιρσμο το τριφυλλι και τα σηματα της Θυρας 13 και κατεγραψαν την ελευση τους αρχιζοντας με το “πουτανες ηρθαμε”.

Graffiti in Marathon

Η αναγγελια της αφιξεως των φιλων της Θυρας 7 οδηγησε τους εντοπιους οπαδους της Θυρας 13 σε ανταποδοση των φιλοφρονησεων, αλλα με πολλαπλαστικο χαρακτηρα.

Ετσι λοιπον προσκαλεσαν την Θυρα 7 με το αμιμητο: “Τουρκοι παρτε μας τσιμπουκι”.

Τι να πρωτοθαυμασει κανεις.

Θα προσπερασω την προσκληση σε παρα φυσιν επαφες, διοτι εν πασει περιπτωσει, το ειπαμε, ολη η φασαρια γινεται για κατι που ειναι καλυτερο απο το σεξ, οποτε μεχρι εκει το καταλαβαινω.

Η υπερβαση του συγγραφεα του γκραφιτι εγκειται στην ταυτιση των ερυθρων Ολυμπιακων με τους γειτονες Τουρκους. Το χρωμα εξισωνει και ισοπεδωνει και ταυτιζει.

Ο υπερασπιζομενος τον ΠΑΟ καθισταται τουρκοφαγος.

Ομολογω οτι αυτη η υπερβαση με ξεπερνα και με “ταπεινωνει” ως σκεπτομενο και εργαζομενο επιστημονα, αφου δεν μου ειχε περασει ποτε απο το μυαλο.

Αυτο ομως οφειλεται αποκλειστικα και μονο στο οτι δεν εχω ακομη αφομοιωσει πληρως την ιδεολογια και πρακτικη του ολοκληρωτικου πολεμου.

Επιλογος

…και τα μυαλα στα καγκελα!

Metron Ariston – Moderation is best

I do not know whether I am a biological descendant of Ancient Greeks.

Most likely, I will never find out.

The necessary tests are very expensive, and they will most likely be inconclusive, as science does not have the DNA of an ancient Greek in store.

Nevertheless, I can read and my memory is still ok, so I can recall one of the sayings of Ancients Greeks: “metron ariston”, or “moderation is best”.

This recollection came to me after the events of Monday, 18th July 2011 in Athens and Piraeus.

More than 4000 taxis blocked the Athens International airport and the Port of Piraeus on Monday morning until lunchtime, causing huge congestion in traffic and making the travellers’ lifes miserable indeed.

This move was the result of an impass in the discussions between the union of taxi owners and the Ministry of Transport, and a 48 hour strike that started at 0600 hrs on Monday 18th July 2011.

I am not a friend of Greek taxi owners. I have never been and most likely will never be.

However, I cannot accuse them for what happened, as they have been pushed against the wall.

And anyone in their position would react in a similar way.

It does not take a nuclear scientist to figure out why the taxi owners reacted the way they reacted.

The deregulation of professions is one of the measures to be taken by the Government in order to “open” the market of Greece to competition. In the context of this, the Ministry of Transport has drafted a Presidential Decree, according to which anyone who applies for a taxi license, assuming he/she has no criminal record and is a registered tax payer can get one, paying the nominal fee of 3000 Euros. The decree places no restriction on the number of licenses. May the best survive.

Now taking into account that the current market price of a  license is well in excess of 100,000 Euros, you get the reason of the taxi owners’ behavior. This is a “sudden death” approach to “modernization, and – of course – the victims are not taking it very well.

One might ask how important is the opening of the taxi owner’s profession for the Greek economy. It is obvious that the wealth generated by 50,000 taxis in Greece is not going to make or break the economy. The quality will differ, and may be we will get to see significant price increases, as today taxi in Greece is very cheap compared to other European countries.

But why is it so important for the Government to actually zero the value of a taxi license? Why not deregulate the profession in a gradual progressive way, that gives the owners some space to breath and eventually accept a compromise?

This is where the mind of the Ancient Greek stops.

And Moderation disappears.

The whole thing is extreme in any way you look at it, and the timing is even worse. It is moronic. Knowing that there would be problems, the wise guys of the Greek Government decided to push the decree now, at the height of the Summer Season, with the country ready to breath a sigh of relief from higher than expected tourist traffic.

Wonderful!!!!

I want to emphasize that I am not in any way condoning the actions of the taxi owners. Blocking airports and ports is not my idea of action. However, desperate people do desperate things. And the job of the elected Government is to act in ways that resolve issues rather than creating desperation. Politics is the art of compromise, not the art of pushing people over the cliff.

Which leads to totalitarianism.

In a rather naive way, the government tried to accuse the leading opposition party for the mess, implying that there was some type of moral support provided to the taxi owners. In other words, the moral accomplice to the crime committed against the Greek tourism and the Greek citizens was the leading opposition, New Democracy.

Nobody can take any of these stupidities seriously.

What worries me is that the Greek Government has apparently not understood the blunder they have committed. Instead of the Prime Minister bringing the “lost in the woods” Minister of Transport back to reality and directing him to enter immediately in negotiations with the taxi owners, the Government spokesman has announced that the Minister has the full support of the Prime Minister and nothing will change in the Decree of deregulation.

I do not know whether I am a descendant of Ancient Greeks, but I can assure you, the Greek Government of today definitely is not.

Athens, a dying City: Story without end (UPDATED 14th May 2011)- Αθηνα, μια Πολη που πεθαινει: Δεν εχει τελος αυτη η ιστορια: ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ 14 Μαιου 2011

In the early hours of Tuesday, 10th May 2011, in the center of Athens, a man was attacked and robbed and savagely killed by three men . They took his videocamera. The man was on his way to get his car from a nearby garage in order to drive his wife to the hospital, where she would give birth to their second child. The whle incident has been recorded in the safety cameras of nearby shops.

Την Τριτη τα ξημερωματα 10ης Μαιου 2011, στο Κεντρο της Αθηνας,Ηπειρου και 3ης Σεπτεμβριου, τρεις αντρες σκοτωσαν εναν αντρα που πηγαινε να παρει το αυτοκινητο του απο το γκαραζ για να παει τη γυναικα του στο μαιευτηριο οπου θα γεννουσε το δευτερο παιδι τους. Το ρεπορταζ λεει οτι ο φονος εγινε για να του παρουνε την βιντεοκαμερα με την οποια θα αποθανατιζε τη γεννηση του παιδιου. Το περιστατικο καταγραφηκε σε καμερα ασφαλειας παραπλησιου καταστηματος.

Note: In a previous post I discussed the hugely critical phenomenon of the illegal immigrants in Greece, and the problems they create particulary in Athens, which is becoming a dump site for all the people entering the country illegally.

Σημειωση: Σε προηγουμενο αρθρο μου ειχα αναφερθει στους παρανομους μεταναστες και ορισμενες πτυχες του ζητηματος. Σημερα θα περιοριστω στην οργη και την αγανακτηση, ειδικα για την ελλειψη στοιχειωδους ευαισθησιας που χαρακτηριζει πλεον τον Δημοσιο Βιο. Γινονται σημεια και τερατα και κανεις δεν εχει την ευθιξια να παραιτηθει!

Οταν πεθαινουν οι ανθρωποι, πεθαινει και η πολη.

Το Παγκοσμιο Πολιτισμικο Κεντρο, οπου γεννηθηκαν η Δημοκρατια και η Φιλοσοφια πεθαινει αργα και βασανιστικα, ερμαιο στα χερια των εγκληματιων. Εδω και χρονια οι εκλεγμενοι εκπροσωποι των Αθηναιων δεν κανουν απολυτως τιποτε ουσιαστικο. Απλα μας κοροιδευουν. Και αυτο δεν ειναι απλα εξοργιστικο. Ειναι μια εμπρηστικη συμπεριφορα που ωθει στα ακρα.

Η ανυπαρκτη Κυβερνηση και ο ανυπαρκτος Δημαρχος Αθηναιων παρακολουθουν και κανουν δηλωσεις οτι θλιβονται και ανακοινωνουν οτι “Τη Δευτερα θα ανακοινωθουν μετρα”. Ειναι φανερο οτι θεωρουν οτι οι πολιτες ειναι πλεον παντελως ηλιθιοι.

Ο Υπουργος Προστασιας του Πολιτη δεν εχει καν την ευαισθησια να υποβαλει την παραιτηση του. Αντι να πραξει το ορθο και επιβεβλημενο, κανει δηλωσεις¨«Οι αστυνομικές δυνάμεις στο πλαίσιο των δημοσιονομικών δυσχερειών καταβάλλουν κάθε ανθρωπίνως δυνατή προσπάθεια για την προστασία των πολιτών».

Οι πολιτες ειναι ανυπερασπιστοι και ο τρομος σκεπαζει το κεντρο της ιστορικης πολης.

Δεν υπαρχει αξιοπιστια πλεον στους κυβερνωντες.

Ουτε και η εντελως απαραιτητη ευθιξια που οδηγει ενα κυβερνητη σε παραιτηση οταν για οποιονδηποτε λογο αποτυγχανει παταγωδως στην αποστολη του και το εργο του.

Και αυτο ειναι το χειροτερο ολων. Οχι μονο στο θεμα του Κεντρου της Αθηνας, αλλα και στο οικονομικο θεμα.

Ειμαι οργισμενος και δεν το κρυβω. Πιστευω οτι φτανει ενα σημειο που ειναι το σημειο της μη επιστροφης. Οσο και αν θα ηθελα να πιστεψω οτι θα καλυτερεψουν τα πραγματα, η πραγματικοτητα δεν μου το επιτρεπει.

Σιγουρα δεν ειναι λυση η αυτοδικια που επιχειρουν ομαδες που αποκαλουνται “ακροδεξιοι”. Η οργη του κοσμου ομως ειναι τοσο μεγαλη που τα φαινομενα αυτα δεν προκαλουν ισχυρη αντιδραση.

Η κ. Πρωτοπουλου σωστα επισημανε στο σχολιο της οτι δεν αρκει η οργη και η αγανακτηση, χρειαζονται λυσεις και πραξεις. Χωρις να ισχυριζομαι οτι κατεχω την λυση του θεματος, εχω την αποψη οτι για να αρχισει η πραγματικη λυση του προβληματος θα πρεπει ολοι οι λαθρομεταναστες να επιστρεφονται στις πατριδες τους με το επομενο αεροπλανο! Οσο για αυτους που εχουν ηδη στοιβαχτει στο κεντρο – χωματερη της Αθηνας, αυτοι πρεπει να μαζευτουν με επιχειρηση “σκουπα” και να ακολουθησουν τους “φρεσκους” στις πατριδες τους. Στην συνεχεια θα πρεπει να εφαρμοστουν μετρα επαναφορας του αστικου ιστου που εχει σχεδον καταστραφει. Ας γινει ομως το πρωτο, γιατι χωρις αυτο ολα τα αλλα δεν εχουν νοημα.

Ας σταματησουν λοιπον ολοι οι Δημοσιοι Ανδρες τα λογια και ας προχωρησουν στις απαραιτητες πραξεις.

The Kaisariani Monastery, near Athens, Greece – Η Μονη Καισαριανης

Το υπεροχο μοναστηρι της Καισαριανης μετα απο 2 χρονια επισκευων και συντηρησης ανοιξε ξανα τις πυλες στους επισκεπτες του. Υπευθυνη για την συντηρηση της μονης και της περιοχης στο δασος του Υμηττου ειναι η Φιλοδασικη Ενωση Αθηνων, την οποια και ευχαριστω γιατι και η περιοχη αλλα και η μονη Καισαριανης αποτελουν θυλακες οξυγονου κυριολεκτικα και μεταφορικα στην δοκιμασμενη Αττικη.

Χαρτης Φιλοδασικης

Η μονη κτιστηκε στη θεση αρχαιου ιερου, μαλλον της Δημητρας της οικογενειας των Λυκομηδων.  Στην περιοχη σωζονται και τα θεμελια τρικλιτης παλαιοχριστιανικης Βασιλικης του 5ου – 6ου μ.Χ. αιωνα.

Κυρια Εισοδος

Ο ναος που διασωζεται σημερα, ειναι βυζαντινου ρυθμου, εγγεγραμμενος σταυροειδης με τρουλο (*) και κτισθηκε τον 11 αιωνα, αφιερωμενος στα Εισοδια της Θεοτοκου. Πολλα απο τα μαρμαρα του αρχαιοτερου ναου χρησιμοποιηθηκαν σαν δομικα στοιχεια.

Τοπογραφικο της Μονης

Η μονη απεκτησε μεγαλη φημη τον 12 και 13 αιωνα και η βιβλιοθηκη της ηταν απο τις πιο πλουσιες στο Βυζαντιο. Οι υπευθυνοι της μονης ειχαν πολυ καλες διπλωματικες ικανοτητες και καταφεραν να τα εχουν καλα και με τους Φραγκους οταν αυτοι κατεκτησαν την Αττικη στις αρχες του 13 αιωνα, αλλα και με τους Τουρκους.

Ναος Εισοδιων της Θεοτοκου και παρεκκλησιο Αγιου Αντωνιου

Το 1204 ο πάπας Ιννοκέντιος ο Γ’ υπέβαλλε την Μονή Καισαριανής στη δικαιοδοσία του λατίνου αρχιεπισκόπου Αθηνών. (**) Το 1458 οι Τούρκοι καταλαμβάνουν την Αττική και ο Μωάμεθ προσέρχεται στη Μονή (***) όπου, σύμφωνα με τον γάλλο γιατρό από την Λυών, Jacob Spon (1675), του παραδίδονται τα κλειδιά της πόλης. Το 1678 ο πατριάρχης Διονύσιος ο Δ’ καθορίζει την Μονή ως “Σταυροπηγική” (****) δηλαδή “ελεύθερη και ασύδοτη” ως πρός τον μητροπολίτη της Αθήνας στον οποίο έχει μόνο μία υποχρέωση: να τον μνημονεύει στη λειτουργία. Το 1792 ο πατριάρχης Νεόφυτος καταργεί με Σιγίλλιο την ελευθερία της Μονής η οποία θα υπαχθεί και πάλι στην μητρόπολη των Αθηνών. Το 1824 η Μονή πλέον “?υποδουλώνεται και οικονομείται ως ίδιον κτήμα των αγίων αρχιερέων. Τί δέν εσυνέβησαν εις αυτό, ποίας τύχας δέν εδοκίμασεν; εκατήντησεν έπαυλις βοών, όνων και αλόγων ζώων το πρώην δυνατόν νά σώση καί να φωτίση πολλάς ψυχάς ανθρώπων”. (Πηγη: Φιλοδασικη Ενωση Αθηνων).

Λουτρα

Τα βιβλια της διασημης βιβλιοθηκης μεταφερθηκαν το 1821 στην Μητροπολη Αθηνων για να προστατευθουν απο την επικειμενη συγκρουση με τους Τουρκους. Δυστυχως συνεβη το ακριβως αντιθετο. Τα βιβλια κατεληξαν στον Παρθενωνα οπου χρησιμοποιηθηκαν για να παρασκευασθουν φυσιγγια κατα την πολιορκια της απο τον Κιουταχη (αναφερεται απο τον Γιωργο Καραχαλιο στα Φαινομενα, Ελευθερος Τυπος, 11 Δεκεμβριου 2010).

Καθολικο Ναου

(*) Ο εγγεγραμμένος σταυροειδής με τρούλο είναι ο αντιπροσωπευτικός βυζαντινός ρυθμός. Κύριο χαρακτηριστικό στοιχείο αυτού του θαυμαστού ρυθμού είναι ο σχηματισμός σταυρού εσωτερικά και εξωτερικά στο σχεδόν τετράγωνο πια κτίσμα, με τον έναν ή τους πέντε τρούλους. Η δημιουργία κογχών στη βόρεια και νότια πλευρά όχι μόνο αυξάνουν τον εσωτερικό χώρο,αλλά χαρίζουν παράλληλα ομορφιά και χάρη. Υπάρχουν πάμπλλα δείγματα αυτού του θαυμασίου ρυθμού, όπως η Γοργοεπίκοος (άγιος Ελευθέριος), άγιοι Θεόδωροι, Καπνικαρέα, Καισαριανή στην Αθήνα, Παναγία των Χαλκαίων στη Θεσσαλονίκη, οι εκκλησίες του Μυστρά, κ.α.(Πηγη: Αποστολικη Διακονια της Εκκλησιας της Ελλαδος)

Η Αγια Τριαδα

(**) Μετά την κατάκτηση της Κων/πόλεως από τους σταυροφόρους επακολούθησε δια προκαταρκτικής συνθήκης διανομή ολόκληρου του Βυζαντινού κράτους μεταξύ των Φράγκων σε λατινικά φέουδα. Στο μαρκήσιο Βονιφάτιο Μομφερατικό, γνωστό στρατηγό της άλωσης της Κων/πόλεως παραχωρήθηκε ήδη από το Σεπτέμβριο 1204 το ιδρυθέν τότε Φραγκικό βασίλειο της Θεσσαλονίκης, το οποίο περιελάμβανε και την χώρα των Αθηνών. Έτσι οδηγήθηκε ο Βονιφάτιος προς κατάκτηση των περιοχών του. Η Αθήνα μετά της Ακροπόλεως καταλήφθηκαν αμαχητί. Η πόλη είχε παραμεληθεί τελείως υπό των Βυζαντινών από αρκετών δε ετών στερούταν διοικητικής κεφαλής. Η «θρυλούμενη και χρυσή πόλη Αθήνα η «πάλαι μεν μήτηρ σοφίας παντοδαπής και πάσης καθηγεμών αρετής» στις παραμονής της Δ΄ Σταυροφορίας καταπιεσμένη από τους φόρους και την απληστία των αρχόντων και λησμονημένη από τους ανθρώπους, είχε χάσει σύμφωνα με την μαρτυρία του Μιχαήλ Χωνιάτη, την παλαιά της δόξα και είχε μεταβληθεί σε μικρό και «αοίκητο χωριό» που την τύχη της ακολούθησε και το «ένδοξο επίνειό της».

Βρεφοκρατουσα

(***) Οι Τούρκοι κατέλαβαν την Αθήνα τον Ιούνιο του 1458, μετά την κατόπιν συνθηκολόγησης παράδοση της Ακρόπολης από τον τελευταίο δούκα των Αθηνών, τον Francesco II Acciajuoli, στον διοικητή της θεσσαλίας Ομάρ. Στη μακραίωνη ιστορία της πόλης των Αθηνών, αυτή η κατάληψη από τους Τούρκους αποτελεί τη μοναδική περίπτωση «ειρηνικής» κατάκτησής της χωρίς καταστροφή. Ο Μωάμεθ Β’ επισκέφτηκε την πόλη γύρω στα τέλη του Αυγούστου της ίδιας χρονιάς, προκειμένου να την επιθεωρήσει αλλά και να θαυμάσει τα περίφημα αρχαία μνημεία που την κοσμούσαν. Η εντύπωση που του προκάλεσαν τα τελευταία, ιδίως η Ακρόπολη, ήταν τεράστια. Μάλιστα, σύγχρονοι χρονογράφοι αποδίδουν σε αυτήν την επιείκεια με την οποία αντιμετώπισε τους Αθηναίους, παραχωρώντας τους ποικίλα προνόμια, όπως την ελευθερία της λατρείας και τη σχετική αυτοδιοίκηση. Έτσι, σταδιακά η πόλη αναπτύχθηκε και πάλι, μετά την εξαθλίωση στην οποία είχε περιπέσει κατά τη Φραγκοκρατία.

Παντοκρατωρ

(****) Σταυροπηγιακή μονή : Σταυροπηγιακή ή πατριαρχική χαρακτηρίζεται η μονή η οποία υπάγεται άμεσα στον Οικουμενικό Πατριάρχη και κατά συνέπεια αποσυνδέεται από την διοικητική εποπτεία του επιχώριου μητροπολίτη ή επισκόπου. Σύμφωνα με την κανονική παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο Πατριάρχης έχει το δικαίωμα κατά την ίδρυση μονής σε περιοχή της δικαιοδοσίας του να αποστέλλει σταυρό, ο οποίος τοποθετείται στα θεμέλια της μονής και θεμελιώνει την άμεση εξάρτησή της από αυτόν.

Το Καθολικό και ο λουτρώνας είναι τα αρχικά κτίρια του 11ου αιώνα αλλά ο νάρθηκας, το καμπαναριό καθώς και το παρεκκλήσι του Αγίου Αντωνίου είναι προσθήκες μεταγενέστερες της περιόδου της Τουρκοκρατίας. Τα κτίσματα ήσαν διατεταγμένα γύρω από την εσωτερική αυλή, Στο ανατολικό μέρος υπήρχε το Καθολικό, στο δυτικό η τράπεζα με το μαγειρείο, στη νότια πλευρά ο λουτρώνας μετασκευασμένος στα χρόνια της Τουρκοκρατίας σε ελαιοτριβείο της μονής και δίπλα διώροφα κτίρια με τα κελιά πού είχαν μπροστά ανοιχτή στοά

Η Ανασταση του Λαζαρου

Τοιχογραφίες: Η παλαιότερη τοιχογραφία βρισκόταν στον εξωτερικό νότιο τοίχο του καθολικού πού σήμερα περιλαμβάνεται μέσα στο παρεκκλήσι του Αγίου Αντωνίου. Είναι μία μορφή Παναγίας, δεομένης προς αριστερά, με αδρές γραμμές σχεδίου που φανερώνουν επαρχιακή τεχνοτροπία του 14ου αιώνα.
Ο ναός και ο νάρθηκας κοσμούνται από τοιχογραφίες τής εποχής της τουρκοκρατίας. Οι τοιχογραφίες του νάρθηκα έγιναν από τον Ιωάννη Ύπατο από την Πελοπόννησο, το 1682 και με δαπάνες του Μπενιζέλου, σύμφωνα με επιγραφή που υπάρχει στον δυτικό τοίχο.

Στον τρούλλο παριστάνεται ο Χριστός Παντοκράτωρ, στο τύμπανο, που χωρίζεται σε δύο ζώνες και εικονίζονται η Ετοιμασία του θρόνου, η Παναγία, ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, οι άγγελοι καθώς και τετράμορφο σύμπλεγμα των τεσσάρων Ευαγγελιστών. Στην κόγχη του ιερού παριστάνεται η Θεοτόκος Πλατυτέρα, ένθρονη, πλαισιωμένη από δύο σεβίζοντες αγγέλους.

Οι τοιχογραφίες του ναού δεν διακρίνονται για καινοτομίες στους εικονογραφικούς τύπους αλλά ανήκουν σε κρητικά εικονογραφικά πρότυπα του 16ου αιώνα που συναντούμε στις εκκλησίες του Αγίου Όρους.

Ο χαρακτήρας των τοιχογραφιών του 17ου αιώνα γίνεται πάντως όλο και πιο λαϊκός. Η τάση αυτή είναι φανερή στις τοιχογραφίες του νάρθηκα τόσο στο στυλ όσο και στην τεχνική εκτέλεση. Είναι φανερή πλέον η βούληση του ζωγράφου να απομακρυνθεί από τα πρότυπα της Κρητικής Σχολής.

Η Τραπεζα

Τράπεζα

Απέναντι από το καθολικό, στη δυτική πλευρά του τείχους, μέσα σε ένα ενιαίο και αυτοτελές κτίριο βρίσκονται η τράπεζα και το μαγειρείο. Η τράπεζα είναι μια επιμήκης ορθογώνια θολωτή αίθουσα που χωρίζεται σε δύο χώρους. Το μαγειρείο είναι προσκολλημένο στη νότια πλευρά της τράπεζας, είναι τετράγωνο με θολωτή οροφή απ’όπου υψώνεται η καπνοδόχος. Η εστία βρίσκεται στη μέση και γύρω της έχει κτιστό πεζούλι προσκολλημένο στους τέσσερις τοίχους. Το κτίριο αυτό χρονολογείται πιθανότατα από τον 16ο ή τον 17ο αιώνα.

Αγορι και Γαιδουρακι

Heidegger-Weg (Heidegger’s Path) – Part II: The French Connection

It is now more than five months since I have posted the first part of my tribute to Heidegger, following my visit to his hometown and the mountain retreat in the Black Forest. It is time to continue with the second part, which focuses on two French friends who became very important for Heidegger after the Second World War. One is a philosopher, Jean Beufret, and the other is a poet, Rene Char. Until the 1970′s Heidegger had a major impact on French intellectual life and philosophy. His two French friends, in their own way, have played a major role in this.

Thor Seminar, 1968: Heidegger in the middle, Beaufret far right

The Philosopher Jean Beaufret

Jean Beaufret is the French philosopher who played a key role in introducing and developing Heidegger’s ideas in France. Heidegger’s ideas were introduced in France in the 20′s and 30′s, but became highly influencial only after the second world war. Heidegger and Beaufret met in 1946 in Todtnauberg. Beaufret introduced Heidegger to French existentialism, and posed to him some questions with regard to Sartre’s address “Existentialism is a Humanism”, given earlier in the year. Beaufret wrote the questions hastily on a piece of paper in a Paris cafe so as to be delivered by a friend ready to leave for Freiburg. Heidegger in response to these questions wrote the “Letter on Humanism” and dedicated it to Beaufret. It was written at a time of great personal struggle for Heidegger: he had just been indefinitely banned from teaching following the Nazi war-crimes hearings, and he had undergone a kind of emotional breakdown as a result.

Jean Beaufret and Martin Heidegger

Beaufret taught philosophy at the Ecole Nationale Superieure from 1946 to 1962 and was in the core of Parisian intellectual life, being friend with among others Maurice Merleau-Ponty, Jacques Lacan, and Louis Althusser. In 1955, with Kostas Axelos, a Greek philosopher who was teaching in Paris, Beaufret organized the conference “What is Philosophy?”, in which Heidegger was welcomed by the leading French Philosophers.

Beufret edited and published some of the letters he exchanged with Heidegger in four volumes of “Dialogue with Heidegger”. The first volume is on Greek Philosophy.

The Poet Rene Char

It is not an accident that two of Heidegger’s most celebrated acquaintances are poets: the French Rene Char and the Romanian – German – Jewish Paul Celan.  As Heidegger observes in “Letter on Humanism”:

“Be[-ing], as what has come down <to us> which becomes truth, remains hidden. But the fate of the world is presaged in poetry, without its having as yet emerged as the history of be[-ing].”

In 1955, Jean Beaufret introduced Heidegger to the French poet Rene Char, during one of his to France. Prior to his arrival in France, Heidegger stated that the person he most wanted to meet was Char, whom he regarded as the most important contemporary thinker. They became friends and met many times in Provence, the birthplace of Char.

Rene Char and Martin Heidegger

One of his “surrealist” poem collections, written in the 30′s is “The Hammer without a Master”. Some of its verses, were set to music by Pierre Boulez. Here is one of them.

The furious handicraft

The red caravan on the edge of the nail
And corpse in the basket
And plowhorses in the horseshoe
I dream my head on the point of my knife is Peru

“There are those who leave behind poisons while others leave remedies. Difficult to tell which is which. You have to taste.
The immediate yes or no is healthy in spite of the corrections that will follow.”

[Rene Char: In a crude mountain shelter, translated by Susanne Dubroff]

Char has influenced Heidegger deeply. As Michael Worton comments “…this friendship led Heidegger to write his Gedachtes sequence of poems, which are among his last writings and bear the marks of Char’s poetic practice of thinking-through-language”.

Rene Char

Heidegger was so captivated by the landscape in Thor, the place of residence of Char, that he organized philosophy seminars there in 1966, 1968, and 1969. In the mornings the participants would sit under the trees in front of the house and discuss the topic of the seminar, while in the afternoons they would visit the surroundings. One topic was young Hegel’s words: “A torn stocking is better than a darned one; not so self-consciousness”. Another one discussed Marx’s eleventh Feuerbach thesis: “The philosophers have merely interpreted the world. The issue is to change it.”

 

 

Illlegal Immigrants in Greece: the real issues – Παρανομοι μεταναστες στην Ελλαδα: οι πραγματικες πτυχες του θεματος

Σημερα θελω να εκφρασω καποιες αποψεις και σκεψεις για το θεμα της εξ Ανατολης λαθρομεταναστευσης στην Ελλαδα. Αφορμη αποτελεσαν τα οσα εγιναν στη Νομικη Σχολη Αθηνων.

Ορισμος του προβληματος

Ο αριθμος των λαθρομεταναστων που εισερχονται στην Ελλαδα απο την Ανατολη ολο και μεγαλωνει.

Η Ελλαδα θεωρητικα αποτελει ενδιαμεσο σταθμο, ομως στην πραξη το 90% των οσων εισερχονται στην Ελλαδα, παραμενουν και δεν πανε πουθενα.

Οπως αναφερει ευστοχα ο Σταυρος Λυγερος, η Ελλαδα μετατρεπεται σε μια “χωματερη μεταναστων”, κατι που βεβαια βολευει τις αλλες Ευρωπαϊκες χωρες, αλλα αποτελει καταστροφη για την Ελλαδα.

Στη συντριπτικη τους πλειοψηφια ολοι αυτοι οι λαθρομεταναστες ειναι μωαμεθανοι.

Το φαινομενο οφειλεται στην ανισοτητα που υπαρχει αναμεσα στον υποαναπτυκτο και τον ανεπτυγμενο κοσμο. Ειναι τετοιες οι διαφορες, που δεν υπαρχει περιπτωση να σταματησει.

Οι συνεπειες ολων αυτων στην Ελλαδα ειναι συντριπτικες. Οι λαθρομεταναστες αργα η γρηγορα καταληγουν στην Αθηνα, και δη στην περιοχη του ιστορικου κεντρου. Επειδη δεν υπαρχουν πια δουλειες, καταληγουν στο εγκλημα μικρο η μεγαλο. Οι πιεσεις που δημιουργουνται στους κατοικους των περιοχων ειναι τεραστιες. Πρακτικα μιλαμε για πολλαπλες πυριτιδαποθηκες στην Αθηνα, που ειναι ετοιμες να εκραγουν.

Το φαινομενο της μεταναστευσης εξ ανατολων εχει ορισμενα διακριτικα χαρακτηριστικα που πρεπει να υπενθυμισω. Οι μωαμεθανοι μεταναστες δεν αφομοιωνονται  απο την κοινωνια. Σε αντιθεση με τους μεταναστες που ηρθαν στην Ελλαδα την δεκαετια του 1990 απο την πρωην Ανατολικη Ευρωπη, που δουλεψαν και ενσωματωθηκαν σχεδον πληρως στην ελληνικη κοινωνια. Οι αριθμοι ειναι απειλητικοι. Συμφωνα με συντηρητικες εκτιμησεις, σημερα στην Αθηνα  υπαρχουν περισσοτεροι απο 120,000 μουσουλμανοι που σε πεντε χρονια θα εχουν ξεπερασει το μισο εκατομμυριο.

Τα προσφατα γεγονοτα

Τα προσσφατα γεγονοτα στη Νομικη ειναι κωμικοτραγικα. Η Ελλαδα φανηκε για μια ακομη φορα να ειναι φυλλο φτερο στον ανεμο, ανημποτη και ανυπερασπιστη μπροστα στα γεγονοτα.  Με τη βοηθεια καποιων (δεν εχει σημασια ποιων) 250 λαθρομεταναστες κατελαβαν ενα μερος της Νομικης, απαιτωντας νομιμοποιηση της παραμονης τους στην Ελλαδα.

Το θεμα εγινε και και θεμα Πανεπιστημιακου Ασυλου, Ρατσισμου και Αντιρατσισμου.

Ενδεικτικα αναφερω τα ακολουθα γραφικα:

Ο κ. Αλαβανος εδηλωσε:  ”οποιος ειναι κατα του ασυλου δεν ειναι ελληνας”.

Ο ΛΑΟΣ εδηλωσε δυσφορια που δεν μπορεσε να φιλοξενησει τους μεταναστες σε σουιτες ξενοδοχειων.

Τελικα μετα απο ενα κρυφτουλι οι Πρυτανικες Αρχες εζητησαν την αρση του Ασυλου, εγιναν διαπραγματευσεις με τους μεταναστες, και αυτοι μεταφερθηκαν σε κτηρια που ενοικιασε η Νομικη Σχολη(!)

Οπως ειναι φυσικο, το τι λεχθηκε και το τι ακουστηκε αυτες τις ημερες ειναι περισσοτερο συναισθηματικες αερολογιες η φτηνα πολιτικαντικα συνθηματα (δυστυχως ο κ. Αλαβανος κανει πλεον παρεα με το ΛΑΟΣ) η γενικολογιες ανθρωπιστικου περιεχομενου. Επι της ουσιας σχεδον μηδεν.

Η Ουσια

Η Ελλαδα δεν πρεπει να συνεχισει να ειναι ξεφραγο αμπελι.

Οσο και αν συγκινει η ανθρωπιστικη πλευρα της ταλαιπωριας των μεταναστων, δεν αποτελει λυση η νομιμοποιηση τους στην Ελλαδα, αφου η οικονομια δεν μπορει να τους απορροφησει πια. Ολοι αυτοι πρεπει να απελαθουν, οσο γρηγορωτερα τοσο το καλυτερο. Η δε δεδηλωμενη και προφανης πολιτιστικη τους γκετοποιηση και αδυναμια ενσωματωσης επιδεινωνει τη συνολικη κατασταση και δημιουργει συνθηκες εκρηκτικες στις γειτονιες της Αθηνας.

Η συνεχιζομενη διογκωση του μεταναστευτικου κυματος προς την Ελλαδα παιζει πλεον ρολο απορρυθμισης και αποσταθεροποιησης της Ελλαδας, κατι που ειναι ιδιαιτερα θετικο για την Τουρκια, η οποια με την απαραδεκτη σταση που κρατει ουσιαστικα υποστηριζει την παρανομη μεταναστευση, αφου δεν δεχεται να επιστρεψουν οι λαθρομεταναστες στην Τουρκια (πανω απο το 80% εισερχονται στην Ελλαδα μεσω Τουρκιας).

Η Ευρωπαϊκη Ενωση σφυριζει αδιαφορα και αφηνει την Ελλαδα στην καταστροφικη αυτη πορεια χωρις καμμια ουσιαστικη βοηθεια. Ειναι σκανδαλωδες να διδονται τεραστιες επιχορηγησεις σε χωρες οπως η Δανια (!) για να αντιμετωπισει το μεταναστευτικο, και να μη διδονται υπερπολλαπλασιες βοθηθειες στην Ελλαδα.

Η αμεση ληψη μετρων ειναι απαραιτητη με στοχο την σημαντικη μειωση του ρυθμου εισοδου λαρομεταναστων στη χωρα. Ο τοιχος του κ. Παπουτση δεν ειναι ιδεωδης λυση, ειναι ομως ενα βημα προς την κατευθυνση αυτη. Οσοι διαμαρτυρονται ας μας πουνε ποσο θα τους αρεσε να αναλαβουν να “φιλοξενησουν” στο σπιτι τους μια οικογενεια λαθρομεταναστων.  Η “εκ τους ασφαλους” διακηρυξη περι ανθρωπιστικων δικαιωματων μεριδας της αριστερας αποτελει υποκριτικη και  ανευθυνη πρακτικη, επειδη “δηθεν” προασπιζει τα διακιωματα των μεταναστων, και ετσι μετατρεπει ενα ζητημα γεωπολιτικης και κοινωνικης ισσοροπιας σε σαπουνοπερα ανθρωπιστικου περιεχομενου.

Απαιτουνται σε κρατικο επιπεδο πολλα μετρα – πρωτοβουλιες και αμεσα, οπως:

1. Ενισχυση απο την Ευρωπαϊκη Ενωση.  Αναδειξη του θεματος ως θεματος της Ευρωπαϊκης Ενωσης και οχι απλα της Ελλαδος. Κλιμακωση στα Ηνωμενα Εθνη και το Συμβουλιο Ασφαλειας. Επειδη το θεμα τορπιλλιζει την εθνικη ασφαλεια της Ελλαδος.

2. Διαπραγματευση με την Τουρια για την επιστροφη των λαθρομεταναστων στην Τουρκια αμεσως μετα την συλληψη τους. Το προβλημα εδω δεν ειναι η αποδοχη τους απο την Τουρκια. Η αποδοχη αυτη θα πρεπει να προστεθει ως ορος για την συνεχιση των διαπραγματευσεων της εισοδου της Τουρκιας στην Ευρωπαϊκη Ενωση.

3. Ενισχυση ολων των συνοριακων μετρων προς αποθαρρυνση της εισοδου στην Ελλαδα.

Παραλληλα, σε προσωπικο επιπεδο, ο καθενας μας θα πρεπει να ενισχυσει καθε μετρο και πρωτοβουλια ενσωματωσης των ηδη υπαρχοντων μεταναστων στην κοινωνια, οσο και αν αυτο ακουγεται δυσκολο, και ειναι δυσκολο. Στο σημειο αυτο δεν πρεπει να ξεχναμε οτι οι κατοικοι των “δυσκολων” περιοχων χρειαζονται και αυτη οση ενισχυση χρειαζονται και οι λαθρομεταναστες, αντι να αντιμετωπιζουν την εχθροτητα και την λοιδωρια των “αριστερων” τυπου ΣΥΡΙΖΑ.

Freud on the Acropolis

On his only visit to Greece, in 1904, Sigmund Freud experienced

brief but unsettling feelings of alienation as he

stood on the Acropolis. Haunted by this experience,

Freud did not succeed in analyzing it to his own

satisfaction until 32 years after the event, in 1936.

In 1936 he wrote to his good friend Romain Rolland a letter, where he tried to self-analyze what happened to him back in 1904 on the Acropolis.

Romain Rolland

Freud had started to exchange letters with Romain Rolland since 1923. The French thinker influenced the father of modern psychoanalysis, to the extent that Rolland’s “oceanic feeling” was featured in the opening of Freud’s “Civilization and its discontents”.

Athens and the Acropolis were not in Freud’s travel plans in the summer of 1904. They(he was accompanied by his brother) were going to visit Corfu. However, while in Trieste, they were advised not to go to Corfu, but instead visit Athens and the Acropolis. Freud narrates:

“When, finally, on the afternoon of our arrival I stood on the Acropolis and cast my eyes upon the landscape, a surprising

thought suddenly entered my mind: ‘So all this really does exist, just as we learnt it at school!’”

“. . . the whole psychical situation, which seems so confused and is so difficult to describe, can be satisfactorily

cleared assuming that at the time I had (or might have had) a momentary feeling: ‘What I see here is not real.’

Such a feeling is known as ‘a feeling of derealization’ ['Entremdungsgefuhl' (literally, 'a feeling of alienation')].”

“I might that day on the Acropolis have said to my brother: ‘Do you still remember how, when we were young, we used day after

day to walk on the same streets on our way to school, and how every Sunday we used to go to the Prater or on some excursion we knew so well? And now, here we are in Athens, and standing on the Acropolis! We really have gone a long way!’

. . .

It must be that a sense of guilt was attached to the satisfaction in having gone such a long way: there was

something about it that was wrong, that from earliest times had been forbidden. . . .

It seems as though the essence of success was to have got further than one’s father, and as though to excel one’s father was still something forbidden. . . .

The very theme of Athens and the Acropolis in itself contained evidence of the son’s superiority. Our father had been in business, he had had no secondary education, and Athens could not have meant much to him. Thus what interfered with our enjoyment of the journey to Athens was a feeling of filial piety….”

Sigmund Freud

“I was already a man of mature years [forty-eight] when I stood for the first time on the hill of the Acropolis of

Athens, between the temple ruins, looking out over the blue sea. A feeling of astonishment mingled with my

joy. . . . [M]y astonishment . . . has something to do with the special character of the place. ”

Freud might had the most sincere intention of self analyzing his response to the Acropolis, but his explanations appear to be rather cliche. A man who had deep and rounded knowledge of Ancient Greece and its culture, could not have stayed only at the father -son conflict. Quite obviously the conflict was much deeper and broader. And we will never know enough about it.

Following comments by Despoinarion and Manolis, I venture into an assumption for the further exploration of the issue. The assumption is that the feeling of acute alienation that Freud experienced on the Acropolis is somehow related to his “link” to “Athena”, the goddess.

From the catalog of “Sigmund Freud’s Collection“, I borrowed the following description on the Athena bronze statute that Freud owned since 1914.

Athena

Roman, 1st or 2nd century AD, after a Greek original of the 5th

century BC

bronze, 12.5 x 4.5 x 3.8 cm

LDFRD 3007

Collection Freud Museum London

Athena was Freud’s favourite work. When he bought Athena, sometime after 1914, he positioned her in pride of place at the centre of the antiquities on his desk. In 1938, when the Nazis invaded Vienna, Freud and his family prepared to fl ee. It seemed that Freud might lose his entire collection so he selected two works to be smuggled out, to

represent all the collection meant to him. One of those was Athena, the other a tiny Jade Screen (Qing Dynasty, 19th century, not in the exhibition).

Athena was restored to Freud in Paris, when he was en route to London. Princess Marie Bonaparte, Freud’s close friend and a psychoanalyst, had spirited the statue out of Vienna. When the Princess returned it to him, Freud said that he felt ‘proud and rich under the protection of Athene.’

Freud did not treat his artworks as sacrosanct. During the analysis of the American poet Hilda Doolittle,

known as H.D., he picked up Athena and handed it her. ‘This is my favourite’, he said. ‘She is perfect … only she has lost her spear.’

Athena is a masculine goddess. As the protector of Athens, the Parthenon was her temple. She was the daughter of Zeus, his favourite child, born fully formed from his head. She was a fi erce warrior who, with her enormous bronze-tipped spear, helped the Greeks fi ght the Trojans. When Perseus fought Medusa, the snake-haired

monster, Athena assisted, advising him to use her great shield like a mirror because those who gazed into Medusa’s eyes were turned to stone. On her breast, Athena wore Medusa’s image, an emblem of a vanquished force she had turned to her own advantage. Like most of the gods, she had a range of characteristics: in times of peace, she

was benevolent and inspiring, a patron of the arts and a wise, civilising influence.

Its almost summertime and the living gets easier – Εσκασε μυτη το καλοκαιρακι και η ζωη γινεται ευκολωτερη

Late May in Greece and the continuum of space and time is broken.

You go to the beach and although the water is still rather cold, there are many ways to get warm inside your heart.

You then go for a stroll in the area and the smell of cooking foods arrest your senses.

In my case, I got so excited about all this that when my sister called me announcing that she had a lobster from Cyclades, I run to her house in almost zero time. (the more you want something, the more time is distorted – and with the distortion of time comes the degradation of senses and feelings).

Armirikia

The wonderful “armirikia”, the greens growing near the sea, are the natural choice of a warm salad to start your meal. All you need is olive oil, lemon juice and a bit of sea salt.

Maridakia

The next dish is the wonderful “maridakia”, small fish that is fried without any gutting or descaling. The absolute taste of the sea, must be eaten whole and enjoyed with ouzo. My sister fried them to perfection, and added to the dish a couple of seaweeds that were the highlight! I want to have fried seaweed now!

Lobster salad

The lobster came from the Cyclades, the islands complex in the center of the Aegean. I prepared the salad with the meat from the claws.

I started breaking the claws and pulling the meat out and the aromas of the sea made me forget that I wanted to take a picture!

In any case, I added lemon juice, olive oil, a spoonful of home made mayonnaise and parsley. the result was unforgettable!

I cannot ever describe the aromas and the texture of the claw meat. I surrender and declare my impotence.

Nature has defeated me in the most comprehensive way!

CREDITS

1. Thanks to Kelly and Natasha for bringing the freshness of  summer to the post.

2. Brava to my sister for sharing the delicacies with me.

Χρωματα κι Αρωματα απο την Λαικη Αγορα της Πανορμου – Colors and Smells from the Panormou Open Market

“Την εικόνα σου σεβάστηκα
στη φλόγα δεν εκράτησα,
την εικόνα την καλή
θα σου φέρω μιαν αυγή.

Χρώματα, χρώματα
άσε τα καμώματα
χρώματα, χρώματα
χρώματα κι αρώματα.”

Στιχοι: Μιχαλης Κατσαρος

Μουσικη: Γιαννης Μαρκοπουλος

(Η εισαγωγη θυμιζει σε ολους μας ενα ωραιο τραγουδακι σχετικο με τα χρωματα και τα αρωματα).

Σημερα ψηφιζουμε αλλα εγω εχθες πηγα στη λαικη αγορα της Πανορμου κι εφερα μερικες εικονες χρωματα κι αρωματα για να δωσω λιγο τονο σε αυτες τις αχρωμες και ολιγον βαρετες εκλογες!

Αμπελοφυλλα

Ξεκινω με τα υπεραγαπημενα αμπελοφυλλα, που ειναι γεματα ευωδια και με υφη μεταξενια, ετοιμα να φιλοξενησουν καθε γεμιση και να την πανε πολυ μακρυα!

 

Φασολακια

Συνεχιζω με τα ανεπαναληπτα φασολακια, που ειναι τρυφερα και τραγανιστα και χωρις κλωστες, τα οποια μαγειρευτηκαν εις διπλουν, απλο βρασιμο και λαδολεμονο και μετα στα ουρανια, και τα λοιπα με αρακα (βλεπε παρακατω).

Σημειωση: οι παραπομπες στις νοικοκυρες που καθαριζουν φασολακια ειναι απειρες, ακομη και στις Δημοσιες Υπαλληλους που κανουν το ιδιο, εδω ομως τα πραγματα χαλανε για τους ποιητες και λαογραφους, αφου αυτα τα φασολακια δεν θελουν καθαρισμα, παραμονο ενα σπασιμο στις μυτες!

Αρακας

Ηρθε και ο πεντανοστιμος αρακας, με μοσχοβολιες ολογυρες, ετοιμος να μαγειρευτει με τα φασολακια, ολιγη ντοματα, μαιντανο, ανιθο και φρεσκα κρεμμυδακια. Οσοι θελουν βαζουν και μερικες πατατες. 

Στρογγυλα κολοκυθακια

Παραδιπλα τα ολοστρογγυλα κολοκυθακια, ετοιμα να γινουν γεμιστα με διαφορα καλουδια! 

Τα ανθη

Και η μεγαλειωτατη αδυναμια μου, τα ανθη, τα ανθη! Με αυτα τα πορτοκαλια κιτρινα χρωματα που με τρελλαινουν! 

Κερατα

Και για να μην ξεχνιομαστε, να και τα κερατα, σε πολυχρωμη εκδοση! 

“Μου το’πανε οι μαγισσες κι ολες οι καφετζουδες,

μου το’πε μια απ’την Αιγυπτο, 

αχ με τις φαρδιες πλεξουδες”

Βερυκοκα - Καραμελες

Και περναμε στα φρουτακια, με τις καραμελες για αρχη!  

“Χειλακια πετροκερασο και μαγουλο βερυκοκο, 

ρικο ρικο ρικοκο ρικοκο ρικοκο”

Κερασια

Τα πανεμορφα αρωματικα κερασια εχουν σειρα τωρα. 

 

Τζανερα απο τη Ναουσα

Αυτα δεν τα εχω δοκιμασει ακομη, ειναι απο τη Ναουσα! 

 

Φραουλες

Κλεινω με τις φραουλες της καρδιας και του αιματος! Ειναι οπως λεει και το Δεσποιναριον “να μη δω κοκκινο!”.

Καλη ψηφο, ευτυχια, χαρα, και παλι εδω ειμαστε, σα να μην εχει αλλαξει τιποτε! Οπως λενε και καποιοι θυμοσοφοι: 

“Οσο περισσοτερο αλλαζουν τα πραγματα, τοσο περισσοτερο παραμενουν αναλλοιωτα!”

Faces of the Market – Fishmongers (Προσωπα της Αγορας – Ιχθυοπωλες)

Ο Μανολης - Παληο Ψυχικο

Σημερα θελω να επιχειρησω την προσωποποιηση της αφηρημενης εννοιας της ιχθυαγορας, οπως τη βιωνω στην Αθηνα και τα περιχωρα.

Η Βαρβακειος Αγορα στην οδο Αθηνας ειναι ενας πρωτος πολος και ξεκινω απο αυτον.

Ο Χρηστος μου δινει χταποδια. Ειναι χαμογελαστος και εξυπηρετικος. Αλλα εχει και λιγο αγχος για το ποσα ψαρακια θα πουλησει. 

Χρηστος - Βαρβακειος

Ο “Μαλλιας” ητανε διπλα στο Χρηστο, και μου εδινε σουπιες και καλαμαρια, αλλα τωρα εφυγε.  Ειχε παντα δυο δουλειες, τα απογευματα μετα την Βαρβακειο μετεφερε στρωματα. Τωρα τον εχω χασει.  

Ο Μαλλιας

Ο Θανασης ειναι λοξα απεναντι απο τον Χρηστο, και ειναι οπαδος της φωτογραφησης. Μου δινει μεσαια (1-2 κιλα) ψαρια που ειναι μουρλια. Καθε φορα που με βλεπει μου λεει οτι μπορω να βγαλω πολλα λεφτα αν παρω την καταλληλη φωτογραφια του καταλληλου ανθρωπου στην καταλληλη στιγμη. Και κλεινει πονηρα το ματι.

Ο Θανασης - Βαρβακειος

Το αφεντικο του Θαναση, στο καμαρακι με το ταμειο. 

Το ταμειο - Βαρβακειος

 Ο Στεφανος ηταν στη Βαρβακειο, αλλα τον εχω χασει. Εφερνε ποταμισια και λιμνισια ψαρια με περιεργα ονοματα που δεν τα ηξερα ουτε και θα τα μαθω ποτε. Απο αυτον αγοραζα χελια. Στην φωτογραφια τεμαχιζει ενα μεγαλο χελι απο την Παμβωτιδα. 

Ο Στεφανος

Φευγω απο τη Βαρβακειο και παω στο Παληο Ψυχικο, στην αγορα της πλατειας Πινδου οπου ευρισκεται ο απο ετων φιλος και προμηθευτης Μανολης. Ο Μανολης ειναι ψυχουλα και χανουμισσα (δηλαδη ΑΕΚτζης).  Το απαραιτητο πρελουδιο καθε αγορας ειναι η ποδοσφαιρικη αναλυση.  Ο πατερας του Μανολη ειναι βοσκος στη Ναξο. Καθε χρονο μου φερνει δυο κεφαλια τυρι που ξεπερναει την περιγραφη και – βεβαια – δεν υπαρχει στην αγορα. Με τη μητερα του πιανω συζητηση για τη μαγειρικη οταν τη βρισκω εκει. Αυτο που ποτε δεν θα ξεχασω ειναι η συμβουλη της για το τηγανισμα του μπακαλιαρου. “Το ψαρι πρεπει να βραζει μεσα στο λαδι”.

Τελευταιος σταθμος για σημερα το Λαυριο, οπου παω για βολτα αραια και που. Ο Λαμπρος και ο Κωστας επιδεικνυουν εδω τα καλα του μαγαζιου. Ο Λαμπρος ειναι Βαζελος οποτε ξεκιναμε παντα με τα καθεκαστα της ομαδας και μετα περναμε στο ψαρακι. Ο Λαμπρος μου δινει και αχινοσαλατα, εκτος απο τα ψαρακια, που περηφανευεται οτι ειναι παραγαδισια!

Λαμπρος και Κωστας στο Λαυριο

 Αυτα λοιπον για τους καλους μου ιχθυοπωλες, που τους ευχαριστω καθε φορα και τωρα για τα καλα που μου δινουν.