Είμαι μηχανικός και ζω στην Αθήνα.
Μου αρέσουν οι λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά, οι στιγμές που με διακτινίζουν εις το Υπέρτατον Σύμπαν, τα υγρά μάτια, οι σταθερές αξίες που επιβίωσαν αιώνες και ξεπηδάνε μέσα από κουτιά, χαλάσματα, κτίρια μουσείων, σάπιες αποβάθρες για να συνεχίσουν το ταξίδι τους.
Ταξιδεύω πολύ αυτον τον δύσκολο καιρό αλλά η Μεσόγειος παραμένει η αγαπημένη μου περιοχή, αστείρευτη πηγή αισθήσεων, και εμπειριών.
Ι am an engineer living in Athens, Greece. I like to cook, dine, drink wine, paint pictures, take photos, travel, read books. Capturing the essence of the moment is a continuous battle. I believe that civilization is an every day affair, and I try to conduct my affairs accordingly.
Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου, 2008 σε 9:53 μμ
Congratulations, Sir, on a very fine web site but I note with alarm that women do not appear in your list of interests!
Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου, 2008 σε 8:31 πμ
dear sir, no alarms are needed! my profile is growing like a tree, and it takes time for the eternal values to seep through; all you have to do is visit this temple of the senses regularly
Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου, 2008 σε 5:58 μμ
Μπράβο σου κ.μηχανικέ,
Τα φαγητά σου και οι φωτό είναι λαχταριστά.
Κάποια είναι ένοχα λόγω χοληστερόλης, κάποια άλλα διορθώνουν το κακό.
Μαγειρεύοντας το φαγητό του κάποιος, αποδεικνύει την ωριμότητά του και την στάση του απέναντι στη ζωή.
Καλή συνέχεια
Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου, 2008 σε 8:31 μμ
σας ευχαριστώ, Βερναρδε, για τα καλά σας λόγια…
δυστυχώς στη ζωή μερικά απο τα λαχταριστά είναι και επικίνδυνα, επιζήμια, επιβλαβή και πάει λέγοντας…
η τελική σας πρόταση μου αρεσει περισσότερο ως ποίηση παρά ως φιλοσοφία…
σας ευχαριστώ και παλι
Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου, 2008 σε 6:45 μμ
Σου γράφω εδώ το σχόλιο διότι δεν υπήρχε επιλογή στο ποστ.
Το χρυσό φόντο δεν είναι μια επινόηση με σκοπό τον φωτισμό του θέματος μόνο- είναι η αναπαράσταση του “Ακτιστου φωτός” το οποίο οι αγιγράφοι επέλεξαν να το αναπαραστούν με το πολυτιμότερο υλικό δλδ το χρυσάφι
Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου, 2008 σε 10:14 μμ
@Βερναρδος: σας ευχαριστω για την επισημανση της σημαντικης συμβολικης διαστασης που δεν εγνωριζα!
Τρίτη, 7 Απριλίου, 2009 σε 1:34 μμ
Συγχαρητήρια. Εἶναι ἀξιοπερίεργο τὸ ὃτι άκόμη κυκλοφοροῦν γευσιγνῶστες σὰν καὶ ‘σένα στὴν Ἑλληνικὴ ἐπικράτεια. Νόμιζα ὃτι τώρα τελευταία εἴχαν ἐξαφανιστεῖ.
Εὖγε. Βραβεῖον.
http://vraveiontiskouradas.blogspot.com
Τετάρτη, 8 Απριλίου, 2009 σε 10:58 μμ
@βραβειον: ευχαριστω για τα καλα σας λογια, και καλως ηλθατε! ευελπιστω οτι δεν μου απονειματε το βραβειον της καφε τουρτας!
Τετάρτη, 22 Απριλίου, 2009 σε 10:44 μμ
Οὐδέποτε θὰ ἐπέτρεπα νὰ βραβευθῆ ἓνας γευσιγνώστης σὰν κ’ἐσένα μὲ τέτοιου εἴδους βραβεῖον.
Καλὴ δύναμη καὶ καλὴ συνέχεια γιὰ νὰ μᾶς πληροφορῆς γιὰ μέρη που παρουσιάζουν γευστικὸν ἐνδιαφέρον.
Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου, 2009 σε 3:09 μμ
hi,
i`m an art student currently doing some research on
Emil Nolde. I would like to know if you could help me in giving me any information about “Blaue Iris I” (maybe museum, measures).
Thank you very much!!!