On Tuesday 19th March 2013 the Cypriot Parliament said “no” to the 16 March 2013 Eurogroup decision to apply a levy on the bank deposits in Cypriot Banks.

This vote has triggered multiple questions and I want to try and address some of them. Mostly by posing more questions.

article-2295115-18C0BD36000005DC-982_634x400

I would like to start from the North – South divide of the Eurozone and the European Union overall.

It is quite clear that the divide is getting bigger by the minute.

Cyprus though has an additional problem compared to the other countries of the South.

For unknown reasons, the Germans have decided to shrink the Cypriot Banking Sector, and they thought that the best way to do it is by providing dis-incentives to depositors out of Cyprus.

What best dis-incentive than the haircut of the deposits?

Belgium%20Europe%20Financial%20Crisis_JPEG-076ef

What makes this much worse, is that it is not only the CDU – the Christian Democrats – of Germany behind all this. They are in full agreement with the SPD – the Social Democrats – and the Greens!

And this is developing in the context of the German post-election scenario of an alliance between the CDU and the SPD.

The Financial Times reported that the Germans were rather unmoved by objections to the deposit haircut decision. They allegedly pointed out that Cyprus is so small an economy, that if this doesn’t work, they will try something else. Trial and error. No need to worry about repercussions to other parts of Europe.

_65908169_limassolrusafp

There have been many scenarios about the Russians in Cyprus.

The Finance Minister of Cyprus has flown to Moscow to explore deals with the Russians.

One should take into account that Germany is one of the best trading partners of Russia and the second largest investor in the country.

Are the Russians stupid enough to put their relationship with Germany in jeopardy for Cyprus’ sake?

2013-03-15T104145Z_1345846456_GM1E93F1EVL01_RTRMADP_3_EU-SUMMIT

For now it suffices to say that the Cypriot Banks will not re-open until Tuesday 26th March 2013. This is the latest information that I have.

In any case, the Cypriot Banks today still have access to the European Central Bank’s Emergency Liquidity Assistance (ELA), which is keeping them alive.

The ECB’s governing council will meet again on 21st March (tomorrow) to decide on extending ELA to the Cypriot Banks.

In passing, I would like to note that the problem of recapitalizing the Cypriot Banks could have been easily solved by using the European Stability Mechanism’s funds (500 billion Euros).

But Germany objects to that, citing “legal” reasons. This provides a sort of “proof” for the design behind all this.

CYPRUS-articleLarge

The Americans are keeping quite about all this.

They will not get involved.

After the enthusiasm of the “no” vote, a cloud of uncertainty looms over the island of Cyprus.

And the problem is that there is no forecast for a weather improvement.

cyprus-bailout

Επερχομενης καλπαζουσης της Καθαρας Δευτερας, αποδιδομαι ελευθερως εις περιηγησιν εις τον γλωσσο-εννοιολογικον μετα-σημασιολογικον χωρον, εναγωνιως αποζητων την αποδομητικην αποκαταστασιν της απολυτης ανεπαρκειας του γλωσσικου εργαλειου. Και να τονισω μετα στεντοριου φωνης οτι κατεληξα εις το συμπερασμα οτι δεν μου αρεσει ο Βιτγκενσταιν.

EYES-630x354

Καθαιρω = απαλλασσω απο κατι βλαβερο.

Συνωνυμος ο εξαγνισμος.

Δυστυχως δεν αρκει το να πατε σε χαμαμι δια να εξαγνισθειτε.

Αν υποθεσομε οτι ειναι εφικτος ο εξαγνισμος σας.

Σας θυμιζω οτι οσοι καηκαν στην Ιερα Πυρα της Ιερας Εξετασεως επασχαν απο την ουτοπικη ελπιδα οτι μπορει να εξαγνισθουν. Ερχοντουσαν λοιπον οι καλοι ανθρωποι της Εξετασεως και τους ελεγαν “που πατε πουλακια μου; δεν εχει δρομο για σας, δεν εχει οδο, στην Πυρα!!!!!”

Ο Στρατηγος Θεοδωρος Παγκαλος

Χαμαμ – Λουτρο με ατμους

Καθαρτηριος ο τοπος στον οποιον θα πεταξωμεν τους χαρταετους. Αλλα και ο χωρος εις τον οποιον συντελειται καθαρσις.

Καθαρτηριον = τοπος εις τον οποιον συνανων, ωστιζονται ψυχες προσδοκουσες οτι θα εισελθουσιν εις την Βασιλειαν των Ουρανων, ηγουν οτι εις τον Παραδεισον.

Ομως αφελεις συνοδοιποροι, που βαδιζετε;

918_1727

Με τι προσοντα θα πατε στον Παραδεισο;;;

Για την Κολαση ειμαστε οι περισσοτεροι.

Φαγωμεν πιωμεν….

Hopi_Indian_Arizona-1024x768 (1)

Καθαρση = η πραξη ή το αποτελεσμα του να απαλλαξομε τον τοπον, την χωραν, τους εαυτους μας, απο κατι βλαβερον. Αβεβαιως αλλα αμετανοητως,  ο νους συνειρμικα ακουμπα την υπεροχον εικονα της Ελλαδος ανευ Μνημονιου. Καθαρσις, Εγερσις, Αναστασις!!!!!

Καθαρτικον = ουσια ητις υποβοηθει την κενωσιν του οργανισμου.

fast-food-01

Τουτων ρηθεντων, ποια η διαφορα καθαρσεως και απολυμανσεως;

Εις ποιον βαθμον κινδυνευομεν απο τα μιασματα;

Μιασμα = μολυσμενος αερας

2013

Θεωρια μιασματος = η θεωρια συμφωνα με την οποια η πανουκλα, η χολερα και λοιπες μολυσματικες ασθενειες ωφειλονται εις τον μιασματικον αεραν.

Μιασματα = εις την μετεμφυλιακην Ελλαδα. Οι κομμουνισται, οι συνοδοιποροι, τα κομμουνια, οι ανταρτες, οι σλαβοφιλοι. ΜΑζι με αυτους πανε πακεττο και οι ομοφυλοφυλοι, οι αθιγγανοι, οι Εβραιοι, οι αλλοθρησκοι, γενικως και ειδικως οσοι δεν ειναι ακριβως ιδιοι με την ¨καθαρη” ελληνικη φυλη.

2af22a1705de500ce92ed7cc854761ba_XL

Με ποια ερμηνευτικα εργαλεια θα προσεγγισομε την παραλληλον πορειαν της καθαρσεως της χωρας και της απολυμανσεως που κηρυσσει η Χρυση Αυγη;;;;;

Ειναι απλο. Η καθαρση προϋποθετει επιγνωση αμαρτιας και οικειοθελους παραστρατηματος.

Θεοδωρος Παγκαλος

Θεοδωρος Παγκαλος

Ενω η απολυμανση αποτελει διαδικασια που ειναι τυφλη.

Πορευομεθα λοιπον ως τυφλοι προς την Καθαραν Δευτεραν;;;;;

Η πορευομεθα με αυτογνωσιαν και αυτοσυντριβην;;;;;

olympiakos-panathinaikos

Παιδιά, ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσετε την Αλήθεια.

Ποτε δεν ειναι αργα.

Και οποια – διερωτωμαι – η σχεισις της καθαρσεως με την εξομολογησιν;;;;;;

Αμαρτια εξομολογηθεισα αμαρτια ουκ εστι.

sgodspeed0082

Μετανοειτε αμαρτωλοι!!!!!

Η κρισις της Ελλαδος αποτελει ευκαιριαν δια ομαδικην εξομολογησιν και καθαρσιν.

Καλη Καθαρη Δευτερα, και μην ξεχνατε!!!!! Με τον ειναι ή τον αλλο τροπο, οι συντριπτικα περισσοτεροι οδευομεν προς την κολασιν.

INSTRU~2

Εμπιστευτικες πληροφοριες αναφερουν οτι οι ιθυνοντες ελαβαν τον Νομο του Παρετο και απο 80/20 τον εκαναν 1/99.

Οποτε χαλαρωστε, και απολαυστε τον αμαρτωλον βιον!!!!!

theatre-mask1

9923779-sick-man-is-in-bed-and-taking-thermometer-vintage-poster

Εδηλωσε σημερα ο Πρωθυπουργος της Ελλαδος κ. Σαμαρας.

Το κακο ειναι οτι δεν ανεφερε απο ποιαν ασθενεια πασχει ο ασθενης.

tumblr_l09j4sFaWd1qaqu94o1_r1_500

Εγω προσωπικως προτιμω οταν ειμαι ασθενης να γνωριζω απο τι πασχω.

Μπορειτε να το πειτε οτι ειναι μια προσωπικη διαστροφη.

Αλλα ετσι ειμαι εγω.

Γεωργιος Παπαδοπουλος

Γεωργιος Παπαδοπουλος

Ανεπαισθητως – ισως και συνειδητως – σκεφτομαι τον Γεωργιο Παπαδοπουλο και τον γυψο στον οποιον ειχε βαλει την Ελλαδα απο το 1967 εως το 1973, οποτε παρεδωσε την εξουσια στον Ιωαννιδη, που δεν ειχε γυψο, απλα συνομωτισε για να ανατρεψει τον Μακαριο και χαθηκε η μιση Κυπρος.

Ο Γεωργιος Παπαδοπουλος ειχε την ευαισθησια να μας δωσει ολιγην περισσοτερη πληροφορια σε σχεση με τον κ. Σαμαρα.

15966-Man-With-His-Leg-In-A-Cast-Using-A-Wheelchair-Poster-Art-Print

Μας ειπε τοτε οτι ειμαστε στον γυψο, αρα κατι εχει σπασει.

Χωρις να γνωριζομε ακριβως τι εσπασε, τουλαχιστον ξεραμε οτι δεν εχομεν μανιοκαταθλιπτικες ψυχωσεις, Δεν πασχομεν απο ψωριασιν. Δεν εχομεν προσβληθει απο αφροδισια νοσηματα.

Κατι εσπασε.

Πολλες φορες δεν ειναι εκεινο που ξερεις που ποναει και δημιουργει ψυχικον αλγος, αλλα εκεινο το οποιον δεν ξερεις.

merkel

Εξ ου και οι συγχρονοι επιστημονες και φιλοσοφοι αλλα και οικονομολογοι, πολιτικοι, οπως και οι διαχειριστες των επενδυτικων κεφαλαιων ανεπτυξαν θεωριες περι χαους, θεωριες περι αβεβαιοτητος, περι ληψεως αποφασεων εις περιβαλλον ελλειπους πληροφορησης, και αλλα σχετικα.

Εκεινο που με προβληματιζει εν τω μεσω ολων αυτων ειναι οτι η αγνοια της ασθενειας μου δημιουργει την υπονοια οτι εις πεισμα ολων των επιστημονικων εργαλειων, ουτε οι γιατροι, ουτε οι πολιτικοι, ουτε οι διαχειριστες κεφαλαιων ξερουν τι εχω.

0004

Οταν ημουνα στο στρατο ειχα παθει πνευμονια.

Ο συμπαθης ιατρος της μοναδος μου εδωσε ασπιρινη για δυο εβδομαδες, και μετα με εστειλε για εξετασεις, για να διαπιστωθει – αφου ειχα κινδυνευσει – οτι ειχα περασει βαρυτατη πνευμονια και την ειχα γλυτωσει απο θαυμα.

Μηπως καπως ετσι ειμεθα και τωρα; Με ασπιρινη και ελπιζοντας σε ενα θαυμα.

msin331l

Υπαρχει ομως και μια αλλη διασταση της ασθενειας.

Η οποια μου δημιουργει αλλου τυπου αναστατωση.

Η αδυναμια μου προς τις νοσοκομες και νοσηλευτριες.

Sexy lady in open medical overall monitoring beat of her heart

Που ομως μπορει να γυρισει αναποδα, σε αφορητη δυσανεξια.

Διατρεχω λοιπον ως ασθενης οχι μονον τον κινδυνο του οτι δεν γνωριζω οποιαν ασθενειαν εχω, αλλα και την τεραστιου μεγεθους αβεβαιοτητα που πηγαζει απο το οτι δεν εχω ακομη αντικρυσει τη νοσηλευτρια που με περιθαλπει.

Βεβαια με τις περικοπες που εχουν γινει στα νοσοκομεια, ειναι πολυ πιθανο να μην υπαρχει νοσοκομα.

vertical horizon 2

Και κλεινω αυτο το δοκιμιο με τον μεγαλυτερο ολων των κινδυνων.

Ας υποθεσομε οτι καποια μερα γινομαι καλα και ειμαι ετοιμος να βγω εις την κοινωνιαν.

Ποιος μου εγγυαται οτι οντως ετσι ειναι; Οτι ειμαι θεραπευμενος;

straightjacket

Υπενθυμιζω το περιστατικο ανδρος ο οποιος ενοσηλευετο επειδη ενομιζε οτι ειναι καλαμποκι.

Οταν εγινε καλα, και λιγο πριν του δοθει το εξιτηριο, ειχε μια τελευται συναντηση με τον ιατρον του.

Ολα πηγαν καλα, και ο ιατρος ητο ετοιμος να υπογραψει το εξιτηριο.

Τοτε ο ιαθεις εκαμε την τελευταιαν ερωτησιν:

“Γιατρε μου, κατι με απασχολει και θελω να σας ρωτησω. Εγω το ξερω τωρα οι δεν ειμαι καλαμποκι, ομως οι κοτες το ξερουνε;¨

ΚΟΤΕΣ

ΥΓ1. Το κακο ειναι βεβαια οτι δεν ειναι μονον ο κ. Πρωθυπουργος που μας απο καλει ασθενεις.

ΥΓ2. Η κ. Καρασαββα, ανταποκριτρια του BBC στην Αθηαν το Δεκεμβριο του 2011, προσπαθουσε να εξηγησει σε αρθρο της “γιατι η Ελλαδα ειναι ο ασθενης της Ευρωπης”.

ΥΓ3. Το 1914, η εκφραση “ο ασθενης της Ευρωπης” (the sick man of Europe) αναφεροταν στην παραπεουσα Οθωμανικη Αυτοκρατορια.

san-simera-i-ellada-mpike-sto-gypso-1-315x236

Europe has a tradition in democracy.

Democracy was born in Athens, Greece.

However, today democracy is having a really tough time in its own birthplace.

The town of Artemisia (Loutsa) is 20 km east of Athens.

Golden Dawn's "Spiritual Awakening" Seminars

Golden Dawn’s “Spiritual Awakening” Seminars

In this low to middle income sleepy town, the extreme right party of Golden Dawn has started proselytizing children and adolescents, claiming that they teach them history.

“Ta Nea” (The News) newspaper reports today that on Saturday, 23rd February the Artemissia (Loutsa) office of the Golden Dawn party issued a statement that they started a program of “spiritual awakening” that is addressed to children and adolescents.

According to the article written by Yannis Papadopoulos, the program is based on the book “Propaganda – Methodology and techniques of the manipulation of the masses”, written by the Propaganda Minister of the Colonel’s Greek Junta Georgios Georgalas back in 1967.

362042

On the website of the newspaper one can find also interviews with 14-14 year olds who say that “whenever they meet a Pakistani they run after him”. The argument they use is convincing: “If the Golden Dawn (adult) members do it, why shouldn’t we?”

Attacking – and even murdering - “foreigners with dark skin color” is happening in the country that gave birth to democracy.

Golden Dawn is the third most popular party according to the polls after New Democracy and SYRIZA.

--_1_~1

The leaders of the fascist party make open and clear statements regarding their view of democracy and its institutions.

Recently Golden Dawn invited in their offices in the Greek Parliament German Neo-Nazis.

In spite of all that, Golden Dawn is today a legally recognized party that benefits from all the rights of – whatever remains of – the Greek Democracy.

Golden Dawn and German Neo-Nazis in the Greek Parliament

Golden Dawn and German Neo-Nazis in the Greek Parliament

This attitude of tolerance – or rather cowardice – towards the fascists I find as one more sign that Greece is rapidly becoming a society that has lost its democratic bearings. With potentially disastrous implications.

Why New Democracy, PASOK, Democratic Left and SYRIZA do not ask the institutional court of the country to outlaw Golden Dawn?

My question should be read as technical. I am not a constitutional expert. The procedure may be different, but the fact is that if these parties wanted, they could outlaw Golden Dawn.

A782F6AB72A3B144CB4F66CC0A489B43

The fact is that they do not do it.

“We should therefore claim, in the name of tolerance, the right not to tolerate the intolerant. We should claim that any movement preaching intolerance places itself outside the law, and we should consider incitement to intolerance and persecution as criminal.” Karl Popper, Philosopher.

 

Introduction

Hasan Tahsin Pasha (1845–1918) was the Ottoman Commander of the 8th Army Corps who in October 1912 handed Thessaloniki over to the Greeks.

He did so without firing a shot.

He has been called a traitor, condemned to death by the Ottoman military court in Istanbul, and suffered the indignity of spending his last years as an exile.

On the other hand, he is considered to be a hero because he spared the city of Thessaloniki the damages and destruction of war.

Before we arrive at any conclusions though, let us trace the events that led to the surrender and the handover of Thessaloniki to the Greeks.

Map of the Balkans at 1905

Map of the Balkans at 1905

The first Balkan War started in early October 1912 as an armed conflict between Serbia, Greece, Montenegro and Bulgaria on one side and the Ottoman Empire on the other. Greece was the weakest of the three major Balkan allies, with a population of only 2.7 million and with fresh memories of the humiliating defeat in the Greco-Turkish war of 1897.

In spite of its apparent inferirority, the Greek Army started the war with a decisive victory in Sarantaporo, followed by another in the battle of Yannitsa. The liberation of Thessaloniki almost immediately after the battle of Yannitsa was the climax of Tahsin Pasha’s personal drama.

Note on the dates

Please note that some of the dates of the events mentioned below are based on the old calendar, as is for example the date of the liberation of Thessaloniki, 26th October 1912. In the modern calendar, the date is the 9th November. In any case, Whenever the date is based on the old calendar, I make a note.

The Battle of Sarantaporo

The Battle of Sarantaporo, variously also transliterated as ‘Sarantaporon or Sarandaporon (Greek: Μάχη του Σαρανταπόρου) took place on October 9-10 (old calendar), 1912. It was the first major battle fought between the Greek and Ottoman armies in the First Balkan War, and resulted in a Greek victory.

The battle was of major significance to the war. The Greek soldiers performed well, and the victory helped expunge the stain of the defeat in the war of 1897. Furthermore, the Sarantaporo passes were the only positions where the numerically inferior Ottoman forces had any hope of stopping the Greek Army. Field Marshal von der Goltz had confidently proclaimed that the passes would prove to be “the graveyard of the Greek Army”.

In his memoirs, General Hassan Tahsin Pasha, describes, in his own way, the conditions, which prevailed, and the outcome of the collapse of the front (3):
“The Chief of Staff, who returned, in the early hours of the morning, a human wreck, because of the fatigue and anguish felt by his soul, reported flatly to me that the last hope of maintaining the defence of the passage through the gates was lost because of the indescribable panic which had been caused and the uncontrollable flight of the reserves who had been saved from the bloody struggle at the fort of… I anticipated that it would be impossible to confront the enemy on a new line because of its overwhelming superiority both in quantity and quality, especially in its artillery, where the ratio was such that it brought with it apparent implications not only for this line itself but for the entire front in western and central Macedonia. It was, however, in the morale of the opposing forces where the difference was greatest”.

Field Marshal von der Goltz

Field Marshal von der Goltz

After the battle of Sarantaporo, “The demoralized Ottomans retreated northward, abandoning stores and equipment. The Greeks pursued them leisurely. The exhaustion of their troops and the dificulties of transportation prevented them from chasing the enemy and delivering a decisive blow. They also lacked an effective appreciation of reconnaissance. One observer noted, ‘There is no such thing as a scout in the whole Greek army’.  The same inability and disinclination to pursue the defeated enemy beset the Serbs after Kumanovo and the Bulgarians after Lozengrad.” (1)

Following the victory at Sarantaporo the first tension between Crown Prince Constantine and Venizelos surfaced, in a dispute over the army’s course . Constantine wanted to march due north, towards Monastir, while Venizelos was anxious that the army should turn east, towards the strategically important city and harbor of Thessaloniki. King George overruled his son’s insistence that the army pursue a military rather than a political agenda and Salonika became the chief objective of the Greek army. This development reinforced the divide between the Crown Prince and prime minister Venizelos, which would result in the former being ousted by the latter in 1917.

The battle of Yannitsa

“On 1 November, Ottoman positions at Yanitsa (Turkish, Yenije Vardar) held up the Greek advance. The two sides fought a bloody battle. The Ottomans, reinforced by troops from Bitola, resisted stoutly at first. On 2 November, the Greeks overran the Ottoman positions at a cost of 1,200 dead and wounded, with around 1,960 dead and wounded ottoman. They then turned to the east toward their goal. The Ottomans had destroyed the road bridge, but not the railway bridge over the Vardar River. Using the railway bridge, the Greeks continued their advance. The way to Salonika was now open.” (1)

The battle of Yannitsa freed the way for the liberation of Thessaloniki.

The defeated Turks rushed back on the road to Thessaloniki. Their morale destroyed, their ankles deep in mud. The military correspondent of the “Times”, Crawford Price wrote: “I have seen a lot of noteworthy things in Macedonia, but nothing as dramatic as the retreat of the defeated Tahsin Pasha’s troops the day after the battle of Yannitsa.”

The artillery commander Manouil Raktivan wrote to Penelope Delta “20th October – old calendar – in Yannitsa. It is the day we actually got Thessaloniki back.” (2)

The liberation of Thessaloniki by the Greek Army

Greek troops were closing in and Salonica was in great danger. As fighting was going on in Giannitsa, the ex-Sultan in exile, Abdülhamit II, was removed from Salonica back to Istanbul for his safety (see my article on Abdülhamit II). Meanwhile, the Greeks supported the Thessaly Army from the sea. Troops were landed on the shores east of Salonica on 5 November and on the same day a Greek destroyer sunk the Ottoman warship Feth-i Bülent, which was anchored at the port of Salonica.

The town was not only blockaded, but Greek warships, including Averof, were shelling the Turkish fortifications as well. (7)

The Governor of Salonica, Nazım Bey, asked Hasan Tahsin Paşa not to fight in the suburbs in order to protect the city and its inhabitants from harm. The Turkish commander was desperate. He had only 25,000 men, encircled by more than 100,000 Greeks and Bulgarians, and he was thinking that surrender would be a better idea than futile bloodshed. An armistice was agreed by between Hasan Tahsin Paşa and Crown Prince Constantine and on November 9, troops of the Thessaly Army occupied the city without facing resistance. One thousand Turkish officers, including Hasan Tahsin himself, and 25,000 men were taken prisoner and 70 artillery guns were confiscated. Two days later, the King of Greece, George I, entered Salonica amidst the cheers of the local Christian population. Meanwhile, the Struma Corps commanded by Ali Nadir Paşa, which was supposed to prevent the Serbian forces from reaching the Aegean shores, had surrendered as well. (7) 

Constantine entering Thessaloniki

Greek troops entering Thessaloniki 1912

When pressed by the Bulgarians to come to terms with them, Tahsin Pasha replied “I have only one Thessaloniki, which I surrendered to the Greeks”. (1)

The British reporter, Crawford Price, conveys the image of the entrance of the Greek army to the readers of the Times (3):
«The first afternoon hours had already passed when a detachment of cavalry at the head of the Evzone battalion proceeded through the streets of Thessaloniki in this way offering an opportunity to the Greek population of the Macedonian capital to demonstrate their feelings. The flags with the Turkish crescent moon disappeared as if by magic and were replaced everywhere by blue and white Greek flags. Beautiful girls on their balconies were showering the victors with rose petals until every road was covered with a carpet of flowers and the crowd was cheering continuously. So great was the crowd which had gathered before the khaki-clad soldiers that it was only with difficulty that the soldiers were able to proceed even in simple lines.”

Richard Hall comments on the surrender of Tahsin Pasha: “The Ottomans sold Salonika cheaply. Although the Greek fleet cut off the city and any hopes of reinforcement by sea, the Ottomans still had significant forces in Macedonia at the time of surrender. They might have resisted for a while on the east bank of the Vardar River, which formed a significant natural obstacle. Unfortunately, they did not even destroy the railway bridge across the river. They also might have bought valuable time by extending the negotiations and exploiting the rivalry between the Bulgarians and the Greeks. These failures were the fault of the Ottoman command. Clearly Hassan Tahsin Pasha was not up to his responsibilities.” (1)

Kenan Messare: The surrender of Thessaloniki

Kenan Messare: The surrender of Thessaloniki

Tahsin Pasha was Albanian, a son in the family of Messare. He studied at the Zossimaea School of Ioannina and married a Greek woman who had converted to Islam.

He served in the Ottoman Army for 40 years, and  everywhere he left the impression of an able, modest and fair commander.

He met with Eleftherios Venizelos while he was stationed on the island of Crete.

Some observers alleged that he was in touch with Venizelos while preparing to surrender Thessaloniki.

No matter  what his motives were, it is clear from the turn of events that Tahsin Pasha did not want to destroy the city, or subject it to the perils of war.

He also did not cherish the thought of the Bulgarians playing a role in the new regime of Thessaloniki.

After his captivity by the Greeks, Tahsin Pasha and his son and adjutant Kenan Messare were sent with the help of Venizelos to France and later to Lausanne, in Switzerland, where Tahsin Pasha perished in 1918.

 

Museum of Balkan Wars, Gefyra, near Thessaloniki

Museum of Balkan Wars, Gefyra, near Thessaloniki

The mansion in Gefyra (Topsin)

Gefyra is a small town on the 25th kilometer of the road from Thessaloniki to Edessa, near the river Axios. Gefyra in Greek means bridge.

In the southeastern part of the town, called in Turkish “Topsin” (a place of artillery) is a  mansion in the middle of the Modiano agricultural estate. The masion was built in 1906 on designs by archtect P. Arigoni, by Yakos Modiano, one of the three sons of Saul Modiano, the second richest owner of land in Ottoman Empire. In the high days of the estate you could see more than 1,000 workers in the farm and the estate.

In 1999 the mansion was bought by the Greek Army and became the Museum of Balkan Wars.

 

In the courtyard of the Museum the visitor will see a monument to Tahsin Pasha. The remains of Tahsin Pasha and his son and adjutant Kenan Messare have been placed inside the monument.

 

The Turks who visit the museum hear Tahsin Pasha’s name with a condescending nod. In the Turkish language even today they use the following expression when one answers how hard is to do something: “As hard as the capture of Salonica!”

book

Field Marshal von der Goltz

After defeat in the Russo-Turkish War (1877-1878), Sultan Hamid, ruler of the Ottoman Empire, asked for German aid in reorganizing the Ottoman Army, so that they would be able to resist the advance of the Russian Empire. Baron von der Goltz was sent. He spent twelve years on this work which provided the material for several of his books. After some years he was given the title Pasha (a signal honor for a non-Muslim) and in 1895, just before he returned to Germany, he was named Mushir (field-marshal). His improvements to the Ottoman army were significant and the Turkish army stopped at the gates of Athens in the Greco-Turkish War (1897), only when the Czar Nicholas II of Russia threatened the Ottoman Sultan that he would be attacking the Ottoman Empire from eastern Anatolia, unless the Ottoman Army stopped the campaign.

On his return to Germany in 1896 Goltz became a lieutenant-general and commander of the 5th division, and in 1898, head of the Engineer and Pioneer Corps and inspector-general of fortifications. In 1900 he was made general of infantry and in 1902 commander of the I. army corps. In 1907 he was made inspector-general of the newly created sixth army inspection established at Berlin, and in 1908 was given the rank of colonel-general (Generaloberst). Following the 1911 manœuvres Goltz was promoted to Generalfeldmarschall (Field Marshal), and retired from active service. In 1911 he founded the Jungdeutschlandbund (Young German League), an umbrella organization of right wing German youth associations.

Goltz died on 19 April 1916, in Baghdad, just two weeks before the British in Kut surrendered. The official reason for his death was typhus, although apparently there were rumors that he had been poisoned by the Turks. In accordance with his will, he was buried in the grounds of the German Consulate in Tarabya, Istanbul, overlooking the Bosporus.

The Greek Army entering Thessaloniki, 1912

The Greek Army entering Thessaloniki, 1912

Sources

(1) Richard Hall, The Balkan Wars

(2) Themes of Greek History: the Battle and Liberation of Yannitsa

(3) Loukianos Hassiotis, MACEDONIA, 1912-1923: FROM THE MULTINATIONAL EMPIRE TO NATION STATE

(4) Χρίστος Κ. Χριστοδούλου,  Οι τρεις ταφές του Χασάν Ταχσίν Πασά με Πρόλογο του Βασίλη Γούναρη. Εκδοσεις Επίκεντρο

(5) Έφη Αλλαμανή, Το Μουσείο των Βαλκανικών Πολέμων στη Γέφυρα και ο Οθωμανός αρχιστράτηγος Χασάν Ταχσίν πασά

(6)  Γιωτα Mυρτσιωτη, Μια έπαυλη γεμάτη με ιστορία και μνήμες,  Το Στρατιωτικό Μουσείο διασώζει ενθυμήματα των Βαλκανικών Πολέμων, Καθημερινη 18-12-11

(7) Turkey in the First World War

qatar

Σημερα ευρισκομαι εις την εθνικα υπερηφανη θεση να αποκαλυψω την πραγματικην ατζεντα συνεργασιας Καταρ – Ελλαδος, οπως αυτη συμφωνηθηκε στην προσφατη επισκεψη του Ελληνος Πρωθυπουργου εις το Καταρ. Παρευθυς αποκαλυπτω τους βασικους αξονες:

CACEBC92EEF9CA7E12168194CD1D996E

1. Οικονομικες φυλακες, καταπολεμηση της φοροδιαφυγης, και περιστολη των δαπανων δια της καταργησεως ολων των ΔΟΥ. 

Σε καθε νομο της Ελλαδος θα κτισθουν (προκατασκευασμενες) οικονομικες φυλακες.

jailcell2

Το Καταρ θα επενδυσει στα κτισματα αυτα και θα προσλαβει ολους τους απαιτουμενους υπαλληλους με μικτα 400 ΕΥΡΩ το μηνα, και πολλα τους ειναι.

Σε καθε νομο θα προσληφθουν τουλαχιστον 100 ατομα.

jail-uniforms-24115

Για την απλοποιηση των διαδικασιων, καθε μηνα θα γινεται κληρωση σε Πανελληνιο επιπεδο και θα αναδεικνυονται 100,000 “τυχεροι”, εκ των οποιων: 99,990 θα φυλακιζονται αυτοματως, ενω 10 θα ταξιδευουν στο Καταρ για τουρισμο. Εκαστος φυλακιζομενος θα πληρωνει 30 ΕΥΡΩ καθε μερα για την φιλοξενια του εις το συγκροτημα, το οποιο θα διαθετει παρεκκλησιο, ψησταρια και πισινα. Η φυλακιση ενος εκαστου θα διαρκει ενα μηνα ακριβως.  Οι φυλακισθεις θα εξαιρειται της κληρωσεως του επομενου μηνα, και για τους επομενους 11. Αρα αν ειναι τυχερος, θα μπει στην φυλάκα και παλι καποια στιγμη τον επομενο χρονο.

Jail

Καταργουνται οι φορολογικες δηλωσεις, οι εφοριες, και ολες οι σχετικες υπηρεσιες του Υπουργειου Οικονομικων.

Πας φυλακιζομενος ειναι εν δυναμει φοροφυγας, οποτε θα δημευεται τουλαχιστον το ημισυ της περιουσιας του. Αν θελει να προσφυγει στην Δικαιοσυνη, τον κακον του τον καιρον, καθοσον η Δικαιοσυνη δεν θα σχολειται με αυτες τις υποθεσεις. Κι ας παει στην Χαγη να βρει το δικηο του μετα απο 20 χρονια!!!!!

Al Capone

Εναλλακτικα, ο κατεχων φυλακιζομενος θα δυναται να καταβαλει 1 εκατομμυριο ΕΥΡΩ την ημερα και να μειωνει ή και να αποφευγει ολοκληρωτικα την εκτιση της ποινης. Στην περιπτωση αυτη, το Καταρ θα κατακρατει για λογους αποτελεσματικης διαχειρισης το 80% των εσοδων.

assets_LARGE_t_420_28587536_type12128

Το μηνιαιο εσοδο για το Ελληνικο Δημοσιο απο την φυλακιση των εν δυναμει φοροφυγαδων θα ειναι 90,000 επι 30, ηγουν οτι 2,700,000 ΕΥΡΩ ανα νομο, οποτε κατα μεσο ορο πολλαπλασιαζοντες επι 50 θα εχομεν 135,000,000 ΕΥΡΩ μηνιαια εσοδα. Το ετησιον εσοδον του Κρατους θα ανερχεται εις 12 επι 13,500,000 ΕΥΡΩ, ηγουν οτι 1,620,000,000 ΕΥΡΩ.

11949945962117374864jail_pay.svg.med

Το Καταρ θα λαμβανει ως κοστος και δικαιωματα  τα 1,000,000,000 ΕΥΡΩ, ενω θα εχει και δικαιωμα 50% επι καθε κατασχεσεως πραγματοποιειται επι της περιουσιας των φυλακιζομενων.

Κατα μεσον ορο εκτιμαται οτι τα ετησια εσοδα απο κατασχεσεις θα ειναι 100,000 εξοχικες και κυριες κατοικιες, εκ των οποιων οι 50,000 θα περιερχονται εις την δικαιοδοσιαν του Καταρ. Τα κατασχεζομενα μετρητα προς το παρον δεν εχουν εκτιμηθει. Και ουτε και χρειαζεται. Εξαλλου δεν υπαρχει ρευστοτης, οποτε γιατι να χανομε το χρονο μας;

Greece's PM George Papandreou welcomes Qatar's Emir Sheikh Hamad bin Khalifa Al-Thani in Athens

2. Αξιοποιηση της γης

Ολα τα κατασχεθεντα εκ του Καταρ ακινητα θα ανταλλασοονται κατα την προτιμηση του Καταρ με οικοπεδα και ακινητα υπο τον ελεγχον του Ελληνικου Δημοσιου. Ηγουν οτι, ενα δυαρι στον Κορυδαλλο θα ανταλλασσεται με ενα δυαρι που εχει στην ιδιοκτησια του το Ελληνικο Δημοσιο στην Πλατεια Μαβιλη, ή ενα οικοπεδο, ή μια δασικη εκταση στην Χαλκιδικη. Με την ανταλλαγην, το Ελληνικον Δημοσιον θα γινεται ιδιοκτητης του δυαριου στον Κορυδαλλο, και το Καταρ θα εχει την ιδιοκτησια και δικαιωμα οιασδηποτε χρησης του οικοπεδου στην Χαλκιδικη. Δασικες εκτασεις περιλαμβανονται στο σχημα ανταλλαγων. Για καθε τετραγωνικο μετρο κατοικιας το Καταρ θα δικαιουται 10 στρεμματα δασικης εκτασεως οπου γουσταρει.

villitses

Συμφωνα με το διεθνες Δικαιο, αν οι Ελληνες ειχαν το δικαιωμα να ξεσκισουν τις δασικες εκτασεις και να τις καταπατησουν δια μαιζονετας την παρελθουσαν δεκαετιαν, δια ποιον λογον δεν θα δυνανται να πραξουν το ιδιον και οι Καταριανοι;

ÑÏÄÏÓ ÐÕÑÊÁÃÉÁ

Και προειδοποιω τους εχοντες αντιρρηση: ειναι  καλυτερα δηλαδη να τα καιμε καθε καλοκαιρι; Με τον δικαιο αυτο τροπο τα παιρνουνε αυτα που θελουνε χωρις αποκαϊδια και καταστροφες. Και εχουνε και καποιοι ανθρωποι δουλεια.

1F6A105C9DAB29F014334E2B3AAA866B

3. Αεροδρομια και μαρινες

Ολα τα περιφερειακα και επαρχιακα αεροδρομια και μαρινες της Ελαδος περιερχονται αυτοματως εις την ιδιοκτησιαν του Καταρ, το οποιον θα πρεπει εις ανταλλαγμα να προσλαβει 100 εντοπιους κατοικους εις συναφεις επιχειρησεις.

tatoi-expo38

Το Καταρ θα κανει ο,τι θελει στις εγκαταστασεις που θα αποκτησει, και θα αποζημιωνει το Ελληνικο Δημοσιο πληρωνοντας τους μισθους των απασχολουμενων εις αυτες. Ο βασικος μισθος (και μονος ως εκ τουτου) θα ανερχεται σε 300 ΕΥΡΩ μικτα, καθοσον ολο και κατι τις θα εχουσιν οι εργαζομενοι απο φιλοδωρηματα, κι αν δεν εχουν, κακο δικο τους. “Αντι να μας ευχαριστουν που τους δινομε εργασια, γινονται και αδηφαγοι;”, ελεγαν χαρακτηριστικα οι ανθρωποι του Σεϊχη.

em

Αυτοματως ολα τα ξενοδοχειακα συγκροτηματα εις ακτινα 150 χιλιομετρων απο οιανδηποτε μαρινα και οιονδηποτε αεροδρομιο καθιστανται ιδιοκτησια του Καταρ, που δεν χρειαζετια να καταβαλει επιπροσθετο τιμημα στο Ελληνικο Δημοσιο, ή αποζημιωση στον ιδιοκτητη.

Ως μπονους, ο ιδιοκτητης απαλλασσεται της κληρωσεως δια φυλακισιν (βλεπε 1) δια περιοδον 2 μηνων.

assets_LARGE_t_942_43419014

Το Καταρ μπορει να αποφασισει να κρατησει ενα ξενοδοχειο για εκμεταλλευση, ή να το πουλησει. Με τον τροπο αυτο θα κυκλοφορησει και χρημα, λογω των πολλαπλων συμβολαιογραφικων πραξεων, οπως επισης και των φορων μεταβιβασεως.

ΚΑΤΑΡ

3. Ποδοσφαιρικο πρωταθλημα

Ολα τα επαγγελματικα πρωταθληματα περιερχονται εις το Καταρ, οπως επισης και ολες οι ποδοσφαιρικες ομαδες.

Mansour_682x400_956224a

Οποιος διαφωνει να παει να ζησει αλλου.

Η Εθνικη Ελλαδος καθισταται Εθνικη Καταρ. Ηλθε επιτελους η ωρα να αποκτησει αξιολογο εθνικο συγκροτημα αυτη η συμπαθης χωρα.

2011081001991_155838354

Για λογους συναισθηματικους, το εθνικο συμβολο, ηγουν οτι η σημαια της Ελλαδος θα ειναι ραμμενη στο εσωτερικο του σλιπ  των ποδοσφαιριστων του Εθνικου Συγκροτηματος.

sekh2

Αισθανομαι εξαντλημενος μετα απο το εξονυχιστικο και κατατοπιστικο αποκλειστικο ρεπορταζ, και κλεινω με μια προειδοποιηση προς ολους οσοι πιθανα εκφρασουν αντιρρησεις στο μεγαλοπνοο προγραμμα που μολις περιεγραψα: Οσοι διαφωνειτε στα τσακιδια και γρηγορα πριν….

gg07_KenDavitian

Και (για να μην ξεχνιομαστε) ολοι οι τεμπεληδες που ηρθανε στην ομορφη χωρα μας για να τη μολυνουνε, στα τσακιδια κι εσεις ολοι! Βιτ!!!!! Α λα Μαιζον!!!!!

yot-660

Δεν χρειαζεται να πω κατι αλλο. Χρειαζεται;

article-2044430-0C91943400000578-762_468x317

Και δια να δωσω την πληρη εικονα του φρονηματος του ελληνικου λαου, επιτρεψατε μου να μοιραστω μαζι σας μια επικαιρη φωτογραφια, οπου νεες ελληνιδες ατενιζουν την νεα ελλαδα με αισιοδοξια.

7af6463b83f424d1eaae216e7feceeaa_XL

?????????
Κατοπιν αγωνιωδους ερευνης, επιτελους, ανακοινωνων σημερον την αιτιαν δια την συμπεριφοραν πλειστων οσων Γερμανων προς την ημετεραν πατριδα! Ειναι η πολυχεσία!!!

Edgar Berillon, Docteur

Edgar Berillon, Docteur

Ο Γαλλος ερευνητης ιατρος Docteur Edgar Bérillon το ετος 1915 ανεκαλυψε οτι το εντερο των Γερμανων ειναι σχεδον τρια μετρα μακρυτερο απο εκεινο των λοιπων Ευρωπαιων. Αυτη η φυσικη καταστασις οδηγει εις το φαινομενον της πολυχεσίας, ηγουν οτι την ακατασχετον αφοδευσιν, και την βρωμίδρωσιν, ηγουν οτι την παραγωγην ιδρωτα με οδυνηρη και αποτρόπαια οσμη. 

apagogi

Οποτε δια της μεθοδου της απαγωγης, δηλαδη τεκμαιρων εκ των φυσικων δεδομενων, κατεληξα εις την ακολουθον ερμηνειαν της συμπεριφορας ορισμενων Γερμανων προς την πατριδαν μας.

Es gibt ein Reich

Es gibt ein Reich

Αδυνατουντες να συγκρατηθουν εις το συνεχες και αδιαλειπτον καλεσμα της “εδρας” των, πραγματοποιουν “μεταβιβασιν”, ήτις εις Φροϋδικους ορους σημαινει οτι “βρισκω καποιον να του φορτωσω τα βασανα μου”. Επειδη ευρεθηκαμε να εχομεν υψηλον χρεος, απεφασισαν να μας μεταβιβασουν την πιεσιν που αισθανονται εις την εδραν των.

Κώλος αγνωστου εθνικοτητος

Κώλος αγνωστου εθνικοτητος

Η ψυχαναλυτικη ερμηνεια εχει ως ακολουθως “αυτοι οι Ελληνες μας πιανουνε τον κώλον και μας αναγκαζουν να χεζομεν συνεχως και αδιαλειπτως. Πρεπει να τους τιμωρησωμεν. Λιτοτηα και παλι λιτοτηα δια να καταλαβουσιν!”

polychesie
Παρατηρων οτι εχομεν και το φαινομενον της “αρνησεως”, οτι δηλαδη δεν αναγνωριζουσιν οτι για ολα φταιει το μακρυ των εντερον, μεταβιβαζωσιν την πιεσιν της εδρας εις το ισοζυγιον της Ελλαδος, κατηγορουντες τους Ελληνες οτι ειναι τεμπεληδες διοτι δεν παμε στην τουαλεττα οσο συχνα πανε εκεινοι.

μαυρογιαλουρος
Περιττο να σας πω οτι δια της παρουσης αποδεικνυω και την ανεπαρκεια των οικονομολογων, οιτινες επιχειρουν την διορθωσιν των οικονομικων μας δια της εξοντωσεως μας, ενω εκεινο που χειαζεται ειναι να μειωσομεν το μηκος του εντερου των Γερμανων!!!!! Πληρης αποτυχια της οικονομικης επιστημης!!!!!

kolon
Και ερωτω – επισης: Οταν εξοντωθει η Ελλας και οι Γερμανοι εξακολοθουν να εχωσιν την πιεσιν εις την εδραν των και την πολυχεσιαν, μηπως εχομεν τον Τριτον Παγκοσμιον; Ή την καταρρευσιν της Ευρωζωνης;;;;;

Λύτρας, κώλος
Και ολα αυτα απο ενα εντερο και μιαν εδραν…..

Προοίμιον

Η αναφορά που ακολουθεί ανήκει στον Ιωάννη Πετράκη, υπαστυνόμο του Κιλκίς, ο οποίος στις 7 Απριλίου 1923 αναφέρει στο τοπικό αστυνομικό τμήμα εγγράφως:

« Λαμπυριζούσης και σελαγιζούσης της σελήνης παρά λίμνην της Δοϊράνης, εωράκαμεν τους ληστάς. Κράζων δε σταθείτε, ρε πούστηδες, γαμώ το σταυρό σας» και απαντησάντων «κλάσε μας τα’ αρχίδια», απέδρασαν…

Σημειωση 1:σελαγιζουσης” μαλλον προερχεται απο το “σελας

Σημειωση 2: υπενθυμιζω το “σουξεδιαρικο” του μανωλη ρασουλη “λαμπεις σαν το βορειο σελας στο λοφακι της καστελλας“. Ισως υπαρχει λοφισκος “καστέλλα” και εις το κιλκις! Καθοσον η ποιητικη ελευθερια ειναι καθόλα και αποκαλυπτικη!

Σημειωση 3: Περαν της αρχιδολογικης σημασιας της κραυγης του υπαστυνόμου, θεωρω οτι υποκρυπτει η κραυγη του και μεθοδο αντιμετωπισεως πασης παρανομου συμπεριφορας, οποτε θα πρεπει οι ιθυνοντες να την μελετησουν αρμοδιως και βαθεως. Το “σταθειτε, ρε πουστηδες…” ειναι αποτρεπτικη κινησις πολλώ υπερτέρα πυροβολων και λοιπων οπλων. Οι νοησαντες ενόησαν. Ισως δε θα πρεπει να εξαγωμεν την τεχνογνωσιαν και εις λοιπας χωρας προς καταπολεμησιν της εγκληματικης και υπονομευτικης συμπεριφορας.

Χειροποίητη σέσουλα

Χειροποίητη σέσουλα

Εισαγωγη

Το παρον πονημα αφορα ενα θεμα υψιστης εθνικης, πολιτιστικης, γλωσσολογικης αλλα και οικονομικης σημασιας, την χρηση των όρχεων εις την καθημερινην ζωην, πλην της εκδηλωμενης και φανερωμενης χρησεως, ηγουν οτι την γεννησιν και διαθεσιν σπερματος προς αναπαραγωγην (και αλλες πολλες χρησεις οιτινες παραβλεπονται χαριν οικονομιας και χρηστων ηθων).

Η δηθεν σεμνοτης της καθεστηκυιας κουλτουρας εχει καταποντησει την παρουσιασιν παρομοιων θεματων, καθοσον ολοι και ολες ασχολουνται με πολυ σοβαρα θεματα, και ως εκ τουτου η αρχιδολογια, ηγουν οτι ο λογος περι των ορχεων, αποτελει αντικειμενο παρηκμασμενης και εκφυλισμενης σκεψεως, αντιληψεως και εν γενει και καθολικως αναξιου υπαρξεως και προορισμου.

Αντιθετως, και εκθετως, η παρουσα δημοσιευση ελπιζω οτι θα αναδειξει την ιστορικη, πολιτιστικη, κοινωνιολογικη, γλωσσολογικη αλλα και γαστρονομικη σημασια της αρχιδολογιας.

Προβαινω παραυτα εις διευκρινισιν σε ο,τι αφορα το θεμα της παρουσης. Δεν διεκδικω την μοναδικοτητα ουτε και οιονδηποτε τιτλον και βραβειον. Η παρουσα αποτελει απλως και μονον ταπεινην συνεισφοραν εις το τιτανιον εργον της γλωσσολογιας, κοινωνιολογιας, γαστρονομιας, και αλλα βεβαιως και πρωτιστως, αρχιδολογιας. Και ολα αυτα χωρις να παρεκκλινω εις τους ιλιγγιωδεις ατραπους της αρχιδολαγνειας.

Φουστανελλα

Φουστανελλα

Πρωτογενεις λεξεις και Ορισμοι

Ορχις: γεννητικος αδενας που παραγει σπερματοζωαρια. Αφορα ανθρωπους αλλα και ζωα.

Αμελέτητα: οι όρχεις των σφαγίων. Ουχι νμονον των αμνοεριφιων και των γουρονιων, αλλα και λοιπων ζωων, οπως οι ταυροι.

Παπάρι: συνωνυμο του όρχεως. Ουδεμια σχεσιν εχει με την “παπάρα”. Αλλα μεγιστην συναφειαν με τον “παπάρα”.

Παπαριά: ανοησίες και ψέμματα

Καμπανέλια: το ζευγος την ορχεων

Παπαρολογία: Διάλογος ανευ ουσίας, επικεντρωμένος επι δευτερευόντων ή και τριτευόντωνθεμάτων και προσώπων. Επι παραδείγματι, η συζήτησις περι του Παναθηναϊκού εις το φετεινο πρωτάθλημα. Ή η συζητησις περι αναπτυξεως της σημερινης Ελλάδος.

Χαμαμ του Μπεη στη Θεσσαλονικη

Χαμαμ του Μπεη στη Θεσσαλονικη

Ανεκδοτολογικη αναφορα σε χρησεις και εκφρασεις αλλα και στιχουργηματα.

Απαξιωτικοι χαρακτηρισμοι με γεωγραφικη προελευση ή προσωπο

Τα αρχιδια του Καραμπελα“: αρνητικος χαρακτηρισμος καταστασης ή προσωπου.  Τονιζω και εννοω την ενταση της εκφρασεως, οτι οι ορχεις του Καραμπελα ειναι Ελληνικοι! Ολοι οι ανθελληνες να πανε να γαμευθουνε. Η προσκληση αυτη προς τους ανθελληνες ειναι καθαρα ιατρικου χαρακτηρος, καθοσον η αποφραξις των υδραυλικων συστηματων αμφοτερων των διαπλεκομενων εν τη ερωτικη πραξει, θα οδηγησει και εις “ξελαμπικαρισμα” οποτε και θα ομολογησουν οτι τα καραμπελιακα παπαρια ανηκουν εις το Εθνος και ουχι εις τους εχθρους της Πατριδος!

Αρχιδια Καλαβρεζικα“: Παρολον οτι εγκριτοι μελετηται εριζουν περι της γεωγραφικης οντοτητος, ηγουν οτι περι ποιας περιοχης προκειται, Καλαβρυτων ή Καλαβριας εις την Ιταλικην Χερσονησον, εγω προσωπικα – και ο ιδιος – δεν εχω οιανδηποτε αμφιβολιαν. Η αναφορα της εκφρασεως ειναι εις την Ιταλικην Καλαβριαν, ήτις αποικήθηκε απο τους Αρχαιους Έλληνες και ως φαίνεται ειχε απο τοτε φήμην δια τους ορχεις των κατοικουντων εις αυτην. Η φημη ημπορει να ητο και καλη, και να ήλλαξε εν τη ροή της ιστοριας, καθοσον τα μιση και οι πολεμοι οδηγουν και εις αλλαγην των αποψεων των ανθρωπων.

fez

Φεσι

Γαστρονομικα

Αρχιδια καπαμά“: Οπως ειναι γνωστον, ο καπαμας ειναι πιατο μαγειρευμενο με σκεπασμενη την κατσαρολα, καπακωμενη. Συνηθως ειναι μικρα κομματια κρεατος που απο την εις ατμον εκθεσιν εχουσι καταστει υπερτρυφερα.

Φάε ένα αρχίδι”: Απαξιωτική εκφρασις, πλην όμως ενίοτε και ουσιώδης προτροπή, καθόσον εις την ορεινην Κρήτην σερβιρονται τα καλυτερα αμελετητα, οπότε ειναι συνηθες οι επαίοντες να προτρέπουν τους μη δια της προσκλήσεως ταύτης. Προσκλήσεως προς δοκιμήν και απόλαυσιν.

Παρεμφερης εκφραση: “Τσιμπα ενα αρχιδι“.

Αρχιδια με ριγανη“: μεταφορικη εκφρασις σημαινουσα “‘άλλα αντ’ αλλων”. Επισημαίνω ομως ότι η μαγειρικη διάστασις της εκφρασεως αποτελεί αφεαυτής ενα μικρον θαυμα, καθοσον η ριγανη των ελληνικων λοφων και βουνων ταιριαζει εκπληκτικα με τα αμελητηα αμνοεριφιων.

Αρχίδια μάντολες“: Υποτιμητικη εκφραση, παραδόξως καθοσον οι μάντολες ειναι εξαιρετικες! Και τι θα πει ο Μαρσέλ Προυστ!

… σαν Συριανα λουκουμια“: Σκοπιμως και οικειοθελως απέκοψα την εκφρασιν απο λαϊκον στιχουργημα οπου ο αοιδός ατενιζει τα οπίσθια συμπαθους προς αυτον γυναικός με την οποίαν ευρίσκεται εις συμπτηξιν, και με τρυφεροτητα περιγραφει την ταλάντωσιν των όρχεων του, επικρεμαμένων μεσούσης της γενετήσιας πραξεως παρά φυσιν, ήγουν οτι  εκ της οπισθίας εισόδου. Μην με ρωτατε να σας πω περισσότερα, οσοι και οσες δεν κατανοείτε, ατυχήσατε, καθόσον εκ της εμπειρίας και μόνον δύνασθε να αντιληφθείτε το σημαινόμενον.(βοήθεια για ασχετους και ασχετες: “…κι αρχίδια σαν τουλούμια, να κρεμονται στον κώλο σου σαν Συριανά λουκούμια”)

Και να προσθεσω και την συνηθεστατα χρησιμοποιουμενη ομοιοκαταληξια με τα “μυδια”. Εδω προτρέχω της ενότητος των λαϊκων στιχουργημάτων, αλλα για καλό σκοπό.

Εις την συκιαν εκάθομην και ετρωγα τα μύδια, κι εσυ πεσούσα διπλα μου μου έγλυφες τ’ αρχιδια.

Τσαρουχια

Τσαρουχια

Της περιφρονησεως

Γι΄αυτό με τρώγανε τ΄αρχίδια μου“: Συνοδεύει αναφορα εις συναντησιν με πρόσωπον τι.
Τον έχω γράψει στ΄αρχίδια μου“: Παρεμφερης και η εκφρασις: “Τον εγραψα εκει που δεν πιανει μελανι”.

Στ’αρχιδια μας και μας, Κωστης Παλαμας“: Μοναδικης πρωτοτυπιας εκφρασις απο την δεκαετια του 70-80. Πλειστα οσα επιχειρηματα κατεληγαν με την εκφρασιν ταυτην.

Μυλος του καφε

Μυλος του καφε

Οι γενναιοι, οι δυνατοι, και οι δειλοι

Κλασε μου τ’ αρχιδια“: Δεν φοβαμαι τιποτις ανακραζει ο αναφωνησας. Προκειται περι αντιστασεως σε τσαμπουκαδες, αλλα και ταυτοχρονου αντεπιθεσεως. Αποτελει ιδιαιτερου ενδιαφεροντος η χρηση του ρηματος “κλανω”. Επιτρεψατε μου να αναπτυξω την σκεψη μου επι τουτου. Το ρημα παραπέμπει και σε περιφρόνηση, οπότε ειναι ευλογος η χρησις του, ως πολλαπλασιαστη της εντασεως της εκφρασεως. Κλανω περιφρονων αλλα και γειτνιαζων των ορχεων, οιτινες αποτελουν πηγην ζωογονου δυναμεως και ενεργειας.

Παρομοιες εκφρασεις ειναι οι ακολουθες: 

Θα μου κλασεις μια μαντρα αρχιδια“.

Αντιθετικα, η ακολουθη εκφραση παραπεμπει σε δειλο ανθρωπο: “Μπάζει ο κώλος του και πάγωσαν τ΄αρχίδια του“.

Οπως και η παρομοια: “Δεν έχει αρχίδια να το κάνει“.

Ο γενναιος και δυνατος αναφερεται ως: “Έχει μια οκά αρχίδια“. Παρεμφερης και η εκφραση “αντρας με δυο τονους αρχιδια”.

Βλεπε και το σχετικο επιθετο “Αρχιδατος“.

Σκαφη για οικιακες χρησεις

Σκαφη για οικιακες χρησεις

Υποτιμητικα και υβριστικα γενικης χρησεως

Τι είπες ρε αρχίδι;” Υποτιμητικη και υβριστικη ερωτηση, προφανως επιδιωκουσα τον ηθικο και πολιτικο υποβιβασμο του υβριζομενου.

Βλεπε και σχετικα:

Φύγε από δω παλιο-αρχίδω…

Αρχιδιές...

Παρε τ’ αρχιδια μου…

Ποτιστηρι

Ποτιστηρι

Της αγανακτησεως

“Μου’ σπασες τ’ αρχιδια”: Με ταλαιπωρησες τοσο που οι πηγες της σπερματογονιας μου κατεστραφησαν. Παρεμφερης και η εκφραση “Μου’ πρηξες τ’ αρχιδια“.

Σπαζαρχιδης (ο), Σπαζαρχιδω (η): για αγνωστους εις εμε λογους, αμφοτερες οι λεξεις απαντωνται με “σ” αντι για “ζ”, δηλαδη σπασαρχιδης και σπασαρχιδω. Προσωπικως θεωρω πλεον δοκιμη την χρηση του “ζ”.

Κόσκινο

Κόσκινο

Της αδιαφοριας

Στ’ αρχιδια μου σε γραφω και κανω το ζωγραφο“: Ιδιαιτερως διαδεδομενη εκφραση, με ή χωρις τον ζωγραφο.

Ποντικο-φάκα

Ποντικο-φάκα

Ο τεμπέλης και ο εργατικος
Ο τεμπελης: “Τ΄αρχίδια του ξύνει όλη την ώρα”.

Ο Εργατικος: “Παράτριψαν τ’ αρχίδια του από τη δουλειά“.

Φουφού με κάστανα

Φουφού με κάστανα

Της υποτελείας αλλα και της αμφισβήτησης

Κρεμεται απο τ’ αρχιδια του….“: Το ακρον αωτον της υποτελειας.

Όποιος νομίζει πως κρεμόμαστε από τα αρχίδια του,να τα κόψει να πέσουμε. .“: Παραφθορα με αντιστασιακες τασεις.

Γουδί και γουδοχέρι

Γουδί και γουδοχέρι

Στιχουργηματα

“Μαγκες πιαστε τα γιοφυρια, μπατσοι κλαστε μας τ’ αρχιδια”

“Το μουνι δεν ειν’ αρνι να το κλεισεις σε παχνι, το μουνι θελει παιχνιδια με ψωλες και με αρχιδια”

“Τ’ αρχιδια μου στον κώλο σου χτυπανε σα καμπανες”.

Επιμυθιον

Η ανιδιοτελης ταυτη αποπειρα οδηγηθηκε εις το τελος της. Ελπιζω να διεφωτησα αλλα και να εμορφωσα δια της αναδειξεως του γλωσσικου πλουτου των Ελληνων. Σημειωνω οτι οι πλειστες οσες των λεξεων της αρχιδολογιας ειναι ελληνικες. Κατι που αποτελει και απαντησιν προς τους εχθρους της πατριδος, στους οποιους θα απευθυνω λιαν συντομως ειδικον αρθρον. Στο μεταξυ ομως, σας αφιερωνω ενα τραγουδακι του Νικόλα Άσιμου “Ολα τα’ χαμε” (κι αρχιδια είχαμε)…

Εισαγωγη

Το 2013 συμπληρωνονται 150 χρονια απο τη γεννηση του Κ. Καβαφη.

Ξεφυλλιζοντας τα “Ανεκδοτα Ποιηματα¨εκδοσεις Ικαρος 1982, σε μνημη Αλεκου Σεγκοπουλου και χαρι Κυβελης Σεγκοπουλου, και φιλολογικη επιμελεια Γ.Π. Σαββιδη, αρχισα να γραφω αυτο το αρθρο.

Ανθολογισα (επελεξα) λοιπον πεντε ποιηματα και τα συνοδευω με τεσσερα σχολια.

C. Cavafi

C. Cavafi

Αν μ’ Ηγάπας

Εκ του Γαλλικού (1884;)

Αν του βίου μου το σκότος
φαεινή έρωτος ακτίς
διεθέρμαινεν, ο πρώτος
της αλγούσης μου ψυχής
ο παλμός ήθελεν ήτο ραψωδία ευτυχής.
Δεν τολμώ να ψιθυρίσω
ό,τι ήθελον σε ειπεί:
πως χωρίς εσέ να ζήσω
μοι είναι αφόρητος ποινή -
αν μ’ ηγάπας… πλην, φευ, τούτο είν’ ελπίς απατηλή!

Αν μ’ ηγάπας, των δακρύων
ήθελον το τέρμα ιδεί·
και των πόνων των κρυφίων.
Οι δε πλάνοι δισταγμοί
δεν θα ετόλμων πλέον να δείξουν την δολίαν των μορφή.
Εν τω μέσω οραμάτων
θείων ήθελ’ ευρεθείς.
Ρόδα θαλερά την βάτον
θα εκόσμων της ζωής -
αν μ’ ηγάπας… πλην, φευ, τούτο είν’ απατηλή ελπίς!

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Ταξίδι στην Αλεξάνδρεια του Καβάφη~37048-253-1(1)

Cavafi’s Alexandria, watercolor by Anna Boghiguian

α. Ο Καβαφης στην Κωνσταντινουπολη (1882-1885)

Το ποιημα αυτο γραφτηκε πιθανωτατα στην Κωνσταντινουπολη μαλλον το 1884, στα σιγουρα πριν απο το 1885. Ηταν 21 ετων. Ο Κωνσταντίνος Καβάφης το γένος Πέτρου, ή Κ. Π. Καβάφης, γεννήθηκε στις 29 Απριλίου 1863 στην Αλεξάνδρεια της Αιγυπτου, όπου οι γονείς του εγκαταστάθηκαν εγκαταλείποντας την Κωνσταντινούπολη το 1840.

Τὸ 1882 στὴ διάρκεια τῆς αἰγυπτιακῆς ἐξέγερσης κατὰ τῶν Ἄγγλων, ὁλόκληρη ἡ οἰκογένεια Καβάφη μετακομίζει στὴν Κωνσταντινούπολη, στὸ σπίτι τοῦ Φαναριώτη παππού του, Γεωργάκη Φωτιάδη. Ἡ τριετὴς παραμονὴ τοῦ ποιητῆ στὴν Πόλη ἀποδεικνύεται ἰδιαιτέρως σημαντική, καθὼς ἐκείνη τὴν περίοδο ἀρχίζει νὰ ἐκδηλώνει τὸ ἐνδιαφέρον του γιὰ τὴν πολιτικὴ καὶ τὴν δημοσιογραφικὴ σταδιοδρομία. Τὸ πιὸ ἀξιοσημείωτο αὑτῆς τῆς περιόδου εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ παραμονή του στὴν Πόλη συμπίπτει μὲ τὶς πρῶτες μαρτυρημένες συστηματικές του προσπάθειες νὰ ἐπιδοθεῖ στὴν τέχνη τοῦ ποιητικοῦ λόγου. Τὸν καιρὸ ἐκεῖνο συμπληρώνει καὶ τὶς μελέτες τοὺ πάνω στὴν ἀρχαία καὶ μεσαιωνικὴ ἑλληνικὴ φιλολογία ποὺ εἶχε ἀρχίσει τὴν ἐποχὴ ποὺ βρισκόταν στὴν Ἀγγλία.

Τὸν Ὀκτώβριο τοὺ 1885 ὁ Καβάφης γυρίζει στὴν Ἀλεξάνδρεια μαζὶ μὲ τὴν μητέρα τοὺ καὶ τοὺς ἀδελφούς του, Ἀλέξανδρο καὶ Παῦλο. Μὲ τὴν ἐπιστροφή του ἐγκαταλείπει τὴν ἀγγλικὴ ὑπηκοότητα καὶ παίρνει τὴν ἑλληνική.

Portrait of Georges Rodenbach

Portrait of Georges Rodenbach

La Jeunesse blanche

Ιανουαριος 1895

Η φιλτάτη, η άσπρη μας νεότης,
α η άσπρη μας, η κάτασπρη νεότης,
που είν’ απέραντη, κ’ είναι πολύ ολίγη,
σαν αρχαγγέλου άνω μας πτερά ανοίγει!…
Όλο εξαντλείται, όλο αγαπάει·
και λιώνει και λιγοθυμά εις τους ορίζοντας τους άσπρους.
A πάει εκεί και χάνεται εις τους ορίζοντας τους άσπρους,
για πάντα πάει.

Για πάντα, όχι. Θα ξαναγυρίσει,
θα επιστρέψει, θα ξαναγυρίσει.
Με τα λευκά της μέλη, την λευκή της χάρι,
θα έλθ’ η άσπρη μας νεότης να μας πάρει.
Με τα λευκά της χέρια θα μας πιάσει,
και μ’ ένα σάβανο λεπτό απ’ την ασπράδα της βγαλμένο,
με κάτασπρο ένα σάβανο απ’ την ασπράδα της βγαλμένο
θα μας σκεπάσει.

β. Georges Rodenbach

Ο Βελγος ποιητης και συγγραφεας ειχε γραψει μια ποιητικη συλλογη ομοτιτλη με το ποιημα το Καβαφη. Εφοιτησε στο Κολλεγιο των Ιησουϊτων του Σεν-Μπαρμπ, οπως και ο Maurice Maeterlinck που ελαβε το Νομπελ Λογοτεχνιας το 1911.

Ο Αλεξανδρινος ποιητης φαινεται να τιμα τον Βελγο ως απολογητη του πανεμορφου Θανατου. Η ποιητικη συλλογη “Η Λευκη Νεοτης” δημοσιευθηκε το 1886. Το πιο γνωστο εργο του ειναι το διηγημα Bruges-la-Morte. Μια χαρακτηριστικη φραση απο το εργο:

“Bruges was his dead wife. And his dead wife was Bruges. The two were untied in a like destiny. It was Bruges-la-Morte, the dead town entombed in its stone quais, with the arteries of its canals cold once the great pulse of the sea had ceased beating in them.”

cavafi_house

Cavafi’s Home in Alexandria, watercolor by Anna Boghiguian

Παρθεν

Μαρτιος 1921

Aυτές τες μέρες διάβαζα δημοτικά τραγούδια,
για τ’ άθλα των κλεφτών και τους πολέμους,
πράγματα συμπαθητικά· δικά μας, Γραικικά.

Διάβαζα και τα πένθιμα για τον χαμό της Πόλης
«Πήραν την Πόλη, πήραν την· πήραν την Σαλονίκη».
Και την Φωνή που εκεί που οι δυο εψέλναν,
«ζερβά ο βασιλιάς, δεξιά ο πατριάρχης»,
ακούσθηκε κ’ είπε να πάψουν πια
«πάψτε παπάδες τα χαρτιά και κλείστε τα βαγγέλια»
πήραν την Πόλη, πήραν την· πήραν την Σαλονίκη.

Όμως απ’ τ’ άλλα πιο πολύ με άγγιξε το άσμα
το Τραπεζούντιον με την παράξενή του γλώσσα
και με την λύπη των Γραικών των μακρινών εκείνων
που ίσως όλο πίστευαν που θα σωθούμε ακόμη.

Μα αλίμονον μοιραίον πουλί «απαί την Πόλην έρται»
με στο «φτερούλν’ αθε χαρτίν περιγραμμένον
κι ουδέ στην άμπελον κονεύ’ μηδέ στο περιβόλι
επήγεν και εκόνεψεν στου κυπαρίσ’ την ρίζαν».
Οι αρχιερείς δεν δύνανται (ή δεν θέλουν) να διαβάσουν
«Χέρας υιός Γιανίκας έν» αυτός το παίρνει το χαρτί,
και το διαβάζει κι ολοφύρεται.
«Σίτ’ αναγνώθ’ σίτ’ ανακλαίγ’ σίτ’ ανακρούγ’ την κάρδιαν.
Ν’ αοιλλή εμάς, να βάι εμάς, η Pωμανία πάρθεν.»

28-pontos

Αργυρουπολη, Ποντος

Ο Καβαφης αναφερεται στο ακολουθο δημοτικό ποίημα του Ποντου.
Πάρθεν η Ρωμανία 

Έναν πουλίν, καλόν πουλίν εβγαίν’ από την Πόλην°
ουδέ στ’ αμπέλια κόνεψεν ουδέ στα περιβόλια,
επήγεν και-ν εκόνεψεν α σου Ηλί’ τον κάστρον.
Εσείξεν τ’ έναν το φτερόν σο αίμα βουτεμένον,
εσείξεν τ’ άλλο το φτερόν, χαρτίν έχει γραμμένον,
Ατό κανείς κι ανέγνωσεν, ουδ’ ο μητροπολίτης°
έναν παιδίν, καλόν παιδίν, έρχεται κι αναγνώθει.
Σίτ’ αναγνώθ’ σίτε κλαίγει, σίτε κρούει την καρδίαν.
“Αλί εμάς και βάι εμάς, πάρθεν η Ρωμανία!”
Μοιρολογούν τα εκκλησιάς, κλαίγνε τα μοναστήρια
κι ο Γιάννες ο Χρυσόστομον κλαίει, δερνοκοπιέται,
-Μη κλαίς, μη κλαίς Αϊ-Γιάννε μου, και δερνοκοπισκάσαι
-Η Ρωμανία πέρασε, η Ρωμανία ‘πάρθεν.
-Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο. 

(Δημοτικό τραγούδι του Πόντου)

κονεύω: σταθμεύω για ανάπαυση ή για ύπνο.
σου: στου. 
Ηλί’ τον κάστρον: το κάστρο του Ήλιου.
εσείξεν: έσεισε, τίναξε.
σο: στο.
Ατό: αυτό.
κι: δεν. 
Σίτ’: ενώ, καθώς.
κρούω: χτυπώ, δέρνω.
δερνοκοπισκάσαι: δέρνεσαι και χτυπιέσαι.

γ. Η Αλωση της Πολης

Tο ποίημά «Πάρθεν», γραμμένο στο 1921, είναι εκμυστήρευση του ποιητή για την εντύπωση που του προξένησε το διάβασμα των ιστορικών δημοτικών μας τραγουδιών, και ιδιαίτερα ενός που είναι γραμμένο στο γλωσσικό ιδίωμα της Τραπεζούντας και σχετίζεται με την Αλωση της Κωνσταντινουπόλεως και της Θεσσαλονίκης. Ο τίτλος του ποιήματος του Καβάφη «Πάρθεν» σημαίνει «επάρθη», δηλαδή έπεσε στα χέρια των Τούρκων η Κωνσταντινούπολη. Μαζί με το ποίημα της Αλώσεως θυμάται και τ’ άλλα δημοτικά τραγούδια των κλεφτών.

Η Αγγελικη Ζιακα, σημειωνει στο πολυ ενδιαφερον αρθρο της “Η ελληνική λαϊκή μούσα και το Ισλάμ κατά την εποχή της οθωμανικής κυριαρχίας“:

“Το προφητικό όραμα του ποιήματος που παρουσιάζει την Ρωμανία να ανθίζει ακόμη και νεκρή, οδήγησε,

κατά την Ε. Γλύκατζη‐Αρβελέρ, τους Έλληνες να υιοθετήσουν ως σύμβολο της  ιστορίας  τους,  συχνά  βέβαια  άτεχνο,

το  μυθικό  πουλί  φοίνιξ,  που  ξαναγεννιέται  από  τις στάχτες  του.

Βλ.  Ελ.  Γλύκατζη‐Αρβελέρ,  Η  πολιτική  ιδεολογία  της  Βυζαντινής  αυτοκρατορίας, μτφρ. από την γαλλική, Αργώ, Αθήνα 1977, σ. 144. “

115agia-sofia

Θεοφιλος Παλαιολογος 

Μαρτιος 1903;

Ο τελευταίος χρόνος είν’ αυτός. Ο τελευταίος των Γραικών
αυτοκρατόρων είν’ αυτός. Κι αλίμονον
τι θλιβερά που ομιλούν πλησίον του.
Εν τη απογνώσει του, εν τη οδύνη
ο Κυρ Θεόφιλος Παλαιολόγος
λέγει «Θέλω θανείν μάλλον ή ζην».

A Κυρ Θεόφιλε Παλαιολόγο,
πόσον καημό του γένους μας, και πόση εξάντλησι
(πόσην απηύδησιν από αδικίες και κατατρεγμό)
οι τραγικές σου πέντε λέξεις περιείχαν.

δ. Η ορθογραφια του Καβαφη

Ο Παντελης Μπουκαλας εγραψε στην Καθημερινη σχετικα με την “απηύδησιν“.

“Aντίθετα, «λάθος με νόημα», εσκεμμένο, θα μπορούσε ίσως να θεωρηθεί εκείνο το «απηύδησιν» του «κρυμμένου» ποιήματος «Θεόφιλος Παλαιολόγος», που σωστά (παρότι λανθασμένο…) τυπώθηκε έτσι ακριβώς από τον Γ. Π. Σαββίδη και ανατυπώνεται τώρα, από τον Mανόλη Σαββίδη λ.χ. στο «K. Π. Kαβάφης, Ποιήματα (1882-1932)» («Eρμής», 2003) ή από τη Σόνια Iλίνσκαγια στο «K. Π. Kαβάφης, Aπαντα τα ποιήματα» («Nάρκισσος», 2003). Λαθεμένο είναι βέβαια το «απηύδησις», και δεν χρειάζεται ν’ ανοίξει κανείς τα λεξικά για να δει το σωστό «απαύδησις». Δεν είναι πάντως εντελώς απίθανο να λαθεύει επίτηδες ο Kαβάφης, μεταφέροντας την αύξηση του ρήματος στο ουσιαστικό για να επιτείνει ακριβώς την έννοια της απαυδήσεως σε συμφραζόμενα που το απαιτούν: «A Kύρ Θεόφιλε Παλαιολόγο / πόσον καϋμό του γένους μας, και πόση εξάντλησι / (πόσην απηύδησιν από αδικίες και κατατρεγμό) / η τραγικές σου λέξεις περιέχουν». Kαι τώρα ακόμα, όσο ακούω, λόγιοι και λαϊκοί προτιμούν, χάριν εμφάσεως, τον αυξημένο τύπο, «απηύδισα», σ’ ένα ρήμα μάλλον δημοτικό, και όχι το περισσότερο αναμενόμενο «απαύδισα».”

port

Μιση Ωρα

Ιανουαριος 1917

Μήτε σε απέκτησα, μήτε θα σε αποκτήσω
ποτέ, θαρρώ. Μερικά λόγια, ένα πλησίασμα
όπως στο μπαρ προχθές, και τίποτε άλλο.
Είναι, δεν λέγω, λύπη. Aλλά εμείς της Τέχνης
κάποτε μ’ έντασι του νου, και βέβαια μόνο
για λίγην ώρα, δημιουργούμεν ηδονήν
η οποία σχεδόν σαν υλική φαντάζει.
Έτσι στο μπαρ προχθές —βοηθώντας κιόλας
πολύ ο ευσπλαχνικός αλκολισμός—
είχα μισή ώρα τέλεια ερωτική.
Και το κατάλαβες με φαίνεται,
κ’ έμεινες κάτι περισσότερον επίτηδες.
Ήταν πολλή ανάγκη αυτό. Γιατί
μ’ όλην την φαντασία, και με το μάγο οινόπνευμα,
χρειάζονταν να βλέπω και τα χείλη σου,
χρειάζονταν να ’ναι το σώμα σου κοντά.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Broad Art Museum

 

My acquaintance with Catalunya started with the soprano Montserrat Caballet. The magnificent lady who sang in the 1982 Barcelona Olympics with Freddie Mercury. Then I discovered that Catalunya was colonised by Ancient Greeks, who settled around the Roses area. A few miles from Roses was “El Bulli”, the restaurant of Ferran Adria, another great Catalan, one of the great chefs of the world. And close to it is the ancient city of Emporion (Empuries) founded in 575 BC by Greek colonists from Phocaea with the name of Ἐμπόριον (Emporion, meaning “trading place”). It was later occupied by the Romans (Latin: Emporiæ), but in the Early Middle Ages, when its exposed coastal position left it open to marauders, the town was abandoned. I close this personal reference with Manuel Vazquez Montalban, the Catalan writer and journalist. It was not until a few days ago that I read about the Catalan Company.

Magnas Societas Catalanorum, sometimes called the Grand Company and widely known as the Catalan Company, was a free company of Almogavar mercenaries founded by Roger de Flor in the early 14th-century.

Roger de Flor

Roger de Flor

Roger de Flor

De Flor was born in 1267 in Brindisi, which was a provence of Catalonia at the time, the second son of a Brindisi’s noblewoman and German falconer named Richard von Blum (Blume means flower in German) in the service of the Hohenstaufen rulers of southern Italy.

As a boy he went to sea and became a Knight Templar.

Seal of Templar Knights

Seal of Templar Knights

When Acre in Palestine fell to the Saracens (1291), he made his fortune by blackmailing refugees. Denounced by his grand master, he fled to Genoa and became commander of a force of almogávares (Spanish mercenaries) in service to the Aragonese king of Sicily, Frederick II, who was warring with the house of Anjou.

Coat of Arms - Hohenstaufen Family

Coat of Arms – Hohenstaufen Family

The Almogavars

Their name is the transformation into Catalan of an Arab word, al-mogauar, which means “one who devastates”. Mountain shepherds from the Pyrenees mountains of Northern Spain or forest-dwellers, these were the men who carried war to the Arab taïfa, a war made up of raids, pillaging and unstable frontiers.

They withstood the Muslim invasions of Spain in the 7th and 8th century by heading higher into the hills and fighting raider warfare in the time honored tradition of guerrillas everywhere.  They were remarkable in that they were both fierce and disciplined in combat (outside combat, not so much).  They could move fast through very rugged terrain, attack a Muslim settlement, and then flee before reinforcements arrived.  Although they could stand against heavy cavalry, they proved very effective troops in running down the lighter Berber-style horsemen of the Iberian Muslim kingdoms.

The average Almughavar wore little to no armor, growing his hair and beards long.  He carried a spear, 2 heavy javelins (called azconas), and short stabbing sword.  They were the literal descendents of the Iberians that followed Hannibal into Rome, their weapons unchanged since the Romans copied them (naming them Pila and Gladius Hispaniensis).

Despite their barbarian appearance (and make no mistake, these were the hillbillies of the middle ages), the Alughavar understood two very modern principles of warfare:  1) there are no rules, and 2) defeat an enemy mentally first.  Almughavars routinely held their own against European heavy cavalry because they engaged in unchivalrous tactics like aiming for a man’s horse.  And before a battle, Almughavars would strike their blades against against stones, causing them to spark in the pre-dawn gloom while they chanted “Aur! Aur! Desperta Ferro!”  (“Listen! Listen! Iron, Awaken!”).

The battle cry of the Almogàvers

Aur! Aur! Desperta ferro!
Deus aia!

Veyentnos sols venir, los pobles ja flamejen:
veyentnos sols passar, son bech los corbs netejen.
La guerra y lo saqueig, no hi ha mellors plahers.
Avant, almugavers! Que avisin als fossers!
La veu del somatent nos crida ja a la guerra.
Fadigues, plujes, neus, calors resistirem,
y si’ns abat la sòn, pendrèra per llit la terra,
y si’ns rendeix la fam carn crua menjarem!

Desperta ferro! Avant! Depressa com lo llamp
cayèm sobre son camp!
Almugavers, avant! Anem allí a fer carn!
Les feres tenen fam!

Meaning:

Listen! listen! Wake up, O iron! Help us God!…Just seeing us coming the villages are already ablaze. Just seeing us passing the crows are wiping their beaks. War and plunder, there are no greater pleasures. Forward Almogavars! Let them call the gravediggers! The voice of the somatent is calling us to war. Weariness, rains, snow and heat we shall endure. And if sleep overtakes us, we will use the earth as our bed. And if we get hungry, we shall eat raw meat. Wake up, O iron! Forward! Fast as the lightning let us fall over their camp! Forward Almogavars! Let us go there to make flesh, the wild beasts are hungry!

Sicilian Vespers

Sicilian Vespers

Sicilian Vespers

On March 30, 1282, Peter III of Aragon waged war on Charles of Anjou after the Sicilian Vespers for the possession of Naples and Sicily. The Almogavars formed the most effective element of his army. Their discipline, ferocity and the force with which they hurled their javelins made them formidable against heavy cavalry of the Angevin armies. They fought against cavalry by attacking the enemies’ horses instead of the knights themselves. Once a knight was on the ground he was an easy victim of an Almogavar.

De Flor recruited Almogaver soldiers left unemployed with the Peace of Caltabellotta in 1302 by the Crown of Aragon who opposed the French dynasty of Anjou.

Andronicus II Palaeologus

The Battle of Bapheus occurred on 27 July 1302 between an Ottoman army under Osman I and a Byzantine army under George Mouzalon. The battle ended in a crucial Ottoman victory, cementing the Ottoman state and heralding the final capture of Byzantine Bithynia by the Turks. Bapheus was the first major victory for the nascent Ottoman emirate, and of major significance for its future expansion: the Byzantines effectively lost control of the countryside of Bithynia, withdrawing to their forts, which, isolated, fell one by one. The Byzantine defeat also sparked a massive exodus of the Christian population from the area into the European parts of the Empire, further altering the region’s demographic balance. Coupled with the disaster of Magnesia, which allowed the Turks to reach and establish themselves on the coasts of the Aegean Sea, Bapheus thus heralded the final loss of Asia Minor for Byzantium.

The  Byzantine emperor Andronicus II Palaeologus had to do something about the rising threat of the Ottoman Turks.

In 1303 Roger de Flor and the Catalan Company were commissioned by the Byzantine emperor Andronicus II Palaeologus and his son the co-emperor Michael IX Palaeologus to help them fight the Ottoman Turks.

Andronicus II Paleologus (1282 - 1328), fresco in the Holy Monastery of Prodromos in Serres

Andronicus II Paleologus (1282 – 1328), fresco in the Holy Monastery of Prodromos in Serres

Roger de Flor’s commission was sanctioned by the Aragonese, rulers in Sicily and southern Italy, who were quite eager to rid themselves of unemployed and unruly soldiers. Roger de Flor departed with 39 galleys and transports carrying around 1,500 knights and 4,000 Almogavars, special foot soldiers employed mainly serving the kingdom’s interests in the Mediterranean Sea, especially by the Crown of Aragon.

Roger de Flor arrived in Constantinople with the help of king Frederick III of Sicily in 1303, and married the niece of Andronicus, daughter of the Tsar of Bulgaria, and was named Grand Duke (head of the fleet).

The Catalan Company's itineraries in Anatolia and the Balkans

The Catalan Company’s itineraries in Anatolia and the Balkans

Roger de Flor campaigned with his Company in Anatolia, defeating the Turks but also engaging in widespread violence and looting of the Byzantine inhabitants. By this point, the Catalans, were considered by the Byzantines to be little better than brigands and freebooters. The successes had inflated the already arrogant De Flor, leading him to entertain plans of establishing his own dominion in Anatolia.

Roger de Flor entering Constantinople

Roger de Flor entering Constantinople

This put him at odds with the Byzantine Emperor, and the indiscipline of the Almogavars marked the end of Roger de Flor. On 30 April 1305, he was slain along with 300 cavalry and 1,000 infantry by theAlans, another group of mercenaries at the service of the Emperor. Roger had been in Adrianopolis (modern Edirne) attending a banquet offered by Emperor Michael. The emperor later attacked Gallipoli attempting to conquer the city from the remnants of the Company under the command of Berenguer d’Entença who had arrived with 9 Catalan galleys. The attack was unsuccessful, but it largely decimated the Company. Berenguer d’Entença was captured by the Genoese shortly after, and later liberated. The Company had only 206 horsemen, 1,256 foot soldiers left and no clear leader when Emperor Michael attacked, trusting in his numerical superiority, only to be defeated in Battle of Apros in July 1305.

Thus began the Catalan Vengeance.  For two years, the Catalan Company raided and ravaged the Thracian countryside.  They sacked Rodosto, brutally hacking apart every man, woman, and child in revenge for what was done to their brothers and their leader.  Although they had no siege works and so could not sack the walled cities, no Greek army could stand against them.  The emperor was forced to watch as the Catalans burnt the undefended outskirts of Constantinople.  So thorough was their domination that the two year pillage of Thrace ended not because they were forced out, but because there simply was not enough places that they could pillage for food.

Coat of Arms of Roger de Flor

Coat of Arms of Roger de Flor

The Battle of Gallipoli

One fascinating episode during the vengeance was the Battle of Gallipoli.  In 1306, the Catalan Company left their camp in Gallipoli and pursued the Alan force that had murdered their leader.  The 9,000 Alani were fleeing north-west to their homelands.  The Catalans caught up with them and butchered all but 300 in perhaps their most difficult battle.

Meanwhile, a contingent of Genoese mercenaries, at the Byzantine Emperor’s behest, attacked the poorly defended camp at Gallipoli.  The Company’s quartermaster, Ramon Muntaner, had at his command 7 horsemen, 133 infantry (mostly sailors and wounded Almughavars), and all the wives of the Catalan Company.  So he equipped the women and had them defend the walls under relentless Genoese crossbow barrages.  One wife refused to leave her post despite being wounded five times(!) in the face(!).  She stated that she would not surrender the honor of fighting in her husband’s place, except in death.

Finally the Genoese had run out of arrows, and the general berated them for being turned back in their assault of the walls by women.  Muntaner ordered his 6 remaining horsemen and 100 infantry to prepare to assault!  He had them discard their heavy armor now that the enemy had run out of ammunition, and opened the gates.  The surprising ferocity of their attack sent the Genoese reeling.  Their general was cut down in the first attack, and the will of the attackers was broken.  They fled and would have been cut down by the exhausted Catalans of Muntaner’s garrison were it not for a small company of Genoese reserves.

When the main body of the Catalan Company heard of the attack on their camp, they raced back and secured it.  But now the Company was at an impasse.  They had exacted what revenge they could, and the countryside was barren.  Worse, despite receiving reinforcements Spain and Sicily, the lords of these reinforcements clashed with the leaders of the Company.  The Catalan Company had begun to consume itself.  This growing rivalry persisted as the Catalan Company decided to head west, into Thessaly and down into Greece.  These struggles ended in bloodshed, and the expulsions/departure of some of the lords (including the famed Muntaner, who left more of disgust).

Erechteum and Frankish Tower on the Acropolis of Athens

Erechteum and Frankish Tower on the Acropolis of Athens

The Catalan Company in Athens

In 1310, Gautier or Walter V of Brienne, Duke of Athens, hired the Catalan Company to fight the Byzantine Greeks encroaching on his territory.

After the Company had successfully reduced his enemies, he attempted to expel the Company from Athens with their pay in arrears. The Company refusing this, Walter marched out with a strong force of French knights from Athens, the Morea and Naples and Greek foot from Athens. Walter’s army met the Catalans at the Battle of Cephissus (or Halmiros or Orchomenos). On the 15 March 1311 an army of 700 Frankish Knights, 2,300 cavalry and 12,000 foot soldiers led by Walter V of Brienne, met the Catalan Company of 3,000 of which 500 cavalry. There was also a contingent of 2,000 Turks standing by, to take the side of the winners.

The day before the battle, the Company flooded the battle field with the waters of Cephissus (Kiffissos) river, and made it very difficult for the heavy knights’ cavalry to move, thus becoming prey to the agile and light  cavalry of the Company.

The Catalans won a devastating victory, killing Walter and almost all of his cavalry, and seizing his Duchy of Athens, excepting only the Lordship of Argos and Nauplia.

The battle marks the beginning of the Catalan domination of Athens (1311-1388).

Coat of arms of the Aragonese Kings

Coat of arms of the Aragonese Kings

In 1312, the Catalan Company appealed to Frederick III of Sicily to take over the duchy and he complied by appointing his second born son, Manfred of Sicily as Duke of Athens and Neopatria. The arms seen above are those of the Aragonese Kings of Sicily under which the Duchy of Athens came. (The Duchy of Athens)

The Catalan rule was to last until 1388–1390 when they were defeated by the Navarrese Company under Pedro de San Superano, Juan de Urtubia, and allied with the Florentines under Nerio I Acciaioli of Corinth. His descendants controlled them until 1456 when they were conquered by the Ottoman Empire. By that time, like many military enterprises, the Great Company had faded out of history.

Coat of Arms of the Duchy of Neopatria

Coat of Arms of the Duchy of Neopatria

The Duchy of Neopatria 

In 1318-1319 the Catalan Company, after having conquered most of the Duchy of Athens, expanded into the territories of the Despotate of Epirus in southern Thessaly, under Alfonso Frederick, the infante of the Kingdom of Sicily. The new territories were created a duchy and united with the Duchy of Athens as new possessions of the Crown of Aragon. The Duchy was divided into the captaincies of Siderokastron, Neopatria, New Patras (modern Ypati, Υπάτη), and Salona (modern Amfissa).

The Duchy of Neopatria

The Duchy of Neopatria

Part of the Duchy’s possessions in Thessaly was conquered by the Serbs of Stefan Dusan in 1337. In 1377, the title of Duke of Neopatria was assumed by Peter IV of Aragon. It was preserved among the subsidiary titles of his successors, and is still included in the full title of the Spanish monarchs.

The attacks of the Byzantine Empire progressively diminished the territory of the duchy until what was left of it fell completely into the hands of the Republic of Florence in 1390.

The Catalan Chronicle

Ramon Muntaner, one of the ringleaders of the Catalan Company’s expedition, recounted the adventures of the Almogaver army in the eastern Mediterranean in his Chronicle.

The Catalan Chronicle by Ramon Muntaner

Manuscript of the Catalan Chronicle

Ramon Muntaner (1265-1336) began to write the Crònica in 1325, at his estate of Xilvella, some sixteen years after leaving the Almogavars, and probably finished some three years later, in 1328. Muntaner’s Crònica is presented as an autobiography (in which the writer from Peralada takes on the role of counselor and political-military strategist) and, at the same time, as an historic memoir of the past of his kings (in order to justify the politics of the Crown of Aragon, the glorious past of the kingdom, and the even better future that must arrive), in which Muntaner appears as a exemplary and proud subject. (Xavier Bonillo Hoyos)

“The Catalan Chronicle is a vitally important source for warfare in northwestern Asia Minor and the eastern Balkans in the early 14th century. The author, Muntaner, was secretary and paymaster of the Catalan Company, an experienced mercenary formation that had previously fought in Sicily. His account is particularly important because, as paymaster, Muntaner had accurate daily figures at his disposal of the numbers of troops in the Company and gves plausible information about logistic problems, i.e. the acquisition of grain, other foodstuffs and fodder. The relative size of armies and their supply needs can therefore be computed from his figures with a degree of accuracy, as also casualties. There are other details often omitted from the standard accounts that deserve particular attention from Byzantinists. Firstly, the Catalans had brought their families with them to the Byzantine empire. Their ruthless fighting methods were thus a consequence of the fact that they were endeavouring to ensure the survival of a whole society that had migrated inside the frontiers of the Byzantine state. Secondly, it is apparent that the Catalan Company became the rallying point for many disaffected people who joined their fighting forces. Among them were dispossessed Greek soldiers and peasants, as well as clans of Turkish fighters from Asia Minor, who trusted the honesty of the Catalans more than that of their own political and military elites. The Catalan Company owed its successful recruitment of men to a range of grievances against the Byzantine state and its co-emperors, Andronikos II and Michael IX Palaiologos, who in Mutaner’s view had betrayed the original treaty and chrysobulls placing the Compnay under Byzantine authority. The Catalan Company was to some extent an experiment in multi-ethnic military democracy based on talent, courage and mutual need, in constrast to the divisive and grasping aristocratic politics of the Byzantine system. Third, Muntaner provides important indications about the laws of war. After Michael IX’s assassination of Catalan leader Roger de Flor, the Company challenged emperor Andronikos II to judicial combat, consisting of one, or ten, or a hundred champions on each side–the first examples of which date from the reign of the previous emperor, Michael VIII Palailogos. It is a good example of how the employment of western ‘barbarian’ mercenaries resulted in the modification (or perhaps hybridization) of the Byzantine law of war to accomodate the ‘barbarian’ systems of customary law that existed outside medieval Graeco-Roman positive and customary legal practice. “(Amazon, Dr. F. R. Trombley)  

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 70 other followers