In my beginning is my end (T.S. Eliot, Four Quartets, East Coker, I)

5th century BC

Acropolis, Athens, Greece

6th century AD

Basilica di San Vitale, Ravenna, Italy

16th century

Matthias Gruenewald, Die Stuppacher Mdonna

Tiziano: Salome con la testa di S. Giovanni Battista

16th – 17th century

Caravaggio, San Giovanni Battista

18th century

San Francisco Church, Salvador, Bahia, Brasil

Inside the Church of San Francisco in Salvador

19th century

Cezanne, Large Pine and Red Earth

Degas, The Millinery Shop

20th century and beyond

Nolde, Hermit on Tree

Freud's Couch, The Freud Museum, London, England

Helmut Newton

Maria Adair, Instalacao Ambiental

Elaine Roberts, Lotus Flower

Venice - my photo

Anselm Kiefer, Salt of the Earth

Boy - my photo

Thomas Schutte, Efficiency Men

Naoussa, Paros, Greece - my photo

Lefkes, Paros, Greece - my photo

Marpissa, Paros, Greece - my photo

The Earth of Marathon, Attica, Greece - my photo

T.S. Eliot - Four Quartets, East Coker, III

 

Happy New Year!!!

P.S. This came as a result of rediscovering X’s letter with the extensive quotation from Eliot’s poem “Four Quartets”. The hand written page is hers.

Seafood!!! Images for the body and the soul (from Venice’s Rialto fishmarket)

Today’s post is food for the body and soul, images from Venice’s seafood market in Rialto.

Rialto Fishmarket in Venice

I love fishmarkets!!! As you can tell from a sequence of posts already dedicated to them!!!!

No words or explanations or arguments are necessary.

Red Mullets - Barboni - Μπαρμπουνια

Alici - Γαυρος

Sardines - Sarde - Σαρδελλες

Sardines - Sarde - Σαρδελλα φιλετο

Molli

Orate

Papaline

Monkfish - Rana peskantrice - Πεσκανδριτσα

Palombo

Eel - Anguila

Swordfish - Pesce Spada - Ξιφιας

Skate - Razza - Σαλαχι

Skate - Razza - Σαλαχι

Sole - Sogliola - Γλωσσα

San Pietro

Scorpion Fish - Scorfano - Σκορπινα

Tuna

Scallops - Canestrelli - Χτενια

Scallops - Capesante - Κοχυλια του Αγιου Ιακωβου

Cuttlefish eggs - Latti di seppia - Αυγα σουπιας

Small cuttlefish - Seppioline - Σουπιτσες

Cuttlefish - Seppie Grosse - Σουπιες

Small Octopi - Folpi - Χταποδακια

Octopi - Piovra - Οκταποδες

Calamaretti

Calamari

Mazzancolle

Scampi

Soft Venetian Crab

Canocce

Squilla - Canocce

The Kaisariani Monastery, near Athens, Greece – Η Μονη Καισαριανης

Το υπεροχο μοναστηρι της Καισαριανης μετα απο 2 χρονια επισκευων και συντηρησης ανοιξε ξανα τις πυλες στους επισκεπτες του. Υπευθυνη για την συντηρηση της μονης και της περιοχης στο δασος του Υμηττου ειναι η Φιλοδασικη Ενωση Αθηνων, την οποια και ευχαριστω γιατι και η περιοχη αλλα και η μονη Καισαριανης αποτελουν θυλακες οξυγονου κυριολεκτικα και μεταφορικα στην δοκιμασμενη Αττικη.

Χαρτης Φιλοδασικης

Η μονη κτιστηκε στη θεση αρχαιου ιερου, μαλλον της Δημητρας της οικογενειας των Λυκομηδων.  Στην περιοχη σωζονται και τα θεμελια τρικλιτης παλαιοχριστιανικης Βασιλικης του 5ου – 6ου μ.Χ. αιωνα.

Κυρια Εισοδος

Ο ναος που διασωζεται σημερα, ειναι βυζαντινου ρυθμου, εγγεγραμμενος σταυροειδης με τρουλο (*) και κτισθηκε τον 11 αιωνα, αφιερωμενος στα Εισοδια της Θεοτοκου. Πολλα απο τα μαρμαρα του αρχαιοτερου ναου χρησιμοποιηθηκαν σαν δομικα στοιχεια.

Τοπογραφικο της Μονης

Η μονη απεκτησε μεγαλη φημη τον 12 και 13 αιωνα και η βιβλιοθηκη της ηταν απο τις πιο πλουσιες στο Βυζαντιο. Οι υπευθυνοι της μονης ειχαν πολυ καλες διπλωματικες ικανοτητες και καταφεραν να τα εχουν καλα και με τους Φραγκους οταν αυτοι κατεκτησαν την Αττικη στις αρχες του 13 αιωνα, αλλα και με τους Τουρκους.

Ναος Εισοδιων της Θεοτοκου και παρεκκλησιο Αγιου Αντωνιου

Το 1204 ο πάπας Ιννοκέντιος ο Γ’ υπέβαλλε την Μονή Καισαριανής στη δικαιοδοσία του λατίνου αρχιεπισκόπου Αθηνών. (**) Το 1458 οι Τούρκοι καταλαμβάνουν την Αττική και ο Μωάμεθ προσέρχεται στη Μονή (***) όπου, σύμφωνα με τον γάλλο γιατρό από την Λυών, Jacob Spon (1675), του παραδίδονται τα κλειδιά της πόλης. Το 1678 ο πατριάρχης Διονύσιος ο Δ’ καθορίζει την Μονή ως “Σταυροπηγική” (****) δηλαδή “ελεύθερη και ασύδοτη” ως πρός τον μητροπολίτη της Αθήνας στον οποίο έχει μόνο μία υποχρέωση: να τον μνημονεύει στη λειτουργία. Το 1792 ο πατριάρχης Νεόφυτος καταργεί με Σιγίλλιο την ελευθερία της Μονής η οποία θα υπαχθεί και πάλι στην μητρόπολη των Αθηνών. Το 1824 η Μονή πλέον “?υποδουλώνεται και οικονομείται ως ίδιον κτήμα των αγίων αρχιερέων. Τί δέν εσυνέβησαν εις αυτό, ποίας τύχας δέν εδοκίμασεν; εκατήντησεν έπαυλις βοών, όνων και αλόγων ζώων το πρώην δυνατόν νά σώση καί να φωτίση πολλάς ψυχάς ανθρώπων”. (Πηγη: Φιλοδασικη Ενωση Αθηνων).

Λουτρα

Τα βιβλια της διασημης βιβλιοθηκης μεταφερθηκαν το 1821 στην Μητροπολη Αθηνων για να προστατευθουν απο την επικειμενη συγκρουση με τους Τουρκους. Δυστυχως συνεβη το ακριβως αντιθετο. Τα βιβλια κατεληξαν στον Παρθενωνα οπου χρησιμοποιηθηκαν για να παρασκευασθουν φυσιγγια κατα την πολιορκια της απο τον Κιουταχη (αναφερεται απο τον Γιωργο Καραχαλιο στα Φαινομενα, Ελευθερος Τυπος, 11 Δεκεμβριου 2010).

Καθολικο Ναου

(*) Ο εγγεγραμμένος σταυροειδής με τρούλο είναι ο αντιπροσωπευτικός βυζαντινός ρυθμός. Κύριο χαρακτηριστικό στοιχείο αυτού του θαυμαστού ρυθμού είναι ο σχηματισμός σταυρού εσωτερικά και εξωτερικά στο σχεδόν τετράγωνο πια κτίσμα, με τον έναν ή τους πέντε τρούλους. Η δημιουργία κογχών στη βόρεια και νότια πλευρά όχι μόνο αυξάνουν τον εσωτερικό χώρο,αλλά χαρίζουν παράλληλα ομορφιά και χάρη. Υπάρχουν πάμπλλα δείγματα αυτού του θαυμασίου ρυθμού, όπως η Γοργοεπίκοος (άγιος Ελευθέριος), άγιοι Θεόδωροι, Καπνικαρέα, Καισαριανή στην Αθήνα, Παναγία των Χαλκαίων στη Θεσσαλονίκη, οι εκκλησίες του Μυστρά, κ.α.(Πηγη: Αποστολικη Διακονια της Εκκλησιας της Ελλαδος)

Η Αγια Τριαδα

(**) Μετά την κατάκτηση της Κων/πόλεως από τους σταυροφόρους επακολούθησε δια προκαταρκτικής συνθήκης διανομή ολόκληρου του Βυζαντινού κράτους μεταξύ των Φράγκων σε λατινικά φέουδα. Στο μαρκήσιο Βονιφάτιο Μομφερατικό, γνωστό στρατηγό της άλωσης της Κων/πόλεως παραχωρήθηκε ήδη από το Σεπτέμβριο 1204 το ιδρυθέν τότε Φραγκικό βασίλειο της Θεσσαλονίκης, το οποίο περιελάμβανε και την χώρα των Αθηνών. Έτσι οδηγήθηκε ο Βονιφάτιος προς κατάκτηση των περιοχών του. Η Αθήνα μετά της Ακροπόλεως καταλήφθηκαν αμαχητί. Η πόλη είχε παραμεληθεί τελείως υπό των Βυζαντινών από αρκετών δε ετών στερούταν διοικητικής κεφαλής. Η «θρυλούμενη και χρυσή πόλη Αθήνα η «πάλαι μεν μήτηρ σοφίας παντοδαπής και πάσης καθηγεμών αρετής» στις παραμονής της Δ΄ Σταυροφορίας καταπιεσμένη από τους φόρους και την απληστία των αρχόντων και λησμονημένη από τους ανθρώπους, είχε χάσει σύμφωνα με την μαρτυρία του Μιχαήλ Χωνιάτη, την παλαιά της δόξα και είχε μεταβληθεί σε μικρό και «αοίκητο χωριό» που την τύχη της ακολούθησε και το «ένδοξο επίνειό της».

Βρεφοκρατουσα

(***) Οι Τούρκοι κατέλαβαν την Αθήνα τον Ιούνιο του 1458, μετά την κατόπιν συνθηκολόγησης παράδοση της Ακρόπολης από τον τελευταίο δούκα των Αθηνών, τον Francesco II Acciajuoli, στον διοικητή της θεσσαλίας Ομάρ. Στη μακραίωνη ιστορία της πόλης των Αθηνών, αυτή η κατάληψη από τους Τούρκους αποτελεί τη μοναδική περίπτωση «ειρηνικής» κατάκτησής της χωρίς καταστροφή. Ο Μωάμεθ Β’ επισκέφτηκε την πόλη γύρω στα τέλη του Αυγούστου της ίδιας χρονιάς, προκειμένου να την επιθεωρήσει αλλά και να θαυμάσει τα περίφημα αρχαία μνημεία που την κοσμούσαν. Η εντύπωση που του προκάλεσαν τα τελευταία, ιδίως η Ακρόπολη, ήταν τεράστια. Μάλιστα, σύγχρονοι χρονογράφοι αποδίδουν σε αυτήν την επιείκεια με την οποία αντιμετώπισε τους Αθηναίους, παραχωρώντας τους ποικίλα προνόμια, όπως την ελευθερία της λατρείας και τη σχετική αυτοδιοίκηση. Έτσι, σταδιακά η πόλη αναπτύχθηκε και πάλι, μετά την εξαθλίωση στην οποία είχε περιπέσει κατά τη Φραγκοκρατία.

Παντοκρατωρ

(****) Σταυροπηγιακή μονή : Σταυροπηγιακή ή πατριαρχική χαρακτηρίζεται η μονή η οποία υπάγεται άμεσα στον Οικουμενικό Πατριάρχη και κατά συνέπεια αποσυνδέεται από την διοικητική εποπτεία του επιχώριου μητροπολίτη ή επισκόπου. Σύμφωνα με την κανονική παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο Πατριάρχης έχει το δικαίωμα κατά την ίδρυση μονής σε περιοχή της δικαιοδοσίας του να αποστέλλει σταυρό, ο οποίος τοποθετείται στα θεμέλια της μονής και θεμελιώνει την άμεση εξάρτησή της από αυτόν.

Το Καθολικό και ο λουτρώνας είναι τα αρχικά κτίρια του 11ου αιώνα αλλά ο νάρθηκας, το καμπαναριό καθώς και το παρεκκλήσι του Αγίου Αντωνίου είναι προσθήκες μεταγενέστερες της περιόδου της Τουρκοκρατίας. Τα κτίσματα ήσαν διατεταγμένα γύρω από την εσωτερική αυλή, Στο ανατολικό μέρος υπήρχε το Καθολικό, στο δυτικό η τράπεζα με το μαγειρείο, στη νότια πλευρά ο λουτρώνας μετασκευασμένος στα χρόνια της Τουρκοκρατίας σε ελαιοτριβείο της μονής και δίπλα διώροφα κτίρια με τα κελιά πού είχαν μπροστά ανοιχτή στοά

Η Ανασταση του Λαζαρου

Τοιχογραφίες: Η παλαιότερη τοιχογραφία βρισκόταν στον εξωτερικό νότιο τοίχο του καθολικού πού σήμερα περιλαμβάνεται μέσα στο παρεκκλήσι του Αγίου Αντωνίου. Είναι μία μορφή Παναγίας, δεομένης προς αριστερά, με αδρές γραμμές σχεδίου που φανερώνουν επαρχιακή τεχνοτροπία του 14ου αιώνα.
Ο ναός και ο νάρθηκας κοσμούνται από τοιχογραφίες τής εποχής της τουρκοκρατίας. Οι τοιχογραφίες του νάρθηκα έγιναν από τον Ιωάννη Ύπατο από την Πελοπόννησο, το 1682 και με δαπάνες του Μπενιζέλου, σύμφωνα με επιγραφή που υπάρχει στον δυτικό τοίχο.

Στον τρούλλο παριστάνεται ο Χριστός Παντοκράτωρ, στο τύμπανο, που χωρίζεται σε δύο ζώνες και εικονίζονται η Ετοιμασία του θρόνου, η Παναγία, ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, οι άγγελοι καθώς και τετράμορφο σύμπλεγμα των τεσσάρων Ευαγγελιστών. Στην κόγχη του ιερού παριστάνεται η Θεοτόκος Πλατυτέρα, ένθρονη, πλαισιωμένη από δύο σεβίζοντες αγγέλους.

Οι τοιχογραφίες του ναού δεν διακρίνονται για καινοτομίες στους εικονογραφικούς τύπους αλλά ανήκουν σε κρητικά εικονογραφικά πρότυπα του 16ου αιώνα που συναντούμε στις εκκλησίες του Αγίου Όρους.

Ο χαρακτήρας των τοιχογραφιών του 17ου αιώνα γίνεται πάντως όλο και πιο λαϊκός. Η τάση αυτή είναι φανερή στις τοιχογραφίες του νάρθηκα τόσο στο στυλ όσο και στην τεχνική εκτέλεση. Είναι φανερή πλέον η βούληση του ζωγράφου να απομακρυνθεί από τα πρότυπα της Κρητικής Σχολής.

Η Τραπεζα

Τράπεζα

Απέναντι από το καθολικό, στη δυτική πλευρά του τείχους, μέσα σε ένα ενιαίο και αυτοτελές κτίριο βρίσκονται η τράπεζα και το μαγειρείο. Η τράπεζα είναι μια επιμήκης ορθογώνια θολωτή αίθουσα που χωρίζεται σε δύο χώρους. Το μαγειρείο είναι προσκολλημένο στη νότια πλευρά της τράπεζας, είναι τετράγωνο με θολωτή οροφή απ’όπου υψώνεται η καπνοδόχος. Η εστία βρίσκεται στη μέση και γύρω της έχει κτιστό πεζούλι προσκολλημένο στους τέσσερις τοίχους. Το κτίριο αυτό χρονολογείται πιθανότατα από τον 16ο ή τον 17ο αιώνα.

Αγορι και Γαιδουρακι

The “Arista” Trip – Το ταξιδιον της “Αριστης”

Το παρον αποτελει ταξιδιωτικον χρονικον. Λιγο πριν τα Χριστουγεννα εξορμησα στην Τοσκανη για να δω τον φιλο μου τον Νταριο και να προμηθευτω τα αναγκαια κρεατικα για το μετα-Χριστουγεννιατικο τραπεζι με το οποιο εδω και 19 χρονια τιμω τον κουμπαρο Εμμανουηλ και την κουμπαρα Μαρια, τους οποιους ενυμφευσα στις 26 Δεκεμβριου 1991.

Ο Νταριο ειναι χασαπης σε μια κωμοπολη της Τοσκανης, το Παντσανο, και με τιμα με τη φιλια του απο το 2003.   Παρολον οτι ειναι διεθνης φιρμα, ειδικα στις ΗΠΑ οπου η κοινοτητα των σεφ Ιταλικης καταγωγης τον λατρευουν, ο Νταριο μενει πιστος στη δουλεια του, ανοιγει το μαγαζι του καθε μερα στις 9 και το κλεινει στις 2 το μεσημερι. Αποτελει γνησια ενσαρκωση του αρτιζανου τη Αναγεννησης και οταν γνωριστηκαμε μου απεκαλυψε: “εγω Νικο δεν ειμαι Ιταλος, ειμαι Ετρουσκος”. Στον Νταριο εχω αναφερθει και σε προηγουμενο αρθρο μου τον Αυγουστο του 2009.

This is a travel report of my last visit to my friend Dario, in Panzano, Chianti, Tuscany, Italy. A fe w days before Christmas I found a couple of days to cross the Adriatic, drive to Panzano and visit with my friend, who supplies me with the best meat products. Dario is a celebrity butcher, especially in the USA, where the community of chefs with Italian origin swear in his name. In spite of his celebrity status, Dario remains true to his vocation. He opens his shop at 9, and closes it at 2 every day, rain or shine. In his web site he proclaims: “Io sono un artigiano”, i.e. “I am an artisan”, and what an artisan he is!

Το δρομολογιο ειναι απλο. Πατρα – Ανκονα με το πλοιο, ενα απο τα αγαπημενα μου Σουπερφαστ, γευμα και διαμονη στην περιοχη κοντα στην Ανκονα για μια βραδυα, και την επομενη μερα μεταβαση στην Τοσκανη μεσω Περουτζια, διασχιζοντας εξ ανατολων προς δυσμας την ιταλικη χερσονησο, με αυτοκινητοδρομους που τρυπανε τα βουνα της χερσονησου πλειστες οσες φορες και μηδεν διοδια.

The travel plan is simple. Patras – Ancona on board one of my favourite ferrys, Superfast, arrival the next day and lunch at one of the restaurants near Ancona. Overnight stay in the Marches area, and the next day crossing of the Italian peninsula from east to west. The route takes me to Panzano via Perugia.

Φθανοντας στο λιμανι της Πατρας, στην Ηρωων Πολυτεχνειου, αντικρυσα για πρωτη φορα το κυμα των μεταναστων που εχει κατακλυσει την περιοχη του λιμανιου. Ενα πληθος μεγαλο, πανταχου παρον, αφημενο στην τυχη και την κακοτυχια του. Σκεφτηκα τον εαυτο μου στη θεση τους. Αφραγκος, αστεγος, βρωμικος και ελεεινος σε μια ξενη πολη, τι θα εκανα;

Arriving at the port of Patras, I saw for the first time the “wave” of immigrants who are stuck in the city and spend their time moving around the port area. The crowd is big, left to its misery and fate. How would I feel feel if I were in their position? Not well at all!  In spite of the obvious things that need to be done, nothing is done to ease the burden off the unfortunate people’s backs and eventually resolve the problem.

Ελαφρα συννεφια, αερας ελαχιστος, η προβλεψη για το περασμα απεναντι στην Ανκονα καλη. Το τεραστιο Σουπερφαστ 11 ειναι σχεδον αδειο. Τα περισσοτερα φορτηγα και ΙΧ θα μπουνε στην Ηγουμενιτσα. Χαζευω τα προσωπα των ταξιδιωτων. Οι περισσοτεροι ειναι φορτηγατζηδες, και απο ο,τι ακουσα υπαλληλοι οδηγοι, οχι ιδιοκτητες. Μαλλον ειναι καταδικασμενοι να κανουνε Χριστουγεννα στο δρομο, δεν προλαβαινουνε να γυρισουνε για τα Χριστουγεννα.

The weather was mild for December, a few clouds, light wind, temperature around 10 degrees centigrade. Superfast XI is almost empty. Most of the trucks and passenger cars will board in Igoumenitsa. I look at the travelers’ faces. Most of them are truck drivers, employees of firms rather than owners. It is too short a time for the Greeks to return home for Christmas.

Οι προβλεψεις επαληθευτηκαν. Ο διαπλους καλος, η θαλασσα ηρεμη, και η θερμοκρασια ηπια. Αρκετη υγρασια στην ατμοσφαιρα ομως.  Η Ανκονα ντυμενη στα χειμερινα χρωματα ειναι πιο σοβαρη, σχεδον επισημη. Καθως πλησιαζουμε την αποβαθρα για να δεσουμε, θυμαμαι οτι στην Ανκονα μεγαλωσε η Teresa Iginia de Marsanich,  η μητερα του μεγαλου Ιταλου λογοτεχνη Alberto Moravia.

The weather forecast came true. Very smooth sailing, calm seas, mild temperature. Due to the south winds, there is a lot of moisture in the air. Ancona welcomes us dressed in its winter colors. As we approach the pier, I remember that Ancona was the hometown of Teresa Iginia de Marsanich, the mother of the great Italian novelist Alberto Moravia.

Στην πρωτη στροφη για να βγω απο το λιμανι βλεπω το χιονι. Εδω και τρεις μερες αρχισε να λυωνει, παραμενει ομως και ηταν πολυ!

On the first turn to exit the port area I See the pile of melting snow. Three days ago they had heavy snowfall!

Η πρωτη σταση στην διπλανη πολη παραλιακη πολη της Σενιγκαλια, επανω στην παραλιακη λεωφορο. Το τοπωνυμιο ονομαζεται η Παναγιτσα του Ψαρα, και εχει αυτο το μικρο μνημειο . Ακριβως απεναντι, βρισκεται το ομωνυμο εστιατοριο του σεφ Μορενο Τσεντρονι. Για την επισκεψη μου σε αυτο εχει προηγηθει το σχετικο αρθρο.

First stop tot he neighboring town of Senigallia, on the avenue that runs along the Adriatic coast. The spot on the photo is called “Madonina del Pescatore” as the small monument testifies. Across the road, Moreno Cedroni, one of the most talented Italian chefs, offers you delicacies of the sea (and not only) in his restaurant with the same name. My visit to the restaurant is reported in the relevant post

Ολοταχως τωρα στο αγροτουριστικο καταλυμα “Tenuta San Marcello”  στους λοφους 30 χιλιομετρα απο την Ανκονα. Η περιφερεια ειναι η Marche, μια απο τις σχετικα αγνωστες τουριστικα περιοχες της Ιταλιας. Κι ομως, παρολο το χειμερινο χρωμα, το αγροκτημα ειναι υπεροχο!

After a delightful lunch I head straight to ”Tenuta San Marcello“, an wine producing farm up on the hills west of Ancona. Marche, the region of ancona, is not a touristy area, but I love the landscape and – of course – the wine!

Η Πασκαλ και ο Μασσιμο, καλλιεργουν αμπελια. Πριν το 2008 κατοικουσαν και εργαζονταν στο Μιλανο, επαγγελματιες και οι δυο. Καποια μερα ομως αποφασισαν οτι η ζωη στην μεγαλη πολη του Βορρα δεν τους παει. Ο Μασσιμο καταγεται απο το Μπαρι, και εβρισκε τη νοοτροπια των Βορειων εντελως ξενη προς την δικη του. Πουλησαν λοιπον τα παντα και κατεβηκαν στο Σαν Ματρτσελο, οπου και αγορασαν το αγροκτημα. Εβαλαν τα λεφτα τους, δανειστηκαν και απο την τραπεζα, κι εφτιαξαν το καταλυμα.

Pascale and Massimo grow vines. Before 2008 they were professionals employed in Milan. One day they decided that urban life is not what they want to do for the rest of their life, and left. Massimo comes from Bari and found the culture of the North alien to his own. They sold what they owned and bought this agricultural land with a farm building in the area near San Marcello.

Το αγροκτημα διαθετει απλετους χωρους και ειναι ηδη δημοφιλες. Η Πασκαλ μου ανεφερε οτι παρολα τα καλα, δεν υπαρχει ακομη ενα πλαισιο προστασιας του αγροτικου περιβαλλοντος. Προσφατα ενα γειτονικο αγροτεμαχιο πωληθηκε σε εταιρεια που θα αναπτυξει φαρμα φωτοβολταϊκων! Για καποιο λογο δεν μπορω να διανοηθω κατι τετοιο να επιτρεπεται στην Τοσκανη!  Η Πασκαλ και ο Μασσιμο θα προσπαθησουν να μπλοκαρουν την εγκριτικη αποφαση, και δεν μπορουν ακομη να πιστεψουν οτι ενω η αδεια δοθηκε απο την Ανοιξη, κανεις απο τους ντοπιους στο Σαν Μαρτσελο δεν τους ανεφερε κατι. Το εμαθαν κατι τυχη το Δεκεμβριο!

In its first year of operation the residence is already popular and very comfortable for the visitor. Pascale told me that in spite of the nature of the local economy, there is still no framework of protection of the agricultural environment. A few months ago, an adjacent plot of land was sold to a photo-voltaic company, to build a relevant “farm”. As she was talking, I could not help thinking that such a permit would not be given in Chianti!   Pascale and Massimo will try to block the permit, but are stunned by the fact that during the months that have elapsed since, none of the locals has told them anything about it, and they had to find out by chance.

Πισω στα παραγομενα κρασια. Το λευκο σταφυλι ειναι Verdicchio dei Castelli di Jesi, και το κοκκινο Lacrima di Morro d’Alba . Και τα δυο ειναι τοπικα και δεν καλλιεργουνται σε αλλες περιοχες της Ιταλιας. Το κυριως καταλυμα ειναι μια επισκευασμενη παληα αγροικια.  Ευχαριστω Πασκαλ και Μασσιμο, ελπιζω να σας ξαναδω την Ανοιξη!

In any case, they produce great wine, one red, Lacrima di Morro d’Alba, and one white, Verdicchio dei Castelli di Jesi. Both grapes are local and I am already impressed by both. Thank you Pascale and Massimo, hope to see you in the near future!

Καθ’ οδον απο Σαν Μαρτσελο προς Παντσανο. Λιγο μετα την Perugia  φτανω στο Lago Trasimeno τη μεγαλυτερη λιμνη στην Ιταλικη χερσονησο, κατα τι μικροτερη απο την λιμνη Como.

It is now time to go to Panzano. A few kilometers after Perugia I have Lago Trasimeno on my left. It is the biggest lake of the Italian peninsula, a few square kilometers smaller than Lake Como in the North.

Η γεματη λοφους περιοχη Chianti, που παραγει το ομωνυμο κρασι, ειναι ενα φυσικο τοπιο που διατηρειται με θρησκευτικο ευλαβεια απο τους Τοσκανους. εν θα δεις φωτοβολταϊκα εδω! Και φωτοβαλταικα μεν δεν εχει, εχει ομως αρκετη ομιχλη και χιονι στην ακρη του δρομου.

The Chianti area, producing the wine with the same name, is a natural environment preserved with religious fervor by the locals. No chance of seeing photo-voltaic panels in the middle of the vineyards in Chianti! But I can see snow on the sides of the road and quite a bit of fog, even though it is already mid day.

Η κωμοπολη του Παντσανο στην καρδια του Κιαντι, ειναι ο προορισμος μου. Το μαγαζι του Νταριο ειναι στο κεντρο της πολης “Παλαιο Κρεοπωλειο Τσεκινι”.

Panzano is my final destination. On top of a small hill in Chianti, Panzano is the small town where Dario Cecchini has his butcher shop, “Antica Macelleria Cecchini”.

Δεν υπαρχουν τα πληθη των τουριστων επισκεπτων του καλοκαιριου. Ενας δυο ντοπιοι, μπαινουν και βγαινουν. Ο Νταριο ειναι μονος του στο μαγαζι. Η γυναικα του Νταριο, η Κιμ πεταξε το πρωι για Σαν Φρανσισκο και θα γυρισει σε ενα μηνα. Μετα την υποδοχη που οπως παντα ειναι εγκαρδια, παραδιδω στον Νταριο το δωρο που πηρα για την Κιμ, και εκεινον. Το βιβλιο του φωτογραφου McCabe Greece: Images of an Enchanted Land, 1954-1965.

There are no tourist’s crowds today in the shop. The clients are locals. Dario is attending the shop alone. His wife Kim flew the same morning to California to see her parents. After exchanging the first greetings, I present Dario the present I got for them. McCabe’s book of black and white photographs Greece: Images of an Enchanted Land, 1954-1965.

Οσοι δεν το εχετε δει, δειτε το στο συνδεσμο που εχω προς την Αμαζονα. Αξιζει τον κοπο. Για μενα ειναι ενα βιβλιο που πρεπει να εχει καθε Ελληνας (οχι εξ αιματος, αλλα εκ πολιτισμου).  Ο Νταριο ειναι ενθουσιασμενος. “Μου θυμιζει το ταξιδι μου στην Ελλαδα των Συνταγματαρχων το 1970″ μου λεει.

Those of you who have not had a chance to see this book, have a look at it using the Amazon link. For me it is a valuable book that should be on the book shelf of every Greek (not by blood but by culture). Dario loves it. “It reminds me of the Greece I Saw back in the 70′s” he says.

Μια πελατισσα τελειωνει τα ψωνια της και ο Νταριο μου τη συστηνει. Ειναι η Μυριαμ, μια γυναικα απο την κωμοπολη. Μολις ακουει οτι ειμαι Ελληνας, ανοιγει την τσαντα της και βγαζει μια φωτοτυπια με το ποιημα του Καβαφη “Ιθακη” αποδομενο στα Ιταλικα.

A woman finishes her shopping and Dario introduces her to me. Her name is Myriam, and when she hears that I come from Greece she opens her purse and pulls out a photocopy of Cavafy’s Ithaca, translated in Italian. The culprit is Dario, who loves Cavafy and indoctrinates all of his friends and clients.

Και τωρα ωρα για δραση! Ο Νταριο αρχιζει την ετοιμασια της Αριστης, που ειναι χοιρινο ρολο με μυρωδικα της Τοσκανης, που θα ψηθει στο φουρνο.

And now, action time! Dario starts the preparation of Arista, which is rolled pork pancetta with Toscana spices.

Το πρωτο βημα ειναι αβαθεις επιμηκεις τομες στο δερμα, για να μπορεσει να τυλιχθει το κρεας.

Cut the skin on the long side so that the pancetta can be rolled.

Στο δευτερο βημα αλειφεται το κρεας με πολτο σκορδου.

Spread garlic pulp on the inside.

Το τριτο βημα περιλαμβανει θυμαρι και αλατοπιπερο.

Sprinkle thyme, salt and pepper.

Το τεταρτο βημα κλεινει την ετοιμασια με αφθονο δενδρολιβανο.

Finally, be generous with rosemary.

Τελος, τυλιγομε, δενομε και συσκευαζομε  για το μακρυνο ταξιδι. Ο Νταριο βαζει στο κουτι κι ενα βαζακι με αλατι, πιπερι και μυρωδικα της Τοσκανης, που νοστιμιζει ενα καλο κομματι κρεας χωρις να “σκοτωνει” τη γευση του και τα αρωματα του.

Roll, tie, pack neatly, for the long journey back to Greece. Dario adds a vase with salt, pepper and Tuscan spices, that add taste to the meat without overpowering it.

Η Αριστη της Τοσκανης εχει και μιαν ιστορια να τη συνοδευει. Το Ιανουαριο του 1439 μεταφερθηκε στη Φλωρεντια η Συνοδος της Φερραρα αναμεσα στη Δυτικη και την Ανατολικη Εκκλησια. Την Ανατολικη Εκκλησια εκπροσωπουσε αντιπροσωπεια της οποιας ηγειτο ο Πατριαρχης Ιωσηφ ο Δευτερος.

Arista of Tuscany, as the dish is known, has a legend following it. In January 1439, the Council of Ferrara between the West and East Christian Churches, was moved from Ferrara to Florence. The Eastern Church delegation was headed by the Patriarch Joesph II.

Σε ενα γευμα που παρεθεσαν οι Φλορεντινοι στους μετεχοντες, περιελαβαν την Αριστη. Αφου δοκιμασε ο Πατριαχης Ιωσηφ, κατα την παραδοση  σηκωθηκε, και ανεκραξε “Αριστος!” Εκτοτε το χοιρινο αυτο ρολο αναφερεται ως η Αριστη της Τοσκανης.

The hosts presented the Patriarch with a meal that included Arista. After the Patriarch tasted it, he rose and pronounced in a loud voice “Aristos”! meaning the best in Greek. Ever since, the dish is called “Arista Toscana”

Ο Νταριο οπως παντα ειναι και ενας εξοχος οικοδεσποτης, οποτε δεν μπορω να αρνηθω τρια απο τα εξαισια εδεσματα που ετοιμαζει καθε μερα στο εργαστηριο του.

Dario is in addition to everything else a great host, so after the preparation of the Arista, it is time to have a taste of his recipes.

Sushi del Chianti

Sushi del Chianti.

Αυτη η δημιουργια του Νταριο ειναι – οπως ολες – η αποθεωση της απλοτητας και της ποιοτητας της πρωτης υλης. Μοσχαρισιο κρεας αριστης ποιοτητας εχει κοπει με το μαχαιρι (ποτε απο τη μηχανη του κυμα) και αναμιχθει με ελαιολαδο και μυρωδικα ισα ισα για να σπασει η ευθυγραμμη γευση του κρεατος.

Raw veal cut with knife to a smooth soft pulp seasoned with slat, pepper and spices, with a touch of lemon zest.

Tuna (Tonno) del Chianti

Tuna (Tonno) del Chianti.

Εδω εχομε την αλλη ακρη της κλιμακας, χοιρινο μαγειρεμενο σιγα σιγα μεχρις οτου σχεδον λειωσει, και αποκτησει αυτη την υφη του τονου. Ειναι μια συνταγη που τη βρηκε ο Νταριο στην παραδοση και την επανεφερε με τον δικο του τροπο.

Dario found this traditional recipe and improved on it. This slowly cooked pork meat really tastes like tuna!

Cosimino (Meatloaf)

Cosimino (Meatloaf).

Το ρολο απο χοιρινο κιμα ειναι μια αρμονια αρωματων, αφου ο Νταριο εχει βαλει ολη του την τεχνη να φτιαξει κατι εξαιρετικα νοστιμο.

And the famous meatloaf, a real delight!

Ολα τα καλα ομως εχουν το τελος τους, κι ετσι ειμαι παλι στο δρομο για την επιστροφη, αφου υποσχεθηκα στον Νταριο οτι θα επιστρεψω τον Αυγουστο.

As always in life, the good things do not last very long, it is time to go, having promised to Dario that I will be back in August.

Το υπεροχωτατο Σουπερφαστ 11 δεμενο στην Ανκονα, ετοιμο για το περασμα απεναντι. Μονο που δεν ηξερα οτι ειχε 10 μποφωρ μεχρι την Κερκυρα. Μετα το τρελλο ταρακουνημα η Ηγουμενιτσα νυσταγμενη ακομη μας υποδεχεται.

The superb Superfast XI ready to sail from the port of Ancona. The only thing I did know was that there were winds of 10 in the beaufort scale from Ancona all the way to Igoumenitsa. After all the crazy dancing on the waves, Igoumenitsa greets us.

Με τρεις ωρες καθυστερηση, ταλαιπωρημενοι και κουνημενοι για τα καλα, φθανομε στον Κορινθιακο .

With three hours of delay, shaken and stirred like a good James Bond Martini, we enter the Corinthian Gulf.

Ο αερας δεν ειναι τοσο εντονος, και η θερμοκρασια ειναι στους 15 βαθμους.

The winds are now between 6 and 8 on the beaufort scale, and temperature around 15 degrees.

Τελειωνει η επιστροφη με το τελευταιο σκελος, Πατρα – Αθηνα. Ο δρομος σχετικα αδειος, ειναι πια παραμονη Χριστουγεννων. Το μαγειρεμα και το τραπεζι της Αριστας ακολουθουν σε επομενη αναρτηση.

I am almost there! I only need to travel the 221 km from Patras to Athens. The road is almost empty, the weather is fine. The preparation of the “Arista” meal will follow in a separate post.

Ευχομαι τα καλυτερα σε ολους του περαστικους απο εδω, το ατελιε που τοχουμε βαφτισει.

I wish to all the visitors of the blog a Happy and Creative New Year!

Its almost summertime and the living gets easier – Εσκασε μυτη το καλοκαιρακι και η ζωη γινεται ευκολωτερη

Late May in Greece and the continuum of space and time is broken.

You go to the beach and although the water is still rather cold, there are many ways to get warm inside your heart.

You then go for a stroll in the area and the smell of cooking foods arrest your senses.

In my case, I got so excited about all this that when my sister called me announcing that she had a lobster from Cyclades, I run to her house in almost zero time. (the more you want something, the more time is distorted – and with the distortion of time comes the degradation of senses and feelings).

Armirikia

The wonderful “armirikia”, the greens growing near the sea, are the natural choice of a warm salad to start your meal. All you need is olive oil, lemon juice and a bit of sea salt.

Maridakia

The next dish is the wonderful “maridakia”, small fish that is fried without any gutting or descaling. The absolute taste of the sea, must be eaten whole and enjoyed with ouzo. My sister fried them to perfection, and added to the dish a couple of seaweeds that were the highlight! I want to have fried seaweed now!

Lobster salad

The lobster came from the Cyclades, the islands complex in the center of the Aegean. I prepared the salad with the meat from the claws.

I started breaking the claws and pulling the meat out and the aromas of the sea made me forget that I wanted to take a picture!

In any case, I added lemon juice, olive oil, a spoonful of home made mayonnaise and parsley. the result was unforgettable!

I cannot ever describe the aromas and the texture of the claw meat. I surrender and declare my impotence.

Nature has defeated me in the most comprehensive way!

CREDITS

1. Thanks to Kelly and Natasha for bringing the freshness of  summer to the post.

2. Brava to my sister for sharing the delicacies with me.

Greece will never die – Η Ελλαδα ποτε δεν πεθαινει

Η σημερινη αναρτηση ειναι εορταστικη.

Χαιρετιζει το ΔΝΤ, αναπολει και αναμενει με ανυπομονησια την Δραχμουλα, και ριχνει μια ματια γυρω στον κοινωνικο περιγυρο, για να μην ξεχνιομαστε κιολα!

Εξαιρετικες θερμες ευχαριστιες στον ανυπερβλητο Κωστα Μητροπουλο, που δεν χρειαζεται τα δικα μου λογια για να χαρακτηρισθει ως ο μεγαλυτερος σκιτσογραφος ολων των εποχων στην Ελλαδα.

Καλως ηλθε το ΔΝΤ!

Απο την εφημεριδα ΤΑ ΝΕΑ, 16 Απριλιου 2010

Επιτελους!

Μια αποφαση, εστω και στα μουλωχτα, μια πορεια, μια κατευθυνση!

Κουραστηκα να ειμαστε ακυβερνητο καραβι με διχως πανια.

Δεν υπαρχει χειροτερο πραγμα απο την αναποφασιστικοτητα και την θολουρα.

Και μην ξεχναμε:

“No pain, no gain!”

Ελλας – Γερμανια Συμμαχια – ή ο Δρομος προς τη Δραχμουλα

Απο την εφημεριδα ΤΑ ΝΕΑ, 16 Απριλιου 2010

Η μονη ρεαλιστικη διεξοδος ειναι η εξοδος απο την Νομισματικη Ενωση και η επιστροφη στην Δραχμουλα. Προβλεπω το 1 ΕΥΡΩ περιπου 700 δραχμες.

Να σταματησει ο ακρατος καταναλωτισμος!

Ας φορεσουμε κι ενα τζην που δεν κανει 300 ΕΥΡΩ!

Ας κρατησουμε και μια τσαντα που δεν κανει χιλιαρικο!

Ας φορεσουμε κι ενα ζευγαρι παπoυτσια που δεν κανει 500 Ευρω!

Κι ομως, δεν ειμαστε ολοι ιδιοι…

Και ας μην ξεχναμε τα λαμογια, τους διεφθαρμενους δημοσιους υπαλληλους, τους φοροφυγαδες ζαπλουτους, γιατι αυτοι ειναι οι πραγματικοι εχθροι του λαου, δεν ειναι η κυβερνηση. Που σε τελικη αναλυση κανει τωρα τη λαντζα.

Η Κυβερνηση ομως ελεγχεται γιατι δεν χωνει τους κλεφτες στην φυλακα!

Γιατι τους αφηνει να τριγυρνανε και να προκαλουν!

Τα καλα κοποις κτωνται

Εχουμε και καποιο λογο να ειμαστε αισιοδοξοι

Ερχεται καλοκαιρι!

θα παμε σε ωραια μερη

θα παμε και σε ενα νησακι

(“ο ιστορικος Μιαουλης”)

θα καπνισουμε ενα τσιγαρακι

(ο παμμεγιστος Μαρκος)

θα πιουμε ενα ουζακι

Απο το φωτογραφικο αρχειο Βαρβαγιαννη

και θα φαμε κι ενα χταποδακι

ε θα φαμε και λιγο παστουρμαδακι

ευτυχειτε

(μαλλον θα συνεχιστει)

Restaurant Guth, Lauterach, Bregenz, Austria

“Lets go  and have a nice meal, this is no weather for being outdoors”, said Manolis, when the snow started accumulating on the ground and the visibility was reduced to less than 50 meters. You have seen the pictures in the “white” post, now its time to get down to the eating and drinking business.

Restaurant Guth was around the corner, at the outskirts of Bregenz by lake Constance in the Austrian – German borders. In the map below, you can see Bregenz in the lowest right side of the lake.

Chef Thomas Scheucher is one of the most creative Austrian chefs and has created a modern environment to serve his creations.

The building is new, and the outside is austere in style. The inside is warm and with a beautiful garden view.

The chef’s menu was our choice, but Manolis asked for a swap. Instead of the soup, he asked for the tripe. Such a request would not be honoured in France, where you would be asked to order it as extra. Not in friendly, hospitable Austria, where the request was accepted with a smile.

The amuse bouche was a slice of foie with brioche and quince and pear marmalade, accompanied by scallop’s and musel’s hot beverage. Exquisite and multilayered in taste and flavours, this was one of the best amuse I have ever tasted! The philosppher of Atelier will offer his own views while he comments on the post, so I will not try to interpet him, which would in any case be sacrilegious!

Marinated tuna with horseradish mousse, accompanied by a pike croquette served on cubes of beetroot. The tuna was soft and sweet, the horseradish perfectly accompanied the oily flesh, while the croquette was like solid foam (a contradiction of terms and senses).

Sauteed tripe with herbs of the nearby forest. Never had this dish before, and it was worth the wait of so many years! A complete game with the senses this one, thin threads of tripe enveloped in the aromas of the forest, melt in the mouth and bless it with eternal memories of gastronomic pleasures.

Zander fillet with octopus, on a bed of fresh green beans. The dish of extreme lightness, attempted to supplement the memory of the mighty tripe with a presence of indelible subtlety and kindness to the palate.

Free-range beef fillet with mushrooms, celery and semolina crack dumplings (knoedel). The ultimate in meaty texture and taste, medium to rare, the knife was practically not needed to cut through this velvety flesh!

Hot chocolate desert, with fried bananas and bitter sweet foam. The perfect conclusion to a perfect meal. It took the chef almost 20 minutes to prepare the cylinders of delight, and was well worth it!

In the basement, you can find another source of pleasures, the wine cellar. We were served excellent austrian wines to accompany the dishes. More on austrian wines will come in a future post, they are the big discovery of the year for me!

Conclusion: When you get a chance, visit Guth, you will thank me for that!

P.S. For the culturally oriented, there is fantastic Opera Festival during the summer in Bregenz. Just imagine the immense combination of a beautiful opera performance accompanied by a meal in Restaurant Guth…..

P.S.2 Thank you Manoli for opening guth’s door for me!

P.S.3 Thank you Nature, for creating the unique Christmas images on the last day of November in the year of 2009.

P.S4 Thank you Romania, for having your National Day on the 1st December, which gave me the opportunity to visit Manolis and Guth and…

P.S5 At the time of the visit, the restaurant was recommended by the Michelin Red Guide as “one star”.

the color snow white

white is the color of purity

white is the color of mourning

white is the color of all colors

white is the negation of black

white is the color of no memory

white is the color of full emptiness

P.S. the pictures were taken today in the area of Bregenz in Austria

Shops in the Central Market Area of Athens – Μαγαζια γυρω απο την Βαρβακειο Αγορα της Αθηνας

Η περιοχη γυρω απο την Κεντρικη Αγορα της Αθηνας εχει πολλα μαγαζια που την συμπληρωνουν.

Με κυριο αξονα την οδο Αθηνας απο το Μοναστηρακι εως την Κεντρικη Αγορα, θα μοιραστω μαζι σας μερικες εικονες απο τα μαγαζια που ξεχωριζω. Σε καποια ειμαι πελατης, αλλα με ενδιαφερουν οπτικα η συνειρμικα.

Μοναστηρακι

Ξεκινω απο το Μοναστηρακι. Αυτη η πλατεια ειναι απο τις ομορφωτερες της Αθηνας, με την Ακροπολη στο φοντο και την Πλακα να παραμονευει, λιγο παραδιπλα ο “Μπαιρακταρης” με τις αμαρτιες του, λιγο παρακατω τα ουζαδικα του Θησειου.

Λευκοσιδηρουργειον

“Η Καλη Εργασια”, ”Ο Μαστροπετρος”. Το μαγαζι αυτο εχει δυο ονοματα.

Βλεποντας το κανεις ταξιδι πισω στο χρονο! Σκαφες, κουβαδες, ντεποζιτα νερου και αλλα αντικειμενα που παραπεμπουν στη δεκαετια του 50-60!

Οικιακα Ειδη - Γυαλικα

Εδω εχει καταληφθει το πεζοδρομιο, και ο χωρος απεναντι, και ο πελατης μολις που χωραει να περασει απο τη διοδο που εχει μεινει ανοιχτη για προσβαση.

Νεοκλασσικο κτηριο

Εχουν μεινει εδω κι εκει και μερικα νεοκλασσικα κτηρια, που ξεχωριζουν αναμεσα στα “γκριζα” κτισματα που κυριαρχουν στην οδο Αθηνας.

Ψαθινα

Παγκος τροχηλατος με φοντο το υπαρξιακο “Γιατη Μωρη?” και γραφιτι στο κλειστο μαγαζι.

Γυναικα

Χωρις Σχολιο.

Λευκος Σιδηρος και στο βαθος επιχρυσα

Εδω φαινεται να ειναι δυο διαφορετικα ειδη σε ενα μαγαζι, εκτος εαν ο λευκοσιδηρος ειναι στο υπογειο και τα επιχρυσα θρησκευτικα στο ισογειο.

Παγκος επι αυτοκινητου

Εχουμε λουλουδια και μυρωδικα παντου ακομη και κατω απο την πινακιδα με τον αριθμο!

Κτηριο στην Ευριπιδου

Η Ευριπιδου απο την Αθνας και κατω αλλαζει, παρακατω βρηκα ενα κουρειο γεματο πακιστανους, με ειδαν με τη φωτογραφικη μηχανη και μου κανανε σινιαλο να μην τραβηξω.

Παραδοσιακα Προιοντα

Αυτο το υπογειο καταστημα διαθετει εξαιρετικα αλευρα, οσπρια, και ρυζια. Αγοραζω αλευρα ολων των τυπων για ψωμι, και φασολια απο τη Δραμα λεπτοφλουδα και αρωματικα. Αν εχω καιρο καθομαι και συζηταω με τον συμπαθεστατο ιδιοκτητη για τους πλανητες, για μαθηματικα, ειναι παντογνωστης.

Ελιξηριον

Η βιτρινα του “Ελιξηριον”, που διαθετει σπογγους, μυρωδικα και βαλσαμα, σκορδα και σχινα, και αλλα πολλα, ων ουκ εστι αριθμος.

Αποψη του εσωτερικου του καταστηματος - Ελιξηριον

Απο το Ελιξηριον προμηθευομαι τις υπεροχες λιαστες ντοματες Σιφνου.

Η βιτρινα του Μιραν

Να που εφτασα και στο υπεροχο μαγαζι του Μιραν, που με φροντιζει με τον παστουρμα του και τα σουτζουκια του!

Νεοκλασσικο μετα Μπουλουκου

Πισω στην Αθηνας, και απεναντι απο την Αγορα αυτο το καλοδιατηρημενο νεοκλασσικο πανω απο τα σουβλακια του Μπουλουκου.

Αθηναικο

Και το εμβληματικο “Στραγαλοπωλειον” Το Αθηναικον!

Κρεοπωλειο Σταυρουλακη

Κλεινω αυτη τη μικρη βολτα με το Κρεοπωλειο Σταυρουλακη, που διαθετει τον μοναδικο εν Ελλαδι “επιγουρουνειο τσολια!” Προσεξτε τα αξεσουαρ του τσολια μας: γυαλι ηλιου, μαχαιρι και ακονιστηρι. Δεν τελειωνουμε ομως εδω! Στην ταμπελα του μαγαζιου θα δειτε οτι ο τσολιας ειναι γουρουνισιος, ιπταμενος, με αξεσουαρ μπαλταδακι.

Αθανατη Ελλαδα!

Και επειδη καθε φορα που παω στην Αγορα μου αρεσει να ακουω και λιγο μπουζουκακι, τι καλυτερο απο τον Βασιλη Τσιτσανη και τον Γιαννη Τσαρουχη σε μια μαγικη συνευρεση στο Χαραμα!