I recently visited the Vassilenas restaurant in Piraeus, Greece.

It has been one of my father’s favorites.

The restaurant began its life as a grocery store back in 1920. The owner was also serving some “meze” dishes to the grocery’s customers.

When my father started visiting, the grocery store had transformed itself into a taverna.

But not any taverna.

My father’s reminiscences were almost ecstatic.

He would recall that after entering the taverna, the owner, “Vassilenas”, would greet the customer and perform some sort of “assessment”, on the basis of which he would start serving various dishes to the table. The customer was advised to “ride the wave”. And it was a wave of gastronomic nirvana!

Today the taverna has been transformed into a restaurant, and is run by the son of the “Vassilenas” of my father’s days.

In my last visit I had the set menu.

Pumpkin soup

Pumpkin soup

It starts with a pumpkin soup, with cumin, nutmeg and curry.

I do not like soups. Especially in the Greek summer. But I tasted it. And I ate it every scoop of it. Delicious!

Anchovies

Anchovies a tomato marmalade slice of crispy bread and taramosalata (fish row dip) with Arabian bread

Next came marinated anchovies on a tomato marmalade slice of crispy bread and taramosalata (fish row dip) with Arabian bread. The anchovies were light in the salt and vinegar and tender, perfectly accompanied by the tomato marmalade. The fish roe dip creamy and light.

Sea bream

Sea bream

It was followed by sea bream on a bed of spinach and leeks, served with a cauliflower puree and a wild fennel sauce.

The fish was perfectly cooked, and the combination with the greens was delicious.

Duo of salmon

Duo of salmon

Next came a duo of salmon. Marinated in soy sauce and grilled in a crust of spices.

Duo of salmon - grilled salmon detail

Duo of salmon – grilled salmon detail

The grilled piece was cooked to perfection. You can see for yourself the photo above.

As I write this, I realize how exciting it has been to taste all these wonderful dishes, let alone relive the experience by writing about them!

This is a very good reason to write indeed!

Grilled calamari and fried cod

Grilled calamari and fried cod

In any case, grilled calamari and fried cod fillet came next.

The calamari was served on a bed of smoked eggplant.

I was overwhelmed by the cod, as it was perfectly fried, not oily at all, accompanied by heavenly aioli.

"Rice-shaped" pasta with mushrooms

“Rice-shaped” pasta with mushrooms

A “rice-shaped” pasta dish with mushrooms came next, It was cooked as a risotto, and wwas delicious, but I must confess I felt it was rather late in the menu for this type of dish. I am used to have pasta as a first dish, and could not really come around to tasting it as the penultimate dish.

Braised pig's cheeks

Slow cooked pig’s neck

The slow cooked pig’s neck concluded the savoury part of the menu. I loved it. It was served with quince marmalade, sweet potato puree, confit of onions and angel hair fried potatos.

Lemon tart

Lemon tart

All the dishes were exceptional, including the desert, a lemon tart I could kill for.

But I did not, thankfuly.

Instead I paid the bill and went home a happy man.

Οι μυλοι στο Μανδρακι, Ροδος

The windmills of Mandraki, Rhodes, acrylic on canvas, painted by NM.  Οι μυλοι στο Μανδρακι, Ροδος, Ακρυλικο σε μουσαμα, εργο του ΝΜ

Εισαγωγη

Τα μαγαζια με εναλλασσομενα προσωπα με γοητευουν.

Αναφερομαι στα μαγαζια που συνδυαζουν πολλαπλες χρησεις, σε διαφορετικες περιοδους της ημερας και της νυχτας.

Ενα τετοιο θρυλικο μαγαζι, που δεν υπαρχει πια, ηταν η Ταβερνα του “Μπαμπουλα” στην περιοχη του Κοβα της Ροδου.

The tavern of Baboulas - Η ταβερνα του "Μπαμπουλα"

The tavern of Baboulas – Η ταβερνα του “Μπαμπουλα” (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Αυτο το ενθυμιο του “Μπαμπουλα” ειναι κατα καποιον τροπο ενα μνημοσυνο για τον πατερα μου, που το λατρευε αυτο το μαγαζι και περασε σε αυτο πολλα μεσημερια τρωγοντας ψαρια και θαλασσινα και πολλα βραδυα – μεχρι το πρωι – διασκεδαζοντας με ολο το κεφι και τον ενθουσιασμο που τον χαρακτηριζε.

Θελω να ευχαριστησω θερμα για την συνεισφορα τους στο αρθρο αυτο τον φιλο δημοσιογραφο Γιωργο Ζαχαριαδη που προσεφερε τοσες φωτογραφιες απο το αρχειο του, οπως επισης και την διευθυνση της εφημεριδας “Ροδιακη” πηγη πολυτιμου υλικου που χρησιμοποιησα.

Η περιοχη του Κοβα

Η περιοχη Κοβα ειναι στο ανατολικο μερος της πολης της Ροδου.

Municipal slaughterhouse in Rhodes - Δημοτικα Σφαγεια Ροδου

Municipal slaughterhouse in Rhodes – Δημοτικα Σφαγεια Ροδου

Στις δεκαετιες 1920-1930 οι Ιταλοι κατασκευασαν πολλα βιομηχανικα κτηρια εκει. Ενδεικτικα αναφερω τα Δημοτικά Σφαγεία (1925), την Ηλεκτρική Βιομηχανία (1921), το Οινοποιείο της CAIR (1928) και την αλευροβιομηχανία SAMICA (1938).

Στη δεκαετια του 1960 αρχιζουν οι προσωπικες μου αναμνησεις,

Η περιοχη ειχε ηδη γινει πολος ελξης για μικροβιοτεχνιες, συνεργεια αυτοκινητων, λαστιχαδικα, βουλκανιζατερ και αλλα μικρα εργαστηρια και μαντρες.

Η Ταβερνα του Μπαμπουλα

Η Ταβερνα του Μπαμπουλα (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Το 1964 οι γονεις μου αγορασαν ενα αυτοκινητο απο τον Αλεξη, που ειχε το συνεργειο του στην περιοχη Κοβα.

Αυτο το συνεργειο ειναι το πρωτο που θυμαμαι απο την περιοχη.

Η δευτερη αναμνηση ειναι η ταβερνα του “Μπαμπουλα”.

The tavern of Baboulas -  Η Ταβερνα του "Μπαμπουλα".

The tavern of Baboulas -
Η Ταβερνα του “Μπαμπουλα” (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη).

Ο Μοιραρχος Χωροφυλακης εν αποστρατεια κ. Σεραφειμ Αθανασιου τοποθετηθηκε ως χωροφυλακας στην Τροχαια Ροδου αμεσως μετα την απελευθερωση των Δωδεκανησων το Μαρτιο του 1947.

Σε σε αρθρο του που αναδημοσιευτηκε στη “Ροδιακη” το 2012 γραφει:

“Και μέσα στην πόλη της Ρόδου, περιοχή του Κόβα, όπου βρισκόταν τότε το μοναδικό κέντρο (ψαροταβέρνα) Μπαμπούλα, δεξιά και αριστερά της οδού Καναδά, υπήρχαν χωράφια με φασολιές, ντομάτες, καρποφόρα δένδρα και  αραιά πανέμορφα σπίτια.”

Η Ταβερνα του Μπαμπουλα

Η Ταβερνα του Μπαμπουλα (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Η ταβερνα του Μπαμπουλα

Η ταβερνα του Μπαμπουλα ηταν μια ξυλινη κατασκευη στηριγμενη σε πασσαλους, που ξεκινουσε απο την προκυμαια και προχωρουσε μεσα στη θαλασσα.

Υπηρχε κατι σαν μια μικρη γεφυρα που ενωνε το πεζοδρομιο με την ξυλινη κατασκευη.

Απο μακρυα το “συγκροτημα ” φαινοτανε σαν μια παραμορφωμενη παραγκα.

Η πρωτη φορα που πηγα ητανε ενα μεσημερι, με λιακαδα, στο πρωτο μισο της δεκαετιας του 1960.

Ο πατερας μου προχωρησε μεσα στο μαγαζι και βρηκε τον ιδιοκτητη, που – φυσικα – ειχε το παρατσουκλι ο “Μπαμπουλας”. Ετσι τον φωναζανε ολοι.

Μια παρεα στου "Μπαμπουλα" (δευτερος απο δεξια). Ο πατερλαας μου δεν φαινεται κα, ειναι ο τριτος απο αριστερα.

Μια παρεα στου “Μπαμπουλα” (δευτερος απο δεξια). Ο πατερας μου δεν φαινεται καλα, ειναι ο τριτος απο αριστερα (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Ο διαλογος ητανε απλος.

Ο πατερας μου: “Γεια σου Μπαμπουλα, τι εχεις φρεσκο σημερα;”

Ο Μπαμπουλας: “Κυριε …. εχω μεγαλα μπαρμπουνια.”

Ο πατερας μου: “Βαλε τα στα καρβουνα.”

Το μαγαζι ητανε προς το φτωχο και ατημελητο.

Καθησαμε στο σχεδον ακαλυπτο μερος της ταβερνας, και φαγαμε ολα τα μπαρμπουνια που ειχε ο Μπαμπουλας εκεινο το μεσημερι.

Αυτα ηταν τα συμβαντα της ημερας που γνωρισα τον Μπαμπουλα.

Στο ακαλυπτο μερος της ταβερνας του Μπαμπουλα

Στο ακαλυπτο μερος της ταβερνας του Μπαμπουλα (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Θυμαμαι τα ολοφρεσκα μπαρμπουνια και το περιεργο οικημα επανω στη θαλασσα.

Σχεδον πενηντα χρονια μετα, μιλωντας με τον θειο μου τον Γιωργο για φρεσκο ψαρι,  μου ανεφερε τον Μπαμπουλα και τα μπαρμπουνια του.

Ο Γιωργος ζει εδω και 60 χρονια στην Αμερικη, και ομως δεν εχει ξεχασει τα μπαρμπουνια του Μπαμπουλα!

(Παρενθεση: Η Ροδος ειχε και ενα αλλο πλωτο εστιατοριο, το περιφημο “Κοντικι”. Αυτο ομως ειναι θεμα για μιαν αλλη αναμνηση.)

Ομως στου Κοβα υπηρχε και μια αλλη ζωη, η ζωη της νυχτας.

Κι αυτη η ζωη της νυχτας ειχε ενα μεγαλο πρωταγωνιστη: τον Μπαμπουλα.

Χορευτρια στον Μπαμπουλα

Χορευτρια στον Μπαμπουλα (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Εκει που τα μεσημερια οικογενειες τρωγανε ψαρια και θαλασσινα, και με την μυρωδια των εδεσματων της θαλασσας ακομη στην ατμοσφαιρα, τα βραδυα παιζανε τα μπουζουκια.

Μερικα βραδυα – αναλογα με τη διαθεσιμοτητα των καλλιτεχνιδων – στο κεντρο εμφανιζονταν και χορευτριες με ελαφρα ενδυμασια.

Στη δεκαετια του 1960 οι περισσοτεροι λαϊκοι τραγουδιστες και οργανοπαικτες περασαν απο τον Μπαμπουλα.

Ενδεικτικα αναφερω:

Ο Γιαννης Καμπουριδης, που ητανε στη δεκαετια του 1960 Ενωμοτάρχης, εκπαιδευτής στη Σχολή Χωροφυλακής Ροδου αναφερει σε συνεντευξη του στη “Ροδιακη”:

” Στο κέντρο του «Μπαμπούλα», στου Κόβα, τραγουδούσε ο Καζαντζίδης, η Καίτη Γκρέυ, ο Γαβαλάς.… Όλοι πέρασαν από τη Ρόδο. “

Στην ιστοσελιδα της πολης “Κοκκινογεια Δραμας” διαβαζω για την τραγουδιστρια Σεβας Χανουμ (Σεβαστη Παπαδοπουλου): “Από το 1966 μέχρι το 1970 σε διάφορα κέντρα της Ελλάδας, όπως: στο «Μπαμπούλα» της Ρόδου, στη «Βεντέτα» (1968) της Θεσσαλονίκης με τον Τσιτσάνη.”

Απο μαρτυριες γνωστων του Σωτηρη Καλυμνακη, διαβαζω: “Στην ταβέρνα «Μπαμπούλας» στην Ρόδο ιδιοκτήτης ήταν ένας θείος του πήγε να δουλέψει και κάθισε 4 χρόνια .Εκεί συνεργάστηκε και με την Καίτη Γκρέυ . “

Sevas Hanoum and Stelios Kazantzides

Sevas Hanoum and Stelios Kazantzides

Ομως το νυκτερινο προσωπο του Μπαμπουλα ειχε μεγαλη γκαμα εκφρασεων, που δεν περιοριζονταν μονο στα μπουζουκια και τους χορους οριεντάλ.

Ο Γιωργος Ζαχαριαδης, φιλος και δημοσιογραφος της “Ροδιακης”, γραφει στην ιστοσελιδα της εφημεριδα:

“Kάθε φορά που ερχόταν αεροπλανοφόρο στη Ρόδο , οι νταβατζήδες του Πειραιά φρόντιζαν να φέρνουν γυναίκες και μουσικά συγκροτήματα από την Αθήνα για την διασκέδαση των ναυτών. Και τα καμπαρέ στου Κόβα γέμιζαν γυναίκες που πρόσφεραν διάφορες «υπηρεσίες» στους Αμερικανούς, μάλιστα δε το φημισμένο  νυχτερινό κέντρο της εποχής ο «Μπαμπούλας» δεν λειτουργούσε σαν μπουζουξίδικο, αλλά σαν …καμπαρέ με «καλλιτέχνιδες» από την Αθήνα.”

Χορευτρια αριστερα, ο Μπαμπουλας δεξια

Χορευτρια αριστερα, ο Μπαμπουλας δεξια (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Ειχα την ευκαιρια να επισκεφθω τον Μπαμπουλα και βραδυ, και μαλιστα μετα απο εντονη διαφωνια των γεννητορων μου. Η μητερα μου διερωτατο με μαλλον εντονο τροπο “τι δουλεια εχουν τα παιδια στο κεντρο αυτο”, μια και δεν μπορουσε να αρθρωσει τη λεξη “μπουζουξιδικο”. Απο την αλλη μερια ο πατερας μου, διαμαρτυροτανε γιατι “ενα ψαρι θα φαμε, θα ακουσουμε λιγη μουσικη και θα φυγουμε”.

Επικρατησε ο πατερας στη διαμαχη αυτη και καταληξαμε ολοι οικογενειακα στον Μπαμπουλα στην αρχη της νυχτας.

Δεν μπορω να πω οτι θυμαμαι λεπτομερειες, αλλα το μαγαζι ητανε πηχτρα. Οσο λιγοι ητανε το πρωτο μεσημερι που πηγα με τον μπαμπα, τοσοι πολλοι ητανε το βραδυ.

Ο Μπαμπουλας (πρωτος αριστερα) με πελατες

Ο Μπαμπουλας (πρωτος αριστερα) με πελατες (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Τα γκαρσονια εκαναν τεμεναδες στον μπαμπα, που οπως καταλαβα αργοτερα ητανε “διακεκριμενος” πελατης.

Ο ιδιος ο Μπαμπουλας ηρθε στο τραπεζι και πηρε την παραγγελια.

Και αφου φαγαμε, αρχισανε τα οργανα.

Ο Ανδρεας Μπαρκουλης στου Μπαμπουλα το 1962 (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Ο Ανδρεας Μπαρκουλης στου Μπαμπουλα το 1962 (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Η αδελφη μου θυμαται οτι αυτο συνεβη το 1964, και οτι επαιζε μπουζουκι και τραγουδουσε ο Βαγγελης Περπινιαδης.

Αυτο ητανε το πρωτο και το τελευταιο βραδυ που πηγαμε οικογενειακα στου Μπαμπουλα.

Συνεχισαμε βεβαια να πηγαινουμε για ψαρια το μεσημερι σε καθε ευκαιρια.

Ανεξαρτητα απο το τι χαμος γινοτανε τα βραδυα με τα οργανα και τα τραγουδια, ο Μπαμπουλας ειχε φρεσκο λαχταριστο ψαρι!

Ο Μπαμπουλας υποδεχεται πελατες

Ο Μπαμπουλας υποδεχεται πελατες (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Οι θαμωνες

Ο Μπαμπουλας ητανε μαγαζι για ολους.

Καμμια σχεση με τα σημερινα μαγαζια της νυχτας, που το καθενα εχει την δικη του ομαδα και τυπο πελατων.

Ο Μπαμπουλας καλοδεχοτανε καλλιτεχνες, ηθοποιους, μεροκαματιαρηδες, επιστημονες, επαγγελματιες, σκοτεινους αλλα και φωτεινους πασης κατηγοριας.

Ο Μιμης Φωτοπουλος σοτν Μπαμπουλα (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Ο Μιμης Φωτοπουλος σοτν Μπαμπουλα (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Οπως εμαθα αργοτερα, την ημερα του Σαββατου, απο καιρου εις καιρον, ο πατερας μου επαιρνε τους συνεργατες του και κατεβαινανε απο το εργοταξιο στου Μπαμπουλα κατα τις 4 το απογευμα.

Τρωγανε για μεσημερι, πηγαινανε σπιτι για ξεκουραση, και ξαναβρισκοντουσαν εκει το βραδυ για να κλεισει σωστα η εβδομαδα.

Ο πατερας μου (με την πλατη στο φακο) στον Μπαμπουλα τον Μαίο του 1962

Ο πατερας μου (πρωτος αριστερα) στον Μπαμπουλα τον Μαίο του 1962

Το τελος

Καποια μερα ο Μπαμπουλας επαψε να υπαρχει πια.

Το οικημα κατεδαφιστηκε, για να μην πω – οπως ειναι το σωστο καταθαλασσωθηκε.

Λεπτομερειες δεν ξερω.

Κατα πασα πιθανοτητα ο Μπαμπουλας κατεδαφιστηκε ως κτισμα παρανομο, ή / και ως κτισμα που δεν ηταν συμβατο με την σχεδιαζομενη αναπτυξη του λιμενος της Ακαντια.

Ο Μπαμπουλας ενας σωρος χαλασματα (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Ο Μπαμπουλας ενας σωρος χαλασματα (Αρχειο Γιωργου Ζαχαριαδη)

Η αδελφη μου μου ανεφερε οτι ειχαν αρχισει οι κινησεις για να κατεδαφισουν τον Μπαμπουλα απο το 1956, και τελικα το κτισμα κατεδαφιστηκε στα τελη της δεκαετιας του 1960.

Ο Μπαμπουλας ομως θα παραμεινει αξεχαστος.

1367088289_091842

Σημερα ειναι ημερα περηφανιας για την οικογενεια του Παναθα μας!!!!!!

Για να θυμουνται οι παληοι και να μαθαινουνε οι νεοι!!!!!

Λεωφ.ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ,πρίν ἀπό 42 χρόνια (28 Ἀπρ.1971).

Δειτε ενα καταπληκτικο βιντεο για την μεγαλη νικη που μας εστειλε στο Γουεμπλεύ.

Θερμες ευχαριστιες στον “ΑΒΕΡΩΦ“!!!

Στις 14 Απριλιου 1971 ο Παναθηναϊκος χανει στο Βελιγραδι απο τον Ερυθρο Αστερα με 4-1.

Διαβαστε το σχετικο αρθρο στην Πρασινη Ζωνη. (Με θερμες ευχαριστιες).

37220

Δυο εβδομαδες αργοτερα, στισ 28 Απριλιου 1971, ο ΠΑΟ των ονειρων μας συνετριψε τον Ερυθρο Αστερα Βελιγραδιου στη Λεωφορο με 3-0 και προκριθηκε στον τελικο του Γουεμπλεϋ.

Στις 2 Ιουνιου 1971 πατησαμε το χορταρι στο Γουεμπλεϋ! ΠΑΟ ΟΛΕ!!!!

Με την ευκαιρια, να θυμηθουμε και τον υμνο της ομαδαρας μας, μαζι με ενα κολαζ φωτογραφιων απο την ιστορικη Λεωφορο.

On the Dark Side: A “Fluxus Eleatis” Discourse

Σάββατο, 14 Ιουλίου, 2012

Ludwig Wittgenstein: “In a conversation: one person throws a ball; the other does not know whether he is supposed to throw it back, or throw it to a third person, or leave it on the ground, or pick it up and put it in his pocket,…Any interpretation still hangs in the air along with what it interprets, and cannot give it any support. Interpretations by themselves do not determine meaning.”

Socrates: So it is that the good man too could sometimes become bad, either through age or toil or disease or some misfortune – for doing badly is nothing other than being deprived of knowledge – but the bad man could never become bad – for he is bad all the time – but if he is to become bad he must first become good.

MM: Are you a good man?

Mr. FFF: I am good and bad at the same time. And not because of lack of knowledge.

Mrs. T: Are you then disagreeing with Socrates?

Mr. FFF: Good and bad is only one of the “dialectical” dichotomies of man. Others being: reason / faith,  bright / dark, rational / irrational, sacred / profane, Apollonian / Dionysian, nature / culture. Dialectics dictate that both sides are taken together, and dealt with as a whole.

Friedrich Nietzsche: Every human embodies a compound of nature and culture, chaos and order, instinct and reason… symbolised by Dionysus and Apollo.

Mrs. T: What are the origins of bad, of the dark side? Was man in the past a unitary entity? How did this dichotomy of bright and dark come about?

Mr. FFF (Reads from Genesis): “Now the serpent was more crafty than any beast of the field which the Lord God had made and he said to the woman, ‘Indeed, has God said you shall not eat from any tree of the garden?’  And the woman said to the serpent, ‘From the fruit of the trees of the garden we may eat, but from the fruit of the tree which is in the middle of the garden, God has said you shall not eat from it or touch it lest you die.’  And the serpent said to the woman, ‘You surely shall not die for God knows in the day you eat from it your eyes will be opened and you will be like God, knowing good and evil.’  And when the woman saw that the tree was good for food and that it was a delight to the eyes and that the tree was desirable to make one wise, she took from its fruit and ate.  She gave also to her husband with her and he ate.  Then the eyes of both of them were opened and they knew that they were naked.  And they sewed fig leaves together and made themselves loin coverings.”

St. Augustine: We took away an enormous quantity of pears, not to eat them ourselves, but simply to throw them to the pigs. Perhaps we ate some of them, but our real pleasure consisted in doing something that was forbidden. .. the evil in me was foul, but I loved it. I loved my own perdition and my own faults, not the things for which I committed wrong, but the wrong itself. My soul was vicious and broke away from your (God’s) safe keeping to seek its own destruction, looking for no profit in disgrace but only for disgrace itself.

Mrs. T: Surely the Judeo-Christian view is not the only one.

Mr. FFF: Of course not. To take an example, daemons were benevolent spirits in the time of Hesiod. It was Plato and his pupil Xenocrates, who first characterized daemons as dangerous spirits. This was later absorbed by the Christians.

Mrs. T: Is the dark side a moral construct?

Mr. FFF: The dark side is a multifaceted construct. It has moral and religious connotations to say the least.

MM: The seductress of Juliette claimed immediately after the act that morality and religion are meaningless.

Mr. FFF: Lets put two of the prominent “dark side” attributes on the table: sin and evil.

MM: Juliette’s aim in life is to to enjoy oneself at no matter whose expense. What is the meaning of sin and evil for Juliette?

Clairwil: I expect Juliette to do evil – not to quicken her lust, as I believe is her habit at present, but solely for the pleasure of doing it…one must proceed calmly, deliberately, lucidly. Crime is the torch that should fire the passions.

Mephistopheles: Das beste, das du wissen kannst, / Darfst du den Buben doch nichts sagen.

(Mephistopheles: The best of what you know may not, after all, be told to boys.)

Georges Battaile: Sexual reproductive activity is common to sexual animals and men, but only men appear to have turned their sexual activity into erotic activity. Eroticism, unlike simple sexual activity, is a psychological quest independent of the natural goal: reproduction and the desire for children…Eroticism always entails a breaking down of established patterns, the patterns, I repeat, of the regulated social order basic to our discontinuous mode of existence.

Adolfo Bioy Casares (Reads from “The Diary of the War of the Pigs”): “Την κοιτουσε απο κοντα. Καρφωνε το βλεμμα του στα χειλη, στις λεπτομερειες της επιδερμιδας, στο λαιμο, στα χερια που του φαινοντουσαν εκφραστικα και μυστηριωδη. Ξαφνικα καταλαβε πως αν δεν τη φιλουσε, η στερηση θα ηταν ανυποφορη. Ειπε μεσα του: “Ειμαι τρελος”. Κι επανελαβε πως αν την φιλουσε, θα κατεστρεφε ολη αυτη την τρυφεροτητα, που τοσο αυθορμητα του προσφερε εκεινη. Θα εκανε ισως τη λαθος κινηση, που θα την απογοητευε και θα τον εμφανιζε σαν ενα ατομο χωρις ευαισθησια, ανικανο να ερμηνευσει σωστα μαι πραξη γενναιοδωριας, σαν ενα υποκριτη που παριστανε τον καλο, ενω μεσα του κοχλαζουν οι χυδαιες ορεξεις, σαν εναν ανοητο που τολμα να τις εκφρασει. Σκεφτηκε: “Αυτο δε μου συνεβαινε αλλοτε” (και ειπε μεσα του πως αυτο το σχολιο του ειχε γινει πια εμμονη ιδεα). “Σε μια παρομοια κατασταση εγω θα ημουν ενας αντρας μπροστα σε μια γυναικα, ενω τωρα…” Κι αν τωρα εκανε λαθος; Αν εχανε εξαιτιας μιας αγιατρευτης ντροπαλοσυνης την καλυτερη ευκαιρια; Γατι να μη δει τα πραγματα απλα, να μην αφησει τον εαυτο του να καταλαβει πως η Ν κι εκεινος…”

Adolfo Bioy Casares (Reads from “The Diary of the War of the Pigs”): He was watching her from a close distance. His stare was penetrating her lips, the details of her skin, the neck, the hands, mysterious and ever so expressive. He told himself: ” I am mad”. And repeated that if he were to kiss her, he would destroy all the tenderness that she was so spontaneously offering to him. He might make the wrong move, that would disappoint her and present him in her eyes as a person without sensitivity, unable to interpret correctly an act of generosity, like an hypocrite who was pretending to be good, while inside him burn all sorts of vile desires, like a fool who dares express them. He thought: “this was not happening to me in the past” (and told himself that this was becoming now a persistent thought). “In a similar situation in the past, I would be a man in front of a woman, while now…” And if he were wrong? If  because of this incurable shyness he was to miss the best chance? Why not see things in the simple way, not let himself understand that N and himself…”

Michel Foucault: …transgression is not related to the limit as black is to white [...] the outside to the inside [...] their relationship takes the form of a spiral which no simple infraction can exhaust…sexuality is a fissure – not one which surrounds us as the basis of our isolation or individuality, but one which marks the limit within us and designates us as a limit…transgression and the limit has replaced the older dichotomy of the sacred and the profane.

Marlow: And perhaps in this is the whole difference; perhaps all the wisdom and all the truth, all the sincerity, are just compresses into that inappreciable moment of time in which we step over the threshold of the invisible.

Brother Medardus: One morning when I was going to the choirmaster for my music lesson, I caught his sister by surprise in a light negligee, her breast almost completely bare. She swiftly covered it up, but my prying eyes had already seen too much. Words failed me. New, unknownfeelings welled up within me and drove the red-hot blood through my veins so that my pulse beat out loud for all to hear. My heart was held in a convulsive grip and nearly bursting, until I eased my torment with a gentle sigh.
Georges Bataille:  …eroticism fell within the bounds of the profane and was at the same time condemned out of hand. The development of eroticism is parallel with that of uncleaness. Sacredness misunderstood is readily identified with evil.
Michel Foucault: If it is extremely dangerous to say that reason is the enemy that should be eliminated, it is just as dangerous to say that any critical questioning of this rationality risks sending us into irrationality… if critical thought itself has a function…it is precisely to accept this sort of spiral, this sort of revolving door of rationality that refers us to its necessity… and at the same time to its intrinsic dangers.

Mr. FFF: The spiral negates the dichotomy. A new paradigm is born. I am a descendant of Gerard de Nerval.
Friedrich Nietzsche:…morality takes good and evil for realities that contradict one another (not as complementary value concepts,which would be true), it advises taking the side of the good, it desires that the good should renounce and oppose the evil down to its ultimate roots – it therefore denies life which has in all its instincts both Yes and No.
Alexander Nehamas: The essential unity of what we commonly distinguish as good and evil is one of the most central themes in Nietzsche’s writing.
Georges Bataille:  If they want to elevate sexuality above its organic matrix and turn it into a spiritual activity, human beings cannot but conceive erotism as a gateway to death and the diabolical. The taking over of evil is an extreme and sovereign value. This process would not require the excision of morality, rather it would bring forth a higher level morality, an a-theological “hypermorality”.


Marlow: We penetrated deeper and deeper into the heart of darkness.
Mr. Kurtz: The Horror, the Horror!
Marlow: I saw the inconceivable mystery of a soul that knew no restraint, no faith, and no fear, yet struggling blindly with itself.
Friedrich Nietzsche: It is with people as it is with the trees. The more they aspire to the height and light, the more strongly do their roots strive earthward, downward, into the dark, the deep – into evil.
Marlow: The mind of man is capable of anything – because everything is in it, all the past as well as all the future… Droll thing life is – that mysterious arrangement of merciless logic for a futile purpose. The most you can hope from it is some knowledge of yourself – that comes too late – a crop of unextinguishable regrets.
Friedrich Nietzsche: Human beings need what is most evil in them for what is best in them… whatever is most evil is their best power and the hardest stone for the highest creator… human beings must become better and more evil.

Adolfo Bioy Casares (Reads from “The Diary of the War of the Pig”): “Πιστεψε πως δεν ειχε πια ουτε δυναμεις ουτε ψευδαισθησεις για ν’αντεξει τη ζωη. Η φιλια ηταν αδιαφορη, ο ερωτας ποταπος και απιστος και το μονο που περισσευε ηταν το μισος. … του περασε απο το μυαλο μια λυση που αξιζε τον κοπο να την μελετησει κανεις¨το ιδιο του το χερι, οπλισμενο μ’ ενα φανταστικο ρεβολβερ να τον σημαδευει στον κροταφο.”

Adolfo Bioy Casares (Reads from “The Diary of the War of the Pig”): Adolfo Bioy Casares (Reads from “The Diary of the War of the Pig”): “He felt that he no longer had any powers or illusions to stay alive. Friendship was indifferent and love unworthy and vile and the only thing in abundance was hatred… a solution emerged in his mind to be further explored “his own hand, armed with a imagined revolver, aiming his temple”.

Participants

Georges Battaile, French writer and philosopher

Adolfo Bioy Casares, Argentine writer

Clairwil, character in de Sade’s “Juliette”

Mr. FFF, wanderer

Michel Foucault, French philosopher

Mr. Kurtz, half-English, half-French, ivory merchant and commander of a trading post

Marlow, main character in Conrad’s Heart of Darkness

Brother Medardus, a Capuchin Friar

Mephistopheles

MM, partner

Alexander Nehamas, professor of philosophy

Friedrich Nietzsche, German philosopher

Socrates, Greek philosopher

Mrs. T, unknown ethinicity, gourmant

Blanched Green Beans and Lamb Roast

Τρίτη, 19 Ιουνίου, 2012

I always like it when I go to a restaurant and there is a flower on the table.

It does not need to be fancy, expensive, or impressive. The only requirement is for it to be freshly cut and surrounded by the simplicity of white.

Nature is so far superior to what we humans can do, that to try and mess with it is at minimum a meaningless crime.

Having said all that, I also want the table to be simply laid out. I do not want a lot of stuff on it. The simpler, the better. Because I want the food to be the definite protagonist of the experience.

Green beans in early May 2012

Each meal is an experience. Today’s meal has the elements of “the first time”, which make it even more enticing.

The green beans are the first of the season, the first I have ever produced in my life. What a feeling!

Back in early May, the green bean plants were very small. I was wondering what will become of them.

Green beans in June 2012

I have no doubts now.

This lack of doubt has led me to the decision to cook and taste the beans.

Certainty arms the hand, but the soul is still in doubt.

How will they taste? What ill the texture be like?

They look good, but looks is not everything. As a matter of fact, it is only a (the) beginning.

They may have the features, but the taste and texture is an alltogether different thing.

The preservation of taste and texture of the primary material is my fundamental objective when I cook something as pure and natural as these green beans.

For this reason I only blanch them and serve them with olive oil, salt and lemon juice.

Nothing more is needed.

The result could not have been better.

The texture is silky. You experience the transition from substance to non-substance.

Your palate is in continuous transstion.

The taste is subtle, you have the flavour of “greenness” in your mouth, but it does not overpower you.

What could be a better companion to this gastronomic jewel but a robust lamb roast?

Nothing.

I bought the two legs of the lamb almost up to the kidneys. This was less than 4 kilos. The whole lamb was around 12 kilos.

I roasted it with garlic, rosemary, bay leaves and fresh oregano.

I have a slow roasting method that “pulls” the bones out.

No knife is needed, the meat comes off by a gentle pull of the fork.

And then it melts in your mouth.

It was the first time I put together such a minimal menu. But it worked!!!

And there was no mustard on the table!

This meat demands respect!!!

(Between us, I cannot stand the sight of people who destroy a delicious piece of meat by drowning it in a puddle of mustard. What is the point???)

(I could write an article on the masochistic syndrome of these “mustard” afficionados, but I will not. Maybe another time.)

(Every time this happens, and the delicious meat is destroyed in the mustard puddle, I feel that I might as well have served mustard as the main dish.)

Strawberrys with melted chocolate ended the memorable  meal.

Καθως διαβαζετε αυτες τις γραμμες, ο ποδοσφαιρικος αγωνας ΠΑΟ – Ολυμπιακου διεκοπη, το ΟΑΚΑ εγνωρισε πρωτοφανη επεισοδια βιας και καταστροφης, και ο Παναθηναϊκος θα τιμωρηθει αυστηρα.

Αυτα τα επιφαινομενα.

Θελω να επισημανω τα ακολουθα:

1. Απο την Δευτερα 12 Μαρτιου 2012, πριν τον αγωνα δηλαδη, ηταν γνωστο οτι ορισμενοι ειχαν οργανωσει τον γενικο χαμο, και μαλιστα γνωστος δημοσιογραφος ειχε αναρωτηθει κατα ποσον πρεπει να γινει το παιχνιδι ή οχι.

2. Τα οσα εγιναν δεν ειχαν καμια σχεση με το ποδοσφαιρο. Ακομη και το 1964 η εκρηξη του κοσμου ειχε να κανει με την εξελιξη του αγωνα. Την 18 Μαρτιου στο ΟΑΚΑ οι “οργανωμενοι καταστροφεις” ξεκινησαν πριν ακομη αρχισει ο αγωνας.

3. Η εκταση και το βαθος της βιας και της καταστροφης παραπεμπει στο καψιμο της Αθηνας στα τελη του προηγουμενου μηνα.

Ολα τα παραπανω δειχνουν ενα πραγμα και μονον. Οτι εχουν συγκροτηθει ομαδες τυφλης βιας και καταστροφης οι οποιες θα δρουν με την καθε ευκαιρια, και θα συνεχισουν οσο παραμενουν ασυλληπτοι και ανενοχλητοι.

Την Πεμπτη 22 Μαρτιου 2015, η εφημεριδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ δημοσιευει ρεπορταζ για την συλληψη πρωην μελους συνδεσμου φιλαθλων του Ολυμπιακου για διακινηση ναρκωτικων. Σε χαρακτηριστικα αποσπασματα αναφερονται τα ακολουθα:

“…Πλην του 46χρονου, για την ίδια υπόθεση κατηγορούνται ένας 41χρονος Αλβανός και δύο ακόμα Ελληνες, ηλικίας 38 και 52 ετών.

…Αστυνομική πηγή αναφέρει χαρακτηριστικά ότι μεταξύ του υλικού που έχει συλλεγεί υπάρχει ηχογραφημένη συνομιλία των κατηγορουμένων με μέλη συνδέσμου οπαδών από πόλη της Πελοποννήσου, που «παραγγέλνουν» εκτός από εισιτήρια αγώνων και ποσότητες ναρκωτικών ουσιών!

…Η ίδια πηγή, μάλιστα, υποστήριξε ότι ο ένας από τους δύο συγκατηγορούμενους του 46χρονου είναι μέλος συνδέσμου οργανωμένων φιλάθλων του Παναθηναϊκού.”

The article as it originally appeared – Το αρθρο στην αρχικη του εκδοση

Introduction

This post is about a football game, about an eternal battle between the teams of Panathinaikos and Olympiacos, and is totally unsuitable for all those who do not subscribe to the theory of “total war” in football.

Εισαγωγη

Την Κυριακη 18 Μαρτιου 2012, στο ΟΑΚΑ της Αθηνας θα πραγματοποιηθει η ποδοσφαιρικη συναντηση Παναθηναϊκος – Ολυμπιακος.

Με αυτην την ευκαιρια αυθορμητως και αυτοβουλως συνεγραψα το παρον δοκιμιο ανθρωπολογιας και κοινωνικου πολιτισμου των νεων Ελληνων.

Θα παραβλεψω εις το αρθρον τουτο τις μεγιστες οικονομικες δυσκολιες του Παναθα. Οσοι ενδιαφερονται μπορουν να διαβασουν το ειδικον επι τουτου αρθρο που αγραψα συνεπαρμενος απο την ειδηση οτι Σαουδαραβες επενδυτες θα σωσουν την ομαδα.

Η επενδυση δεν ευωδοθηκε, αλλα παραμενω φιλος της συμπαθεστατης χωρας, καθοσον το εθνικο χρωμα της – οπως προκυπτει απο την ανωτερη παρατιθεμενη σημαια της – ειναι το πρασινο της παναθας μας!

Το αρθρο τουτο λοιπον αναφερεται στο ντερμπυ, αλλα αυτη ειναι μαλλον προφαση.

Πρωτιστως το αρθρο αυτο απευθυνεται στους θιασωτες και οπαδους του “ολοκληρωτικου πολεμου” στο ποδοσφαιρο.

Ο ολοκληρωτικος πολεμος δεν ειναι απλη υποθεση.

Απο εκρηξη μηχανισμου σε συνδεσμο ΠΑΟ στο Περιστερι την 12η Ιανουαριου 2012

« Το καλύτερο είναι να καταλάβεις την χώρα του εχθρού ολόκληρη και άθικτη, δεν είναι καλό να την καταλάβεις και να την καταστρέψεις».

Σουν Τζοου, Κινεζος Στρατηγος, 6ος αιωνας π.Χ.

Προσοχη!!!!!!! Το αρθρον ειναι αυστηρως ακαταλληλον δια παντες οσους αδυνατουν να κατανοησουν το βαθυτερον μηνυμα των εισαγωγικων αυτων προτασεων.

Μην συνεχισετε εαν διερωτασθε “τι μας λεει αυτος τωρα”, ή κατι παρομοιο ή και χειροτερο.

Εγκαταλειψατε την σελιδα παραυτα και στρεψατε το βλεμμα αλλου!!!!

Trifillara I love you

Το ηθικο του “Γαυρου”

Η συναντηση πραγματοποιεται την επαυριον της ταπεινωτικης ηττας και αποκλεισμου του “Θρυλου” απο την Ουκρανικη Μεταλιστ στα πλαισια του Europa League.

Τα ονειρα για την οκταδα ξεφουσκωσαν γρηγορα, ο υπερβολικος ενθουσιασμος εδωσε τη θεση του στην καταθλιψη. Παρολο που οι περισσοτεροι παικτες του Θρυλου σημερα ειναι ξενοι (κατι που ισχυει για ολες τις ομαδες στην πρωτη εθνικη, που σημερα φοραει το κακοηχο ονομα “Πρεμιερ Ληγκ”), η ομαδα παραμενει ελληνικη στο φρονημα και την κουλτουρα. Σε κλασματα του δευτερολεπτου απο τα ψηλα στα χαμηλα.

Olympiacos: "We stay in Greece"

Σε τελικη αναλυση

Υποθετω οτι το ηθικο του “Θρυλου” ειναι χαμηλο, αλλα απο την αλλη μερια, ο Παναθας ειναι τεσσερις βαθμους πισω, και εχει ηττηθει δυο συνεχεις φορες απο ΠΑΟΚ και ΑΕΚ, ενω προηγηθηκε και ηττα απο τον… Λεβαδειακο!!!!!

Ετσι η ομαδα των ονειρων μου απο πεντε βαθμους μπροστα, βρεθηκε τεσσερις βαθμους πισω απο τον Ολυμπιακο.

Δεν εχει ομως καμια σημασια αυτο. Ουτε και το πρωταθλημα εχει σημασια σε τελικη αναλυση (εκφραση που χρησιμοποιουσε ο μακαριτης Γαλλος φιλοσοφος Λουϊ Αλτουσερ).

PAO fans in OAKA, the Athens Olympic Stadium

Σημασια εχει να νικησουμε τον Ολυμπιακο. Αυτη ειναι η μεγαλη μαχη!

Η επιδιωξις αλλα και αποστολη μας ειναι η επικρατησις επι του Γαυρου.

Και οπως λεγουν και οι πανσοφοι Εγλεζοι: “ολα ειναι θεμιτα στον Ερωτα και τον Πολεμο”.

A distraction is a distraction

Επειδη η Ιστορια ειναι κατι που στη συγχρονη Ελλαδα δεν μας απασχολει πολυ, θα ηθελα να σεριανισω στα μονοπατια της εστω για λιγο, ξεφευγοντας απο το προτυπο του νεοελληνα που διαθετει ιστορικη μνημη το πολυ δυο ημερων. Ειναι δηλαδη η ιστορικη μνημη στην πατριδα μας σαν το φρεσκο ψαρι, μετα απο δυο μερες εχει μπαγιατεψει κι ετσι το πεταμε, καλυτερα να φαμε κατεψυγμενο.

1η Ιουνιου 1930

Καθε φορα που εχουμε την αναμετρηση, θυμαμαι την ημερα σταθμο στην ιστορια του Παναθηναϊκου, την 1η Ιουνιου 1930,  οποτε συντριψαμε τον Ολυμπιακο 8-2 στη Λεωφορο για τα τελικα του πρωταθληματος. Λιγο μετα πηγαμε στο Φαληρο, νικησαμε 2-1 και εκει, και κατακτησαμε το πρωτο μας πρωταθλημα!

The PAO team that defeated Olympiakos on 1st June 1930

Βάλαμε οκτώ στον Ολυμπιακό
Κι άλλα τέσσερα στον Άρη
Γειά σου Άγγελε Μεσσάρη!

Εγω εγινα Παναθηναϊκος απο την μανουλα μου, που μου τραγουδουσε το παραπανω τραγουδακι, μεγαλο σουξε στην Αθηνα του μεσοπολεμου.

Τους λατρεις της ιστοριας τους παραπεμπω στο εξαιρετικο αρθρο της ρετροσπορ.

17η Ιουνιου 1964

Συνεχιζω την ιστορικη αναδρομη, καθοσον οποιος δεν γνωριζει την ιστορια ειναι καταδικασμενος να επαναλαβει τα λαθη του παρελθοντος.

Το εξωφυλλο της Αθλητικης Ηχους την επαυριον των γεγονοτων

Το ενδιαφερον ιστορικο στοιχειο εινσι οτι την ημερα αυτη συσσωμος ο φιλαθλος λαος κατεστρεψε το γηπεδο της λεωφορου, καθοσον θεωρησε οτι εμπαιζεται απο τις δυο ομαδες, οι οποιες διεφαινετο οτι πηγαιναν τον αγωνα στο σικε αποτελεσμα 1-1 προκειμενου να επαναληφθει ο αγωνας στο Σταδιο Καραϊσκακη. Η ιστορικη μοναδικοτης εγκειται στο οτι  ενωθηκαν οι Παναθηναϊκοι με τους Ολυμπιακους και τα κανανε γυαλια καρφια. Επανεστατησαν εναντιον των ιδιων των ομαδων τους.

Εικονες καταστροφης της Λεωφορου απο την Αθλητικη Ηχω

Το ιστορικον διδαγμα υπερβαινει κατα πολυ τα ποδοσφαιρικα εδαφη και απλωνεται εις ολοκληρον την κοινωνιαν.

Διοτι τα γεγονοτα αυτα αποδεικνυουν οτι δεδομενων των συνθηκων η συμπεριφορα του πληθους μπορει να υπερβει τα εσκαμμενα σε βαθμο που προκαλει καταστροφες.

Καθε προκληση προς το πληθος λοιπον θα πρεπει να ειναι λελογισμενη και να μην υπερβαινει το μετρο.

10η Απριλιου 2005

Η τελευταια αναμετρηση Παναθηναϊκου – Ολυμπιακου που παρακολουθησα στη Λεωφορο Αλεξανδρας πραγματοποιηθηκε την 10η Απριλιου 2005.

Η Αθλητικη Ηχω στον αποηχο της συναντησης

Σημειωνω οτι το νικητηριο τερμα του Παναθηναϊκου πετυχε ο “αφριζων” Μιχαλης Κωνσταντινου, ο οποιος αργοτερα ενεδυθη τον ερυθρο μανδυα του “Γαυρου”, ισως διοτι του σωθηκε ο αφρος και ηρεμησε.  Τι σημασια εχουν ομως οι αιτιες;

Αυτο που μετραει – και ισως το μονο – ειναι το αποτελεσμα! Και ετσι ο Μιχαλης ο Κωνσταντινου ενταχθηκε στην στρατια των “προδοτων”.

Graffiti in Marathon

Εδω θα ηθελα να υπενθυμισω τον βασικο κανονα της φιλαθλου συμπεριφορας, οτι “οποιος δεν ειναι μαζι μας ειναι εναντιον μας”. Ποσο μαλλον οταν ειναι με τον αιωνιο εχθρο μας.

Αυτη η πρακτικη της προδοσιας ειναι ιστορικα κατοχυρωμενη στην Ελλαδα, και ως εκ τουτου δεν πρεπει να προκαλει εκπληξιν.

Leoforos Alexandras, Gate 13

Ομως ο ανθρωπινος νους θελει να ξεχνα τα δυσαρεστα και να θυμαται μονον τα ευχαριστα.

Θυρα 13

Η Θυρα 13 ειναι ο συνδεσμος των πιστων και ακραιφνων οπαδων της Παναθας.

Λεωφορος Αλεξανδρας - Θυρα 13 - Gate 13

Η Θυρα 7 ειναι ο συνδεσμος των πιστων και ακραιφνων οπαδων του Ολυμπιακου.

Graffiti in Marathon

Και οπως αντιλαμβανεται και ο πλεον ασχετος, αυτα τα παιδια δεν ειναι ακριβως φιλοι, ουτε αδιαφοροι ο ενας απεναντι στον αλλο. Οι φιλοι του Θρυλου που επισκεφθηκαν τον Μαραθωνα ενεγραψαν τα συμβολα τους επι των συμβολων των εχθρων, και οι Βαζελοι ανταπεδωσαν.

(Ο διαλογος αυτος θυμιζει σε εξοργιστικη ομοιοτητα τους διαλογους της ελληνικης δημοσιας ζωης, οπου οι συνομιλητες κραυγαζουν επιχειρωντας ο ενας να σκεπασει την φωνη του αλλου, το δε κοινο βυθιζεται σε ληθαργο. )

Μια ειναι η ουσια

Περι της ουσιας ο λογος τωρα. Προς τι ολα αυτα;

Graffiti in Marathon

Μια ειναι η απαντηση: Διοτι ειναι καλυτερα απο το σεξ.

Ετσι ολες οι ουσιωδεις αναφορες στον αγωνα, στην αντιπαλοτητα των αιωνιων μονομαχων, εχουν βαση το σεξ και τις παραλλαγες του. Στο γκραφιτι που φαινεται παραπανω, οι οπαδοι του Θρυλου επισκεφθηκαν την συμπαθη αγοριτκη κοινοτητα του Μαραθωνα, ειδαν στον αγροτικο συνεταιρσμο το τριφυλλι και τα σηματα της Θυρας 13 και κατεγραψαν την ελευση τους αρχιζοντας με το “πουτανες ηρθαμε”.

Graffiti in Marathon

Η αναγγελια της αφιξεως των φιλων της Θυρας 7 οδηγησε τους εντοπιους οπαδους της Θυρας 13 σε ανταποδοση των φιλοφρονησεων, αλλα με πολλαπλαστικο χαρακτηρα.

Ετσι λοιπον προσκαλεσαν την Θυρα 7 με το αμιμητο: “Τουρκοι παρτε μας τσιμπουκι”.

Τι να πρωτοθαυμασει κανεις.

Θα προσπερασω την προσκληση σε παρα φυσιν επαφες, διοτι εν πασει περιπτωσει, το ειπαμε, ολη η φασαρια γινεται για κατι που ειναι καλυτερο απο το σεξ, οποτε μεχρι εκει το καταλαβαινω.

Η υπερβαση του συγγραφεα του γκραφιτι εγκειται στην ταυτιση των ερυθρων Ολυμπιακων με τους γειτονες Τουρκους. Το χρωμα εξισωνει και ισοπεδωνει και ταυτιζει.

Ο υπερασπιζομενος τον ΠΑΟ καθισταται τουρκοφαγος.

Ομολογω οτι αυτη η υπερβαση με ξεπερνα και με “ταπεινωνει” ως σκεπτομενο και εργαζομενο επιστημονα, αφου δεν μου ειχε περασει ποτε απο το μυαλο.

Αυτο ομως οφειλεται αποκλειστικα και μονο στο οτι δεν εχω ακομη αφομοιωσει πληρως την ιδεολογια και πρακτικη του ολοκληρωτικου πολεμου.

Επιλογος

…και τα μυαλα στα καγκελα!

Εισαγωγη

Σημερα θυμαμαι. Θυμαμαι τα ζεστα καλοκαιρινα βραδυα στην Αθηνα στο τελος της δεκαετιας του 60, αρχες του 70. Χουντα και ξερο ψωμι. Φορουσα κοντα παντελονια και τα ποδια μου ητανε γεματα πληγες, αλλες παληες, κι αλλες ολοφρεσκες και αιμορροουσες.

Μεσα στην ραστωνη της καλοκαιρινης νυχτας, πηγαινα στη Λεωφορο, το γηπεδο της Παναθας, οπου στο πεταλο της Θυρας 13 γινοντουσαν αγωνες κατς. Με καλο προγραμμα γεμιζε ολο το πεταλο. Την καλη εποχη οι πρωταθλητες εκαναν και “τουρνε”, δηλαδη περιοδεια. Καποια χρονια τους ειχα πετυχει στην Ροδο, συγκρατω το ονομα του Πετρου Ασημακη, που στην δεκαετια του 1980 τον εβλεπα στο θυρωρειο του ΥΠΕΘΟ στην πλατεια Συνταγματος.

Απο το ψηφιακο Αρχειο της “Αθλητικης Ηχους”

Με τα χρονια το κατς παρηκμασε, το κοινο του μειωθηκε, και το πεταλο της Λεωφορου δεν γεμιζε πια. Ετσι οι αγωνες μετακινηθηκαν προς τις συνοικιες. Θυμαμαι Αιγαλεω και Κορυδαλλο.  Οι τελευταιοι αγωνες που θυμαμαι, το 1990, εγιναν στην “κλουβα”, το κλειστο του ΠΑΟ στη Λεωφορο.

Αυτο το αρθρο ειναι μια μικρη αφιερωση στην ελληνικη ελευθερη παλη, το κατς, που σημερα δεν υπαρχει πια.  Οπως καθε τι που κανεις γευεται οταν ειναι παιδι, το κατς ασκει ακομη και σημερα την ανεξιτηλη γοητεια του πανω μου. Το αρθρο δεν θα ειχε το υπεροχο φωτογραφικο υλικο αν δεν υπηρχε το καταπληκτικο ψηφιακο αρχειο της Αθλητικης Ηχους.

Οι παλαιστες

Ο πρωτος που θυμαμαι απο τους αγωνες στη Λεωφορο, ειναι ο Αττιλιο. Η φημη του τον εκανε “Ασιατη”, κατα πασαν πιθανοτητα θα ηταν Μικρασιατης απο τη Νικαια η τον Κορυδαλλο. Στην κουλτουρα του κατς υπαρχει εντονο το εθνικιστικο στοιχειο: ο Ελληνας πρωταθλητης τσακιζει στο ξυλο εναν “ξενο”. Οσο πιο ξενος, τοσο περισσοτερο ξυλο θα πρεπει να “φαει”. Ποτε βεβαια δεν ηταν ακριβως ετσι, αφου το κατς ειχε “σασπενς” και αιμα και δακρυα. Βρωμικος και θηριωδης. Η αγαπημενη του κινηση ηταν να βαζει τα δαχτυλα του στα ματια των αντιπαλων του, οπως βλεπετε να κανει στην επομενη φωτογραφια, οπου το θυμα του ειναι ο Αμερικανος “Σουπερμαν”.

Αθλητικη Ηχω, Κυριακη 10 Αυγουστου 1969

Ο Σπυρος Αριων, ο Ελληνας “Μασιστας” που παλεψε στο “κλουβι” με τον Ρωσο “Κοριενκο. Το “κλουβι ηταν μια απο τις ατραξιον του θεαματος. Κλειδωνανε μεσα τους δυο παλαιστες μεχρι τελικης πτωσεως. Ουτε διαιτητες ουτε διακοπες. Δυστυχως δεν βρηκα φωτογραφια με το κλουβι.

Αθλητικη Ηχω, Κυριακη 10 Αυγουστου 1969

Μεγαλη μορφη και ο βρωμικος καλογερος “Ρασπουτιν”, που εμφανιζοταν ως Αγγλος. Εδω πρεπει να αναγνωρισω την φαντασια και δημιουργικοτητα των μανατζερς του κατς, αφου εβαπτισαν τον “Αγγλο” παλαιστη Ρασπουτιν, αντι για κατι εγγλεζικο, οπως Τζεϊμς η Τζον. Ειναι φανερο οτι τα ξενερωτα εγγλεζικα ονοματα δεν ενεπνεαν το δεος, ενω “Τζακ ο Αντεροβγαλτης” παρεπεμπε σε αλλα εγγλεζικα σπορ. Επειδη ομως οι μανατζερς του κατς δεν εγνωριζαν τη λεξη αδιεξοδο, βαφτισαν τον “Αγγλο” Ρασπουτιν για να ειναι σιγουροι. Ο προνοητικος συντακτης της “Αθλητικης Ηχους” προειδοποιει τους αναγνωστες της το Σαββατο 9 Αυγουστου 1969:

“Προσοχη! Μ’αυτην την ιερη φορεσια κυκλοφορει ενα ανθρωπομορφο τερας με ψυχη αδιστακτη και κατεστραμενη. Προκειται για τον σατανικο “Ρασπουτιν”…”

Αθλητικη Ηχω, Σαββατο 9 Αυγουστου 1969

Ο δαιμονιος και μανιακος καλογερος καταφερε να δεσει στα σχοινια του ρινγκ τον Αττιλιο και του “ερριξε” το ξυλο της χρονιας. Εξαλλος μετα το ματς το Αττιλιο εκανε δηλωσεις. Παντα εξαλλου η “ρεβανς” ητανε το καταφυγιο του καθε ηττημενου. Εκει θα εκανε οσα δεν μπορεσε να κανει στον πρωτο αγωνα.

Αθλητικη Ηχω, Σαββατο 23 Αυγουστου 1969

Αθλητικη Ηχω, Σαββατο 23 Αυγουστου 1969

Ενας “τζεντλεμαν” του ελληνικου κατς, ο Κωστας Παπαλαζαρου, απειληθηκε πλειστακις απο τερατομορφους και πανουργους αντιπαλους. ΘΥμαμαι τον ΠΑπαλαζαρου αρσαλακωτο, ακομη και οταν τον επαιρναν τα αιματα, αυτος ο ανθρωπος ειχε τον αερα του αριστοκρατη, του ευπατριδη, που και στην χειροτερη στιγμη του διατηρουσε τον αερα και τη νοοτροπια της υπεροχης.

Αθλητικη Ηχω, Σαββατο 30 Αυγουστου 1969

Ενας εξ αυτων ηταν ο Κουσιμοδος, η Κουασιμοντο επι το Ευρωπαικωτερον. Ο τερατομορφος αυτος παλαιστης ειχε συντριψει πολλα καλα παιδια της Ελλαδας, οπως ο Καρυστινος, ενας σταθερος και θεαματικος παλαιστης, που ετρωγε αλλα και εριχνε πολυ ξυλο. .

Αθλητικη Ηχω Κυριακη 31 Αυγουστου 1969

Ο “γερολυκος”Θανασης Καμπαφλης εδερνε μεχρι που μεγαλωσε αρκετα. Στην επομενη φωτογραφια δερνει τον “Δρακουλα”, που ομως φαινεται να εχει παρει αδεια απο το ΚΑΠΗ της γειτονιας του για να αγωνισθει.

Απο το ψηφιακο Αρχειο της “Αθλητικης Ηχους”

Η Παρασταση

Εκτος απο τους αγωνες ενας προς ενα υπηρχαν και οι διπλοι αγωνες, οπου συνηθως ειχαμε την αποκορυφωση της τραγικης εξελιξης της παλης.  Συνεχες κυνηγητο, συγχυση, ο διατιτητης σαν αλλοπαρμενος να προσπαθει να επιβαλει την ταξη και τους κανονες, τη στιγμη που ολο το κοινο, μηδενος εξαιρουμενου, επιθυμουσε διακαως την πληρη και ανευ περιτροπων παραβιαση ολων των κανονων. Οι κλωτσιες στα αρχιδια ηταν απλο παραπτωμα, αλλα βεβαια δεν ηταν πραγματικες, αλλιως ολοι οι παλαιστες θα ηταν ακληροι απο τις κλωτσιες που τρωγανε συνεχεια.

Στην επομενη φωτογραφια, απο τον αγωνα Παπαλαζαρου – Μεγαριτη εναντιον Αττιλιο – Ναζιριαν, βλεπουμε τον Παπαλαζαρου να ιπταται εκτος ρινγκ, μετα απο αυροφροσυνη του Αττιλιο, ενω ο Μεγαριτης με το ασπρο βρακι θωρει απειλιτικα αλλα εξ αποστασεως τον “Αρμενιο” Ναζιριαν. Αυτη η συντομη εκδρομη εκτος ρινγκ προσεδιδε παντα μια αμεσοτητα στα δρωμενα, και οδηγουσε πολλλους παλαιστες στο να συνεχισουν τον αγωνα εκτος ρινγκ, μερικες φορες δε εισχωρουσαν στον χωρο των θεατων.

Αθλητικη Ηχω Κυριακη 15 Σεπτεμβριου 1968

Απαραιτητο στοιχειο της ολης εμειριας ηταν ο ιδιομορφος διαλογος παλαιστη με το κοινο, ιδιαιτερα οταν ο παλαιστης ειχε “αδικηθει” απο τον αντιπαλο του.  Στην φωτογραφια που ακολουθει, ο Μεγαριτης αιμοφυρτος συνομιλει με το εξαγριωμενο κοινο, και του υποσχεται οτι θα συντριψει τον αντιπαλο του, οποτε και οταν του δοεθι η ευκαιρια.

Αθλητικη Ηχω, Κυριακη 22 Σεπτεμβριου 1968

Το αιμα ηταν ενα απο τα κυρια στοιχεια της σκηνογραφιας, οπως στην επομενη φωτογραφια, οπου ο Παπαλαζαρου αποχωρει απο τον αιματοβαμμενο του αγωνα με τον θηριωδη Αττιλιο, φορωντας τη ζωνη του πρωταθλητη.

Αθλητικη Ηχω, Κυριακη 29 Σεπτεμβριου 1968

Τα λεγομενα “αεροπλανικα” κολπα ητανε στην πρωτη γραμμη. Ο ιπταμενος παλαιστης επεφερε συντριπτικο κτυπημα επι του αντιπαλου του, ιπταμενος. Ο Μπουρανης στην φωτογραφια που ακολουθει εφαρμοζει κεφαλοκλειδωμα με τα ποδια επι του εμβροντητου Μουσταφα.

Αθλητικη Ηχω, 1 Ιουλιου 1970

Και ενα ακομη αεροπλανικο, αυτη τη φορα απο τον τρομερο Τρομαρα.

Αεροπλανικον κολπον Τρομαρα

Συνεχιζω με την στρεβλωτικη ποδολαβη που εφαρμοζει ο Αττιλιο επι του Ρωσου Κοριενκο. Με απλα λογια, πιανει το ποδι του αντιπαλου που βρισκεται με την πλατη στο καναβατσο και προσπαθει να το γυρισει προκειμενου να του δημιουργησει θλασεις στους μυς του γονατου, πρακτικα καταστρεφοντας τους. Βεβαια ποτε κανεις δεν εφτασε στο σημειο αυτο, παρολον οτι οι κραυγες και οιμωγες του πεσμενου παλαιστη εδιναν την εντυπωση οτι τουλαχιστον σφαγιαζοταν.

Απο το ψηφιακο αρχειο της Αθλητικης Ηχους

Οι κωδικες

1. Παραβιαση ολων των κανονων

2. Ο διαιτητης ειναι εκει απλως για να προξενει δυσφορια στους παλαιστες και τους θεατες (βλεπε παρακατω σχετικο αποσπασμα απο συνεντευξη με διαιτητη αγωνων κατς).

3. Ο αγωνας εχει και εθνικες διαστασεις, οι Ελληνες εναντιον ολων των αλλων φυλων.

4. Υπαρχουν πολλοι πρωταθλητες και απειρες ζωνες, οσο πιο φαρδια η ζωνη, τοσο πιο σημαντικος ο πρωταθλητης.

Το κολπο της προσγειωσης

5. Αν δεν ματωσει τουλαχιστον ο ενας απο τους παλαιστες, θελουμε τα λεφτα μας πισω.

6. Οι γυναικες θεατες ειναι πιο μοβορες απο τους αντρες.

7. Ολοι καταγγελουν οτι οι αγωνες ειναι σικε, ομως αυτη ειναι η κρυφη και φανερη πηγη της γοητειας των αγωνων, και το ξερουν ολοι.

8. Ο παλαιστης ειναι κατ εξοχην ηθοποιος και ζογκλερ, ο κοσμος του κατς ειναι ενδιαμεσα στο τσιρκο και το παλκοσενικο. Γιαυτο και οι παραπλησιες ασχολιες των παλαιστων ειναι κυριως ρολοι σε ταινιες.

Παραπλησιες Ενασχολησεις

Η παλη αφεαυτης δεν μπορουσε να συντηρησει τα καλα παιδια της. Ο Αποστολος Σουγκλακος εγινε ηθοποιος. Πρωταγωνιστησε σε πολλες ταινιες του ελληνικου “τρας” κινηματογραφου. Στην φωτογραφια μοστραρει το τσεκουρι με το οποιο πετσοκοψε ουκ ολιγα αθωα θυματα στην παραζαλη του ως μανιακος σκεπαρνοφορος δολοφονος.

Ο Αποστολος Σουγκλακος στην Ελληνικη εκδοχη του μανιακου δολοφονου με το σκεπαρνι

Ο πρωτοπαλαιστης Τρομαρας πραγματοποιουσε διαφορα “σωου”, οπως το να σερνει τρενα με τα δοντια του. Τον Ιανουαριο του 2011, κυκλοφορησε η ειδηση οτι ο βοηθος του Κλιντ Ηστγουντ προτεινε στον Τρομαρα να παει στο Χολυγουντ για να παιξει τον Αλκιβιαδη:

«Τις ημέρες των Χριστουγέννων πήγαινα σε μαγαζί στην Πλάκα. Εκεί με πλησίασε ο κ. Τρόφι και κάποιοι που τον συνόδευαν σχολίασαν την καταπληκτική ομοιότητα που κατά τη γνώμη τους έχω με τον Αλκιβιάδη, τον πολιτικό και στρατιωτικό ηγέτη της Αθήνας του 5ου π.Χ. αιώνα.

Μου είπαν λοιπόν ότι αυτό το πρόσωπο θα απασχολήσει τον Κλιντ Ίστγουντ στην επόμενη ταινία του και μου ζήτησαν να συνεργαστούμε», εκμυστηρεύεται.
«Πoλλά χρόνια μετά το μεγαλείο της άθλησης και γυρίζοντας όλο τον κόσμο, είχα πολλές συμμετοχές σε ταινίες», εξηγεί στην Espresso και συνεχίζει:
«Ντουμπλάρισα έναν Γερμανό, έπαιξα με την Καρντινάλε, τον Ασναβούρ, στο σίριαλ Τόλμη και Γοητεία και πολλές φορές τούς έκανα να παραμιλάνε…».
 Διαβάστε περισσότερα: http://rc-cafe.blogspot.com/2011/01/blog-post_5481.html#ixzz1SuvlcDaz

Ο παλαιστης Τρομαρας

Αναμνησεις ενος Διατητη

“Ιστοριες παρα πολλες… Γιατι σας ειπα, εχω διαιτητευσει διεθνεις αθλητες, χωρια οι Ελληνες. Εντυπωση μου εκανε μια φορα στον εαυτο μου κατι που… η μαλλον δυο φορες. Μια φορα ηταν που διαιτητευσα στο Αιγαλεω τον Καπαφλη μαζι με τον Dollars, εναν πρωην πυγμαχο που ειχε αντιμετωπισει τον Joe Lewis -πολυ τρομερος παλαιστης αυτος- και μετεπηδησε στην επαγγελματικη παλη. Ηταν πολυ γερος, δεν καταλαβαινε τιποτα. Θυμαμαι ομως, πριν ακομη διαφημιστουνε και ακουστουνε αυτα τα πραγματα για τα ντοπαρισματα, που παιρνουν χαπια και λοιπα, τον θυμαμαι μεσα στα αποδυτηρια, πριν ακομη ξεκινησει ο αγωνας, επινε δυο-τρια χαπια μαζι. Ποιος να τον επιανε μετα επανω, ηταν σκυλι μοναχο, δεν καταλαβαινε τιποτα. Και μου λεει ο Καπαφλης, θυμαμαι, εαν δεις τιποτα, πιασ τον απ τα μαλλια, κι εγω ο χαζος, σα χαζος βεβαια, την ωρα που εχει τον Καπαφλη σε μια λαβη, κι εκεινος παει να του φυγει, εγω για να υποστηριξω τον Ελληνα τονε βουταω απο τα μαλλια και τον τραβαω. Και τοτε μου κολλαει μια, θυμαμαι ! Και ευτυχως που δεν την εφαγα στη μουρη. Πυγμαχος ηταν, παλαιστης, δεν ξερω ποσα κιλα, βαρεων βαρων, και μου δινει μια εδω στο στηθος και φευγω εξω απο το ρινγκ, πολυ δυνατη μπουνια. Ευτυχως, ομως, ανεβηκα παλι και συνεχισα, που αν ηταν αλλος επρεπε να μην ειχε συνεχισει.”

(απο μια συζητηση με τον  Χρηστο Λεβεντη, ζωγραφο και διαιτητη, που δημοσιευτηκε στο  LIFO, Magic Circus, το Φωτο Μπλογκ του Σπυρου Σταβερη)

Ο διαιτητης Χρηστος Λεβεντης

Τα αξεχαστα

“Σε κάποιο ματς, ο Σουγκλάκος εμφάνισε ένα πιτσιρικά
και αποκάλυψε ότι ήταν “χαμένος γιός του” από τον Καναδά !

Σε ένα άλλο, ο κόσμος κορόιδευε τον μάνατζερ Πητ Παπαδάκο (“Πητ ! Ο Σατανάς !” φώναζαν).
Ο Πητ ανέβηκε τσαμπουκαλεμένος στις κερκίδες, αλλά είδε πολλούς αγριεμένους τύπους και ξανακατέβηκε !

Επίσης σε ένα άλλο ήταν σπόνσορας ένας οίκος νυφικών.
Και διέκοψαν τους αγώνες για … επίδειξη νυφικών !
Έπεσε τρελό μπουκάλι και απίστευτα σχόλια για τα μοντέλα που έκαναν τις νύφες.
Παρουσιαστής ήταν ο Αλέξης Πετρίδης, στον οποίο ο κόσμος είπε το ανεπανάληπτο σύνθημα :
“Αλέξη, ζούμε, νυφούλα να σε δούμε” !

Μια άλλη φορά ο Σουγκλάκος διοργάνωσε ΔΩΡΕΑΝ αγώνες κατς,
μόνο και μόνο ως συμπαράσταση για το λαό της Σερβίας που βαμβαρδιζόταν από το ΝΑΤΟ.

Ή σε μια άλλη εκδήλωση, κυκλοφόρησαν αφίσες παραπλανητικές, ότι δήθεν
μαζί με τους Έλληνες παλαιστές θα έρχονταν και διάσημοι ξένοι (Χόγκαν κλπ).
Φυσικά στις εξέδρες, έπεσε πάλι απίστευτο γιουχάρισμα και κράξιμο.

Γενικά σε τέτοιες διοργανώσεις, όλα τα λεφτά ήταν η κερκίδα,
και τα (ομολογουμένως ευρηματικά) συνθήματά της.”

(απο το “ρετρο αγωνες παλης“)

Απο αγωνα στο κλειστο του ΠΑΟ το 1990

Η Αναζητηση δεν εχει ορια, δεν εχει τερμα, δεν εχει πατο, δεν εχει ταβανι

Στη σελιδα “Πλινθοι και Κεραμοι“μπορεις αγαπητη αναγνωστρια να βρεις και αλλα αρθρα με ιστορικη μνημη, πολιτιστικο βαθος, επιστημονικη υφη και συγκλονιστικη πρωτοτυπια.


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 70 other followers